Is dit de meest bizarre Vertelsels??

Gisterochtend, manlief was naar een herenbijeenkomst en ik was klaar met mijn huishouden: "Kom Jack, het is geweldig wandelweer. We gaan een flinke stap maken."

Maar voor het zover het was moest ik mijn rugtas leegmaken. Vanwege mijn horror nek wil ik mijn rug zo min mogelijk belasten.

Dus haalde ik hem leeg om er vervolgens alleen mijn telefoon en fototoestel (die trouwens zwaar is) in te stoppen.

v Poepzakjes

v Zakdoeken

v Muilkorfje Jacky (tegen het snaaien)

v Warme jas

v Zakje restafval (om onderweg weg te gooien in de verzamelcontainer)

Goed, klaar om te gaan.

Wat is het genieten nu de rust is weergekeerd.

Op een paar verdwaalde Belgen na zijn de toeristen toch echt huiswaarts getogen.

Lege vakantiewoningen, lege campings, lege fietsenrekken......

↑Afgelopen zondag konden mensen twee ijsjes voor één kopen.

Ook de vistaria in de Langstraat is gesloten. 

Toen we thuiskwamen wilde ik mijn portemonne pakken om nog een boodschap te doen.

Nog even een heerlijk stokbrood bij Spar (echt de lekkerste) kopen voordat ook deze supermarkt op winterreces gaat.

Ik dacht hem ook uit mijn rugtas te hebben gehaald. Hij moest op tafel liggen.

Niet dus.

Toen begon het zoeken.

Nu zijn we vrij ruim ingericht, dus dat vermakkelijkt het zoeken.

Noppes. 

Was ik in paniek? 

Vreemd genoeg niet.

Ineens bedacht ik me dat ik het zakje met afval had weggebracht. Had ik per ongeluk daar ook mijn portemonnee ingestopt?

Dat idee van de container nestelde zich in mijn hoofd.

Ik bleef zoeken. Ook liep ik de route naar de container in het Olmenlaantje.

Dan maar de ZRD (Zeeuwse reinigingsdienst) bellen.

Het legen van de container op een aparte locatie zou €400,- kosten. Ik moest er dan zelf in gaan grasduinen.

In mijn verbeelding zag ik mij al met mondkapje en rubber handschoenen in andermans vuilnis graaien.

Manlief kwam thuis.

Ook hij ging zoeken.

Ik liep de gehele route opnieuw. Doodmoe kwam ik thuis.

Ik belde Jumbo waar ik de dag daarvoor boodschappen had gedaan. Ook de schuur werd doorzocht.

Manlief drong erop aan die container te laten legen. 

Zijn motivate: zo'n gedoe om pasjes te blokkeren en nieuwe aan te vragen.

Schuldbewust ging ik akkoord, al was ik het er helemaal niet mee eens.

Dus maakte ik het rond met de ZRD, die me vandaag zou bellen voor een afspraak.

€400,-?!?!

Om de tien minuten checkte ik of er iemand gebruik had gemaakt van mijn creditcard. Het saldo van mijn betaalrekening had ik meteen overgemaakt naar manlief.

We maakten als troost een fles wijn soldaat en lieten ons de vissoep met stokbrood goed smaken.

Ik viel direct na het eten als een blok in slaap waardoor ik 's nachts wakker lag.

De twijfel begon te knagen.

Stel dat hij niet in de container terecht was gekomen?

Het was na twaalven toen ik besloot actie te ondernemen.

Niks €400,-!!!

Na middernacht blokkeerde ik twee pasjes en vroeg meteen nieuwe aan. Ook gaf ik mijn rijbewijs (zou in 2028 toch verlopen) als verloren op. Voor een nieuwe kon ik nota bene vandaag al terecht bij de gemeente Veere.

Het was zo gepiept en het luchtte enorm op.

Manlief vond het niks, maar wist dat ik het toch allemaal zelf zou regelen.

"Stuur je de ZRD dan wel een e-mail om te annuleren?"

Dat had ik reeds gedaan.

Echter, nog had ik geen rust.

De grijze massa dwong me de laatste twee dagen te recapituleren.

Bijzonder hoe dat uiteindelijk naar de oplossing leidde.

"Had ik die portemonnee wel uit de rugtas gehaald? 

Ik wist het plots niet zo zeker meer.

"Wanneer had ik hem voor het laatst gebruikt?"

