Geen AI maar AE

De zomer weigert zich te laten verdrijven door de herfst.

Ik kan nog niet spreken van een Indian Summer want dan moet het ook in oktober en november nog zo warm zijn.

Het najaar werpt letterlijk zijn schaduw over de natuur.

Heerlijk hoor, dat ik hier in mijn t-shirt en bermuda zit, maar ik ben het ook zat.

Die tussenfase is altijd lastig, dus hebben we alvast de dozen en koffers met winterkleding uit de ↓berging gehaald. Geleidelijk aan zal ik gaan wisselen.

We verheugen ons op de vakantie naar -en in Italië.

Florence staat ook op het programma. Niet dat manlief net zoveel stappen zal doen als ik, maar het karretje dat we voor Jacky hebben gekocht zal het lopen voor hem makkelijker maken.

Jacky kan echt geen lange stukken meer lopen, zeker niet door een stad.

Ze is inmiddels 12,5 jaar en nog fit. Dat willen we graag zo houden.

Gisteren was ze bij de trimster in Rotterdam, die zelf een dierenarts assisteerde en dus verstand van zaken heeft.

Zij constateerde dat het gebit echt schoongemaakt moet worden. Iets waar wij niet op zitten te wachten.

Het gaat niet eens om de financiële aanslag - maar om Jacky's leeftijd. Kan ze de narcose aan?

Enfin, morgen naar de dierenarts die haar goed zal onderzoeken. De afspraak voor de behandeling hebben we alvast gemaakt.

Wellicht krijgt ze nu iets wat de ontsteking remt.

Na drie maanden wachten is er dan eindelijk iemand voor de schuifpui geweest.

Iemand die net een cursus had voltooid en nog maar kort bij dit bedrijf werkt. Hij kwam dus ook niet overtuigend over.

"O, ik zie een hor. Daar komt het door."

Dan gaan bij mij de haren overeind staan. 

1. De eerste lekkage was begin juni. De hor zit er nu een paar weken in.

2. Heeft iedereen met een schuifpui en horren lekkage?

Enfin, de oorzaak is niet gevonden. Ze zullen erop terugkomen.

Ik heb mijn beklag gedaan bij de aannemer, want dit is een onderdeel van de bouw.

Nog een tegenvaller: de hordeur ontspoorde steeds en ging heel stroef open en dicht.

Hans van Hubo, die bij ons de kasten heeft geplaatst en bij de onderburen bezig was, kwam kijken en zag dat het niet goed was.

Hij heeft de hor eruit gehaald en meegenomen. De vraag is nu of het een fabrieksfout is.

We zijn blij dat het serieus is opgepakt.

Tot slot duidelijkheid zijn over mijn blogs. 

Ik weet niet eens hoe ik AI moet gebruiken.

Een goede lezer zal ongetwijfeld fouten in mijn stukjes ontdekken.

Ik houd het bij AE = Authentiek Ellen.

******

Het blijft genieten

Ik had de aannemer gevraagd of ze de metselsluier, klodders en andere restanten↑ konden verwijderen. 

Onze mechanische ruimte is een vertrek waar we vele malen per dag moeten zijn en maakt deel uit van de woning. Het fungeert als bijkeuken, zo zie ik het.

Daarom wil ik dat het er netjes uitziet, en dat doet het nu↓.

Dinsdag werden we opgeschrikt door een korststondige hoosbui. Het was heftig.

Angstig keek ik om mij heen of er ergens lekkage in huis zou ontstaan.

Na die bui, belde de onderbuurman aan. Er stond op hun verdieping water op de vloer .

Toen we een stap over de drempel zetten schrokken we.

Het stond blank en het kwam van boven, uit een luik. Het water liep inderdaad via vele wegen naar beneden.

Ik heb meteen bij de buurvrouw aangebeld bij wie het water bijna naar binnenliep.

We zijn direct aan het dweilen geslagen. Gelukkig had ik een grote stapel doeken voorhanden en een groot aantal emmers, die we onder het nadruppelende luik zetten.

