Boot of tunnel?

Dit is de eerste keer dat ik niet echt hunkerde naar een vakantie. 

Ja, dat heeft met Zoutelande te maken en het feit dat daar wonen nog steeds als vakantie aanvoelt.

Daarbij komt ook dat de laatste twee weken wat rafels vertoonden. We moesten de caravan weer helemaal bevoorraden, manlief stond nog een onprettig onderzoek te wachten en we hadden problemen met de auto,

Deze auto heeft een kermisachtig dashboard.  Continu doemen er lichtjes op die ons waarschuwen voor koplampen, deuren, ramen en banden. We worden er gek van.

Die banden veroorzaakten onrust. Nu hadden we deze winter een lekke band gehad waar de wegenwacht een prop in had gespoten. Maar daarna bleef het hommeles. Niemand kon de oorzaak vinden. Niemand, daar bedoel ik Nobelpoort in Zierikzee mee.

Maandag reden we voor de zoveelste keer naar het stadje van Mondragon. Er moest inderdaad veel lucht in die band dus dat was niet goed. Manlief wilde dat er snel een nieuwe band werd besteld en ik stelde voor dat we die er door Van Beek in Vlissingen onder zouden laten zetten. In Z’zee waren ze niet echt hulpvaardig.

Dus dinsdag naar Van Beek waar de nieuwe band al klaarstond. Echter, de monteur vond een gaatje ter grootte van een nietje. Ons werd een paar honderd €€ bespaard. Er ging weer een prop in.

Echter, gisteren, op de dag van vertrek begon de kermis op het dashboard weer. Dus reed manlief meteen naar Vlissingen voor die nieuwe band. 

Ook weten we nu hoe wij die alerts kunnen uitzetten.

Een paar uur voor vertrek appte de huismeester van ons appartement in Rotterdam (weer we sinds eind maart 2025 niet meer wonen) dat er een belangrijk ogende envelop was afgegeven bij haar. Onze reactie is dan altijd "openmaken." Bleek rioolheffing Zoutelande te zijn. 

Hoe kwam die brief in Rotterdam? Enfin, ook dat moest op de laatste nipper opgelost en betaald worden, middels een telefoontje met de gemeente Veere.

Zoals altijd reden we gisteren veel te vroeg naar Rotterdam. Ik had van tevoren op verzoek van P&O fotokopieën gestuurd van Jacky’s paspoort. Ook een heel gedoe. 

Kreeg e-mails terug dat ze niet konden zien dat haar chip was gelamineerd. Alles moest gelamineerd zijn, en alles was ook gelamineerd - maar dat was niet duidelijk op de foto te zien. Grrrrr.........

Toen we bij de marechaussee stonden werden we weggestuurd. "U moet de hond apart inchecken in de terminal." Ergernis. Vooral de vileine lach van de man beviel me niet.

In de terminal zat een dame achter kogelvrij glas die er werkelijk eindeloos over deed om Jacky’s gegevens te checken. Ze deed onaardig. Het scannen van haar chip deed manlief in een handomdraai.

Daarna reden we weer terug. We moesten opnieuw aansluiten in de file. Maar we waren zo vroeg dat we al om zes uur in onze hond vriendelijke, zeer verouderde cabin zaten. Ik had eten meegenomen.

Geen tv. Geen wifi. De boot vertrok om 8.30 uur.

We hebben redelijk goed geslapen. Jacky maakte ons middenin de nacht wakker. Ze moest hoognodig. Dat ze dat precies op de juiste plek deed verwonderde me.

Om acht uur reden we van de boot af. Vlakbij Wetherby hebben we twee uur gestaan op een groot parkeerterrein met Costa, Burger King, M&S, Premier Inn en nog meer winkels. We moesten de tijd overbruggen omdat de camping pas om 13 uur toegankelijk is. We dronken koffie, manlief at een tosti , ik maakte in de caravan de bedden op en kocht wat voor het avondeten bij M&S.

Het was een onrustige rit. Vanweg heftige zijwind en zuigende vrachtwagens die ons passeerden moest manlief continu bijsturen. En we waren toch wel erg moe.

Deze camping kennen we goed. Richmond is een leuk stadje. Jammer dat de wardens van deze CAMC regels belangrijker vinden dan klantvriendelijkheid. Maar dat overleven we wel.

Ik geef toch de voorkeur aan de Eurotunnel heen en dan met P&O terug. Het is langer rijden, maar in Calais gaat het razendsnel met inchecken en je bent in een half uur over.

