Stormy sunday - zo zou ik deze dag willen omschrijven.
De luifel is opgeborgen, de schotel is ingeklapt - maar het "fietstentje zonder stokken" staat nog. Angstvallig houd ik het in de gaten. De voorspelde regen bleef gelukkig uit.
Over ons uitje van vandaag ben ik ondanks het weer zeker enthousiast.
Twee uitersten, dat wel.
Laat ik eerst wat vertellen over misschien wel de bekendste inwoner van Ayrshire.
Robert Burns (1759-1796) was een Schotse (nationale) dichter en liedjesschrijver. Zijn beroemdste gedicht/lied is Auld Lang Syne.
Burns werd geboren in een arm boerengezin, maar zijn ouders maakten het mogelijk dat hij een goede opleiding kreeg.
In 1783 begon hij met schrijven, in het Ayrshirese dialect. Hij werd al snel beroemd in Schotland en kon zodoende een paar jaar in Edinburgh wonen.
Helaas bracht zijn roem geen rijkdom mee en dus keerde hij terug naar de boerderij. Maar ook dat bleek geen financieel succes.
Uiteindelijk werd hij ambtenaar (douane en heffingen). Hij stierf jong aan hartfalen.
Komende week zullen we zeker het geboortehuis van Burns in Ayr bezoeken en hopelijk ook zijn huis in Dumfries.
Een van zijn bekendste gedichten is Tam o’ Shanter. Geschreven in 1790 toen hij in Dumfries woonde.
Het gedicht (geïnspireerd op een oude legende) beschrijft de gewoonten van Tam (Schots voor Thomas), een boer die vaak met zijn vrienden dronken wordt in een café in Ayr en zijn daaruit vloeiende grove gedrag. Met name naar zijn vrouw toe die thuis op hem wacht.
Het gedicht zou gebaseerd zijn op schoenmaker John Davidson oftewel Souter Johnnie uit Kirkoswald.
Diens cottage hebben we vanmorgen bezocht. Het waren oorspronkelijk twee cottages die in de 19e eeuw zijn doorgebroken. Het is nu een galerie/museum. De haarden en de bijbel van John Davidson zijn wel origineel.
Het tafereel in de stal ernaast vond ik geweldig. Het slaat op het gedicht van Robert Burns.
↑De herbergier
↓Tam o'Shanter
↑Souter Johnnie (Davidson)
↓De vrouw van de herbergier.
Ook het graf van John(nie) konden we vinden.
↑Maar ook van een soldaat uit Kirkoswald die in 1944 tijdens de bevrijding van Europa is gesneuveld.
Iets totaal anders.
Turnberry: een Trump hebbedingetje - de prachtige, historische golfbaan en de vuurtoren.
Sinds hij president is staat deze schitterende baan niet meer op de lijst van "The Open."
↑Foto van het hotel, vandaag zonder de Trump helicopter. Die stond er gisteren wel.
↓Het clubhuis waar wij een paar jaar geleden nog geluncht hebben.
We maakten een heerlijke wandeling naar de vuurtoren.
De baan is razend moeilijk.
Logeer je niet in het hotel, dan betaal je £1000,- voor een rondje golf. En ik verzeker u dat je heel veel ballen kwijtraakt.
Alleen rijke Amerikanen en Aziaten spelen hier als gast. Ze huren een caddy in om hun tas te dragen en de "weg te wijzen."
↕De wc.
Trump kitsch. Ik herinner me dit ook van het clubhuis.
↑Oorlogsmonument op de 12e hole van de Aisla-baan.
Dit gedenkteken eert de gesneuvelde militairen en piloten die omkwamen toen het landgoed tijdens de Eerste en Tweede Wereldoorlog dienstdeed als luchtmachtbasis en hospitaal.
Ik dacht dat Trump niets van alternatieve energiebronnen moest hebben.
Is dit nu ook kitsch?
Miniatuur vuurtoren met zonnepanelen.
Het eerste deel van de dag was puur genieten.
Het tweede deel was genieten met een bijsmaak.
*******
