Het leek meer op mijn verhuizing

Zo kom ik dan met de deur in huis vallen - na een idioot hectische week.

Nog geen wifi. Heel verhaal, maar het komt erop neer dat er buiten gegraven zal moeten worden.

Het toegezegde noodpakket werd (nog) niet door PostNl bezorgd - maar ik had een brainwave en vroeg om een kanon megabytes (giga veel). En die hebben we gekregen.

Daar kunnen we een paar dagen mee vooruit en als het niet voldoende is krijgen we meer.

**** 

Dinsdag kregen we de sleutel. Wij hadden Vereniging Eigen Huis ingeschakeld voor de inspectie (€300,-). Die inspecteur gaf ter plekke door wat er niet goed was aan de voorman R.K – met wie ik tijdens de bouw een goede band had opgebouwd. 

De inspecteur was wat wij noemen een mannetje, die vooral zeer verguld van zichzelf was. Hij trok een register aan anekdotes open waar wij niet op zaten te wachten. 

Het ergste was dat hij veel over het hoofd zag – waar ik later onderstaande e-mail aan heb gewijd. Maar daar doen ze dan niks meer mee.

Goedendag,

Er zijn gisteren toch een aantal zaken onopgemerkt gebleven. Ik heb R K er ook van op de hoogte gebracht.

1. Deur staat op deurdranger en kan niet open blijven staan, zoals bij andere woningen wel het geval is. Erg onhandig met de verhuizing.

Is volgens Remco niet goed.

2. Ook het slot moet opnieuw bekeken worden door een slotenmaker. Openen ging niet. Is opgelost, maar nu kan hij niet op slot.

3. Lift deed het vandaag niet. Storingsmonteur is geweest. Er was ook geen noodnummer bekend. Hebben wij zelf om gevraagd. Nu hangt er een sticker.

4. Stang in de douche zit los en er mist een dop. R. heeft ernaar gekeken.

6. Spiegels badkamerkast hangen ongelijk.

5. Stukje behang in slaapkamer zit los

Vooralsnog zijn dit de punten die wij na de keuring hebben gevonden. Hopelijk blijft het daarbij.

Nadat de heren waren vertrokken pakte ik direct de stofzuiger en waarna ik de vloer ben gaan afdekken.

Een uur later belde de hulp aan voor de eerste schoonmaak. 

Hubo belde of de technische man al mocht beginnen. Ik noem hem hier Huub.

Hij zou woensdag starten, maar natuurlijk was hij meer dan welkom.

Binnen de kortste keren hingen de rolgordijnen.

Dat was de start van drie dagen Huub de tovenaar.

Woensdag zou DE grote klusdag worden.

Om 8 uur stond Hubo alweer voor de deur met een grote vracht aan materialen – ook voor de garderobekast. En toen was de lift kapot.

Gelukkig was voorman R.K in het pand met andere bewoners die de sleutel kregen. Maar de monteur liet nog even op zich wachten. Ondertussen waren mijn wasmachine en droger onderweg van Westkapelle naar Zoutelande. Voor deze mannen was het geen probleem. Zij droegen alles naar boven (2^e etage). Toppertjes!!

Het witgoed werd keurig geïnstalleerd en ik kreeg er uitleg bij – want dit zijn wel donders goede machines. In de droger kan ik zelfs mijn schoenen drogen.

Ook de elektricien was precies op de afgesproken tijd aanwezig om de verlichting te monteren.

De klusser van Ikea liet het afweten, maar beloofde donderdag wel vroeg te komen.

Huub deed ondertussen ingenieuze dingen met hamer en spijkers. Niets was hem teveel. Ik liet de mechanische ruimte zien waar weinig plaats over was om dingen op te bergen (stond niet in de planning). Ik had wel een idee en hij ook. We kwamen er samen uit. “Morgen neem ik de spullen mee, Ellen.”

Woensdagavond sliepen we in een hotel en aten we bij de Meerpaal. Dat is manlief zeer slecht bekomen. Over wat er in de daaropvolgende 12 uur gebeurde heb ik weleens gedroomd maar is te erg om uit de doeken te doen.

Het hield wel in dat ALLES op mijn schouders terecht kwam.

Donderdag - verhuisdag.

Godzijdank deed de lift het nog. De man voor de Ikea kast was er als eerste en ging meteen goed van start.

Ik gaf pas koffie toen hij klaar was. De verhuizers waren immers onderweg en ik voorzag een file bij onze voordeur.

Huub was er exact om 8 uur - met Huub 2, al 36 jaar zijn maat. Huub 2 zou de garderobekast in elkaar gaan zetten.

Het was een gezellige reuring op de binnenplaats.

De verhuizers waren er tegen tienen. Zij kregen wel eerst koffie.

