Zeeuwse potpourri

Eerst even de stand van afvalzaken: vijf kilogram!!

Ik zit nu zelfs een halve kilo onder het gewenste gewicht. 

Het strenge dieet gaat niet mee in de koffer, maar wacht mij bij thuiskomst weer op. De touwtjes mogen een beetje vieren. 

Ik zie het. Manlief ziet het. Alle knoopjes en ritsen kunnen weer makkelijk dicht.

Dat komt mede door deze groenteman in Aagtekerke, met zijn prachtige landerijen en overheerlijke producten.

Wat kan ik genieten van die kolen op het land.

Het is zo op en top Zeeuwse glorie.

En lekker?! Zó lekker.

In Rotterdam haatte ik gekookte groente, die ik bij de supermarkt kocht of soms ook op de markt.

Het had geen smaak.

Verser kan niet en voor maar €1,-.

Rode kool is een wintergroente, dus die heb ik nog niet gekocht.

Afgelopen week stond Zoutelande in het teken van de Kustmarathon. 

De start is in Burgh-Haamstede en de finish in Zoutelande.

Het hele dorp staat op zijn kop.

Drie dagen wordt er gefietst, gerend en gewandeld (met of zonder hond).

En wat troffen ze het dit jaar met het weer!

Dit is nog stilte voor de storm. De horeca is er klaar voor.

Op de weg naar Burgh was het 's morgens een behoorlijke chaos. 

Ten eerste was de Zeelandbrug vanwege werkzaamheden nog steeds gesloten, maar ook op de Oosterscheldekering liep het vast.

Bij Goes verloor een boer maar liefst twee ton suikerbieten. Lopers misten zo de start van 12 uur.

Ze mochten later starten, maar moesten Zoutelande wel voor 18 uur halen.

Ook op de dijk was het een behoorlijke chaos. Mensen liepen dwars over het parcours. 

Heeft ook wel iets ontwapenends.

Toevallig waren nummer één en nummer laatst Belgen.

Blij dat wij niet middenin het dorp wonen waar de luidsprekers drie dagen lang van 's morgens vroeg tot 's avonds laat tetterden.

Vanaf onze loggia zagen we de hekkesluiters even voor zessen nog een verkrampte sprint inzetten om maar op tijd de finish te halen.

Vandaag was de wandelmarathon en een wandelparcours van 16 km voor baasje met hond.↑

Ook zij mochten een medaille omhangen.

Ik pakte nog een uurtje strand mee en sloot voor de laatste keer het kotje af.

We hebben genoten van een ongekend prachtig naseizoen.

Inmiddels heb ik proef gedraaid met mijn nieuwe camera. Deze foto stond er nog op van een bijzonder zonsondergang.

Een gouden slot.

******

Een verzoeknummer

"Je moet echt een blogje tikken over Jacky, El. Onze bijzondere Jacky. Ons kind." 

Aan die wens voldoe ik graag. U kunt het als spam ervaren, maar onze levensgezel heeft niet veel jaren meer te gaan.

Dat geldt misschien ook voor ons zegt de realistische Ellen.

Na de vakantie moet Jacky onder narcose en daar ben ik echt huiverig voor. Maar het moet.

Er zitten een paar rotte kiezen en haar tandvlees is aangetast. Dat kan ernstige ziektes tot gevolg hebben.

Ze laat trouwens niet merken er last van te hebben. Iedere middag rond 16 uur meldt ze zich.

"Oortjestijd, El." 

Dan knauwt ze op een varkensoor. Aanbevolen door de dierenarts.

Jacky is waar wij zijn. Daar waar zij niet mag komen komen wij niet.

Geloof me, als zij komt te overlijden ben ik hysterisch ontroostbaar.

Jacky voelt spanning, verdriet, ziekte, onbehagen, angst, onrust, blijdschap, emoties ....feilloos aan.

Ze komt dan troosten. Of ze geeft met haar snuit een klein tikje tegen mijn kuit.

Ze begrijpt alles!!

Ze plast en poept op verzoek.

Ze luistert zoals geen teckel doet, volgens manlief. Hij kan het weten.

"We gaan op restaurant." 

Dan staat ze al bij de voordeur.

Maar ook als ik me ga opmaken, wat ik niet dagelijks doe, komt ze naar me kijken.

Dat wordt geassocieerd met iets leuks.

Jacky is onze klok.

Zij kent de tijden. Vooral de tijden van eten.

Maar ook geeft ze aan wanneer ze uitgelaten moet worden. Vooral wanneer we op reis zijn.

Gaat ze hijgen, dan is er hoge nood. We stoppen dan zo snel mogelijk en ja hoor, Jacky vindt wel een sprietje gras waarop ze haar behoefte kan doen.

