Je hebt suiker en suiker

Mijn route vanmorgen:

Apotheek Domburg, AH Domburg en daarna naar de Prelaatweg - naar die heerlijke fruithal.

↑Ja hoor ze zijn er weer. Blijkbaar al langere tijd.

"O heerlijk - pepernoten," hoor ik iemand die duidelijk behoefte heeft aan een suikerstoot.

Ze legt twee zakken pepernoten met een zoete coating in haar kar.

Ik ben geen heilige. Integendeel.

Dat ik momenteel te zwaar ben is mijn eigen schuld.

In de caravan at ik 's avonds stiekem een zak Haribo snoepgoed leeg. Maar manlief hoorde het geknisper en ik slikte een brok guilty pleasure weg met zoetzure beertjes.

Het werkt verslavend.

Het is nu een week geleden dat de weegschaal mij meedogenloos waarschuwde. Maar ook mijn kleren zaten niet meer lekker en ik weiger een maat groter te gaan dragen. Dan is het einde zoek.

Dus ga ik er ook meteen voor.

Ooit, in 1984, moest ik 30 kilo afvallen voor een operatie.

Ik woog 110 kilo.

Dat deed ik toen met Modifast, wat door de ziektekostenverzekering werd vergoed - want voorgeschreven door de huisarts.

Ik neem aan dat de smaken van die shakes verbeterd zijn. Het was geen pretje, maar het werkte.

Het overbekende gejojo is mij niet vreemd.

Nadien liep het meermalen uit de hand waarna ik weer zwaar op dieet moest. Zonder Modifast.

Montignac werkte voor mij fantastisch en dat doet het nog steeds.

Manlief hoeft niet te lijden. Ook hij krijgt meer groente en fruit binnen, maar dan wel met een aardappeltje of pasta.

Ik kook veel bewuster en geniet er ook meer van.

Het is waar dat afvallen moeilijker gaat naarmate je ouder wordt. Maar als je die rits weer probleemloos dicht krijgt geeft het moed.

Er is in een week 1,5 kilo af. Dat is meer dan verwacht.

's Morgens magere Griekse yoghurt met cruesli (wijkt af van Montignac)

Koffie met warme melk, uitgeperste sinasappel.

Geen lunch - hooguit een stukje fruit.

Thee met een plak ontbijtkoek of een bitterkoekje.

Er staan walnoten, 70% chocolade en rauwkost klaar als mijn maag begint te knagen.

Het mag geen kwelling worden.

Avondeten: groente (ook aangemaakt met crème fraiche indien nodig) en vlees.

Verse fruitsalade met kwark of yoghurt.

Mijn borrel laat ik niet staan. En ik drink suikervrije cola.

De nachten blijven problematisch. Ik word niet alleen wakker van een snurkende man, maar ook van een knorrende maag.

Dan moet ik iets zoets. Een bitterkoekje die ik kruimel voor kruimel opeet doet wonderen. 

De fruitschuur in Aagtekerke is echt een uitkomst.

Watertandend loop ik lang de gezonde zoetwaar. En het is veel goedkoper.

Een aanrecht vol groente en fruit voor €18,90.

Tot maandag zijn we voorzien.

Vanavond eten we een hamburger met een salade van komkommer, peultjes, bospeen en tomaten - aangemaakt met een kant-en-klare dressing. Manlief krijgt er gebakken kriel bij.

Morgen maak ik mijn heerlijke recept met zalm, spinazie, tomaatjes en kruidenkaas. Voor manlief gaat er apart pasta door. En we drinken daar witte wijn bij.

Op naar de volgende 1,5 kilo.

******

Ooooooolijfolie

R. appt dat ze Monte Isola gaan bezoeken - het eiland in het meer.

Dat roept direct herinneringen op.

In mijn jeugd gingen we met het bootje vanuit Sulzano over en aten dan op het eiland. Ik herinner mij een restaurant met een grote veranda aan het haventje. Het werd altijd trotta al forno (forel van de grill).

"Hotel Milano," hoor ik manlief zeggen. "Maar het bestaat niet meer."

We gingen eigenlijk iedere vakantie wel een keertje over. Ook de rondvaartboot meert er aan.

In 2007 gingen manlief en zoonlief samen. Ze wilden naar het kerkje bovenop lopen.

Dat hebben ze geweten. 

Maar ik ook.

Het was een bloedhete dag. We hadden een nieuwe auto.

Terwijl de mannen aan hun bedevaartstocht bezig waren ging ik olijfolie inslaan, die ik op de achterbank legde. Want toen hadden we al airco.