Inmiddels waren ook andere buren gewaarschuwd die meteen kwamen helpen.

Ik had alles meteen op camera vastgelegd en naar de aannemer gestuurd. Helaas kreeg ik hem telefonisch in eerste instantie niet te pakken, maar hij belde vrij snel terug.

Volgens hem zou het luik naar het dak open kunnen staan. Wij, wankele 70++, konden dat zelf wel sluiten.

Maar wij durfden het eerste luik met vlizotrap eigenlijk niet de openen, laat staan erop te klimmen.

Lang verhaal kort: het buitenluik stond inderdaad open en is gesloten.

Alles is droog gemaakt en nu moet het een paar dagen tussen buitenluik en binnenluik drogen.↓

Wie dat luik open heeft laten staan? Geen idee.

Er zijn die dag tal van werklui in het gebouw geweest.

In eerst instantie wees ik naar de mannen van het bouwbedrijf, maar dat kan zomaar te voorbarig zijn geweest.

 

Als je zo dicht bij de kust woont kan het weer per uur veranderen. Meestal ten goede.

Want wat hebben we een mazzel.

Het strandkotje dat wij voor het naseizoen hebben gehuurd komt nog steeds van pas.

Bijna iedere dag, als het droog is, zitten we twee uurtjes te turen over het glinsterende water.

En het afvallen?

Het gaat heel langzaam, maar het gaat.

Opvallend: wanneer ik bij de fysio ben geweest heeft dat gunstig effect op mijn gewicht.

Twee weken geleden dacht ik dat het toeval was, maar gisteren (een dag na de behandeling) was er weer vier ons af.

Vandaag helaas weer een onsje meer - maar in totaal is er nu na vier weken ruim drie kilo af.

Mijn weegschaal ziet het misschien niet, maar ik wel. 

En ik voel het vooral.

******

We zijn nog steeds niet klaar

Eindelijk is de dranger op onze voordeur gemaakt. Daarvoor moesten wel nieuwe gaten geboord worden, waardoor er daarna weer een schilder aan te pas moest komen.

Gelukkig heb ik een goede relatie met de hoofduitvoerder.

We blijven dingen ontdekken. 

↓Zoals bobbels in het behang.

↑Voor de schuifpui komt er volgende week iemand. Daar wachten we al vier maanden op.

Lekkage, zoals u kunt zien. Het water ligt bij het vaste gedeelte.

Ik ben er, na de laatste grote bui, achtergekomen dat het aan de schuifpui ligt.

Wat zijn we blij met de horren die Hubo deze week kwam plaatsen.

 

Vanmorgen waagde ik mij met Jacky op de dijk ("naè de dunen"). Het was heftig en ik voelde mij verre van stevig op mijn benen staan.

Het zand schuurde mijn gezicht. Het plakte op mijn foundation en zit in mijn haar en oren.

Als ik morgenochtend zand op mijn kussen vind dan komt het niet van Klaas Vaak.

Het kwam zelfs door de brievenbus met deze brief van de Protestante Kerk, waarin gevraagd wordt of ik door een ouderling bezocht wil worden..

Ik ben Hervormd gedoopt, maar daar bleef en blijft het ook bij.

Dit soort brieven benauwen me. Ik vind het opdringerig, al zal de bedoeling goed zijn.

Laat ik "luchtig" eindigen. 

Over ons onschuldige, lieve, maar ozo vieze hondje.

Gisteravond kwam ze van een wandeling terug en ging in haar mand op iets zitten kauwen.

Ik was meteen gealarmeerd, want er lag niets te knagen in haar mand. Dus had ze iets meegenomen.

↑Dit dus.

Het was al zo hard dat ze er echt op moest knagen.

Vreselijk, toch??

Volgens de dierenarts pakt ze poep van honden die zoete snacks krijgen.

En manlief let natuurlijk niet op.

Bij mij moet Jacky altijd naast of voor me lopen.

