Herinneringen aan de muur

Twee schilderijen, waarvan één aquarel waren nodig aan een opfrisbeurt en een nieuwe lijst toe.

In Middelburg zit Indigo, een geweldige winkel/atelier die ik zeer aan kan bevelen.

Wij waren een beetje bang voor de prijsopgave, maar die viel ons 100% mee.

Het was eigenlijk niet zo moeilijk kiezen omdat de eigenaar meteen goede voorbeelden pakte.

Beide schilderijen hebben voor ons emotionele waarde. 

De Jaarsma hing bij opa en oma Egmond aan de muur.

Geschilderd in 1947 door de Noord-hollandse schilder Haaike Jaarsma (1881-1970) die het liefst dit soort zeegezichten op doek zette.

Het schilderij is niet veel waard, maar de betekenis en herinneringen zijn dat des te meer.

Dankzij AI (eerlijk is eerlijk) vond ik het een en ander over mijn grootvader, op wie ik dol was. Hoewel er ook dingen tussen staan die door iemand zijn opgetekend (zoals over de oorlogsjaren en over zijn vrouw) waar ik mijn vraagtekens bij zet. 

"Willem ten Bruggencate (7 december 1892 – 23 maart 1964) was een markante en bekende persoonlijkheid in Egmond aan Zee. Hij veroorzaakte verschillende belangrijke en maatschappelijke functies in het dorp, met de naam voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog . 

Functies in Egmond aan Zee

Politiechef & Veldwachter : Voor en tijdens de oorlogsjaren was hij gemeenteveldwachter en hoofd van de mogelijke politie in Egmond aan Zee. 

Hij vermeldt onder meer als gemeenteveldwachter, strandvonder , en — waar hij in het dorp zeer bekend om stond — als (waarnemend) schipper van de roeireddingboot (reddingboot no. 5) van de NZHRM (de latere KNRM). 

Omdat hij de verantwoordelijke schipper van de reddingsboot was, kreeg hij tijdens de Tweede Wereldoorlog een speciale status van de Duitse bezetter. Terwijl bijna alle inwoners van Egmond aan Zee hun dorp gedwongen moest evacueren vanwege de bouw van de Atlantikwall en de angst voor een geallieerde invasie, mocht Ten Bruggencate gedurende de oorlogsjaren in Egmond blijven wonen om de kustredding paraat te houden.

>>>Anekdote van mijn oom en van mijn vader die vanwege hun leeftijd naar Duitsland moesten worden om aldaar in de fabrieken te werken.

Opa bracht ze met de trein naar onderduikadressen in de Achterhoek. Onder het mom dat ze op weg waren naar de Duitse grens. Dankzij zijn papieren verliepen de controles zonder problemen.

In 1944 sloten beide mannen zich aan bij de Binnenlandse Strijdkrachten, waar mijn vader in 1945 mijn moeder (wier verloofde in 1944 door de Duitsers was vermoord) leerde kennen.<<<

Naast zijn maritieme en politie werkzaamheden was hij maatschappelijk zeer betrokken bij het dorp:

Mede-oprichter Museum van Egmond: In de jaren 50 stond hij, samen met anderen onder de huidige burgemeester, aan de wieg van de oprichting van het Museum van Egmond . Hij nam de rol van een 2e penningmeester op zich. 

Rentmeester: Na de oorlog trad hij op als huurmeester voor Jonkheer Six van Wimmenum, die elektrische eigenaar was van de Wimmenummer Duinen ten noorden van Egmond. 

Bijzondere vondst: Als strandvonder vond hij op 16 december 1936 een bijzonder historisch object op het strand van Egmond: een gecombineerde 'schegbeeldvoet van een maagd', vermoedelijk afkomstig van het boegbeeld van een oude schoener. Schegbeeldvoet=boegbeeld

Willem ten Bruggencate moeilijk op 5 juni 1919 met Pietertje Bosman . Hij overleed op 23 maart 1964 op 71-jarige leeftijd. Zijn echtgenote overleefde hem en bleef tot op hoge leeftijd in het dorp wonen als de bekende 'weduwe Bruggencate'."

Ook in mijn boek wijd ik liefdevolle woorden aan hem en mijn oma.

Hij was zo'n oermens, ruwe bolster blanke pit, die vanwege zijn fysiek zware leven veel te vroeg stierf.

"Mijn hart is op."

Het moge duidelijk zijn dat er meerdere Jaarsma's aan de muur hingen in Egmond.

Deze geeft mooi weer wat ze moesten ontberen om bij het schip in nood te komen.

Maar in een nieuwe lijst prijkt opa aan de muur.

Ook de aquarel van Gerard Bergsma (1873-1955) is van zijn donkere lijst ontdaan en zit strak achter nieuw glas.