Huub toonde mij wat hij had gefabriceerd in onze slaapkamer. Zo benut je een onmogelijke ruimte.

Wat een vakman.

Jacky zag vanaf het balkon ineens allemaal bekende meubels binnenkomen en ging zich steeds meer op haar gemak voelen.

Huub had inderdaad materiaal meegenomen voor de mechanische ruimte. Hier ben ik heel blij mee!!

Omdat wij de eerste bewoners zijn hebben we alle ruimte om de verhuisdozen op de gang te zetten.

Voor de meesten moet het nog helemaal beginnen. Veel mensen hebben zelf voor onderaannemers gekozen - of gaan zelf aan de slag.

Ook zijn we heel blij met de airco en de buitenschermen die 's avonds naar beneden gaan vanwege de zon.

Vrijdag voelden we ons al een stuk relaxter - na een goede nachtrust.

Na 14 maanden weer in ons eigen bed!!

Wel een raar idee dat wij de enigen zijn in ons gebouw.

Het is improviseren, maar dat vind ik leuk.

Zo vond ik geen opener en gebruikte manlief de waterpomptang.

De keuken komt 1 juni - dus moet het zo maar even.

Mooi excuus om niet ingewikkeld te koken.

Zaterdag - Pinkersterweekend.

Ik moet goed rekening houden met de openingstijden - dus boodschappen doen..

Gekkenhuis in Zoutelande.

Eerst de bakker in Meliskerke, waar tien meisjes achter de toonbank stonden.

De slager lieten we maar even schieten.

Op naar Shurgard in Middelburg om een lading spullen te halen.

Na 14 maanden ook weer echte badhanddoeken.

De dag vloog om.

Op de terugweg toch maar even naar de slager. Het was veel minder druk.

Achter de toonbank telde ik er een stuk of tien. Van klein naar groot. Kinderen en kleinkinderen waren opgetrommeld.

Manlief zette twee Ikea kastjes in elkaar en was heel trots op zichzelf en ik op hem.

Ik deed een strijkwas.

Daarna moest ik moed verzamelen voor de plaatselijke Jumbo - waar je over de hoofden kon lopen.

Mensen parkeren er ook om naar het strand te gaan.

Ik kreeg een scanner in mijn handen geduwd om rijen bij de kassa te omzeilen.

Het viel mee.

Daarna naar de camping, waar onze caravan gestald is.

Er moesten nog kleren uitgehaald worden.

Vanavond hebben we op de loggia met onze onderbuurvrouw en vriendin koffiegedronken.

Zij en wij genoten van het uitzicht.

Morgen zijn de schilderijen aan de beurt en wachten mij nog vijf dozen.

Ik mis nog het een en ander maar dat zal vast boven water komen.

Luctor et Emergo - een spreuk die wel op mij sloeg de afgelopen week.

******

En toen werden we dus wel ziek

Eerst even terug naar vorige week zaterdag toen manlief werd gegrepen door een kno-virus.

Ik ging meteen in de verdediging met mondkapjes en overdreven hygiëne.

We hebben twee losse bedden. Jacky ligt tussen ons in - maar toch verplaatste ik mijn hoofdkussen naar het voeteneinde.

Een soort veilige 69.

Maandag moesten we naar de dermatoloog in Ikazia.

Ik ging achterin zitten.

Manlief zette in het ziekenhuis heel sympathiek een mondkapje op.

Ook op dinsdag was er bij mij nog geen snottebel te bekennen.

Gelukkig maar want we hadden een rondleiding in de Abdij van Middelburg.

Negenendertig vrouwen van het Vrouwennetwerk Zoutelande verzamelden op deze winterse voorjaarsdag op het Abdijplein.

Met pen en papier hobbelde ik achter de gids (van de overkant) aan. Het zou mijn eerste verslag voor de Soete Schriefsters worden, die ik inmiddels heb ingeleverd.

Bijgaand wat foto's.

Ja hoor - dus toch......woensdagochtend stond ik met keelpijn op.

Nog niet heel erg, maar dat veranderde die nacht. Het was alsof mijn strot werd aangevallen door gloeiende zwaarden.

Enfin, ik telde de drie dagen af en sinds gisteren ben ik koortsvrij en heeft mijn neus de kraan dichtgedraaid.

Wel zit er een hardnekkige hoest. Bij mij komt die uit de keel - bij manlief uit de longen.

Er zijn wat issues in de caravan, zoals bijvoorbeeld met de ijskast.

IJsaanslag.

Na ontdooien is het vrijwel meteen weer mis.

Kan dat kwaad?

Ja, de motor kan doordraaien.

We zullen dus toch nog een keer naar de dealer moeten in Nieuwerkerk aan/de IJssel, die niet erg hulpvaardig overkomt,

Maar eerst verhuizen.

