Altijd heimwee naar Iseo

Mijn nichtje R. (inmiddels 50+) is er met haar gezin.

Voor haar is het de tweede keer. Een weerzien roept altijd herinneringen op.

Terug naar het jaar 1985 - 41 jaar geleden.

Voor ons was Iseo toen al vaste (vakantie) prik. Immers, ik kwam er in 1964 voor het eerst met mijn ouders.

De oudere broer van manlief wilde dat heerlijke oord ook wel eens van dichtbij beleven en dus stonden ze in 1985 een paar weken naast ons.

R. voer met onze zoon (6 jaar) in haar optimistje het meer op. Haar vader was aan het oefenen met een kano.

Spielerei op het water. Die ongekende vrijheid.

En nu is R. er weer, wel op een andere (commerciële) camping. Aan het (berg)meer verandert niets.

Kinderen genieten er nog op dezelfde manier van als wij in onze jonge jaren deden.

Ze appt me regelmatig en vraagt naar vervaagde herinneringen.

Ik weet alles nog en stuur foto's uit een ver verleden naar haar.

Het roept ook heimwee en verlangen op.

Lago d'Iseo heeft een magische aantrekkingskracht. Iets wat andere meren, waar we ook zijn geweest, niet hebben.

Is het de gemoedelijkheid? Het kleinschalige?

Je kunt in een paar uur het meer rondrijden.

Ja, in de zomer zijn er veel toeristen. Campings zijn vol. Maar dat was in mijn jeugd ook het geval.

Onze langgerekte camping lag op een unieke locatie.

Wij stonden altijd aan het water.

 

Ik was al van plan een mooie herinnering op blog te zetten.

Mijn moeder had een juwelier in Iseo ontdekt. Goud was in die jaren ('60 en '70) veel goedkoper dan in Nederland.

De eigenaar en verkoopster, die redelijk goed Duits sprak, lieten duidelijk blijken blij te zijn met deze niet krenterige Hollanders.

Ze liep op en neer naar de kluis en kwam met dienbladen vol ringen, kettingen, armbanden en hangers aanzetten.

Alles werd gewogen bij Antonelli.

Mama oefende de twijfel tactiek uit en waagde het altijd af te dingen. Dat lukte altijd redelijk goed.

 

Ze kocht niet alleen voor zichzelf, maar ook voor de oma's en voor een goede vriendin.

Het moest altijd goed verstopt worden voor de douane. Bij thuiskomst wisten we niet meer waar.

1967: ik had gespaard en kocht voor fl.12,50 een armbandje met mijn naam.

Tijdens deze vakantie bleef ik ergens achter hangen maar ik vond nota bene zelfs het schakeltje nog terug in het gras.

Zo'n simpel armbandje met zoveel geschiedenis.

Onvergetelijke herinneringen aan mensen en vakanties.

******

Thuis

Na de dagelijkse blogs wordt het even wat rustiger.

Dinsdag was het even spannend met het verlaten van de camping. Auto en caravan hadden moeite met het steile kiezelpad vol losliggende scherpe stenen. 

Ondanks wat slippertjes kwamen we bij de twee veelbesproken bomen aan. De tweede hindernis: de weg opkomen.

Het makkelijkste was om naar links af te slaan, hoewel we rechtsaf moesten.

Lichten naar de tegenliggers als je de ruime bocht de weg op neemt, had een andere gast mij aangeraden.

We kwamen zonder kleerscheuren de weg op en zijn op het grote parkeerterrein van de farm shop omgedraaid. Maar niemand wilde ons voorrang verlenen. "Ze willen niet achter een caravan rijden," mopperde manlief. Maar hij had wel gelijk.

Geduld was ons motto. We waren trouwens extreem vroeg.

Het zou ruim drie uur naar Hull zijn en de ferry vertrok om 8 uur. Ik gaf (zenuwachtige) manlief zijn zin en zodoende verlieten we Ingleton om 13.45 uur. 

De reis verliep voorspoedig.

Hoewel Hull - Rotterdam een perfecte connectie is ben ik er toch niet blij mee.

De overtocht op het gedateerde schip duurt twaalf uur en de hutten zijn erg verouderd. Ze zijn niet meer goed te onderhouden.

De gang stikt. Hondenpoep -en pies.

Het was 10 uur eer we woensdag op de Nederlandse snelweg reden.

Eerst naar Arnemuiden om de caravan in de winterstalling te zetten. Met een afgeladen auto reden we naar Zoutelande waar we rond 12.30 uur aankwamen.

Ik ging meteen uitpakken terwijl manlief naar Arnemuiden reed voor de rest van de bagage.

Het is toch anders thuiskomen als je er nog maar twee maanden hebt gewoond. Je moet even zoeken en nadenken bij de apparaten.

Hoe werkte de microwave ook alweer? En de oven? Krijgen we de tv aan de praat? Waar staan de glazen?

Onze lieve huisoppas had een gezellig boeketje op het aanrecht gezet als welkom thuis.

Heel lief en attent.

Voor mij was het blik op oneinig om me door dozen, tassen en koffers te vechten.

De wasmachine draaide op volle toeren. Alles uit de caravan moest gewassen worden en kon heerlijk buiten drogen.  

Ik was eigenlijk te moe voor een pizza, maar we gingen toch - als toegift.

Ik had de wekker gezet want donderdagochtend zou Stedin ons tussen circa 9 en 12 uur van het stroomnet afhalen.

Wij stonden om half acht onder de douche.

Maar toen ik in de keuken kwam en op de klok van de oven keek zag ik dat het vijf voor negen was.

De wekker stond nog op Britse tijd. Stom, stom, stom.

