En toen werden we dus wel ziek

Eerst even terug naar vorige week zaterdag toen manlief werd gegrepen door een kno-virus.

Ik ging meteen in de verdediging met mondkapjes en overdreven hygiëne.

We hebben twee losse bedden. Jacky ligt tussen ons in - maar toch verplaatste ik mijn hoofdkussen naar het voeteneinde.

Een soort veilige 69.

Maandag moesten we naar de dermatoloog in Ikazia.

Ik ging achterin zitten.

Manlief zette in het ziekenhuis heel sympathiek een mondkapje op.

Ook op dinsdag was er bij mij nog geen snottebel te bekennen.

Gelukkig maar want we hadden een rondleiding in de Abdij van Middelburg.

Negenendertig vrouwen van het Vrouwennetwerk Zoutelande verzamelden op deze winterse voorjaarsdag op het Abdijplein.

Met pen en papier hobbelde ik achter de gids (van de overkant) aan. Het zou mijn eerste verslag voor de Soete Schriefsters worden, die ik inmiddels heb ingeleverd.

Bijgaand wat foto's.

Ja hoor - dus toch......woensdagochtend stond ik met keelpijn op.

Nog niet heel erg, maar dat veranderde die nacht. Het was alsof mijn strot werd aangevallen door gloeiende zwaarden.

Enfin, ik telde de drie dagen af en sinds gisteren ben ik koortsvrij en heeft mijn neus de kraan dichtgedraaid.

Wel zit er een hardnekkige hoest. Bij mij komt die uit de keel - bij manlief uit de longen.

Er zijn wat issues in de caravan, zoals bijvoorbeeld met de ijskast.

IJsaanslag.

Na ontdooien is het vrijwel meteen weer mis.

Kan dat kwaad?

Ja, de motor kan doordraaien.

We zullen dus toch nog een keer naar de dealer moeten in Nieuwerkerk aan/de IJssel, die niet erg hulpvaardig overkomt,

Maar eerst verhuizen.

Er wacht ons een week die als een lawine over ons heen zal razen. Maar we zullen het overleven.

Vandaag hebben we de auto echt volgestouwd met de hoognodige spullen uit de Surgard.

Voor Jacky is alleen bij mijn voeten plaats.

Over ons lieverdje gesproken: we hebben een nieuwe dierenarts dichterbij gevonden.

Ik maakte me zorgen omdat ze zoveel drinkt.

Er zaten eiwitten in haar urine waardoor er een uitgebreid bloedonderzoek volgde waarvoor ze nuchter moest zijn. Dezelfde middag kregen we de uitslag: alles was goed.

Deze dierenarts doet ook niet moeilijk over een beetje tandsteen. Wij laten een 12-jarig hondje niet meer onder narcose brengen voor een gebitsreiniging en dat begreep ze.

Wel fijn voor Jacky: ze mag wat extra eten omdat ze aan de magere kant is.

Ik ben jaloers.

****

We kunnen/mogen nu niet ziek worden

Nee, geen Covid - althans daar gaan we vanuit.

Manlief zei onlangs nog: "Goh El - we zijn al heel lang niet ziek geweest." Daaronder verstaat hij een virus/griepachtige ziektebeeld.

 

Maar gisteren stond hij op met een scheermesjeskeel.

Dan volgt er een traject waar we nu niet op zitten te wachten. Keelpijn, neusverkouden, bronchieën.

Over 11 dagen moet er verhuisd worden.

Hot Coldrex, Chi, Fluimicil, Paracetamol - het hele assortiment is tevoorschijn gehaald. Vanwege de kleine ruimte probeer ik me met een mondkapje te beschermen - maar ik vrees dat ik misschien te laat ben.

Jacky kijkt hem vanwege de bromstem raar aan.

Het is ook raar weer. 

Gisteren was het warm met een niet al te harde wind.

Bij uitstek strandweer.

Ik heb een ↑thermosfles gekocht zodat we ook eens koffie of thee mee kunnen nemen. 