Echter, de auto stond ook stil...................in de zon. En dan loopt de temperatuur al snel naar het kookpunt.

Voelt u hem aankomen??

Twee jammerende mannen en een achterbank gedrenkt in olijfolie.

Daar word je niet blij van.

De kaarten van Italië liggen op tafel. Het verheugen is begonnen.

Een route uitstippelen valt niet mee. Alles is mooi, leuk en aantrekkelijk.

Manlief is streng: 10 dagen.

Maar met de reisdagen opgeteld vind ik dat krap. En ik heb een budget per dag waar ik me aan moet houden.

Eten is niet duur. Maar hotels in steden zijn prijzig.

Het wordt een uitdaging die ik met plezier aanga.

↑Gisteren is de nieuwe kookplaat gebracht. Er moesten ook nog wat kleine aanpassingen aan de keuken gebeuren.

De vorige kookplaat haperde bij sommige (nieuwe) pannen. Etna's monteur gaf de pannen de schuld.

Aangezien dit alles zich in de eerste week van de verhuizing afspeelde stonden wij erop dat er een nieuwe kookplaat kwam. Na wat heen-en-weren gaf Ardi toe.

En nu - drie maanden later heb ik een fijne kookplaat, die alle pannen accepteert.

Alleen waren ze nu vergeten de koolstoffilters mee te leveren.

↕Op dinsdag is het markt in Zoutelande.

In het hoogseizoen is dat een evenement dat graag bezocht wordt door toeristen. In de winter staan er maar twee kramen: groente en kaas. En soms vis, geloof ik.

Vandaag (bewolkte dag) viel de drukte me om 11 uur erg mee.

↑Gebakken zeebaars met gebakken kriel en witlofsla - dat wordt ons avondmaal.

Daarnaast staat de kaasboer.

Op de toonbank staat een bakje met stukjes kaar die mensen kunnen proeven.

Serieus, ik kan dat niet aanzien. En vanmorgen ging ik bijna over mijn nek.

Een Duitser pakte een stukje, maar legde het terug en pakte een grotere. Nadat hij het in zijn mond had gestopt likte hij zijn vingers af en deed wederom een greep in het bakje.

Ik verlang niet terug naar de Covid-pandemie, maar wel naar sommige restricties en maatregelen.

*******

Altijd heimwee naar Iseo

Mijn nichtje R. (inmiddels 50+) is er met haar gezin.

Voor haar is het de tweede keer. Een weerzien roept altijd herinneringen op.

Terug naar het jaar 1985 - 41 jaar geleden.

Voor ons was Iseo toen al vaste (vakantie) prik. Immers, ik kwam er in 1964 voor het eerst met mijn ouders.

De oudere broer van manlief wilde dat heerlijke oord ook wel eens van dichtbij beleven en dus stonden ze in 1985 een paar weken naast ons.

R. voer met onze zoon (6 jaar) in haar optimistje het meer op. Haar vader was aan het oefenen met een kano.

Spielerei op het water. Die ongekende vrijheid.

En nu is R. er weer, wel op een andere (commerciële) camping. Aan het (berg)meer verandert niets.

Kinderen genieten er nog op dezelfde manier van als wij in onze jonge jaren deden.

Ze appt me regelmatig en vraagt naar vervaagde herinneringen.

Ik weet alles nog en stuur foto's uit een ver verleden naar haar.

Het roept ook heimwee en verlangen op.

Lago d'Iseo heeft een magische aantrekkingskracht. Iets wat andere meren, waar we ook zijn geweest, niet hebben.

Is het de gemoedelijkheid? Het kleinschalige?

Je kunt in een paar uur het meer rondrijden.

Ja, in de zomer zijn er veel toeristen. Campings zijn vol. Maar dat was in mijn jeugd ook het geval.

Onze langgerekte camping lag op een unieke locatie.

Wij stonden altijd aan het water.

 

Ik was al van plan een mooie herinnering op blog te zetten.

Mijn moeder had een juwelier in Iseo ontdekt. Goud was in die jaren ('60 en '70) veel goedkoper dan in Nederland.

De eigenaar en verkoopster, die redelijk goed Duits sprak, lieten duidelijk blijken blij te zijn met deze niet krenterige Hollanders.

Ze liep op en neer naar de kluis en kwam met dienbladen vol ringen, kettingen, armbanden en hangers aanzetten.

Alles werd gewogen bij Antonelli.

Mama oefende de twijfel tactiek uit en waagde het altijd af te dingen. Dat lukte altijd redelijk goed.

