Slappe hap

 

In feite komt dit blog erop neer dat alles is omgedraaid - beginnend gisteren. Een uur na het ontbijt ging het met uw blogster helemaal fout.

Vreselijke buik -en maagkrampen (het leken weeën) en beide organen draaiden zich tegelijk om.

Dat heeft twee uur aangehouden.

Dus gisteren was een dag waarop ik de camping niet durfde te verlaten.

Vanmorgen stond ik slapjes op met een zeurderige maag.

Maar desondanks wilde ik toch naar Alnwick. Voor de zekerheid zette ik een emmertje in de auto.

Vorig jaar had ik het kasteel gezien. Nu wilde ik naar de tuin.

De ticket van het kasteel was nog geldig.

Voor de tuin moest ik maar liefst £19,05 betalen.

Maar de foto's komen er in omgekeerde volgorde uit.

Dat laat ik zo.

Alnwick Castle wordt bewoond door the Duke of Northumberland die door de geschiedenis heen een politiek belangrijke rol heeft gespeeld. 

Vorig jaar heb de "state rooms" mogen aanschouwen waar absoluut geen foto's gemaakt mochten worden.

De hertog heeft er een commercieel evenementenpark van gemaakt om zo het kasteel te kunnen onderhouden.

Een tikkeltje te als je het mij vraagt.

In de keukens kon ik wel fotograferen.

De tuin is in de jaren '70 aangelegd en is dus geen kasteeltuin.

Met zwabberbenen en lichtelijk daas liep ik door de uitgebloeide tuin.

Op de terugweg naar de camping vroeg ik manlief dit dorp, Beadnell, in te rijden.

De kust is prachtig en we hebben er een paar restaurants ontdekt.

Ik voelde me beter.

De boeuf bourgignon was heerlijk.

*****

Gebruik 's ochtends nooit de wc van de camping!!

Dit is de tweede en tevens laatste keer dat we hier staan.

De plaats waar ik om had moeten bedelen is fijn. De locatie, met uitzicht op het kasteel van Bamburgh, is geweldig.

Echter het weggetje dat naar de camping leidt is rampzalig: onverhard met gaten (potholes genaamd). Her en der is er was lapwerk verricht, maar zowel auto als caravan kreunen wanneer we er rijden.

Je kunt alleen voor of achteruit, uitwijken is onmogelijk - dus tegenliggers…….

Ook de ontvangst is allesbehalve gastvrij.

Sterker nog: er is niemand.

Je moet het weten: er hangt een papier met namen en plaatsnummers in het schuurtje.

Als je zelf niet op zoek gaat naar de eigenares/boerin, dan kun je hier zomaar veertien dagen staan zonder dat ze een woord met je gewisseld heeft..

Maar ze komen wel cashen als je nog niet per bank hebt betaald (zoals wij), wat de Britten natuurlijk vooraf wel doen.

Wat er aan het eind van de (zater)dag gebeurde was echt the bloody limit.

Voor het hek stond een auto met caravan. De mensen liepen het erf op maar konden niemand vinden.

"Laat ik ze dan maar ontvangen," zei ik tegen manlief terwijl ik mijn jack aantrok.

Ik deed het hek open en wilde gaan uitleggen waar ze hun plaats konden vinden.

"Are we in the right place," vroeg de vrouw. Ze noemde de naam van de camping en had duidelijk iets anders verwacht.

"Yes this is the campsite and this is the way they welcome you," zei ik.

Toen de man de caravan naar binnen wilde rijden kwam de oude eigenares naar buiten, mijn naam roepend.

Geen sorry. Geen excuus. Geen dankjewel.

Alleen: "We were just having our tea." (avondeten)

Ze heeft de mensen, die een lange reis vanuit Norfolk achter de kiezen hadden en geschrokken waren van het weggetje hiernaartoe, hun plaats gewezen.

Maar niets uitgelegd.

Dus toen de man met een jerrycan zoekend over het terrein liep heeft manlief hem uitgelegd waar het waterpunt is. Ik heb de vrouw het sanitair laten zien en waar het chemisch toilet geleegd moet worden.