Dus tunnel en boot.

Nu ga ik proberen de tekst in mijn blog te plakken. De wifi is slecht, dus dat wordt een tenenkrommende operatie.

50 jaar getrouwd

Of het toen warm was?!

Maar over climate change werd niet gesproken.

Die dag veranderde wel ons leven, hoewel we al een paar jaar hokten. Maar die handtekening maakte het definitief.

Ik ben niet zo van de ups en downs. Echter, dat we deze mijlpaal hebben bereikt is bijzonder.

Iedereen wil graag bij ons schuilen.

Schuilen tegen de warmte.

Wat zijn wij blij met de buitenscreens en airco. Het was even een uitgave, waar andere bewoners niet aan wilden. Maar nu hoor ik van menigeen dat ze spijt hebben - zeker van de screens. 

In Rotterdam hadden we zo'n mobiel ding dat met een afvoer via het raam naar buiten moest.

Water naar zee dragen, want daardoor kwam er een grote stroom warmte naar binnen. Ook kon er maar een beperkte ruimte gekoeld worden.

Zeker met dit weer ben ik dolblij dat we daar niet meer wonen. Het was er zomers niet uit te houden.

Ook met de loggia zijn we blij. Van die kant komt er geen zon in huis.

En als we de zijramen open kantelen kan het ook nog doorwaaien. 

Maar deze dagen is het TE.....

We hebben nog met de naweeën van de bouw te kampen. Zoals de plinten die niet gevoegd waren.

Dat werd een meningsverschil tussen de aannemer en de vloerenman. De aannemer ging door de knieën.

Voor ons extra vervelend, want alle meubels moesten van hun plaats. Het is goed gekomen en ook de kitter wilde hier vanwege de aangename temperatuur niet weg.

Ik ving een telefoongesprek op: "Ik ga deze week pertinent geen buitenwerk doen!!"

Er zijn nog een aantal punten die blijven liggen tot na de vakantie. 

Inmiddels wordt een tweede appartement in ons gebouw bewoond. Zolangzamerhand druppelt de meute binnen.

Bij de keukenman hebben we een nieuwe kookplaat gereclameerd. Niet alle pitten reageren op mijn pannen. En ja, het zijn allemaal inductiepannen.

Er kwam iemand van Etna, die wist wat er aan de hand was. Maar hij had niet de juiste onderdelen meegenomen.

Hoe dom.

Op afstand keek ik naar zijn gehannes met het terugplaatsen van de kookplaat.  Manlief kon het niet aanzien en vluchtte met Jacky naar buiten. 

Nu hebben we een andere kookplaat geëist - die na de vakantie ook komt.

Dinsdag hebben we de caravan opgehaald bij de eeuwig sacherijnige dealer in Nieuwerkerk a/d IJssel. 

Een tijdrovend gebeuren. Ik zal blij zijn wanneer ons rijdend paradijs uit de garantie is. 

↕El heeft een fietshelm aan laten meten bij de ANWB.

Safety first!

O ja, zeer vermeldenswaardig is het volgende.

Ons Villeroy&Boch servies wordt al jaren niet meer gefabriceerd. Ik schrok dat er nog maar vijf grote borden over waren, terwijl het verder nog behoorlijk compleet is.

Dus ging ik zoeken.

Aan Marktplaats en eBay doe ik niet.

Het viel niet mee, maar na lang zoeken vond ik een site van Replate (originele naam) waar ik nog vier borden kon bestellen.

Het was een gok, want onbekend.

Er kwam meteen een bevestiging en de volgende dag zou het verstuurd worden.

Echter, de volgende dag ontving ik een e-mail dat er maar drie borden waren.

Ik mocht de order annuleren of voor de drie borden gaan. De prijs van een bord zou teruggestort worden.

Ik koos voor dat laatste.

Inderdaad: het geld stond direct op mijn rekening en de volgende dag ontving ik de borden in goede staat PLUS een vleeswarenschaaltje.

Een goed adres dus!!

Vandaag moesten we naar Zierikzee, naar de fysio.

Het was razend druk op de N57. Allemaal festivalgangers.

Concert at Sea begint vandaag. 

Vannacht speelt Nederland tegen Tunesië.

Ga ik kijken?

Was het niet van plan. Maar ach, als ik - zoals gebruikelijk - om 3 uur wakker word.....