Zo ook gisteravond laat (ik was als in mijn nachtpon). Jacky meldde zich onrustig.

Eerst dacht ik dat er weer een vlieg in de slaapkamer zat. Maar ze volgde me tot in de badkamer en liep onrustig in de douche heen en weer.

Het bleek dat ze hoge nood had. Zoutelande sliep terwijl ik in mijn nachtjapon met bodywarmer (het was 23℃ en voelde als Florida) mijn hondje liet plassen en poepen.

In de lift kreeg ik weer een tikje van haar natte neus tegen mijn kuit.

Er is wederzijds vertrouwen. Ze weet dat wij alles voor haar doen.....en laten.

Terwijl ik dit tik meldt ze zich, 15.45 uur, voor haar oortje.

En maar staren.

Ik heb zwakke knieën........ en wil rustig kunnen bloggen.

Dus.......

 In ons nieuwe appartement heeft Jacky haar eigen plekjes gekozen.

Naast haar uiterst comfortabele mand in de zitkamer ligt ze ook graag en vaak op de vloer tegen de muur.

In eerste instantie schrok ik en dacht ik dat ze ongelukkig was - maar het bleek echt een favoriete stek voor haar.

Na de laatste avondwandeling loopt ze meteen naar onze slaapkamer, waar haar "bedje" staat.

In Rotterdam was dat niet het geval.

Maar als het baasje om 21 uur nog niet is verschenen komt ze terug en gaat ze voor zijn stoel staan.

Je ziet haar denken: "Kom je nog, ouwe?!"

"Ja Jacky, ik kom ook naar bed. Ga maar vast."

Dan trippelt ze triomfantelijk, kwispelstaartend terug naar de slaapkamer.

Want ze krijgt altijd haar zin.

Tot het bittere eind.

*****

Kokker-ellen (70)

Het afvallen gaat goed, lieve lezers. Niet razendsnel, maar 3,5 kilo in 4,5 week is toch een mooi resultaat.

Ik ga door tot we naar Italië gaan. Hopelijk haal ik mijn hoogste streefgewicht.

Vanmorgen heb ik een gesprek met de POH (praktijk ondersteunener huisartsenpraktijk), die vooral ouderen begeleidt.

Ik wil namelijk na de vakantie nog vijf kilo afvallen, maar dan op een andere wijze. Iets minder ingrijpend en gevariërder.

Ik moet dan calorieën gaan tellen. Iets wat ik nog nooit heb gedaan.

Terug naar mijn huidige koolhydraatvrije eetpatroon.

Het valt me op dat ik veel bewuster bezig ben met avondeten. Het moet iets lekkers zijn.

Bij deze een recept voor gehaktballen:

Voor een pond gehakt:

1 geklutst ei, uitgeperste knoflook, zout, flinke eetlepel sambal manis, fijn gesnipperd uit (of bieslook)

Om lekkere jus te krijgen deed ik ketjap en wat water bij het braadvocht.

Veel lekkerder dan met paneermeel.

******

Ik houd erg van venkel maar heb het zelf nog nooit klaargemaakt.

Dus ging ik aan de slag met olijfolie, grove mosterd, uitgeperste knoflook, lenteuitje (bieslook is beter maar had ik niet in huis), honing, zout en peper.

Stukjes sinasappel maken het nog frisser. Je kunt ook rozijnen, appel en/of noten toevoegen.

Venkel flinterdun snijden. 

Voor het eerst gebruikte ik mijn prachtige airfryer die mij heel ingewikkeld leek. 

Er zitten mega veel mogelijkheden op, zelfs een voorgeprogrammeerd patat programma.

Het resultaat.

Voor manlief: gebakken zeebaars (Neeltje Jans), frietjes en venkelsalade.

Voor Ellen: hetzelfde min frietjes.

En één glas witte wijn.

******

Herinneringen aan de muur

Twee schilderijen, waarvan één aquarel waren nodig aan een opfrisbeurt en een nieuwe lijst toe.

In Middelburg zit Indigo, een geweldige winkel/atelier die ik zeer aan kan bevelen.

Wij waren een beetje bang voor de prijsopgave, maar die viel ons 100% mee.

Het was eigenlijk niet zo moeilijk kiezen omdat de eigenaar meteen goede voorbeelden pakte.

Beide schilderijen hebben voor ons emotionele waarde. 

De Jaarsma hing bij opa en oma Egmond aan de muur.

Geschilderd in 1947 door de Noord-hollandse schilder Haaike Jaarsma (1881-1970) die het liefst dit soort zeegezichten op doek zette.

