Een ratjetoe van hoogte -en dieptepunten

Veel gedoe om het appartement.

Teveel appjes over onbenulligheden.

En ondertussen continu de mailbox in de gaten houden, vanwege de sleuteloverdracht.

Mijn hoofd en hart bonken, mijn ogen doen pijn.

De bloeddruk jojoot.

Ik probeer me geen zorgen te maken.

"Rescue" moet me daabij helpen. Vooral om het gejaagde gevoel in mijn lijf te bestrijden.

Mijn hoofd is een draaitol.

Dat ondervond ik vooral toen we een nachtje bij de kinderen logeerden - voor de broodnodige afleiding.

Ik was een soort overspannen zombie die overlast veroorzaakte.

Bracht vuiligheid in huis zonder dat ik het in de gaten had.

Schaamde me kapot.

Mijn doorgaans heerlijke salade (speciaal verzoek van schoondochter) was niet lekker.

Ik had ook niet de tijd genomen om het recept na te kijken.

Schaamte.

Vergat dingen mee te nemen.

Wederom schaamte.

Viel de kinderen lastig met mijn berichtjes: "Kettingen vergeten. Mag ik het telefoonnummer van de hulp? Heb ik het strijkijzer wel uitgedaan?"

De kinderen zijn vast al verpleeghuizen aan het googelen.

Maar ze stuurden het telefoonnummer van hun hulp, die in eerste instantie niet opnam.

Vreemd nummer natuurlijk. Dat begrijp ik. 

Dus sprak ik de voicemail in en stuurde een bericht.

Na vijf minuten probeerde ik weer te bellen en ze nam op, godzijdank.

Ze had niets gevonden.

"Misschien liggen ze op de strijkplank, maar daar liggen wel kleren op." 

Ze ging kijken - en inderdaad, daar lagen mijn kostbaarheden.

Zo gek ben ik dus niet.

Tussendoor, en ook iets waardoor ik meteen in de "nu doen modus" schoot - bericht van de woningbegeleidster.

Toevallig keek ik tijdens de strijd om Hofplein en Biltstraat naar mijn nieuwe e-mails.

Na de mededeling dat 19 april niet doorging was het wachten op een nieuwe aankondiging.

Die kwam op het moment dat Tutti huizen zette op Leidschestraat en Kalverstraat.

Hoe toepasselijk.

Het was bijna vijf uur - dus maakte ik haast met het prikken van een tijdstip. Meteen daarna moest ik Vereniging Eigen Huis bellen - die de inspectie doen bij de sleuteloverdracht.

19 mei.

Als het nu wel doorgaat, komt de planning die ik vorige week al maakte goed uit.

De caravan moest voor een beurt naar Nieuwerkerk aan de IJssel. 

Voor het eerst met de nieuwe Peu als trekker. Het blijkt een goede combinatie. De caravan ligt er horizontaal achter. Dat was anders met de Hyundai.

Heen reden we via de nieuwe (tol) Rozenburgtunnel. Een prima route, zonder files en grotendeels tweebaans waar niet ingehaald mag worden.

Qua tijd maakt het niet uit.

Terug namen we wel de snelweg, en kijk......↑

De benzine wordt duur betaald. 

Wij hebben in Wissekerke een pomp gevonden die ver onder de huidige standaardprijs zit.

Maar er waren ook momenten die een glimlach teweeg brachten.

Zoals bij de bakkerij van onze onvolprezen Jumbo.

"Mevrouw heeft u onze nieuwe baksels al geproefd. Ze zijn heerlijk." 

Ik ben niet zo van baksels met kaas, tomaat, olijven, worst, rozemarijn, noten, paprika, etc. - maar manlief wel.

↓Dus wilde ik het voor hem meenemen. Het werd in mijn mand gelegd en de aardige jongeman liep naar de kassa om te zeggen dat het een treat van Jumbo betrof.

Ik haalde een pakje op bij de helpdesk.

Twee jongens wilden een aantal €20,- flappen inwisselen. 

"Dan heb ik de toestemming van jullie ouders nodig," hoorde ik de medewerkster zeggen. 

