Wintersport en winterliefde (of wat ervoor doorgaat)

In Zoutelande is de winter ver weg.

We maken iedere dag lange wandelingen in prachtig voorjaarsweer.

Het is ongekend.

Nadeel: er zijn al veel muggen.

Maar ik juich niet te vroeg want een waterige depressie komt onze kant op.

We genieten van de Olympische Spelen in Italië. Het is even een fijne afleiding van alle wereldse besognes.

Ik heb HBOMAX gedownload en Netflix (tijdelijk) opgezegd. Ideaal, want nu kunnen we zelf een keuze maken wat we live willen zien en zijn we niet afhankelijk van wat de NPO ons wil laten zien.

(Ook kan ik weer even favoriete series en films kijken↑)

Zo kijken we graag naar het buitengewoon spannende biathlon. Een sport waar tienduizenden mensen naar komen kijken.

En het decor is weergaloos prachtig.

 

Maar ook kijk ik graag naar kunstrijden en curling. Kortom - juist de sporten die normaliter amper worden getoond hebben onze aandacht.

Vanmorgen zagen we de vreselijke val van Lindsey Vonn. Het ging door merg en been.

Ik vrees voor de gevolgen.

Nu staat de 5000 meter aan.

Senior Lollobrigida won gisteren onverwacht de 3000 meter. 

Geweldig!! Wat een leuk mens is dat.

Duidelijk is dat de Nederlandse schaatsers veel te vroeg hebben gepiekt. Het OKT kan voor een aantal weleens de genadeslag zijn geweest. Duidelijk is dat het favoriet Beune de das heeft omgedaan. 

Zoutelande loopt warm voor het seizoen.

Er zijn veel weekenders.

Nu ga ik het hebben over een programma dat al jaren favoriet is bij veel kijkers: 

"Winter/zomer vol liefde."

Ik weigerde altijd te kijken, maar nu viel ik er toevallig in en............ik bleef hangen.

Natuurlijk vind ik er wat van.

Het is een stroperig programma - maar de kandidaten vind ik interessant.

Hoe wanhopig moet je zijn om hieraan mee te doen? Of wil je je B&B of hotel in de schijnwerpers zetten?

Van links naar rechts bespreek ik ze even.

Elsje (Zweden) valt voor een man met een verkeerde uitstraling. Hij kan er niets aan doen, maar zijn gezicht (centenbak) werkt niet in zijn voordeel.

Ook Elsje verandert. Niet in haar voordeel.

Flikflooien met Gilbert terwijl er een tweede gegadigde naast je zit........

Kok André (Andorra) houdt meer van zijn keuken dan van de vrouwelijke kandidaten die een extreem lange reis naar het geïsoleerde staatje hebben afgelegd.

Hij komt weinig sprankelend over. Een te lang doorgekookte prak.

Bij hem twijfel ik of de ware er tussen zit.

Hanneke (Oostenrijk) vindt geen van de mannen kordaat - maar zijzelf is slaapverwekkend saai.

Ze sleept zich, met overduidelijke tegenzin, van terras naar terras.

Bij Hanneke is het skiën of eten/drinken.

Ook bij haar vraag ik mij af of zij niet veel gelukkiger is met haar hond en haar vriendinnen.

Robin (Zweden) woont in een piepklein huis zonder veel luxe. 

In het begin moest ik aan zijn wat platvloerse houding wennen, maar langzaamaan groeide de sympathie voor deze harde werker. 

Hij is in ieder geval eerlijk.

De tropische Pearl wint zijn hart en ook zij voelt zich happy bij hem. Inmiddels is uitgelekt dat ze samenwonen.

Heerlijk toch?!

Monique (Zwitserland) kwam in het begin als een zuurpruim over. Altijd een weerwoord, altijd die cynisch humeur. Zwitserse mentaliteit.

Ze heeft wel een schitterend huis in de Jura, waar nooit sneeuw ligt.

Met de egoïstische Wim houdt ze het vol.....totdat Peter komt.

Wim heeft kaartjes voor Pink Floyd (uit Australië???) - maar Monique wil met de net gearriveerde Peter uiteten en dat vindt Wim niet leuk, to say the least.

Tijdens de kaasfondue zien we Monique smelten. Peter toont daadwerkelijk interesse in haar (verleden), iets wat eerdere kandidaten nalieten.

