Lieve José heeft afgelopen maandag de de caravan op zijn plaats gezet.
Het fietstentje heeft de storm van afgelopen nacht doorstaan. Er is geen schade.
We waren zo lekker bezig.
Iedere dag reed er een auto vol spullen naar de opslag of naar de caravan.
Ik ruimde ons rijdende huisje in en genoot daar intens van. We verlangen naar de heerlijke bedden.
Reuring bij het appartement. Dat zien we graag.
Delta en KPN waren met glasvezel bezig.
Manlief had een maand geleden bij de huisarts een groot bloedonderzoek laten doen voor de CLL en hart -en bloedvaten.
Alles was goed, op een tekort aan vitamine D3 na.
Dat slikken we nu trouw.
Maandagmorgen was manlief brak.
Bij diep inademen en bukken had hij een drukkend gevoel in de borststreek.
Zijn bloeddruk en hartslag waren normaal.
"Heb ik vaker gehad en toen ging het vanzelf over," zei hij.
Manlief heeft de vervelende gewoonte mij niet alles te vertellen als het iets medisch betreft.
Is het bagatelliseren of angst? ik weet het niet.
's Avonds zei hij dat het over was. Kort daarvoor had we afgesproken dat hij naar huisarts zou gaan.
Ik ging met een gerust hart slapen.
Maar dinsdagochtend had hij toch een afspraak gemaakt.
Het drukkende gevoel was terug.
Zelf dacht ik aan stress.
Huisarts dacht ook dat het niet ernstig was, na lichamelijk onderzoek.
Toch wilde hij dat er meteen bloed geprikt zou worden. De kans was heel klein, maar de symptomen konden ook op een longembolie wijzen.
Daar moeten we een half uur voor rijden; naar Goes.
In Goes staat het medisch centrum van heel Zeeland - behalve Zeeuws Vlaanderen.
Wij hebben nog meegemaakt dat er een ziekenhuis in Zierikzee, Middelburg en Vlissingen was.
Dat bloedprikken was zo gepiept.
Nog voordat we de sleutel in het slot konden steken belde de huisarts met de uitslag.
De D-dimeerwaarde (een stof die vrijkomt bij bloedstolling) was veel te hoog. Foute boel.
We moesten direct naar de Eerste Hulp - SEH.
De geweldige huisarts had al contact gehad met de longarts, die manlief zou zien op de SEH.
Vriend A. kon Jacky opvangen, die trillend van nervositeit met hem mee naar binnen ging.
Honden voelen feilloos aan wanneer er iets aan de hand is. Ziekte, spanningen, verdriet - Jacky ruikt het.
Terwijl ik de auto probeerde te parkeren op een overvol terrein met plaatsen voor een Fiat 500 meldde manlief zich bij de balie.
Daar kreeg hij te horen dat er geen longarts zou komen en dat we minstens een uur moesten wachten.
Hij wachtte me op en was duidelijk ontdaan dat er geen longarts aan te pas zou komen terwijl dat wel was afgesproken.
"Er is toch niets aan de hand," bleef hij volhouden.
Om ons heen hoorden we mensen klagen. Ze werden naar de wachtkamer gestuurd.
"Druk druk druk, dus wachten. Het loopt minstens een uur uit. Wisseling van de wacht."
Regelmatig liet ik mijn neus zien bij de balie.
Uiteindelijk werden we naar binnen geroepen. Voor een triage.
Verpleegkundigen stelden zich niet voor. Er klonk alleen "hallo."
Op de SEH-arts na.
Algemene vragen (kortaf gesteld), bloeddruk, hartslag, temperatuur.
En weer werd er bloed afgenomen. Ook moest er een infuus aangelegd worden.
Besloten was wel dat er een CT-scan met contrastvloeistof gemaakt zou worden.
Dat prikken ging fout.
Dus liep ze om het bed heen naar de andere arm. Als ze dat nou even had gevraagd, dan had manlief haar dat meteen kunnen zeggen.
Ook dat prikken kostte haar moeite, maar het lukte. Hoewel....
Tussendoor bemoeide ik me met de vragen.
Manlief had namelijk in 2002 een trombosebeen gehad. Dat was hij even vergeten.
Ik spoot toen iedere dag antistolling in zijn buik.
We moesten weer naar de wachtkamer en zouden opgeroepen worden voor de CT-scan.
Daar hebben we weer minstens een uur gezeten.
Ik keek op de klok en zag dat het ver over vijven was.
De longarts zou wel naar huis zijn, ging door mijn hoofd.
Toen manlief werd geroepen kwam hij in een ruimte als deze ↑ terecht. Hij moest op het bed gaan liggen en werd aan de monitor aangesloten.
Hij kreeg exact dezelfde vragen als bij de triage. Onder een andere naam: amnese.
Werkelijk???????
Ja werkelijk.
Na enige tijd sloeg de monitor alarm. Wij schrokken.
De verpleger kwam en constateerde dat hij een fout had gemaakt bij het instellen.