Een dag eerder.

"Waar had ik hem gebruikt?"

Bij Jumbo en DA.

"Hoe was ik naar Jumbo gegaan? 

Ik had in de fietstas gekeken, maar realiseerde me ineens dat ik was gaan lopen met mijn boodschappenkar.↓

Ik sprong uit mijn bed. Daar moest ie zijn!!!!

Met de winterjas over mijn nachtpon sloop ik om twee uur door de stille gang van het slapende gebouw naar de schuur.

En ja hoor!!!!!

Daarna gierde de adrenaline door mijn lijf waardoor ik de wekker nog op vier uur zag staan.

Vanmorgen om acht uur schudde manlief me wakker.

De man van de ZRD was al onderweg. Gelukkig had hij een 06-nummer gemaild, waardoor ik hem op tijd kon tegenhouden.

Hij was sympathiek en blij voor me dat de portemonnee was gevonden.

Eind goed al goed. Blij dat ik mijn eigen intuïtie gevolgd heb. 

Ja, achteraf gezien had ik niets hoeven blokkeren - maar je moet risico's uitsluiten.

Zoiets kan iedereen overkomen.

Dankbaar voor mijn goede geheugen dat net op tijd in actie kwam kan ik dit voorval weer aan mijn lijst met uitzonderlijke gebeurtenissen toevoegen.

******

Met een prednisonnetje werd ons huis een zonnetje

Maandag ben ik bij de huisarts geweest voor mijn nek. Ze wilde meteen foto's laten maken en gaf voor een week prednison mee.

"In de ochtend innemen, want je kunt er wat hyper van worden." 

Ik kon nota bene dezelfde middag al terecht in Vlissingen, waar ik me eerst bij de algemene receptie moest melden.

Legitimatie en verzekeringskaart waren vanzelfsprekend vereiste documenten.

Tot twee keer toe kreeg ik codes toegestuurd - via sms en via e-mail. Pas toen was alles akkoord.

Vraag me af hoe dit gaat wanneer de boel plat komt te liggen. Om nog maar te zwijgen over ouderen die geen kaas hebben gegeten van digitale noviteiten.

Toen moest ik een paar keer de weg naar radiologie vragen.

In dit ziekenhuis werken ze met borden van de eilanden. Grappig, maar niet echt handig.

Ik begreep waarom ik zo snel terecht kon. Er was niemand en zodoende werd ik, omdat ik altijd te vroeg op afspraken kom, eerder naar binnen geroepen.

Op de onverwacht anders uitgevallen uitslag kom ik een andere keer terug. 

Enfin, de wintertijd is ingegaan en de wintergroenten lonken.

Bij de Prelaat is het een genot. Je ruikt de kool.

Donderdag was het dan zover. 

De schuifpui, waaronder het lekte, zou voorzien worden van nieuwe rubbers. Ook het keukenraam moest eruit waarvoor later iemand anders zich bij de drie mannen zou voegen.

Een Engelsman was blijkbaar de expert. Hij was bij de fabricage betrokken geweest, zo begreep ik.

We hadden ze om 7.30 uur verwacht. Immers, zo klonk de waarschuwing, er moest een kraan aan te pas komen en het zou wel de hele dag duren.

Een grote operatie dus. Ze kwamen pas na achten.

Die grote operatie viel reuze mee. De mannen tilden de schuifdeur er met gemak uit en de Engelsman zag meteen aan de onderkant waar het niet goed zat.

Toen bleek het nieuwe rubber de verkeerde kleur te hebben.

Ik vreesde het ergste. Het zou niet de eerste keer zijn dat ze weken later terug moesten komen met het juiste artikel. Dat hebben we tijdens dit evenement al vaker meegemaakt.

 Er werd gebeld met de zaak en de ramenman zou het juiste rubber meenemen.

Natuurlijk kregen anderen de schuld.

Er werd een uur vervroegde schaftpauze ingelast. 

Toen het rubber er eenmaal was werd er snel en adequaat doorgewerkt. Nog voor de middag waren ze weg.

Nu maar hopen dat het euvel verholpen is.

Vervolgens waren drie andere buurhuizen aan de beurt.

Je kunt aan het keukenraan hoe het noodweer van vorige week zijn sporen heeft achtergelaten.

Hadden we in Rotterdam altijd zwarte aanslag, nu hebben we met zand en zout van doen.