Ze heeft een nieuwe bijnaam gekregen:

Poepiemonster.

Ik zie de herfst

Rechts mijn oude camera. Wat heb ik er veel kostbare momenten mee vastgelegd.

Maar de zoom deed het niet meer.

Ik schrok me een lens van de nieuwprijs, maar omdat ik bijna 20 jaar met de vorige Panasonic heb gedaan ging ik toch door de knieën.

Ouderwets bij Verschoore in Vlissingen gekocht - vanwege de service. En niets gaat boven een Leica lens.

Jacky is bang voor:

onweer,

vliegen,

vuurwerk,

afvalcontainers

Haar twaalfjarige hart gaat dan zo tekeer dat ik bang ben dat die het gaat begeven. Het is zielig, maar we kunnen er niets tegen beginnen.

Haar zintuigen zijn vlijmscherp. Ze voelt het onheil lang voordat het daadwerkelijk daar is.

En ja, ook weigert ze mee te lopen als we iets weg moeten gooien.

Hakken in het zand.

Hoewel het najaar duidelijk zijn intrede doet hebben we toch nog een strandkotje gehuurd voor de laatste weken van het seizoen.

Het afvallen wilde afgelopen week niet zo.

Niet dat ik gezondigd heb. Het zat hem in de suikers. Ik was iets te enthousiast met fruit.

Maar ik ben weer op de goede weg.

Gisteravond stonden er lekkernijen van Schot - Neeltje Jans op het menu.

Zelfs de verliezende Nederlandse hockeyers konden de smaak niet verpesten.

Het najaar komt de hoek om. Ik vind dat heerlijk.

De scholen zijn begonnen. 

Echt stil wordt het niet in Zoutelande, maar wel rustiger.

De avond valt vroeger in en voor mij betekent dat gezelligheid.

De groentehal gaat over op de wintertijden en is niet meer dagelijks open.

↑Ik zet de herfst in een vaas.

↓De bomen houden het ook voor gezien.

In Aagtekerke sluiten ze het seizoen af met een bbq voor de bewoners.

Het is ook tijd voor vaccinaties, om te beginnen met Corona.

Kom maar op met de wintertijd. 

******

Je hebt suiker en suiker

Mijn route vanmorgen:

Apotheek Domburg, AH Domburg en daarna naar de Prelaatweg - naar die heerlijke fruithal.

↑Ja hoor ze zijn er weer. Blijkbaar al langere tijd.

"O heerlijk - pepernoten," hoor ik iemand die duidelijk behoefte heeft aan een suikerstoot.

Ze legt twee zakken pepernoten met een zoete coating in haar kar.

Ik ben geen heilige. Integendeel.

Dat ik momenteel te zwaar ben is mijn eigen schuld.

In de caravan at ik 's avonds stiekem een zak Haribo snoepgoed leeg. Maar manlief hoorde het geknisper en ik slikte een brok guilty pleasure weg met zoetzure beertjes.

Het werkt verslavend.

Het is nu een week geleden dat de weegschaal mij meedogenloos waarschuwde. Maar ook mijn kleren zaten niet meer lekker en ik weiger een maat groter te gaan dragen. Dan is het einde zoek.

Dus ga ik er ook meteen voor.

Ooit, in 1984, moest ik 30 kilo afvallen voor een operatie.

Ik woog 110 kilo.

Dat deed ik toen met Modifast, wat door de ziektekostenverzekering werd vergoed - want voorgeschreven door de huisarts.

Ik neem aan dat de smaken van die shakes verbeterd zijn. Het was geen pretje, maar het werkte.

Het overbekende gejojo is mij niet vreemd.

Nadien liep het meermalen uit de hand waarna ik weer zwaar op dieet moest. Zonder Modifast.

Montignac werkte voor mij fantastisch en dat doet het nog steeds.

Manlief hoeft niet te lijden. Ook hij krijgt meer groente en fruit binnen, maar dan wel met een aardappeltje of pasta.