Dit is het huis dat mijn schoonouders in 1950 lieten bouwen. Bergsma was hun buurman en goede vriend. 

Inmiddels is er het nodige veranderd, vooral om het huis.

Met de uitkomst zijn we heel blij. De nieuwe lijst, waarvan de kleur in de aquarel terugkomt, fleurt het werk helemaal op.

Blij en voldaan, maar nog niet zeker waar we de "oudjes" moesten hangen, liepen we naar de auto terug↑.

 

Daarna nog even genieten van de Zeeuwse hoofdstad met het mooiste stadhuis↓ van Nederland, dat binnenkort voor lange tijd in de steigers gaat.

Geen AI maar AE

De zomer weigert zich te laten verdrijven door de herfst.

Ik kan nog niet spreken van een Indian Summer want dan moet het ook in oktober en november nog zo warm zijn.

Het najaar werpt letterlijk zijn schaduw over de natuur.

Heerlijk hoor, dat ik hier in mijn t-shirt en bermuda zit, maar ik ben het ook zat.

Die tussenfase is altijd lastig, dus hebben we alvast de dozen en koffers met winterkleding uit de ↓berging gehaald. Geleidelijk aan zal ik gaan wisselen.

We verheugen ons op de vakantie naar -en in Italië.

Florence staat ook op het programma. Niet dat manlief net zoveel stappen zal doen als ik, maar het karretje dat we voor Jacky hebben gekocht zal het lopen voor hem makkelijker maken.

Jacky kan echt geen lange stukken meer lopen, zeker niet door een stad.

Ze is inmiddels 12,5 jaar en nog fit. Dat willen we graag zo houden.

Gisteren was ze bij de trimster in Rotterdam, die zelf een dierenarts assisteerde en dus verstand van zaken heeft.

Zij constateerde dat het gebit echt schoongemaakt moet worden. Iets waar wij niet op zitten te wachten.

Het gaat niet eens om de financiële aanslag - maar om Jacky's leeftijd. Kan ze de narcose aan?

Enfin, morgen naar de dierenarts die haar goed zal onderzoeken. De afspraak voor de behandeling hebben we alvast gemaakt.

Wellicht krijgt ze nu iets wat de ontsteking remt.

Na drie maanden wachten is er dan eindelijk iemand voor de schuifpui geweest.

Iemand die net een cursus had voltooid en nog maar kort bij dit bedrijf werkt. Hij kwam dus ook niet overtuigend over.

"O, ik zie een hor. Daar komt het door."

Dan gaan bij mij de haren overeind staan. 

1. De eerste lekkage was begin juni. De hor zit er nu een paar weken in.

2. Heeft iedereen met een schuifpui en horren lekkage?

Enfin, de oorzaak is niet gevonden. Ze zullen erop terugkomen.

Ik heb mijn beklag gedaan bij de aannemer, want dit is een onderdeel van de bouw.

Nog een tegenvaller: de hordeur ontspoorde steeds en ging heel stroef open en dicht.

Hans van Hubo, die bij ons de kasten heeft geplaatst en bij de onderburen bezig was, kwam kijken en zag dat het niet goed was.

Hij heeft de hor eruit gehaald en meegenomen. De vraag is nu of het een fabrieksfout is.

We zijn blij dat het serieus is opgepakt.

Tot slot duidelijkheid zijn over mijn blogs. 

Ik weet niet eens hoe ik AI moet gebruiken.

Een goede lezer zal ongetwijfeld fouten in mijn stukjes ontdekken.

Ik houd het bij AE = Authentiek Ellen.

******

Het blijft genieten

Ik had de aannemer gevraagd of ze de metselsluier, klodders en andere restanten↑ konden verwijderen. 

Onze mechanische ruimte is een vertrek waar we vele malen per dag moeten zijn en maakt deel uit van de woning. Het fungeert als bijkeuken, zo zie ik het.

Daarom wil ik dat het er netjes uitziet, en dat doet het nu↓.

Dinsdag werden we opgeschrikt door een korststondige hoosbui. Het was heftig.

Angstig keek ik om mij heen of er ergens lekkage in huis zou ontstaan.

Na die bui, belde de onderbuurman aan. Er stond op hun verdieping water op de vloer .

Toen we een stap over de drempel zetten schrokken we.

Het stond blank en het kwam van boven, uit een luik. Het water liep inderdaad via vele wegen naar beneden.

Ik heb meteen bij de buurvrouw aangebeld bij wie het water bijna naar binnenliep.

We zijn direct aan het dweilen geslagen. Gelukkig had ik een grote stapel doeken voorhanden en een groot aantal emmers, die we onder het nadruppelende luik zetten.

Inmiddels waren ook andere buren gewaarschuwd die meteen kwamen helpen.