Ze waren duidelijk verrast. Verbaasd en lichtelijk in paniek keken ze elkaar aan.

"Als jullie nu je ouders bellen, dan is het zo geregeld," vervolgde ze. Ik vond het heel slim.

Maar de jongens twijfelden.

Dus herhaalde ze:  "Waarom bel je niet even naar huis, dan kan ik met je vader of moeder spreken?"

Ze dropen af - en ik volgde ze.

Bij hun fiets stonden ze een nieuw plan te smeden - dat was duidelijk.

Er stond veel jeugd bij de ingang. Voornamelijk voetballertjes. 

De accomodatie van De Meeuwen ligt namelijk naast het winkelcentrumpje - dus de jongens komen even wat te snoepen of te drinken kopen.

Een jeugdspeler met een te grote tas stond naast zijn fiets met een mars in zijn hand. Maar zijn gebit zat vol staal, dus ik denk dat hij in overtreding was.

Het eten van een mars is niet makkelijk met al die draadjes en schroefjes in je mond.

Ik had met hem te doen. Hij mag niet snoepen vanwege zijn gebit. Ik mocht niet snoepen vanwege mijn gewicht.

"Gewonnen?," vroeg ik. (Waarom vragen we nooit verloren? - bedacht ik me meteen).

Hij schudde verdrietig zijn hoofd.

"Hè - da's jammer. Tegen wie speelden jullie?"

"Tegen De Meeuwen. 2-0 verloren."

O - ik moest even snel omschakelen want ik moet vóór De Meeuwen zijn. Mijn schoonvader heeft die club opgericht en was jaren consul.

"Bij welke club speel jij dan?"

"De Noormannen."

Was manlief nu maar hier. Die had meteen geweten welke club die naam draagt.

"Westkapelle," voegde hij eraan toe.

Ik wist genoeg.

"Oei - een soort Feijenoord - Ajax??"

Hij knikte. Volgens mij zaten zijn tanden aan elkaar geplakt.

"Nou - dan verdien je wel wat lekkers."

Ik wilde hem troosten, maar Noormannen moeten daar waarschijnlijk niets van hebben.

******

Een dikke wolk voor de zon

Geen wolkje aan de lucht.

De zon scheen, de temperatuur liep op. De lente diende zich aan.

Heerlijke wandelingen, sportief golfen, genieten van het verse groen en de eerste bloesem.

↓En ook de weg werd weer bereidbaar.

 

Geen wolkje aan de lucht.

Ik durfde zelfs, na 20 jaar, op de fiets een boodschap te doen.

Manlief had in 2013 een elektrische fiets gekocht waar hij misschien tien keer op heeft gereden. Ook ik kon er niet mee overweg. Wat zijn die krengen zwaar.

Schoondochter had een gewone trapper en wilde graag elektrisch. Dus ruilden we.

 ↓Eerst wat onstabiel, maar eenmaal op gang kwam het zelfvertrouwen terug. Alleen het zadel beviel niet.

Wel een oenig helmpje op.

Better safe than sorry.

Geen wolkje aan de lucht.

De overdracht stond gepland voor 16 april. 

- Verhuizer stond gepland. 

- Inbouw kasten en gordijnen stonden gepland. 

- Keuken stond gepland. 

-Vereniging Eigen Huis stond gepland. 

- Installatie wasmachine en droger stonden gepland. 

- De camping stond gepland.

- De (tijdelijke) gemeente geïnformeerd.

Geen wolkje..................totdat......"Ja hoor, daar zal je het hebben." 

Manlief las een update van de aannemer. Een bericht dat we niet wilden ontvangen.

UITSTEL.

Van maar liefst 5 weken. 

Eerst van eind februari naar eind maart.

Van eind maart naar half april.

En nu?

Het wordt nu derde week in mei. Hopelijk!!

Waarom?

De netwerk installateur komt materialen tekort en kan niet op de geplande datum beginnen.

Zoals ik ben gaf ik het slechte nieuws geen kans te bezinken maar ondernam meteen actie.