Te gek voor woorden.

Ik laat trouwens, wel van me horen. Vooral om dingen te melden.

Schapen (die in voortenten poepen) op de camping, haar honden op de camping (Staffordshire), kinderen (onder de tien) op elektrische steps en squads op de camping.......

De boerin bij wie wij boekten woont sinds kort in de stad (Alnwick). Haar dochter met kinderen is in het huis getrokken.

Het is er een gigantische puinhoop en de kinderen kan ze niet aan.

Zo kwam een van haar zoontjes vanmorgen naar buiten met een pannenkoek die hij demonstratief tegen de muur wreef en in zijn mond stak.

Niet helemaal normaal.

Toch??

Tot nu toe zijn er geen kinderen. De scholen gaan hier langer door dan in Nederland.

Wel tel ik zes honden.

Voor de camper tegenover ons hebben twee dwergteckels met obesitas een lui leven. Ze slapen in zitzakken.

Hun vrouwtje beschouwt het campingveldje als uitlaatplaats.

Ze pakt wel keurig de drollen op en kijkt dan schichtig om zich heen. Of voelt ze zich betrapt?

Haar hondjes krijgen niet de ruimte die wij Jacky gunnen (zie verder in de blog).

Om acht uur op zaterdag in de vakantie opstaan?

Ja!

En er zijn geen kippen of haan die ons wekken.

Ik denk dat het ons onderbewustzijn is.

Het veldje met acht plaatsen staat dit weekend vol.

Dat betekent dat zestien mensen gebruik van één douche en één wc maken.

Nu zijn er die 's avonds douchen en dan 's ochtends wat poedelen bij hun eigen wastafel.

↑Maar wij zijn ochtend douchers. En soms pak ik er een avondsessie bij.

Dus, we waren vanmorgen als eersten bij -en onder de douche. Manlief scheert zich eerst in de caravan en loopt dan met een slagroom toet naar het schuurtje. 

De douche is groot. Het water is warm, maar er komt een lamlendig straaltje uit.

Wij hebben badslippers aan.

↓En hier komt het douchewater in uit.

De wc vermijden we tot later op de dag - in de hoop dat hij schoongemaakt wordt.

Maar dat schoonmaken gaat niet verder dan de wc-bril.

Wat u in de vensterbank ziet zat er vorig jaar ook.

↑Dit is de (af)wasbak. Er is geen warm water. Daar fungeert de zwarte waterkoker voor.

Ik kan daarmee leven.

Wie durft mij nu nog een luxe tante te noemen??????

Na het ontbijt en de "waterwerken" (zo noemt manlief de afwas, het handwasje, water bijvullen, vuil water weggooien, wc legen) gingen we naar het strand.

Vanwege het weer was het nog erg rustig.

Heerlijk voor Jacky en voor ons.

En wat een schitterende belichting.

↕Dezelfde foto, maar één onbewerkt en één door AI bewerkt.

Terug naar de camping.

In Seahouses (10 minuten rijden) deed ik boodschappen.

Eerst naar de slager voor boeuf (morgen à bourgignon).

↑Ik zou ook in Nederland ook graag willen weten waar het vlees vandaan komt.

↑Oma Rotterdam bakte op zaterdagavond (als ik bij hen als klein meisje televisie had gekeken) ook bloedworst met appeltjes. Heerlijk vond ik het.

↓Biscuits voor honden??

↑De drukke winkelstraat van Seahouses, met rechts Coop.

Mijn tas was te zwaar en de auto stond te ver weg. De kar met boodschappen werd naar een achteruitgang gereden waar we het met de auto op mochten halen.

Zo lief en klantvriendelijk.

Daarna gingen we op zoek naar andere campings. We hebben er een paar gevonden die heel wat meer comfort bieden dan we nu hebben.

En ze zijn schoon!!!

Wellicht volgend jaar - Deo Volente.

Dat is passende afsluiting van zondags blog - nietwaar?

*****