Ik had alles meteen op camera vastgelegd en naar de aannemer gestuurd. Helaas kreeg ik hem telefonisch in eerste instantie niet te pakken, maar hij belde vrij snel terug.

Volgens hem zou het luik naar het dak open kunnen staan. Wij, wankele 70++, konden dat zelf wel sluiten.

Maar wij durfden het eerste luik met vlizotrap eigenlijk niet de openen, laat staan erop te klimmen.

Lang verhaal kort: het buitenluik stond inderdaad open en is gesloten.

Alles is droog gemaakt en nu moet het een paar dagen tussen buitenluik en binnenluik drogen.↓

Wie dat luik open heeft laten staan? Geen idee.

Er zijn die dag tal van werklui in het gebouw geweest.

In eerst instantie wees ik naar de mannen van het bouwbedrijf, maar dat kan zomaar te voorbarig zijn geweest.

 

Als je zo dicht bij de kust woont kan het weer per uur veranderen. Meestal ten goede.

Want wat hebben we een mazzel.

Het strandkotje dat wij voor het naseizoen hebben gehuurd komt nog steeds van pas.

Bijna iedere dag, als het droog is, zitten we twee uurtjes te turen over het glinsterende water.

En het afvallen?

Het gaat heel langzaam, maar het gaat.

Opvallend: wanneer ik bij de fysio ben geweest heeft dat gunstig effect op mijn gewicht.

Twee weken geleden dacht ik dat het toeval was, maar gisteren (een dag na de behandeling) was er weer vier ons af.

Vandaag helaas weer een onsje meer - maar in totaal is er nu na vier weken ruim drie kilo af.

Mijn weegschaal ziet het misschien niet, maar ik wel. 

En ik voel het vooral.

******

We zijn nog steeds niet klaar

Eindelijk is de dranger op onze voordeur gemaakt. Daarvoor moesten wel nieuwe gaten geboord worden, waardoor er daarna weer een schilder aan te pas moest komen.

Gelukkig heb ik een goede relatie met de hoofduitvoerder.

We blijven dingen ontdekken. 

↓Zoals bobbels in het behang.

↑Voor de schuifpui komt er volgende week iemand. Daar wachten we al vier maanden op.

Lekkage, zoals u kunt zien. Het water ligt bij het vaste gedeelte.

Ik ben er, na de laatste grote bui, achtergekomen dat het aan de schuifpui ligt.

Wat zijn we blij met de horren die Hubo deze week kwam plaatsen.

 

Vanmorgen waagde ik mij met Jacky op de dijk ("naè de dunen"). Het was heftig en ik voelde mij verre van stevig op mijn benen staan.

Het zand schuurde mijn gezicht. Het plakte op mijn foundation en zit in mijn haar en oren.

Als ik morgenochtend zand op mijn kussen vind dan komt het niet van Klaas Vaak.

Het kwam zelfs door de brievenbus met deze brief van de Protestante Kerk, waarin gevraagd wordt of ik door een ouderling bezocht wil worden..

Ik ben Hervormd gedoopt, maar daar bleef en blijft het ook bij.

Dit soort brieven benauwen me. Ik vind het opdringerig, al zal de bedoeling goed zijn.

Laat ik "luchtig" eindigen. 

Over ons onschuldige, lieve, maar ozo vieze hondje.

Gisteravond kwam ze van een wandeling terug en ging in haar mand op iets zitten kauwen.

Ik was meteen gealarmeerd, want er lag niets te knagen in haar mand. Dus had ze iets meegenomen.

↑Dit dus.

Het was al zo hard dat ze er echt op moest knagen.

Vreselijk, toch??

Volgens de dierenarts pakt ze poep van honden die zoete snacks krijgen.

En manlief let natuurlijk niet op.

Bij mij moet Jacky altijd naast of voor me lopen.

Ze heeft een nieuwe bijnaam gekregen:

Poepiemonster.

Ik zie de herfst

Rechts mijn oude camera. Wat heb ik er veel kostbare momenten mee vastgelegd.

Maar de zoom deed het niet meer.

Ik schrok me een lens van de nieuwprijs, maar omdat ik bijna 20 jaar met de vorige Panasonic heb gedaan ging ik toch door de knieën.

Ouderwets bij Verschoore in Vlissingen gekocht - vanwege de service. En niets gaat boven een Leica lens.

Jacky is bang voor:

onweer,

vliegen,

vuurwerk,

afvalcontainers

Haar twaalfjarige hart gaat dan zo tekeer dat ik bang ben dat die het gaat begeven. Het is zielig, maar we kunnen er niets tegen beginnen.

Haar zintuigen zijn vlijmscherp. Ze voelt het onheil lang voordat het daadwerkelijk daar is.

En ja, ook weigert ze mee te lopen als we iets weg moeten gooien.