De geplande afspraken moest verzet worden. Dat leek makkelijker dan gezegd.

Mei is voor veel bedrijven een drukke maand. De agenda staat vol, zoals bij de keukenleverancier die pas op 1 juni tijd heeft.

Toch heb ik de gok (er bestaat altijd de kans dat het weer uitgesteld wordt) genomen en nieuwe afspraken gemaakt.

Nadat ik uiteindelijk het laatste e-mailtje had geschreven en de telefoon naast me had neergelegd kwamen de tranen. Ook bij manlief.

Tranen van wanhoop, boosheid en moeheid.

Zoiets vreet energie en iedere vorm van vertrouwen ebt weg.

Natuurlijk hebben we meteen ons "ongenoegen" geuit bij de bouwer. Maar zij beroepen zich op overmacht.

De bouwbegeleidster is heel toevallig met vakantie.

Omdat het mij niet lekker zat heb ik Stedin gebeld. 

Ik werd vriendelijk te woord gestaan en kreeg telefoonnummers van twee onderaannemers. 

Onderaannemer 1 heeft het weer uitbesteed aan onderaannemer 2.

Met de uitvoerder van 2 heb ik wel een half uur aan de telefoon gezeten. Hij luchtte zijn hart en ik deed hetzelfde. 

Ik weet nu exact hoe de hazen lopen.

Het was een goed gesprek en ik mag hem altijd bellen.

Geen ideale situatie dat het over zoveel schijven gaat, maar de materialen ontbreken inderdaad. Die moeten door Stedin en onderaannemer 1 geleverd worden.

Ik probeerde afleiding te zoeken bij Winter vol Liefde, maar werd zeer teleurgesteld.

Hoewel........dat is ook weer niet helemaal.

Zoals ik al dacht werd het Winter vol Vriendschap, want ooooh - alle mannen/vrouwen die een tevergeefse reis aflegden werden aardig en sympathiek genoemd.

Maar de klik (ik kan het woord niet meer horen) was er niet.

Het huwelijk van Robin en Pearl was al na aflevering 1 uitgelekt op X.

↑Dat Elsje voor de dubieuze Gilbert viel begreep niemand. Ik zal de, soms hilarische, benamingen, hier maar niet herhalen. 

En nu blijkt dat hij haar heeft voorgelogen. 

Blijft bij mij de vraag hangen of RTL wel aan screening doet.

Want ook de keuze van Claudia schijnt niet geheel van onbesproken gedrag te zijn. To say the least.

↓Deze Viktor laat zich trouwens wel enorm door Frau Clau betuttelen. Hij is verbannen naar het souterain. Wanneer Frau Clau zin heeft haalt ze hem tevoorschijn. 

Anderhalve match: zo zie ik de uitkomst van deze saaie, tergend trage editie van WvL.

Om onze gedachten te verzetten zijn we verder gegaan met opruimen.

Inmiddels raakt het schuurtje leger en de opslag voller.

Tussendoor moest ik voor een oor naar de huisarts.

Nog nooit ben ik in zo'n gezellige praktijk geweest. Hij lijkt meer op een huis.

En heel prettig. Apotheekhoudend, dus ik ging meteen met oordruppels naar huis.

Mijn fiets heeft vandaag een nieuw zadel gekregen. Ook heb ik er spiegel op laten zetten om snelheidsduivels achter me op tijd in het vizier te hebben.

Gisteren zei manlief onverwacht: "EL, ik verlang naar de caravan." 

Heerlijk om dat uit zijn mond te horen, want ik verlang al maanden naar de caravan.

↓Over drie weken is het zover.

Maar eerst moet hij voor een grondige (inspectie)beurt naar de dealer in Nieuwerkerk.

*******

Gedoe waardoor ik achterloop met mijn blogjes

Dinsdagochtend liepen we met de bouwbegeleidster alle punten in het appartement na.

Een zogenaamde vooroplevering.

Het is nog lang niet klaar, maar we konden wel checken of de stopcontacten goed geplaatst waren en meer van dat soort zaken.