 

Ze kocht niet alleen voor zichzelf, maar ook voor de oma's en voor een goede vriendin.

Het moest altijd goed verstopt worden voor de douane. Bij thuiskomst wisten we niet meer waar.

1967: ik had gespaard en kocht voor fl.12,50 een armbandje met mijn naam.

Tijdens deze vakantie bleef ik ergens achter hangen maar ik vond nota bene zelfs het schakeltje nog terug in het gras.

Zo'n simpel armbandje met zoveel geschiedenis.

Onvergetelijke herinneringen aan mensen en vakanties.

******

Thuis

Na de dagelijkse blogs wordt het even wat rustiger.

Dinsdag was het even spannend met het verlaten van de camping. Auto en caravan hadden moeite met het steile kiezelpad vol losliggende scherpe stenen. 

Ondanks wat slippertjes kwamen we bij de twee veelbesproken bomen aan. De tweede hindernis: de weg opkomen.

Het makkelijkste was om naar links af te slaan, hoewel we rechtsaf moesten.

Lichten naar de tegenliggers als je de ruime bocht de weg op neemt, had een andere gast mij aangeraden.

We kwamen zonder kleerscheuren de weg op en zijn op het grote parkeerterrein van de farm shop omgedraaid. Maar niemand wilde ons voorrang verlenen. "Ze willen niet achter een caravan rijden," mopperde manlief. Maar hij had wel gelijk.

Geduld was ons motto. We waren trouwens extreem vroeg.

Het zou ruim drie uur naar Hull zijn en de ferry vertrok om 8 uur. Ik gaf (zenuwachtige) manlief zijn zin en zodoende verlieten we Ingleton om 13.45 uur. 

De reis verliep voorspoedig.

Hoewel Hull - Rotterdam een perfecte connectie is ben ik er toch niet blij mee.

De overtocht op het gedateerde schip duurt twaalf uur en de hutten zijn erg verouderd. Ze zijn niet meer goed te onderhouden.

De gang stikt. Hondenpoep -en pies.

Het was 10 uur eer we woensdag op de Nederlandse snelweg reden.

Eerst naar Arnemuiden om de caravan in de winterstalling te zetten. Met een afgeladen auto reden we naar Zoutelande waar we rond 12.30 uur aankwamen.

Ik ging meteen uitpakken terwijl manlief naar Arnemuiden reed voor de rest van de bagage.

Het is toch anders thuiskomen als je er nog maar twee maanden hebt gewoond. Je moet even zoeken en nadenken bij de apparaten.

Hoe werkte de microwave ook alweer? En de oven? Krijgen we de tv aan de praat? Waar staan de glazen?

Onze lieve huisoppas had een gezellig boeketje op het aanrecht gezet als welkom thuis.

Heel lief en attent.

Voor mij was het blik op oneinig om me door dozen, tassen en koffers te vechten.

De wasmachine draaide op volle toeren. Alles uit de caravan moest gewassen worden en kon heerlijk buiten drogen.  

Ik was eigenlijk te moe voor een pizza, maar we gingen toch - als toegift.

Ik had de wekker gezet want donderdagochtend zou Stedin ons tussen circa 9 en 12 uur van het stroomnet afhalen.

Wij stonden om half acht onder de douche.

Maar toen ik in de keuken kwam en op de klok van de oven keek zag ik dat het vijf voor negen was.

De wekker stond nog op Britse tijd. Stom, stom, stom.

Dus vulde ik de thermoskan met kokend water, zette snel koffie en deed wat (oude Engelse) boterhammen in de rooster voor manlief.

Inderdaad: om 9.10 uur viel de stroom uit.

Omdat het een hete dag werd had ik bedacht in de gekoelde auto te stappen en naar de groentehal in Aagtekerke te gaan.

Dat grote aanbod van fruit en groente is waar Nederland uniek in is. En zo vers en kwalitatief goed.

Met twee dozen vol vervolgden we de boodschappenroute. Zo druk had ik het nog niet meegemaakt bij Jumbo.

Bij thuiskomst om 11.30 uur bleek de lift het te doen, dus...............stroom.

Ik werkte de laatste strijkwas weg.

↓Jacky heeft sinds we hier wonen haar eigen plekje gekozen.

Ze vindt het blijkbaar lekker om op een harde ondergrond te liggen. Ik vond het zo zielig, dus legde ik er iets zachts neer, maar daar ging ze naast liggen.

Als haar kleine teckelhartje maar gelukkig is. 