Thuis bakt jaloerse Wim een ei en drinkt een fles rode wijn. Hij is getergd.

Klaas (Oostenrijk) gaf mij hoop. Een aantrekkelijke, intelligente, sportieve, handige man met een positieve uitstraling.

Maar al snel sloeg twijfel toe. Is deze weduwnaar wel toe aan een nieuwe relatie?

De dames vond hij of te afwachtend, of te assertief.

Toen kwam Marja die (zeker volgens de kijkers) perfect in het plaatje paste. Dat leek Klaas ook te vinden en dus nam hij haar mee naar een restaurant waar zij dochter werkt.

Ze maakten kennis, wisselden een paar woorden en dochter had meteen een oordeel.

Negatief.

Die avond werd er nog gezoend, lang gezoend.

Dat smaakte volgens Marja naar meer, maar Klaas proefde niets. Arme Marja werd de deur gewezen terwijl er een ratelende stewardess op de stoep stond.

Stuurde Klaas een week eerder wervelwind Karine na een uur weg, nu omarmde hij de overdonderende Barbara.

Toch denk ik dat Klaas de eeuwige twijfelaar blijft.

Claudia (Oostenrijk) in haar poppenhuis heeft nooit op mijn sympathie kunnen rekenen.

Ze is gemaakt en stelt zich enorm aan. Daarbij: ze is niet eerlijk.

Bejaarde, eigenzinnige Hans (Noorwegen) vraagt fysiek (te)veel van de dames op leeftijd. 

Nee, ik bedoel geen seks, maar wellicht naaktzwemmen in een ijskoud fjord.

Hoewel hij nu zelf zwaar geblesseerd geen stap kan zetten wil hij de dames blootstellen aan de ontberingen in de Noorse natuur.

Misschien dat de achttien jaar jongere Iris aan zijn wensen kan/wil voldoen.

Saaie tv?

De fans klagen - maar toch kijken ze.

Toch benieuwd naar de afloop.

Ik ook.

*****

Narcissen en krokussen duiden op voorjaar

De Gooische, Haagse en Rotterdamse chique strijken zomers sinds jaar en dag neer in Domburg - evenals de artistieke elite (Toorop, Mondriaan, Bergsma, Van Heemskerck.....).

Dat gaat echt vele generaties terug.

Opvallend vind ik het dat onze, gepensioneerde generatie zich definitief heeft gevestigd in en rond Domburg. 

We ontmoeten ongekend veel oude bekenden.

Zoutelande heeft zich ontworsteld aan de reputatie van boerendorp.

De badplaats moest genoegen nemen met de eretitel Zeeuwse Rivièra.

Maar er is veel veranderd.

Loop maar even mee door de Bosweg.

↑Achterkant Duinweg.

↑Het huis rechts staat te koop. Zou hij niet blij zijn met de nieuwe buurman die wel heel dichtbij komt?

Ooooh - wat een genot om Jacky uit te laten.

In het noorden ijzelde het - maar hier bereikte de thermometer de dubbele cijfers.

↑De strandkotjes worden 1 mei geplaatst. Wij hebben er een kunnen bemachtigen op strand één voor het voorjaar.

Daar kan ik me erg op verheugen.

↓We zijn even op de bouw gaan kijken. 

Ze zijn volop aan het stucen. Ook de gipsplaten gaan er deze week in.

Wat een verrassing. ↕Badkamer en wc zijn al betegeld.

Het ameublement staat al klaar.

↑Logeerkamer

↓Onze slaapkamer

↑Uitzicht vanuit de keuken.

↓Uitzicht vanaf de loggia. Ik kan bij wijze van spreken manlief zien lopen.

Kokker- ellen (70) Pasta met zalm en spinazie

Eindelijk weer eens een recept.

Makkelijk en lekker.

Ingrediënten - in dit geval voor 2 personen:

1. 300 gram zalmfilet zonder vel - in stukken

2. Gewassen verse spinazie (goed droog - dus kocht ik kleine verpakking van AH)

3. Bakje cherrytomaten (of meer)

4. Kruidenkaas zoals Boursin of Paturain

Pasta vooraf apart al dente koken, koud afspoelen en uit laten lekken.

Neem een grote pan.

Beetje olie/boter/becel.

1, 2, 3 erin. 