Hakken in het zand.

Hoewel het najaar duidelijk zijn intrede doet hebben we toch nog een strandkotje gehuurd voor de laatste weken van het seizoen.

Het afvallen wilde afgelopen week niet zo.

Niet dat ik gezondigd heb. Het zat hem in de suikers. Ik was iets te enthousiast met fruit.

Maar ik ben weer op de goede weg.

Gisteravond stonden er lekkernijen van Schot - Neeltje Jans op het menu.

Zelfs de verliezende Nederlandse hockeyers konden de smaak niet verpesten.

Het najaar komt de hoek om. Ik vind dat heerlijk.

De scholen zijn begonnen. 

Echt stil wordt het niet in Zoutelande, maar wel rustiger.

De avond valt vroeger in en voor mij betekent dat gezelligheid.

De groentehal gaat over op de wintertijden en is niet meer dagelijks open.

↑Ik zet de herfst in een vaas.

↓De bomen houden het ook voor gezien.

In Aagtekerke sluiten ze het seizoen af met een bbq voor de bewoners.

Het is ook tijd voor vaccinaties, om te beginnen met Corona.

Kom maar op met de wintertijd. 

******

Je hebt suiker en suiker

Mijn route vanmorgen:

Apotheek Domburg, AH Domburg en daarna naar de Prelaatweg - naar die heerlijke fruithal.

↑Ja hoor ze zijn er weer. Blijkbaar al langere tijd.

"O heerlijk - pepernoten," hoor ik iemand die duidelijk behoefte heeft aan een suikerstoot.

Ze legt twee zakken pepernoten met een zoete coating in haar kar.

Ik ben geen heilige. Integendeel.

Dat ik momenteel te zwaar ben is mijn eigen schuld.

In de caravan at ik 's avonds stiekem een zak Haribo snoepgoed leeg. Maar manlief hoorde het geknisper en ik slikte een brok guilty pleasure weg met zoetzure beertjes.

Het werkt verslavend.

Het is nu een week geleden dat de weegschaal mij meedogenloos waarschuwde. Maar ook mijn kleren zaten niet meer lekker en ik weiger een maat groter te gaan dragen. Dan is het einde zoek.

Dus ga ik er ook meteen voor.

Ooit, in 1984, moest ik 30 kilo afvallen voor een operatie.

Ik woog 110 kilo.

Dat deed ik toen met Modifast, wat door de ziektekostenverzekering werd vergoed - want voorgeschreven door de huisarts.

Ik neem aan dat de smaken van die shakes verbeterd zijn. Het was geen pretje, maar het werkte.

Het overbekende gejojo is mij niet vreemd.

Nadien liep het meermalen uit de hand waarna ik weer zwaar op dieet moest. Zonder Modifast.

Montignac werkte voor mij fantastisch en dat doet het nog steeds.

Manlief hoeft niet te lijden. Ook hij krijgt meer groente en fruit binnen, maar dan wel met een aardappeltje of pasta.

Ik kook veel bewuster en geniet er ook meer van.

Het is waar dat afvallen moeilijker gaat naarmate je ouder wordt. Maar als je die rits weer probleemloos dicht krijgt geeft het moed.

Er is in een week 1,5 kilo af. Dat is meer dan verwacht.

's Morgens magere Griekse yoghurt met cruesli (wijkt af van Montignac)

Koffie met warme melk, uitgeperste sinasappel.

Geen lunch - hooguit een stukje fruit.

Thee met een plak ontbijtkoek of een bitterkoekje.

Er staan walnoten, 70% chocolade en rauwkost klaar als mijn maag begint te knagen.

Het mag geen kwelling worden.

Avondeten: groente (ook aangemaakt met crème fraiche indien nodig) en vlees.

Verse fruitsalade met kwark of yoghurt.

Mijn borrel laat ik niet staan. En ik drink suikervrije cola.

De nachten blijven problematisch. Ik word niet alleen wakker van een snurkende man, maar ook van een knorrende maag.

Dan moet ik iets zoets. Een bitterkoekje die ik kruimel voor kruimel opeet doet wonderen. 

De fruitschuur in Aagtekerke is echt een uitkomst.

Watertandend loop ik lang de gezonde zoetwaar. En het is veel goedkoper.

Een aanrecht vol groente en fruit voor €18,90.

Tot maandag zijn we voorzien.

Vanavond eten we een hamburger met een salade van komkommer, peultjes, bospeen en tomaten - aangemaakt met een kant-en-klare dressing. Manlief krijgt er gebakken kriel bij.

Morgen maak ik mijn heerlijke recept met zalm, spinazie, tomaatjes en kruidenkaas. Voor manlief gaat er apart pasta door. En we drinken daar witte wijn bij.

Op naar de volgende 1,5 kilo.

******