We kunnen/mogen nu niet ziek worden

Nee, geen Covid - althans daar gaan we vanuit.

Manlief zei onlangs nog: "Goh El - we zijn al heel lang niet ziek geweest." Daaronder verstaat hij een virus/griepachtige ziektebeeld.

 

Maar gisteren stond hij op met een scheermesjeskeel.

Dan volgt er een traject waar we nu niet op zitten te wachten. Keelpijn, neusverkouden, bronchieën.

Over 11 dagen moet er verhuisd worden.

Hot Coldrex, Chi, Fluimicil, Paracetamol - het hele assortiment is tevoorschijn gehaald. Vanwege de kleine ruimte probeer ik me met een mondkapje te beschermen - maar ik vrees dat ik misschien te laat ben.

Jacky kijkt hem vanwege de bromstem raar aan.

Het is ook raar weer. 

Gisteren was het warm met een niet al te harde wind.

Bij uitstek strandweer.

Ik heb een ↑thermosfles gekocht zodat we ook eens koffie of thee mee kunnen nemen. 

(Afgekeken van de buren)

Vandaag maakt een straffe noorderwind het verraderlijk koud.

Gisteren waren shirt en short genoeg - nu zit ik in een warme joggingbroek en dikke trui.

Laat het dan ook maar even goed gaan regenen voor de landbouw.

Even verder terug in de tijd.

We hebben een gecomputiseerde auto die continu signalen afgeeft waar wij niets van snappen.

Iets met koplampen. Enfin - bij de garage is hij door de scan gegaan en ze zouden iets gereset hebben.

↓En nu branden er weer andere lichtjes.

"Negeren," zegt de garage.

In Middelburg moesten we afgelopen week naar de ANWB om een Fulli tolbadge te kopen. Daarna stond een lunch bij de Huifkar op het programma.

Dat manlief een stuk kies afbrak had niets met zijn uitsmijter te maken. Ik hoorde het gebeuren.

Goede reden om meteen achter een nieuwe tandarts aan te gaan. 

Onze fantastische Valeria is van Den-Haag naar Alkmaar verhuisd. We hadden ons dossier net naar haar praktijk laten sturen, maar realiseerden ons dat dit toch niet echt handig was. Zeker niet wanneer er ongelukjes als een afgebroken kies opdoen.

Gelukkig heeft hij geen pijn.

Vrijdag mag hij in Rotterdam, bij de tandarts van zoonlief, terecht.

Dan kan ik nog wat boodschappen in Hillegersberg doen.

Nu even over die lunch.

Ik had om wat extra mosterd gevraagd. Op de foto is goed zichtbaar dat dit uit een grote pot komt.

Aan botertje (bij het brood) heb ik niet gezeten.

Toen ik de rekening kreeg zag ik dan ze me voor een extra lik mosterd €0,70 extra hadden berekend.

Te zot voor woorden. 

Dus nam ik de bediening even apart.

"Ja, als u extra besteld...."

Ik: "waar staat dat?"

"Dat kunnen we toch niet vermelden?"

Ik: "Waarom niet? U kunt het toch zeggen? De klant wil toch wel graag weten wanneer hij/zij extra moeten betalen?"

Manlief was het volkomen met mij eens en raadde me aan er maar een blog over te schrijven.

"Wilt u €0,70 terug?"

Geen idee of dat door de opmerking van manlief kwam - maar daar ging het mij natuurlijk niet om.

Ik: "Nee, het gaat mij om het idee dat jullie een extra  lik mosterd berekenen. Dat vind ik kneiterig."

Natuurlijk pruttelden wij op weg naar de auto nog na.

"Ik had geld terug moeten vragen voor het kuipje boter" en "Zouden ze je ook voor een extra suikerklontje laten betalen?"

 Maar napruttelen is niets meer dan mosterd na de maaltijd.

*****

Terug -en vooruitkijken...