Ik kook veel bewuster en geniet er ook meer van.

Het is waar dat afvallen moeilijker gaat naarmate je ouder wordt. Maar als je die rits weer probleemloos dicht krijgt geeft het moed.

Er is in een week 1,5 kilo af. Dat is meer dan verwacht.

's Morgens magere Griekse yoghurt met cruesli (wijkt af van Montignac)

Koffie met warme melk, uitgeperste sinasappel.

Geen lunch - hooguit een stukje fruit.

Thee met een plak ontbijtkoek of een bitterkoekje.

Er staan walnoten, 70% chocolade en rauwkost klaar als mijn maag begint te knagen.

Het mag geen kwelling worden.

Avondeten: groente (ook aangemaakt met crème fraiche indien nodig) en vlees.

Verse fruitsalade met kwark of yoghurt.

Mijn borrel laat ik niet staan. En ik drink suikervrije cola.

De nachten blijven problematisch. Ik word niet alleen wakker van een snurkende man, maar ook van een knorrende maag.

Dan moet ik iets zoets. Een bitterkoekje die ik kruimel voor kruimel opeet doet wonderen. 

De fruitschuur in Aagtekerke is echt een uitkomst.

Watertandend loop ik lang de gezonde zoetwaar. En het is veel goedkoper.

Een aanrecht vol groente en fruit voor €18,90.

Tot maandag zijn we voorzien.

Vanavond eten we een hamburger met een salade van komkommer, peultjes, bospeen en tomaten - aangemaakt met een kant-en-klare dressing. Manlief krijgt er gebakken kriel bij.

Morgen maak ik mijn heerlijke recept met zalm, spinazie, tomaatjes en kruidenkaas. Voor manlief gaat er apart pasta door. En we drinken daar witte wijn bij.

Op naar de volgende 1,5 kilo.

******

Ooooooolijfolie

R. appt dat ze Monte Isola gaan bezoeken - het eiland in het meer.

Dat roept direct herinneringen op.

In mijn jeugd gingen we met het bootje vanuit Sulzano over en aten dan op het eiland. Ik herinner mij een restaurant met een grote veranda aan het haventje. Het werd altijd trotta al forno (forel van de grill).

"Hotel Milano," hoor ik manlief zeggen. "Maar het bestaat niet meer."

We gingen eigenlijk iedere vakantie wel een keertje over. Ook de rondvaartboot meert er aan.

In 2007 gingen manlief en zoonlief samen. Ze wilden naar het kerkje bovenop lopen.

Dat hebben ze geweten. 

Maar ik ook.

Het was een bloedhete dag. We hadden een nieuwe auto.

Terwijl de mannen aan hun bedevaartstocht bezig waren ging ik olijfolie inslaan, die ik op de achterbank legde. Want toen hadden we al airco.

Echter, de auto stond ook stil...................in de zon. En dan loopt de temperatuur al snel naar het kookpunt.

Voelt u hem aankomen??

Twee jammerende mannen en een achterbank gedrenkt in olijfolie.

Daar word je niet blij van.

De kaarten van Italië liggen op tafel. Het verheugen is begonnen.

Een route uitstippelen valt niet mee. Alles is mooi, leuk en aantrekkelijk.

Manlief is streng: 10 dagen.

Maar met de reisdagen opgeteld vind ik dat krap. En ik heb een budget per dag waar ik me aan moet houden.

Eten is niet duur. Maar hotels in steden zijn prijzig.

Het wordt een uitdaging die ik met plezier aanga.

↑Gisteren is de nieuwe kookplaat gebracht. Er moesten ook nog wat kleine aanpassingen aan de keuken gebeuren.

De vorige kookplaat haperde bij sommige (nieuwe) pannen. Etna's monteur gaf de pannen de schuld.

Aangezien dit alles zich in de eerste week van de verhuizing afspeelde stonden wij erop dat er een nieuwe kookplaat kwam. Na wat heen-en-weren gaf Ardi toe.