******

Dorpse gezelligheid

Kraampjes met overtollige huisraad, kleding die niet meer gedragen wordt en wat dies meer zij aan prullaria bepaalden vandaag het straatbeeld van Zoutelande.

Toeristen vinden het heerlijk om te snuffelen. Maar ik betwijfel of er veel verkocht is.

Er er was rinkrieën. Dit keer verkleed te paard.

De middagsessie begon juist. Aan de stem van de speaker te horen had hij van een goede lunch genoten.

🍺🍺🍺🍺🍺 

Ik was blij voor de paarden (en alle dieren) dat het niet snikheet was.

De onweersbui van gisteravond heeft de atmosfeer aanzienlijk prettiger gemaakt.

Het is nu nog gezellig druk.

Over een maand is er met dit mooie weer geen tafel vrij op de terrassen.

Iedere dag is, ondanks de medische tegenslagen, een feestje. Ik geniet van Zoutelande en de omringende dorpen.

En de gezelligheid van onze vrienden niet te vergeten.

Gisteravond kwam onze "vaste gast aan tafel" A. weer eten. Hij memoreerde dat hij de afgelopen negen maanden op verschillende plekken bij ons had gegeten.

Eerst in het huisje op de Meerpaal, daarna in de caravan en nu dan in ons appartement. Eindelijk kan ik de tafel weer feestelijk dekken.

Morgenavond schuift onze buurvrouw A. aan.

******

Spanning, roots, 50 jaar vrienden, tandarts

De spanning hou ik even terzijde, maar het hing als een zwarte wolk over de dag (gisteren).

Het is medisch. Enigszins opgelucht waren we toen ik (voor onze vakantie) een onderzoek wist af te spreken voor manlief.

We hadden ons verheugd op ons bezoek aan Alkmaar. Reden was de tandarts (vandaag).

Onze onvolprezen tandarts volgen wij trouw. Ze is zo prettig.

Van Middelburg verhuisde ze naar Den-Haag: wij gingen mee.

En nu praktiseert ze in Alkmaar en hebben wij besloten daar een overnachting aan te koppelen + een etentje met goede vrienden.

Ik had Ämrath hotel geboekt aan de Geestersingel.

Een geweldige locatie. Je kunt er de hond goed uitlaten en je bent in vijf minuten middenin het centrum.

Het hotel valt qua prijs in de luxe klasse.

Vanwege Jacky kregen we een extreem grote kamer voor mindervaliden.

Maar er is geen airco. De koelkast deed het niet en het mini-ventilatortje viel uit elkaar.

Parkeren kost €21,50. Zo ook het ontbijt.

Dat eten wij er niet aan af, dus had ik krentenbollen gekocht.

Mijn oma was een Alkmaarse die met een "derper" trouwde.

Wij woonden van 1977 tot 1983 in Heerhugowaard. Manlief hockeyde bij Alkmaar. Zoonlief werd in Alkmaar geboren. Ik heb altijd van Alkmaar gehouden.

Terwijl manlief een dutje probeerde te doen wandelde ik met Jacky een rondje langs de singel.

Daarna ging ik zonder hond de stad in.

Zo was ik nog nooit in de Grote Kerk geweest.

De Langestraat was vroeger de belangrijkste winkelstraat. Nu is het autovrij.

↕Stadhuis.

In Alkmaar proef je de rijke historie.

↑Een belangrijk monument uit mijn jeugd.

Wanneer ik in Egmond logeerde gingen oma en ik altijd een keer naar Alkmaar, met de bus. Die bus vond ik al een feest. In Rotterdam namen we altijd de tram - nooit de bus.

En na het winkelen wilde oma het liefst iets lekkers nuttigen bij V&D. Voor haar was dat het hoogtepunt van de dag.

Natuurlijk kocht ik voor manlief zijn favoriete kaas: extra belegen Beemster.

's Avonds troffen we onze goede vrienden uit Bergen in dit zeer aan te bevelen restaurant.

Wat een schitterend pand.

We borrelden eerst in de tuin en aten binnen.

Lekker, maar vooral gezellig. Na 10 jaar was er genoeg bij te praten.

En nu zitten we met mooie gebitjes naar het voetballen te kijken.

Morgen moeten we de caravan naar de dealer brengen voor wat reparaties.

We hopen de komende twee dagen nog wat uurtjes strand te pakken.

Zaterdag moeten we de sleutel van het kotje inleveren.

Niet heel erg. Er wacht ons nog een drukke week.

*****