En weer begon het wachten.
Op wie?? Wij hadden geen idee. We werden slecht geïnformeerd.
Wel wisten we en dat bespraken we ook dat dit niet ons ziekenhuis was.
We voelden ons ellendig.
Indien niet levensbedreigend willen wij naar ons Ikazia in Rotterdam!!
Via een gordijn kwam ik op de gang.
Ik kon alles horen.
Zo weten we het bankrekeningnummer van een patiënt. Lag er een man met een alcoholverleden. En was er een oude man met meerder breuken (waarschijnlijk een val) binnengebracht, die vanwege zijn metale conditie werd aangesproken met jij. Hij verging van de pijn, maar ook hij moest eindeloos wachten.
De verpleegster met haar schreeuwerige stem deed me denken aan een reclame: "of je worst lust."
Na een half uur werd manlief gehaald voor de scan.
Er werd mij, op mijn verzoek, een bekertje koffie gebracht.
Manlief was na een kwartier terug.
De monitor werd weer aangesloten en begon opnieuw te piepen. Niemand kwam.
Zodra ze mij op de gang zagen werd ik onvriendelijk teruggefloten.
Toen kwam de SEH-arts binnen. Zij vertelde dat het bloedprikken was mislukt.
Ja serieus. Dus dat moest opnieuw.
Werkelijk????
Ja, werkelijk.
Ze bekeek de beelden van de CT-scan maar kon het niet goed beoordelen.
De longembolie zat niet in de grote vaten - dat was wel duidelijk.
Het wachten was op het oordeel van de radioloog. Daarna zou ze telefonisch met de longarts overleggen.
Wel kon ze zeggen dat manlief voor de rest van zijn leven aan de antistolling moet.
Ik dacht dat ik moest overgeven.
Levenslang aan de bloedverdunners, dat is een riskante bedoening. Zeker omdat hij een extreem dunne huid heeft waar snel kneuzingen en wondjes in verschijnen.
Ze verdween weer.
Er zou geen radioloog noch longarts naar de afdeling komen.
Tussen de bedrijven door hield ik zoonlief op de hoogte.
Om half acht!!!! kwam de SEH-arts met de uitslag. Een longembolie in de kleine vaten was de uiteindelijke diagnose..
Ook werd de behandeling besproken.
Te beginnen met een zware dosis die na een week lager wordt.
Aangezien hij in 2002 trombose heeft gehad is levenslang slikken onvermijdelijk.......met de risico's vandien.
Denk aan medische ingrepen (bloed). Denk aan de tandarts/mondhygiëniste (bloed), ongeval........
Gezien de CLL (Chronische Lymfatische Leukemie) moet manlief ook gezien worden door een internist.
Daar haakte hij meteen op in: "Dan ga ik het liefst naar mijn internist in het Ikazia."
Daar ging ze mee akkoord. Het traject dat manlief zal moeten volgen werd in werking gezet.
Ze begon over het risico op bloedingen, zowel intern als extern.
"Plas en ontlasting goed in de gaten houden."
Geen troostende, bemoedigende woorden.
"Nu weet u de uitslag," was alles.
Slecht nieuws werd met een glimlach afgeleverd.
Totaal geen empathie.
Wij wilden maar een ding..............naar huis. Weg uit deze horror film.
Ik vergat naar de bloeduitslagen te vragen.
We waren daas, murw geslagen.
We liepen naar de parkeerplaats toen we geroep achter ons hoorden.
De verpleger rende op ons af: "mijnheer, de infuusnaald zit nog in uw arm."
Werkelijk????????
Ja werkelijk.
We waren om 20.15 uur thuis.
Doodmoe, gespannen, verdrietig, hopeloos, hulpeloos, verward, angstig - maar vooral doodmoe.
En ondanks die moeheid wilden wij toch achter de bloeduitslagen zien te komen en dat lukte mij.
We zijn sinds 2002, toen hij de diagnose CLL kreeg, goed bekend met bloedwaarden.
Ik ontdekte meer dan de SEH-arts had verteld. Sterker nog, ze had er niet over gerept.
Geslapen heb ik nauwelijks.
Wel heb ik vreselijk gehuild.
Manlief kon dat pas nadat hij vanmorgen werd gebeld door onze zoon.
Vanmorgen hebben wij (op ons verzoek) de brief van de SEH-arts aan de huisarts onder ogen gekregen.
Ook daar stond een falikante fout in.
Werkelijk?????
Ja werkelijk.
Manlief heeft de medicatie opgehaald.
De huisartsenpraktijk is geweldig. Empathisch, maar ook adequaat. Geen vraag is teveel voor ze.
Morgen belt de huisarts en dan kan manlief zijn hart luchten.
We hebben alle te bespreken punten op papier gezet.
Het leven nam een wending in 2002.
Sinds 2013 was de CLL onder controle en leek zelfs weg.
Nu slaan we weer een ongewenst pad in - op een meer dan ongewenst tijdstip.
*****