....normaliter doe ik dit in mijn kerstbrief.

Nu lijkt het me, twee weken voor de verhuizing, het juiste moment.

Nadat de sleuteldatum een paar keer werd verzet, wat nogal wat problemen met zich meebracht, gaat het nu dan toch echt gerbeuren.

Op 21 mei verhuizen we.

*********

In september 2024 reden we langs een brak stuk grond waar vroeger garage Vos gevestigd was. De borden maakten ons nieuwsgiering.

Twee weken later hadden we iets vanaf een tekening gekocht.

Een duik in het diepe.

Wij kozen ervoor, gezien de onrust in de wereld, om Rotterdam meteen in de verkoop te doen.

Niemand was verbaasd dat we ons mooie plekje snel verkocht hadden.

Op 25 maart 2025 was het zover.

↓Ik was moe en had geen stoel meer om op te zitten. 

↑De meubels gingen met de verhuizer mee.

Die zien we 21 mei terug.

↓Maar een groot deel, waar we bij moe(s)ten kunnen, namen we mee naar een opslag in Middelburg.

↕Maart 2025 - Zoutelande.

Toen was het tijd om de caravan van stal te halen.

Na twee weken op een Zeeuwse camping te hebben gestaan met de splinternieuwe Fendt, reden we naar ons geliefde Port-en-Bessin (Normandië) voor een paar weken.

Vervolgens met the Shuttle naar de overkant. Tot begin juli stonden we in Somerset, Devon, Cornwall en Worcestershire.

We hadden fantastisch weer.

Na een korte tussenstop in Nederland (tandarts, kinderen zien, medicijnen halen....) reisden we weer naar de overkant en wel naar Schotland.↓

Ondanks wat medische strubbelingen van ondergertekende, waardoor we de planning om moesten gooien was het een geweldige reis.

De maand september stonden we weer in Port-en-Bessin.

Overwinteren deden we van oktober tot maart 2026 in een vakantiechalet in Zoutelande↕.

Ook niet verkeerd.

De laatste twee maanden is de caravan weer ons thuis.

In Zoutelande.

Overgelukkig zijn we met het strandkotje dat we tot eind juni kunnen huren.

Zodra het weer het toelaat zitten we op het strand.

Het inburgeren kost geen moeite. We zijn beiden lid geworden van verschillende clubjes.

Voor manlief komt veel uit zijn jeugd naar boven, mede veroorzaakt dorpsgenoten van dezelfde leeftijd.

Herinneringen worden keer op keer opgehaald. Het voelt als een warm bad.

"We hebben hier in twee maanden maanden meer warmte ontvangen dan in 20 jaar Rotterdam."

Die opmerking raakte me - want zo voel ik het ook.

De planning vanaf 19 mei (dan krijgen we de sleutel) is strak.

Op 20 mei staan er veel werkzaamheden op het programma. Hubo, KPN, electricien, Ikea, wasmachine en droger.

Ook 21 mei, de verhuisdag, zijn er werklieden over de vloer.

Het appartement is geschilderd en  behangen. De pvc-vloer is gelegd. Badkamer en wc's zijn ook geïnstalleerd.

Vanwege het uitstel van de sleuteldatum wordt de keuken pas op 1 juni geplaatst.

Tja, de agenda van de keukenman was al vol.

Balen.

Ik zal moeten improviseren met kookspullen uit de caravan.

Gaat wel lukken. 

Wat ons minder goed zal lukken zijn zware fysieke inspanningen.

Manlief werd vorige maand plotseling door een longembolie getroffen. Dankzij het adequate handelen van onze nieuwe huisarts ("ik zal goed voor jullie zorgen") werd het op tijd ontdekt en is hij inmiddels ook weer terug bij zijn oude internist/hematoloog.

Maar de nasleep is vervelend. Manlief is moe en kortademig (niet te verwarren met benauwdheid).

Volgens de internist kan dat drie maanden aanhouden.