Over het algemeen waren/zijn wij tevreden.

We schrokken wel van de ↕"machinekamer,"  waar de wasmachine en droger komen.

Dat gaat lukken, maar niet naast elkaar zoals mevrouw had ingetekend.

Gelukkig had ik gekozen voor "stapelen."

In Zoutelande is een ontkalker noodzakelijk. ↑Ook dat is een fors apparaat.

De loggia met openslaande ramen, schuifpui en mooie vloer is zeer geslaagd.

De airco's zijn ook geplaatst.

Ook zijn we blij verrast met de berging. Er is zelfs elektriciteit en licht.

Of we het gaan isoleren is iets voor een later tijdstip.

15 april krijgen we de sleutel. Dan loopt er een deskundige van Eigen Huis mee.

Zeker weten dat er dan het nodige boven water komt wat wij nu gemist hebben.

's Middags was er een bijeenkomst van Vrouwennetwerk.

Het is een actieve club. Ik doe enorm mijn best om de namen te onthouden, maar raak iedere keer verstrikt in een web van veel voorkomende namen.

Dat is lastig, zeker op oudere leeftijd.

Woensdag moest manlief wat snijwerk aan zijn gezicht ondergaan.

Normaliter deed de dermatoloog dat altijd. Toen ik de foto's van de plekjes opstuurde belde de assistente: "De verzekering vergoedt het niet meer. De huisarts moet ze weghalen."

Dus woon ik nu met Scarface (best wel sexy).

Tussendoor ook nog wat gedoe, geharrewar en miscommunicatie waar ik tijd en energie aan verdeed.

Donderdag naar Hubo in Serooskerke om de inbouw van kasten en raamdecoratie definitief te maken.

Na eerdere, minder prettige ervaringen, heeft nu de mede-eigenaar onze (grote) opdracht op zich genomen.

Dat geeft ons meer vertrouwen.

Vrijdagochtend naar Breda. 

Ikea moet je niet in een kwartier doen. Dat deden wij ook niet. Er was een plan, maar wanneer je er dan loopt.......

Oh, wat een verleiding. Wat hebben ze het prachtig en vernuftig uitgestald.  

Daarna naar Hanos/ISPC om lekkere happen te kopen voor mijn verjaardag.

's Avonds waren we gebroken, maar er moest nog gebridged worden op de golfclub.

Nee, we werden niet laatste - maar het was in meerdere opzichten geen succes. Wij zijn geen wedstrijdbridgers.

Met knallende koppijn dook ik om middernacht onder de wol en lag tot 6 uur tobbend wakker.

Gezellig thuis met een hapje, drankje en kwebbeltje - dat doen we het liefst.

Zaterdagochtend stond manlief met een bezorgd gezicht naast mij bed: "Het is oorlog."  

De VS en Israël hadden Iran aangevallen.

"De tirannie verdrijvend."

We wisten dat het zou gaan gebeuren, maar dan komt het toch als een schok.

Het was een mistige dag (in mijn hoofd).

Manlief hielp me geweldig. 

Een middagdutje deed wonderen.

Maar toen.........om 16.50 uur: "Lekke band, El."  

De stoom kwam uit zijn oren. 

Om 17 uur had ik vrienden uitgenodigd voor een hapje en een drankje.

Manlief zocht meteen contact met de ANWB/Wegenwacht.

We waren er al bang voor: zie vert-el-sels.blogspot.com/2026/02/drukke-week.

Na een uur kwam de hulp.

Conclusie van de Wegenwachter: piepklein gaatje, veroorzaakt door een naald afkomstig van een veegmachtine.

En dat kan kloppen, want die is afgelopen week volop aan het werk geweest op de Werendijkseweg.

Enfin, de Wegenwachter heeft er (met veel moeite) een prop in gespoten.

Onze splinternieuwe auto (2 februari) is voorzien van dure all-weather banden. Dus dat we niet blij zijn is een understatement.

Morgen moeten we naar de fysio in Zierikzee. De Peugeot garage zit er praktisch naast. Hopelijk kunnen we hiermee blijven rijden, maar we laten het voor de zekerheid even checken.