Als alles gaar is, met spatel de zalm fijn maken en het geheel door elkaar roeren.

De kruidenkaas erbij tot er een smeuïg geheel ontstaat.

Kruiden (ik deed er provencaalse kruiden, zout, peper) naar smaak toevoegen.

En als laatste de pasta/spaghetti. Goed doorwarmen.

Glas witte wijn erbij.

Opdienen met eventueel geraspte kaas (manlief vond het dan te zwaar worden).

Bijproate

Maandag gaan we de Hyundai inruilen voor een nieuwe Peugeot.

Met Peugeot hebben wij beiden iets.

Mijn vader kocht in de jaren '60 een 404. Een heerlijke auto en toentertijd een goede trekker.

Ook bij manlief stond in 1973 (toen ik kennis kwam maken in Zoutelande) een groene 404 in de garage.

Wij hebben er later nog een paar gehad. Altijd tot grote tevredenheid.

Maar in 2019 bleek dat de tien maanden oude Peu onze caravan niet mocht trekken en stapten wij over naar Mitsubishi en Hyundai.

Die kochten we in Barendrecht. Een prima dealer/garage.

Echter met service in Middelburg waren we minder blij. 

Nu blijkt er een speciaal model te zijn dat onze Fendt wel kan trekken en we zijn weer terug bij onze vertrouwde dealer/garage in Zierikzee (een klein familiebedrijf).

En juist nu zijn er volop werkzaamheden gaande aan de weg van het park naar Zoutelande. Het is een modderpoel tot pasen.

Gisteren hebben we de Hyundai afgespoten, maar echt schoon is hij niet.

We gaan dan ook steevast achterom rijden met de nieuwe Peugeot.

In tegenstelling tot het noorden hebben wij hier geen vorst of sneeuw meer gehad.

Wel was het mistig, vochtig en zonnig.

↕Op weg naar St. Annaland om de laatste puntjes op de i te zetten bij de keukenspecialist.

Na vervelende ervaringen met een andere leverancier hadden we nu te maken met uitzonderlijk goede service.

Het blijkt dat de aanrechtbladen te lang zijn voor de lift. Ze moeten buitenom getransporteerd worden - met een verhuislift door het keukenraam.

De extra kosten neemt de leverancier voor zijn rekening. Hetzelfde geldt voor een afwerkplaat.

Pak van ons hart.

Er komen nogal wat financiële tegenvallers op ons pad.

Bijvoorbeeld met het chalet.

Over vier maanden min een week kregen we een energienota van bijna €1100,- voorgeschoteld.

Dat was drie maal slikken en een paar slapeloze nachten.

Aangezien de bouw uitloopt hadden we gevraagd of we de maand april ook het huisje konden huren.

Dat kon...............maar toen we de offerte van €4000,- exclusief energiekosten kregen was voor ons echt een grens bereikt.

We vertrekken hier eind maart en halen de caravan uit de stalling.

Het wordt even een paar dagen aanpakken. De schuur moet leeg en alles moet weer naar de stalling gebracht worden.

Totdat de we sleutel krijgen staan de op een camping ↓aan de overkant. Makkelijk om naartoe te verhuizen en ideaal om Jacky uit te laten.

Heel voorzichtig kunnen we activiteiten in het appartement gaan plannen.

Deze week is er gestuct.

In februari en maart kan de schilder/behanger aan de gang en wordt de vloer gelegd.

Volgende week komt de meubelbouwer inmeten.

De overdracht is eind februari, maar dan mogen wij er nog niet in.

Stedin gaat pas in april het gebouw van energie voorzien. We doen schietgebedjes dat ze zich aan de data houden.

Wij hebben in ieder geval afspraken gemaakt voor de keukenplaatsing en de verhuizing.

Die data hebben we ook overlegd aan de VvE. Er is inmiddels een groepsapp waarin we dit soort mededelingen delen.

Iedereen was onthutst toen we bericht van het bouwbedrijf kregen dat we op 16 april (onder voorbehoud/Stedin) de sleutel konden ophalen bij het hoofdkantoor in Goes.

Een van de bewoners, tevens de verkoper van het land, heeft op ons verzoek contact gezocht met de aannemer.

Dat is dus rechtgezet.

We vertrokken uit Rotterdam op 27 maart.

Als het goed is betrekken we ons appartement dertien maanden later. 