Dus vulde ik de thermoskan met kokend water, zette snel koffie en deed wat (oude Engelse) boterhammen in de rooster voor manlief.

Inderdaad: om 9.10 uur viel de stroom uit.

Omdat het een hete dag werd had ik bedacht in de gekoelde auto te stappen en naar de groentehal in Aagtekerke te gaan.

Dat grote aanbod van fruit en groente is waar Nederland uniek in is. En zo vers en kwalitatief goed.

Met twee dozen vol vervolgden we de boodschappenroute. Zo druk had ik het nog niet meegemaakt bij Jumbo.

Bij thuiskomst om 11.30 uur bleek de lift het te doen, dus...............stroom.

Ik werkte de laatste strijkwas weg.

↓Jacky heeft sinds we hier wonen haar eigen plekje gekozen.

Ze vindt het blijkbaar lekker om op een harde ondergrond te liggen. Ik vond het zo zielig, dus legde ik er iets zachts neer, maar daar ging ze naast liggen.

Als haar kleine teckelhartje maar gelukkig is. 

Tja en dan een minder leuk onderwerp waar ik toch ook heel eerlijk over ben.

Ik had de weegschaal genegeerd, maar merkte aan mijn broeken dat die wel erg knelden.

Dus kop uit het zand en op dat ellendige ding.

Ik was al te zwaar toen we vertrokken, maar dacht dat het vele lopen baat zou hebben.

Enfin, ik moet een paar weken streng zijn.

Er moeten 7-9 kilootjes af. Dus veel naar de groentehal.

Story of my life. Ieder pondje gaat door het mondje.

Het appartement is inmiddels ook schoon en ik begin aan de poetserij. Dit zat nog in een verhuisdoos.

O, ja - er komen meer reisverhalen.

In oktober willen we nog twee weken naar Italië. Niet met de caravan, maar hotels.

(Eigenlijk wilde ik tot het einde van het seizoen nog een strandhuisje huren, maar het seizoen loopt op 19 september al af en het was erg duur. Dat geld stop ik dan liever in een reisje naar Toscane.)

Tot die tijd worden het weer dit en dat blogs.

******

Tot op de laatste dag genoten

Manlief moest me echt uit de caravan trekken, want er viel nog zoveel te doen.

Heel goed dat we er op deze prachtige dag toch nog op uitgetrokken zijn.

Chapel-le-Dame, is een hamlet (buurtschap).

↑De riviertjes staan droog.

De St. Leonard's Church in Chapel-le-Dale is een monumentaal pand (categorie II) . Het diende als begraafplaats voor de spoorwegarbeiders en hun familieleden die stierven tijdens de bouw van het nabijgelegen Ribblehead-viaduct tussen 1869 en 1876. In totaal stierven meer dan 200 mensen tijdens de bouw door ongelukken en pokkenepidemieën . Ter nagedachtenis aan hen werd een plaquette in de kerk geplaatst. ^{[ 9 ] [ 10 ] [ 11 ]} Vóór de aanleg van de spoorlijn vielen er in de vallei gemiddeld twee tot vier doden en begrafenissen per jaar. Een onderzoek van de parochieregisters uit 1876 toonde een gemiddelde van 44 begrafenissen per jaar tussen 1870 en 1875. 

Het aantal mensen dat hier woont is op twee handen te tellen.

↑De vuilnisman komt niet verder dan de parkeerplaats tegenover de kerk.

Door naar het viaduct waar ik afgelopen week al foto's van maakte. Nu wilde ik de wandeling maken.

Mooi hoor.

Maar vooral indrukwekkend en tragisch.

Toeval???

↓Weer een trein.

↑Veel wandelaars namen de afslag naar rechts, een schitterd wandelpad omhoog.

Het is zo'n imposant bouwwerk.

Door naar Settle.

Onderweg kwamen we van alles tegen. De boeren zijn druk aan het dorsen.↑

↓En deze boer had twee schapen achterop.

↑Maandag wasdag.

Settle ligt prachtig, omringd door the Dales.

We aten er een heelijk ijsje.

Ik moest lang in de rij staan bij deze ijssalon, cq. tearoom, cq. lunchroom, cq. deli.

Terwijl ik in die rij stond en een blik wierp in de lunchroom, waar de meest heerlijke gerechten werden geserveerd, zag ik een ouder stel met hun kleinzoon? aan een tafeltje zitten.

Ze liet haar vork op de grond vallen. Ik zag de twijfel op haar gezicht. Er was niemand van de bediening in de buurt dus legde ze de vork naast haar bord.

Ze boog voorover en fluisterde iets in het oor van haar man.

Hij gaf zijn vork aan haar en prikte haar vork (die niet was schoongemaakt) in zijn eten.

Eerst dacht ik dat dit gebouw - Victoria Hall genaamd - een station was.

Mis.

Het is de lokale schouwburg. 

Terug bij de caravan gebruikte ik het uurtje om verder in de pakken.

Daarna naar Joules in Kirkby Lonsdale waar we om 17.30 uur een tafel hadden geboekt in The Royal.

Bij Joules slaagden we beiden. Manlief met shorts en ik met blouses.

Fijne winkel met groot assortiment.

We hadden zeker niet onze beste maaltijd.

Slechte bediening en de lasagna van manlief had meer weg van dikke tomatensoep met kaas.

Ik had veilig fish&chips gekozen.

Nou - dat was het dan.

De zes weken zijn voorbijgevlogen.

Wat zijn we weer actief geweest en wat hebben we genoten.

Yorkshire, Schotland, Northumberland, hopelijk tot volgend jaar.

*****