....normaliter doe ik dit in mijn kerstbrief.
Nu lijkt het me, twee weken voor de verhuizing, het juiste moment.
Nadat de sleuteldatum een paar keer werd verzet, wat nogal wat problemen met zich meebracht, gaat het nu dan toch echt gerbeuren.
Op 21 mei verhuizen we.
*********
In september 2024 reden we langs een brak stuk grond waar vroeger garage Vos gevestigd was. De borden maakten ons nieuwsgiering.
Twee weken later hadden we iets vanaf een tekening gekocht.
Een duik in het diepe.
Wij kozen ervoor, gezien de onrust in de wereld, om Rotterdam meteen in de verkoop te doen.
Niemand was verbaasd dat we ons mooie plekje snel verkocht hadden.
Op 25 maart 2025 was het zover.
↓Ik was moe en had geen stoel meer om op te zitten.
↑De meubels gingen met de verhuizer mee.
Die zien we 21 mei terug.
↓Maar een groot deel, waar we bij moe(s)ten kunnen, namen we mee naar een opslag in Middelburg.
↕Maart 2025 - Zoutelande.
Toen was het tijd om de caravan van stal te halen.
Na twee weken op een Zeeuwse camping te hebben gestaan met de splinternieuwe Fendt, reden we naar ons geliefde Port-en-Bessin (Normandië) voor een paar weken.
Vervolgens met the Shuttle naar de overkant. Tot begin juli stonden we in Somerset, Devon, Cornwall en Worcestershire.
We hadden fantastisch weer.
Na een korte tussenstop in Nederland (tandarts, kinderen zien, medicijnen halen....) reisden we weer naar de overkant en wel naar Schotland.↓
Ondanks wat medische strubbelingen van ondergertekende, waardoor we de planning om moesten gooien was het een geweldige reis.
De maand september stonden we weer in Port-en-Bessin.
Overwinteren deden we van oktober tot maart 2026 in een vakantiechalet in Zoutelande↕.
Ook niet verkeerd.
De laatste twee maanden is de caravan weer ons thuis.
In Zoutelande.
Overgelukkig zijn we met het strandkotje dat we tot eind juni kunnen huren.
Zodra het weer het toelaat zitten we op het strand.
Het inburgeren kost geen moeite. We zijn beiden lid geworden van verschillende clubjes.
Voor manlief komt veel uit zijn jeugd naar boven, mede veroorzaakt dorpsgenoten van dezelfde leeftijd.
Herinneringen worden keer op keer opgehaald. Het voelt als een warm bad.
"We hebben hier in twee maanden maanden meer warmte ontvangen dan in 20 jaar Rotterdam."
Die opmerking raakte me - want zo voel ik het ook.
De planning vanaf 19 mei (dan krijgen we de sleutel) is strak.
Op 20 mei staan er veel werkzaamheden op het programma. Hubo, KPN, electricien, Ikea, wasmachine en droger.
Ook 21 mei, de verhuisdag, zijn er werklieden over de vloer.
Het appartement is geschilderd en behangen. De pvc-vloer is gelegd. Badkamer en wc's zijn ook geïnstalleerd.
Vanwege het uitstel van de sleuteldatum wordt de keuken pas op 1 juni geplaatst.
Tja, de agenda van de keukenman was al vol.
Balen.
Ik zal moeten improviseren met kookspullen uit de caravan.
Gaat wel lukken.
Wat ons minder goed zal lukken zijn zware fysieke inspanningen.
Manlief werd vorige maand plotseling door een longembolie getroffen. Dankzij het adequate handelen van onze nieuwe huisarts ("ik zal goed voor jullie zorgen") werd het op tijd ontdekt en is hij inmiddels ook weer terug bij zijn oude internist/hematoloog.
Maar de nasleep is vervelend. Manlief is moe en kortademig (niet te verwarren met benauwdheid).
Volgens de internist kan dat drie maanden aanhouden.
Bij mij spelen schouders en armen weer op. Ik ben jaren geleden aan beide schouders geopereerd.
Tendinitis calcarea was toen de diagnose, voorafgegaan door een slijmbeurdontsteking - veroorzaakt door overbelasting
Nu voel ik dezelfde pijn.
Ik appte vandaag naar een aantal kennissen in de buurt of zij een hulp voor mij wisten die de ramen en de badkamer kan schoonmaken.
Binnen een uur kwam mijn toekomstige onderbuurvrouw met goed nieuws.
Dankbaar en opgelucht kan ik ook die afspraak in de agenda zetten.