Er wacht ons een week die als een lawine over ons heen zal razen. Maar we zullen het overleven.

Vandaag hebben we de auto echt volgestouwd met de hoognodige spullen uit de Surgard.

Voor Jacky is alleen bij mijn voeten plaats.

Over ons lieverdje gesproken: we hebben een nieuwe dierenarts dichterbij gevonden.

Ik maakte me zorgen omdat ze zoveel drinkt.

Er zaten eiwitten in haar urine waardoor er een uitgebreid bloedonderzoek volgde waarvoor ze nuchter moest zijn. Dezelfde middag kregen we de uitslag: alles was goed.

Deze dierenarts doet ook niet moeilijk over een beetje tandsteen. Wij laten een 12-jarig hondje niet meer onder narcose brengen voor een gebitsreiniging en dat begreep ze.

Wel fijn voor Jacky: ze mag wat extra eten omdat ze aan de magere kant is.

Ik ben jaloers.

****

We kunnen/mogen nu niet ziek worden

Nee, geen Covid - althans daar gaan we vanuit.

Manlief zei onlangs nog: "Goh El - we zijn al heel lang niet ziek geweest." Daaronder verstaat hij een virus/griepachtige ziektebeeld.

 

Maar gisteren stond hij op met een scheermesjeskeel.

Dan volgt er een traject waar we nu niet op zitten te wachten. Keelpijn, neusverkouden, bronchieën.

Over 11 dagen moet er verhuisd worden.

Hot Coldrex, Chi, Fluimicil, Paracetamol - het hele assortiment is tevoorschijn gehaald. Vanwege de kleine ruimte probeer ik me met een mondkapje te beschermen - maar ik vrees dat ik misschien te laat ben.

Jacky kijkt hem vanwege de bromstem raar aan.

Het is ook raar weer. 

Gisteren was het warm met een niet al te harde wind.

Bij uitstek strandweer.

Ik heb een ↑thermosfles gekocht zodat we ook eens koffie of thee mee kunnen nemen. 

(Afgekeken van de buren)

Vandaag maakt een straffe noorderwind het verraderlijk koud.

Gisteren waren shirt en short genoeg - nu zit ik in een warme joggingbroek en dikke trui.

Laat het dan ook maar even goed gaan regenen voor de landbouw.

Even verder terug in de tijd.

We hebben een gecomputiseerde auto die continu signalen afgeeft waar wij niets van snappen.

Iets met koplampen. Enfin - bij de garage is hij door de scan gegaan en ze zouden iets gereset hebben.

↓En nu branden er weer andere lichtjes.

"Negeren," zegt de garage.

In Middelburg moesten we afgelopen week naar de ANWB om een Fulli tolbadge te kopen. Daarna stond een lunch bij de Huifkar op het programma.

Dat manlief een stuk kies afbrak had niets met zijn uitsmijter te maken. Ik hoorde het gebeuren.

Goede reden om meteen achter een nieuwe tandarts aan te gaan. 

Onze fantastische Valeria is van Den-Haag naar Alkmaar verhuisd. We hadden ons dossier net naar haar praktijk laten sturen, maar realiseerden ons dat dit toch niet echt handig was. Zeker niet wanneer er ongelukjes als een afgebroken kies opdoen.

Gelukkig heeft hij geen pijn.

Vrijdag mag hij in Rotterdam, bij de tandarts van zoonlief, terecht.

Dan kan ik nog wat boodschappen in Hillegersberg doen.

Nu even over die lunch.

Ik had om wat extra mosterd gevraagd. Op de foto is goed zichtbaar dat dit uit een grote pot komt.

Aan botertje (bij het brood) heb ik niet gezeten.

Toen ik de rekening kreeg zag ik dan ze me voor een extra lik mosterd €0,70 extra hadden berekend.

Te zot voor woorden. 

Dus nam ik de bediening even apart.

"Ja, als u extra besteld...."

Ik: "waar staat dat?"

"Dat kunnen we toch niet vermelden?"

Ik: "Waarom niet? U kunt het toch zeggen? De klant wil toch wel graag weten wanneer hij/zij extra moeten betalen?"

Manlief was het volkomen met mij eens en raadde me aan er maar een blog over te schrijven.

"Wilt u €0,70 terug?"

Geen idee of dat door de opmerking van manlief kwam - maar daar ging het mij natuurlijk niet om.

Ik: "Nee, het gaat mij om het idee dat jullie een extra  lik mosterd berekenen. Dat vind ik kneiterig."

Natuurlijk pruttelden wij op weg naar de auto nog na.

"Ik had geld terug moeten vragen voor het kuipje boter" en "Zouden ze je ook voor een extra suikerklontje laten betalen?"

 Maar napruttelen is niets meer dan mosterd na de maaltijd.

*****