Een domper was het zeker, maar het mocht de gezelligheid niet drukken.

Van mijn creatieve vriendin kreeg ik een door haar beschilderde vaas met tulpen in exact dezelfde kleur.

Dat verdient een prominente plaats.

Vanmorgen is het back to reality.

De kinderen zaten een week geleden nog op Cyprus, dat vanmorgen door Iran bestookt is met raketten.

Cyprus behoort tot de EU, dus ja - ik vrees de gevolgen.

Naar het gekleurde NOS journaal en Buitenhof kijken we niet meer.

Het is niet de eerste keer dat er foute informatie (aanval op meisjesschool) wordt gegeven. Ik vind het onverteerbaar.

Evenals de eerste reactie van Jetten, die regelrecht uit een boekje met kant-en-klare frases lijkt te komen.

 "Maximale terughoudendheid."

Ik hou van softijs, maar niet van soft gedrag.

****

Drukke week

De accu moest terug in de caravan nu de vorstperiode achter de rug lijkt.

Over twee weken gaat hij voor een grote beurt naar de dealer in Nieuwerkerk a/d IJssel.

Ik had al wat spullen meegonomen die terug in de caravan moeten.

Eind maart gaan we kamperen aan de overkant van de nog (20/10 tot 3/4) opgebroken weg.

Niemand heeft ons vooraf ingelicht.

Het is echt rampzalig......die weg.

Een aanslag op de schokbrekers en banden. Je zal net een nieuwe auto hebben 😕.

Er is een poort aan de achterkant. Die was ons eerst toegezegd, maar nu mag het ineens niet meer en moeten we via de hoofduitgang en over de opgebroken weg naar onze bestemming.

Het komt de stemming niet ten goede.

Ik vrees, ondanks dat we extreem zuinig zijn geweest en het koud hebben, de volgende energierekening.

Nu heb ik toch maar eens melding gemaakt van lakenpakketten met scheuren en gaten.

Was al vaker gebeurd.

Antwoord: dan moest ik maar een nieuwe set komen halen.

Verreken het maar, was mijn antwoord. Nou, dat doen ze eigenlijk niet - want de fout ligt bij de wasserij.

We raken een beetje geïrriteerd.

Ook over de magnetronschaal, die barstte buiten mijn schuld om. Die zouden we moeten betalen.

Geen denken an.

Het is een waardeloze combi oven. De magnetron is zwak en de oven verbrandt alles. De rookmelder is al eens afgegaan.

Als de waterkoker kapot gaat, moet ik dat dan ook betalen? Of een mandje in de afwasmachine?

Kom op - we zitten hier zes maanden.

In het begin barstte de bodem van een vaas die ik afwaste. Was geen probleem - die werd omgeruild.

Zo ook met beschadigde tefalpannen waar ik op de eerste dag melding van heb gemaakt.

Hebben ze de vorige huurders daar ook een nota van gestuurd?

Jacky werd door voorbijgangers schaapje genoemd.

Wij kamden haar twee keer per week. Ze was al een keer tevergeefs bij Monique (die inmiddels een wachttijd van twee maanden heeft - zo goed is ze) geweest.

Je kon haar pootjes nauwelijks nog zien.

Gelukkig kon ze donderdag wel geplukt worden. Twee uur is Monique bezig geweest.

Ze ziet er weer prachtig uit.

Maar het is verbazingwekkend hoe snel het weer groeit.

Terwijl ik Jacky aan het uitlaten was heeft Jorrit Bergsma goud gewonnen op de massasprint.

Die onverslaanbare Stolz kwam niet op het podium.

Ook op de 1500 meter maakte de Amerikaan een inschattingsfout. Gelukkig maar.

Gelukkig kon ik Marijke Groenwoud nog als eerste zien finishen.

Waanzinnig: wat een kanjers!!

Nu kijk ik naar de prijsuitreikingen.

Wat een fantastische prestaties.

Kijk eens waar een polderland goed in is!!

Wellicht eenmalig, maar binnen is binnen.

*****