In die (wacht)tijd hebben we ons geen moment verveeld.

*****

Bijpraote

↑Vorig weekend vroor het nog en hadden wij veel zin in kaasfondue. Het was heerlijk.

In Middelburg zitten een paar goede kaaswinkels: en veel goedkoper dan in Rotterdam.

De week begon druilerig en grijs.

Ongeacht de omstandigheden worden er iedere dag stevige wandelingen gemaakt.

Wij drietjes moeten in beweging blijven.

Maar aan de Zeeuwse kust is er niets zo veranderlijk als het weer.

Naar de bouw.

↓Achterste gebouw - bovenste verdieping.

Woensdag was het inmeetdag.

Wij hadden met de interieurbouwer afgesproken. Hij kon helaas weinig meten aangezien er nog niet gestuct was.

Verder waren er weer akkefietjes met de man die verkeerde tekeningen had gemaakt - maar dat moet ik van mij afschudden.

Er staat ook veel goeds op de rails.

Volgende week hebben we de eerste vergadering van de VvE. Ik houd mijn hart vast.

We zijn er ook niet gerust op dat de oplevertermijn gehaald wordt.

De tijd vliegt en er is nog erg veel te doen.

↑Hier komen de carports en parkeerplaatsen.

↓Bovenste verdieping: rechts keuken - links logeerkamer.

We zijn blij dat bij ons de ramen zijn geplaatst.

↓Zo hoog kunnen wij niet reiken dus de schilder mag daar afdekplaatjes op zetten.

↑Logeerkamer

↓Onze slaapkamer

Wij zetten even de rem op aankopen.

Het lijkt ons verstandig het appartement eerst in te richten met onze spullen en dan verder te kijken wat erbij past.

Afgelopen donderdag was het dan zover: onze eerste bridgemiddag op de golfclub.

Leuk om zoveel oude bekenden te zien. Manlief werd natuurlijk weer door velen herkend.

Vierentwintig spellen over zes tafels met tijdsdruk: het was heftig.

Op zich ging het niet heel erg slecht. We kregen geen ruzie: iets dat we elkaar vooraf hadden beloofd.

Voor Jacky was het ook de proef: zij moest vier uur alleen thuis blijven.

Een van de andere spelers liet haar hondje in de auto: "ze blaft de hele boel bij elkaar en dat kan niet in een appartement."

Ja, daar gaan wij ook mee te maken krijgen.

Enfin - we kenden de bidding boxes, maar met een score computer maakten we voor het eerst kennis.

Aan de eerste tafel ging het nogal eens fout.

Kaart verkeerd gestoken, kaart van de tegenpartij bij ons gelegd, kaart op de grond....

Gelukkig allemaal bijtijds opgemerkt en geen mes op tafel.......maar toch....

Maar de biedingen gingen goed.

Wij hadden echt tien dagen lang systemen doorgenomen en spellen gespeeld op de computer↑.

Dat het zo ver was weggezakt verbaast me - maar dat moet met de leeftijd te maken hebben. We beginnen van scratch.

Het komt wel weer terug, maar manlief heeft zich vroeger nooit aan regels, systemen en afspraken gehouden.

Nu wil hij het wel allemaal leren en dat is niet makkelijk.

De zesde en tevens laatste tafel was er een teveel. 

Onze aardige tegenstanders zagen dat wij helemaal inzakten terwijl we DE kaarten kregen en dus MOESTEN spelen.

Ik ging gigantisch down. Mijn ogen draaiden van vermoeidheid en een knallende koppijn sloeg toe.

Ik zeg altijd dat ik mij geen zeventig voel. Maar nu merk ik toch dat de senioriteit wel degelijk een rol speelt bij de concentratie en het geheugen. 

Bridge is een spel van onthouden.

Dat we laatsten werden was dus niet verwonderlijk.

Maar zoals Barry Stevens altijd zei: doorgaan.

Na een dag rust gaan we verder met oefenen en voegen we weer een systeem aan toe.

Vrijdagavond moeten we weer aan de bak.

Vandaag mocht ik weer mooie plaatjes schieten, op weg naar Aagtekerke.

Die mistluchten zijn ook mooi.

Op zaterdag haal ik altijd iets lekkers.

De bolussen van Koppejan zijn niet te versmaden.

******