En nu - drie maanden later heb ik een fijne kookplaat, die alle pannen accepteert.

Alleen waren ze nu vergeten de koolstoffilters mee te leveren.

↕Op dinsdag is het markt in Zoutelande.

In het hoogseizoen is dat een evenement dat graag bezocht wordt door toeristen. In de winter staan er maar twee kramen: groente en kaas. En soms vis, geloof ik.

Vandaag (bewolkte dag) viel de drukte me om 11 uur erg mee.

↑Gebakken zeebaars met gebakken kriel en witlofsla - dat wordt ons avondmaal.

Daarnaast staat de kaasboer.

Op de toonbank staat een bakje met stukjes kaar die mensen kunnen proeven.

Serieus, ik kan dat niet aanzien. En vanmorgen ging ik bijna over mijn nek.

Een Duitser pakte een stukje, maar legde het terug en pakte een grotere. Nadat hij het in zijn mond had gestopt likte hij zijn vingers af en deed wederom een greep in het bakje.

Ik verlang niet terug naar de Covid-pandemie, maar wel naar sommige restricties en maatregelen.

*******

Altijd heimwee naar Iseo

Mijn nichtje R. (inmiddels 50+) is er met haar gezin.

Voor haar is het de tweede keer. Een weerzien roept altijd herinneringen op.

Terug naar het jaar 1985 - 41 jaar geleden.

Voor ons was Iseo toen al vaste (vakantie) prik. Immers, ik kwam er in 1964 voor het eerst met mijn ouders.

De oudere broer van manlief wilde dat heerlijke oord ook wel eens van dichtbij beleven en dus stonden ze in 1985 een paar weken naast ons.

R. voer met onze zoon (6 jaar) in haar optimistje het meer op. Haar vader was aan het oefenen met een kano.

Spielerei op het water. Die ongekende vrijheid.

En nu is R. er weer, wel op een andere (commerciële) camping. Aan het (berg)meer verandert niets.

Kinderen genieten er nog op dezelfde manier van als wij in onze jonge jaren deden.

Ze appt me regelmatig en vraagt naar vervaagde herinneringen.

Ik weet alles nog en stuur foto's uit een ver verleden naar haar.

Het roept ook heimwee en verlangen op.

Lago d'Iseo heeft een magische aantrekkingskracht. Iets wat andere meren, waar we ook zijn geweest, niet hebben.

Is het de gemoedelijkheid? Het kleinschalige?

Je kunt in een paar uur het meer rondrijden.

Ja, in de zomer zijn er veel toeristen. Campings zijn vol. Maar dat was in mijn jeugd ook het geval.

Onze langgerekte camping lag op een unieke locatie.

Wij stonden altijd aan het water.

 

Ik was al van plan een mooie herinnering op blog te zetten.

Mijn moeder had een juwelier in Iseo ontdekt. Goud was in die jaren ('60 en '70) veel goedkoper dan in Nederland.

De eigenaar en verkoopster, die redelijk goed Duits sprak, lieten duidelijk blijken blij te zijn met deze niet krenterige Hollanders.

Ze liep op en neer naar de kluis en kwam met dienbladen vol ringen, kettingen, armbanden en hangers aanzetten.

Alles werd gewogen bij Antonelli.

Mama oefende de twijfel tactiek uit en waagde het altijd af te dingen. Dat lukte altijd redelijk goed.

 

Ze kocht niet alleen voor zichzelf, maar ook voor de oma's en voor een goede vriendin.

Het moest altijd goed verstopt worden voor de douane. Bij thuiskomst wisten we niet meer waar.

1967: ik had gespaard en kocht voor fl.12,50 een armbandje met mijn naam.

Tijdens deze vakantie bleef ik ergens achter hangen maar ik vond nota bene zelfs het schakeltje nog terug in het gras.

Zo'n simpel armbandje met zoveel geschiedenis.

Onvergetelijke herinneringen aan mensen en vakanties.

******