Vrijdag had ik de schoonmaakkriebels, dus....aan de najaarsschoonmaak.

Alle ramen (voor mij bereikbaar) van binnen en buiten werden gezeemd. Ook het balkon/loggia moest het ontgelden.

Arme, gammele manlief kreeg de zenuwen van mijn hyperbui.

↑De hor werd schoon opgeborgen.

We kunnen de dijk weer zien.

Maar daar bleef het niet bij.

Ik maakte vandaag nog even gebruik van de hyperactiviteit.

Alles moest schoon. Dus soppen maar, bedden afhalen, dekbedden wassen, Jacky's vacht bijwerken, bestellingen doen bij Ikea en Hema.

Wasmachine en droger maakten overuren.

De plastic containers met zomerkleding gingen naar de opslag en de de kerstspullen kwamen mee terug.

Ik kan niet wachten....

↕Zijn ze niet leuk?? Een extraatje van Nespresso bij een goede bestelling.

Morgen neem ik het laatste pilletje. 

Manlief vond dit heftig, maar vreest de terugval.

Ik ook.

Maar dit is mooi meegenomen.

******

Jacky blogt

"Hallo, lezers van vrouwtjes blog.

Ik ben vandaag geopereerd.

Al dagen was het vrouwtje zenuwachtig, maar ik dacht eigenlijk dat het om haar nek ging waarvoor ze foto's moest laten maken.

Naar ik nu begrijp is ze niet blij met die uitslag maar daar zal ze ongetwijfeld zelf een keer een zeurblog over tikken.

Wat ik wel vreemd vond is dat ik gisteravond om tien uur eten en drinken kreeg. Maar wie ben ik om dat te weigeren.

Vanmorgen kreeg ik alleen een medicijn. Maar ook tegen medicijnen zeg ik geen nee.

We gingen wel vroeg op pad.

Ik herkende het gebouw. Daar zijn altijd lieve dames die mij koekjes geven.

Vreemd - die kreeg ik niet.

Nee, er ging een spuit in mijn achterste en op de schoot van het baasje viel ik in slaap.

Toen ik wakker werd voelde ik meteen dat er het nodige ontbrak in mijn bek. Kiezen en tanden.

Het zag er etterig uit hoorde ik ze zeggen, dus moet ik ook nog antibiotica.

Er er zitten hechtingen in mijn bek, daar waar de gaten te groot waren.

Wat ik nog aan gebit over heb is goed gereinigd en gepolijst.

De dames vertroetelden mij met knuffels. ↑Ik mocht op schoot wachten tot ze me kwamen halen en probeerde koekjes uit haar werkjas te halen.

Eigenlijk had ik het er prima naar mijn zin. De dokter was zo lief en de assistenten wilden bijna geen afscheid van mij nemen. Zoveel liever dan in Zierikzee.

Thuis wilde het baasje me dicht tegen zich aan drukken, maar ik zag het vrouwtje naar de keuken gaan.

↕De opbrengst

Maar zodra het vrouwtje zich naar de keuken begaf volgde ik haar.

Natuurlijk.

Dat vond ze niet goed. Ze noemde het een kwelling voor me.

Vanwege de narcose mag ik vanavond pas een beetje eten. Ze zijn bang dat ik ga spugen.

Doktersvoorschrift: macaroni en kip. Dat gaat niet in de hechtingen zitten.......zeggen ze.

Maar ik heb wel een slokje water gehad.

Ze zette me in een mand met een deken. Ik mag ook nog niet veel naar buiten dus dacht ze natuurlijk dat ik warm ingepakt moest worden.

Maar toen ze weer aan de gang ging in die lekker ruikende keuken, volgde ik haar - met deken.

Ik krijg straks ↑dit, als zij (buurvrouw A. komt eten) ↓dat gaan eten.

Jammer dat ik de vetrandjes van de ham dit keer niet kreeg, maar het maakt eigenlijk niet uit wat ik eet - als ik maar eet.

Want beste lezers: Jacky verliest wel haar tanden, maar niet haar gulzigheid.

(vrije interpretatie van dat gezegde met die vos)"

******

Vervroegd huiswaarts

Maar eerst de tweede maaltijd. In tegenstelling tot de woensdagavond was het donderdag héél goed.

Het mooie menu was perfect klaargemaakt.