Bij mij spelen schouders en armen weer op. Ik ben jaren geleden aan beide schouders geopereerd.

Tendinitis calcarea was toen de diagnose, voorafgegaan door een slijmbeurdontsteking - veroorzaakt door overbelasting

Nu voel ik dezelfde pijn.

Ik appte vandaag naar een aantal kennissen in de buurt of zij een hulp voor mij wisten die de ramen en de badkamer kan schoonmaken.

Binnen een uur kwam mijn toekomstige onderbuurvrouw met goed nieuws.

Dankbaar en opgelucht kan ik ook die afspraak in de agenda zetten.

20 jaar.

 

Tijdloos

De afgelopen week:

Het is een soort droom. Iedere dag gewekt worden door de zon.

Na het dagelijkse ochtendritueel maakten we ons op voor het strand.

Dat het geen vakantie is voelt nog steeds onwerkelijk.

Genieten in de overtreffende trap: dat doen we.

Het geeft wel een dubbel gevoel, want om ons heen zien we medische malaise. 

K houdt veel levens in zijn greep.

Manlief heeft nog problemen met zijn uithoudingsvermogen en het lopen gaat niet echt soepel.

Maar als hij in zijn strandstoel zit vergeet hij dat alles.

Gisteren was 1 mei. De parkeerterreinen waren binnen no time vol. Veelal Belgen.

Bij de rotonde voor Zoutelande stond een enorme file.

Op het strand was het gisteren gezellig druk.

Bij de buren staan steevast verrekijkers op tafel (om de schepen die door de Straat van Zoutelande gaan te identificeren). Verder staan er kartonnen bekertjes van waaruit koffiegeur onze kant op komt.

Het zijn Zoutelanders die een eigen, goed uitgerust, kotje hebben. Met een gordijn waarachter ze zich kunnen verkleden.. Na een uur gaat het butagas eenpittertje aan en wordt er koffie gezet. Altijd met iets lekkers.

Ik ben daar best wel een beetje jaloers op.

Strandvertier heeft iets tijdloos.

Er wordt een geïmproviseerd volleybalnet opgezet.

Alles beter dan Tik-Tok en Insta.

Vandaag startte het ZRV-seizoen, en wel voor de jeugd en wel in Zoutelande.

Een sport die van generatie op generatie gaat. Oorspronkelijk Walchers.

Ik wil dit geen folklore noemen.

De sport heeft geschiedenis. Verbazingwekkend hoe populair ringrijden is bij de jeugd. Omdat het een enkel traject was kon er maar een beperkt aantal meedoen.

Er was een reservelijst, zo werd mij verteld.

De meisjes waren in de meerderheid. Op een enkeling na waren ze zich allemaal zeer bewust van hun uiterlijk.

Behoorlijk veel make-up, dure zonnebrillen, haren gestyled.

Maar het was niet alleen schoonheid wat ik zag. De jongedames waren razend handig met hun paarden.

Zo steeg ze op -en af.

Er wordt regen verwacht. De landbouw snakt ernaar.

Deze mooie week kan ons niet meer afgenomen wordern.

******

Koningsdag door mijn lens

Vlaggen in Zoutelande kon wat enthousiaster.

Het Oranjeplein deed zijn naam geen eer aan.↓

De Langstraat oogde gezellig.

↑Ons appartement

Door naar Meliskerke.

Hier kreeg ik echt het historische Koningsdag gevoel.

Iedereen had zich voor de kerk verzameld om de wedstrijd touwtrekken te zien.

Hier was de feestsfeer veel uitbundiger.

↑Jammergenoeg waren de pannenkoeken op.

↓En tot slot naar Biggekerke.

Daar was een hindernissenparcours uitgezet waar helaas maar weinig mensen interesse voor toonden.

Jammer voor de organisatie.

We sloten deze stralende feestdag af bij Il Punto waar de pizza's ons heerlijk smaakten.

**********