Het schilderij is niet veel waard, maar de betekenis en herinneringen zijn dat des te meer.

Dankzij AI (eerlijk is eerlijk) vond ik het een en ander over mijn grootvader, op wie ik dol was. Hoewel er ook dingen tussen staan die door iemand zijn opgetekend (zoals over de oorlogsjaren en over zijn vrouw) waar ik mijn vraagtekens bij zet. 

"Willem ten Bruggencate (7 december 1892 – 23 maart 1964) was een markante en bekende persoonlijkheid in Egmond aan Zee. Hij veroorzaakte verschillende belangrijke en maatschappelijke functies in het dorp, met de naam voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog . 

Functies in Egmond aan Zee

Politiechef & Veldwachter : Voor en tijdens de oorlogsjaren was hij gemeenteveldwachter en hoofd van de mogelijke politie in Egmond aan Zee. 

Hij vermeldt onder meer als gemeenteveldwachter, strandvonder , en — waar hij in het dorp zeer bekend om stond — als (waarnemend) schipper van de roeireddingboot (reddingboot no. 5) van de NZHRM (de latere KNRM). 

Omdat hij de verantwoordelijke schipper van de reddingsboot was, kreeg hij tijdens de Tweede Wereldoorlog een speciale status van de Duitse bezetter. Terwijl bijna alle inwoners van Egmond aan Zee hun dorp gedwongen moest evacueren vanwege de bouw van de Atlantikwall en de angst voor een geallieerde invasie, mocht Ten Bruggencate gedurende de oorlogsjaren in Egmond blijven wonen om de kustredding paraat te houden.

>>>Anekdote van mijn oom en van mijn vader die vanwege hun leeftijd naar Duitsland moesten worden om aldaar in de fabrieken te werken.

Opa bracht ze met de trein naar onderduikadressen in de Achterhoek. Onder het mom dat ze op weg waren naar de Duitse grens. Dankzij zijn papieren verliepen de controles zonder problemen.

In 1944 sloten beide mannen zich aan bij de Binnenlandse Strijdkrachten, waar mijn vader in 1945 mijn moeder (wier verloofde in 1944 door de Duitsers was vermoord) leerde kennen.<<<

Naast zijn maritieme en politie werkzaamheden was hij maatschappelijk zeer betrokken bij het dorp:

Mede-oprichter Museum van Egmond: In de jaren 50 stond hij, samen met anderen onder de huidige burgemeester, aan de wieg van de oprichting van het Museum van Egmond . Hij nam de rol van een 2e penningmeester op zich. 

Rentmeester: Na de oorlog trad hij op als huurmeester voor Jonkheer Six van Wimmenum, die elektrische eigenaar was van de Wimmenummer Duinen ten noorden van Egmond. 

Bijzondere vondst: Als strandvonder vond hij op 16 december 1936 een bijzonder historisch object op het strand van Egmond: een gecombineerde 'schegbeeldvoet van een maagd', vermoedelijk afkomstig van het boegbeeld van een oude schoener. Schegbeeldvoet=boegbeeld

Willem ten Bruggencate moeilijk op 5 juni 1919 met Pietertje Bosman . Hij overleed op 23 maart 1964 op 71-jarige leeftijd. Zijn echtgenote overleefde hem en bleef tot op hoge leeftijd in het dorp wonen als de bekende 'weduwe Bruggencate'."

Ook in mijn boek wijd ik liefdevolle woorden aan hem en mijn oma.

Hij was zo'n oermens, ruwe bolster blanke pit, die vanwege zijn fysiek zware leven veel te vroeg stierf.

"Mijn hart is op."

Het moge duidelijk zijn dat er meerdere Jaarsma's aan de muur hingen in Egmond.

Deze geeft mooi weer wat ze moesten ontberen om bij het schip in nood te komen.

Maar in een nieuwe lijst prijkt opa aan de muur.

Ook de aquarel van Gerard Bergsma (1873-1955) is van zijn donkere lijst ontdaan en zit strak achter nieuw glas.

Dit is het huis dat mijn schoonouders in 1950 lieten bouwen. Bergsma was hun buurman en goede vriend. 

Inmiddels is er het nodige veranderd, vooral om het huis.

Met de uitkomst zijn we heel blij. De nieuwe lijst, waarvan de kleur in de aquarel terugkomt, fleurt het werk helemaal op.

Blij en voldaan, maar nog niet zeker waar we de "oudjes" moesten hangen, liepen we naar de auto terug↑.

 

Daarna nog even genieten van de Zeeuwse hoofdstad met het mooiste stadhuis↓ van Nederland, dat binnenkort voor lange tijd in de steigers gaat.