De volgende ochtend opperde ik om een dag eerder naar huis te gaan. We hadden nog een avond (zonder eten) tegoed, maar mijn nek nekte me.

Na drie weken pijn was ik het zat en wilde ik terug naar mijn vertrouwde omgeving.

Manlief vond het prima.

Ik had nog een voucher voor een doos chocolade van een fameuze chocolatier in Ribeauvillé. Die gaf ik aan een Belgisch echtpaar met wie wij tijdens de maaltijden gezellige gesprekken hadden gevoerd.

Vrijdag is geen fijne reisdag, maar ook zaterdag zou het druk op de weg kunnen zijn met terugkerende vakantiegangers.

We reden om 10 uur weg. Verwachte aankomsttijd: 17 uur.

"Welke route nemen we El? Jij wil nooit door België, maar via Brussel is echt de kortste route."

Omdat ik hooguit een uur het stuur over kon nemen liet ik het echt aan manlief over.

We kwamen in meerdere (wegwerkzaamheden) files terecht. 

Eerste doel was Luxemburg, waar we zouden tanken.

Ik nam ook een stuk voor mijn rekening. Iets waar mijn nek het niet mee eens was.

De benzine in Luxemburg bleek duurder dan in België en Italië.

Het weer sloeg om. Zoals verwacht. ↑Dit was ons zicht vanaf België tot Zoutelande.

De weg was slecht dus nam de twijfel toe. Is dit de juiste route? 

 We wilden Antwerpen ontwijken omdat we daar in de spits vast zouden komen te staan.

"Toets Maastricht maar in, El."

Maar na een uur, met NPO1 aan, kwam het nieuws dat er een vrachtwagen was geschaard tussen Tilburg en Breda. Vertraging: een uur.

En op alle wegen eromheen stond het inmiddels ook vast.

Het werd maar later en later.

"Toets Bergen op Zoom maar in El."

En dus werden we toch via Antwerpen geleid.

Aan de andere kant zag ik blauwe lichten. Er was een boom omgewaaid.

Daar ontstond een lange file.

Voor Antwerpen waren ook wij de pineut. Het werd, ook vanwege het weer, schemerig.

We hadden op een gegeven moment geen idee meer waren we waren. De flikkerende lichten deden pijn aan de ogen. Het werd een waas.

Jacky weigerde in de stromende regen haar darmen te legen. Wij dronken maar niets zodat we ook niet hoefden te plassen.

We reden om 10 uur weg. Aankomsttijd: 20 uur.

Wat een nachtmerrie was dit. Maar we waren thuis en inmiddels zijn we twee dagen verder en is alles gewassen en gestreken.

Zaterdag kregen we spontaan bezoek van ons lieve nichtje en haar man die in het familiehuisje vakantie vierden. Voor ons een moment van rust, gezelligheid en reflectie aan de lunchtafel.

En ondanks de storm en het grote contrast met het weer in Toscane was het een warme thuiskomst.

Op straat weer begroet worden ("hoe was de vakantie?") door bekenden doet goed. 

Een kop koffie bij -en gezellig bijpraten met vriendin/buurvrouw die onze sleutel heeft doet goed.

Dat onze lieve overbuurvrouw onverwacht binnenvalt omdat ze zo blij is dat we weer thuis zijn, doet goed. 

"Nu blijven jullie toch wel even thuis hè?" doet goed.

Dan voel je je thuis. Zo thuis hebben we ons van 2002 tot 2025 in Rotterdam nooit gevoeld.

Gisteravond ontving ik een e-mail van de onbekende. Het bleek van de Belgen te zijn.

Ze bedankten ons heel hartelijk voor de chocolade. De receptie had ons e-mailadres gegeven.

Heel aardig, maar niet juist. 

De e-mail heb ik niet beantwoord.

Wel heb ik het hotel erop gewezen (de goede bedoeling ten spijt) dat ze zonder onze toestemming niet onze gegevens hadden mogen geven.

Natuurlijk volgden daar meteen de welgemeende excuses op.

We kijken, ondanks de gezondheidsperikelen, terug op een fantastische reis.

Er staan bijna 4000 kilometers meer op de teller. 

We hebben ongelooflijk genoten.

Nu zijn we terug op ons eigen toeristische honk en begrijp ik waarom ik nog steeds Duits aan de mooiste kust van Nederland hoor.