Tja en dan een minder leuk onderwerp waar ik toch ook heel eerlijk over ben.

Ik had de weegschaal genegeerd, maar merkte aan mijn broeken dat die wel erg knelden.

Dus kop uit het zand en op dat ellendige ding.

Ik was al te zwaar toen we vertrokken, maar dacht dat het vele lopen baat zou hebben.

Enfin, ik moet een paar weken streng zijn.

Er moeten 7-9 kilootjes af. Dus veel naar de groentehal.

Story of my life. Ieder pondje gaat door het mondje.

Het appartement is inmiddels ook schoon en ik begin aan de poetserij. Dit zat nog in een verhuisdoos.

O, ja - er komen meer reisverhalen.

In oktober willen we nog twee weken naar Italië. Niet met de caravan, maar hotels.

(Eigenlijk wilde ik tot het einde van het seizoen nog een strandhuisje huren, maar het seizoen loopt op 19 september al af en het was erg duur. Dat geld stop ik dan liever in een reisje naar Toscane.)

Tot die tijd worden het weer dit en dat blogs.

******

Tot op de laatste dag genoten

Manlief moest me echt uit de caravan trekken, want er viel nog zoveel te doen.

Heel goed dat we er op deze prachtige dag toch nog op uitgetrokken zijn.

Chapel-le-Dame, is een hamlet (buurtschap).

↑De riviertjes staan droog.

De St. Leonard's Church in Chapel-le-Dale is een monumentaal pand (categorie II) . Het diende als begraafplaats voor de spoorwegarbeiders en hun familieleden die stierven tijdens de bouw van het nabijgelegen Ribblehead-viaduct tussen 1869 en 1876. In totaal stierven meer dan 200 mensen tijdens de bouw door ongelukken en pokkenepidemieën . Ter nagedachtenis aan hen werd een plaquette in de kerk geplaatst. ^{[ 9 ] [ 10 ] [ 11 ]} Vóór de aanleg van de spoorlijn vielen er in de vallei gemiddeld twee tot vier doden en begrafenissen per jaar. Een onderzoek van de parochieregisters uit 1876 toonde een gemiddelde van 44 begrafenissen per jaar tussen 1870 en 1875. 

Het aantal mensen dat hier woont is op twee handen te tellen.

↑De vuilnisman komt niet verder dan de parkeerplaats tegenover de kerk.

Door naar het viaduct waar ik afgelopen week al foto's van maakte. Nu wilde ik de wandeling maken.

Mooi hoor.

Maar vooral indrukwekkend en tragisch.

Toeval???

↓Weer een trein.

↑Veel wandelaars namen de afslag naar rechts, een schitterd wandelpad omhoog.

Het is zo'n imposant bouwwerk.

Door naar Settle.

Onderweg kwamen we van alles tegen. De boeren zijn druk aan het dorsen.↑

↓En deze boer had twee schapen achterop.

↑Maandag wasdag.

Settle ligt prachtig, omringd door the Dales.

We aten er een heelijk ijsje.

Ik moest lang in de rij staan bij deze ijssalon, cq. tearoom, cq. lunchroom, cq. deli.

Terwijl ik in die rij stond en een blik wierp in de lunchroom, waar de meest heerlijke gerechten werden geserveerd, zag ik een ouder stel met hun kleinzoon? aan een tafeltje zitten.

Ze liet haar vork op de grond vallen. Ik zag de twijfel op haar gezicht. Er was niemand van de bediening in de buurt dus legde ze de vork naast haar bord.

Ze boog voorover en fluisterde iets in het oor van haar man.

Hij gaf zijn vork aan haar en prikte haar vork (die niet was schoongemaakt) in zijn eten.

Eerst dacht ik dat dit gebouw - Victoria Hall genaamd - een station was.

Mis.

Het is de lokale schouwburg. 

Terug bij de caravan gebruikte ik het uurtje om verder in de pakken.

Daarna naar Joules in Kirkby Lonsdale waar we om 17.30 uur een tafel hadden geboekt in The Royal.

Bij Joules slaagden we beiden. Manlief met shorts en ik met blouses.

Fijne winkel met groot assortiment.

We hadden zeker niet onze beste maaltijd.

Slechte bediening en de lasagna van manlief had meer weg van dikke tomatensoep met kaas.

Ik had veilig fish&chips gekozen.

Nou - dat was het dan.

De zes weken zijn voorbijgevlogen.

Wat zijn we weer actief geweest en wat hebben we genoten.

Yorkshire, Schotland, Northumberland, hopelijk tot volgend jaar.

*****