Maar eerst de tweede maaltijd. In tegenstelling tot de woensdagavond was het donderdag héél goed.
Het mooie menu was perfect klaargemaakt.
De volgende ochtend opperde ik om een dag eerder naar huis te gaan. We hadden nog een avond (zonder eten) tegoed, maar mijn nek nekte me.
Na drie weken pijn was ik het zat en wilde ik terug naar mijn vertrouwde omgeving.
Manlief vond het prima.
Ik had nog een voucher voor een doos chocolade van een fameuze chocolatier in Ribeauvillé. Die gaf ik aan een Belgisch echtpaar met wie wij tijdens de maaltijden gezellige gesprekken hadden gevoerd.
Vrijdag is geen fijne reisdag, maar ook zaterdag zou het druk op de weg kunnen zijn met terugkerende vakantiegangers.
We reden om 10 uur weg. Verwachte aankomsttijd: 17 uur.
"Welke route nemen we El? Jij wil nooit door België, maar via Brussel is echt de kortste route."
Omdat ik hooguit een uur het stuur over kon nemen liet ik het echt aan manlief over.
We kwamen in meerdere (wegwerkzaamheden) files terecht.
Eerste doel was Luxemburg, waar we zouden tanken.
Ik nam ook een stuk voor mijn rekening. Iets waar mijn nek het niet mee eens was.
De benzine in Luxemburg bleek duurder dan in België en Italië.
Het weer sloeg om. Zoals verwacht. ↑Dit was ons zicht vanaf België tot Zoutelande.
De weg was slecht dus nam de twijfel toe. Is dit de juiste route?
We wilden Antwerpen ontwijken omdat we daar in de spits vast zouden komen te staan.
"Toets Maastricht maar in, El."
Maar na een uur, met NPO1 aan, kwam het nieuws dat er een vrachtwagen was geschaard tussen Tilburg en Breda. Vertraging: een uur.
En op alle wegen eromheen stond het inmiddels ook vast.
Het werd maar later en later.
"Toets Bergen op Zoom maar in El."
En dus werden we toch via Antwerpen geleid.
Aan de andere kant zag ik blauwe lichten. Er was een boom omgewaaid.
Daar ontstond een lange file.
Voor Antwerpen waren ook wij de pineut. Het werd, ook vanwege het weer, schemerig.
We hadden op een gegeven moment geen idee meer waren we waren. De flikkerende lichten deden pijn aan de ogen. Het werd een waas.
Jacky weigerde in de stromende regen haar darmen te legen. Wij dronken maar niets zodat we ook niet hoefden te plassen.
We reden om 10 uur weg. Aankomsttijd: 20 uur.
Wat een nachtmerrie was dit. Maar we waren thuis en inmiddels zijn we twee dagen verder en is alles gewassen en gestreken.
Zaterdag kregen we spontaan bezoek van ons lieve nichtje en haar man die in het familiehuisje vakantie vierden. Voor ons een moment van rust, gezelligheid en reflectie aan de lunchtafel.
En ondanks de storm en het grote contrast met het weer in Toscane was het een warme thuiskomst.
Op straat weer begroet worden ("hoe was de vakantie?") door bekenden doet goed.
Een kop koffie bij -en gezellig bijpraten met vriendin/buurvrouw die onze sleutel heeft doet goed.
Dat onze lieve overbuurvrouw onverwacht binnenvalt omdat ze zo blij is dat we weer thuis zijn, doet goed.
"Nu blijven jullie toch wel even thuis hè?" doet goed.
Dan voel je je thuis. Zo thuis hebben we ons van 2002 tot 2025 in Rotterdam nooit gevoeld.
Gisteravond ontving ik een e-mail van de onbekende. Het bleek van de Belgen te zijn.
Ze bedankten ons heel hartelijk voor de chocolade. De receptie had ons e-mailadres gegeven.
Heel aardig, maar niet juist.
De e-mail heb ik niet beantwoord.
Wel heb ik het hotel erop gewezen (de goede bedoeling ten spijt) dat ze zonder onze toestemming niet onze gegevens hadden mogen geven.
Natuurlijk volgden daar meteen de welgemeende excuses op.
We kijken, ondanks de gezondheidsperikelen, terug op een fantastische reis.
Er staan bijna 4000 kilometers meer op de teller.
We hebben ongelooflijk genoten.
Nu zijn we terug op ons eigen toeristische honk en begrijp ik waarom ik nog steeds Duits aan de mooiste kust van Nederland hoor.