(Afgekeken van de buren)

Vandaag maakt een straffe noorderwind het verraderlijk koud.

Gisteren waren shirt en short genoeg - nu zit ik in een warme joggingbroek en dikke trui.

Laat het dan ook maar even goed gaan regenen voor de landbouw.

Even verder terug in de tijd.

We hebben een gecomputiseerde auto die continu signalen afgeeft waar wij niets van snappen.

Iets met koplampen. Enfin - bij de garage is hij door de scan gegaan en ze zouden iets gereset hebben.

↓En nu branden er weer andere lichtjes.

"Negeren," zegt de garage.

In Middelburg moesten we afgelopen week naar de ANWB om een Fulli tolbadge te kopen. Daarna stond een lunch bij de Huifkar op het programma.

Dat manlief een stuk kies afbrak had niets met zijn uitsmijter te maken. Ik hoorde het gebeuren.

Goede reden om meteen achter een nieuwe tandarts aan te gaan. 

Onze fantastische Valeria is van Den-Haag naar Alkmaar verhuisd. We hadden ons dossier net naar haar praktijk laten sturen, maar realiseerden ons dat dit toch niet echt handig was. Zeker niet wanneer er ongelukjes als een afgebroken kies opdoen.

Gelukkig heeft hij geen pijn.

Vrijdag mag hij in Rotterdam, bij de tandarts van zoonlief, terecht.

Dan kan ik nog wat boodschappen in Hillegersberg doen.

Nu even over die lunch.

Ik had om wat extra mosterd gevraagd. Op de foto is goed zichtbaar dat dit uit een grote pot komt.

Aan botertje (bij het brood) heb ik niet gezeten.

Toen ik de rekening kreeg zag ik dan ze me voor een extra lik mosterd €0,70 extra hadden berekend.

Te zot voor woorden. 

Dus nam ik de bediening even apart.

"Ja, als u extra besteld...."

Ik: "waar staat dat?"

"Dat kunnen we toch niet vermelden?"

Ik: "Waarom niet? U kunt het toch zeggen? De klant wil toch wel graag weten wanneer hij/zij extra moeten betalen?"

Manlief was het volkomen met mij eens en raadde me aan er maar een blog over te schrijven.

"Wilt u €0,70 terug?"

Geen idee of dat door de opmerking van manlief kwam - maar daar ging het mij natuurlijk niet om.

Ik: "Nee, het gaat mij om het idee dat jullie een extra  lik mosterd berekenen. Dat vind ik kneiterig."

Natuurlijk pruttelden wij op weg naar de auto nog na.

"Ik had geld terug moeten vragen voor het kuipje boter" en "Zouden ze je ook voor een extra suikerklontje laten betalen?"

 Maar napruttelen is niets meer dan mosterd na de maaltijd.

*****

Terug -en vooruitkijken...

....normaliter doe ik dit in mijn kerstbrief.

Nu lijkt het me, twee weken voor de verhuizing, het juiste moment.

Nadat de sleuteldatum een paar keer werd verzet, wat nogal wat problemen met zich meebracht, gaat het nu dan toch echt gerbeuren.

Op 21 mei verhuizen we.

*********

In september 2024 reden we langs een brak stuk grond waar vroeger garage Vos gevestigd was. De borden maakten ons nieuwsgiering.

Twee weken later hadden we iets vanaf een tekening gekocht.

Een duik in het diepe.

Wij kozen ervoor, gezien de onrust in de wereld, om Rotterdam meteen in de verkoop te doen.

Niemand was verbaasd dat we ons mooie plekje snel verkocht hadden.

Op 25 maart 2025 was het zover.

↓Ik was moe en had geen stoel meer om op te zitten. 

↑De meubels gingen met de verhuizer mee.

Die zien we 21 mei terug.

↓Maar een groot deel, waar we bij moe(s)ten kunnen, namen we mee naar een opslag in Middelburg.

↕Maart 2025 - Zoutelande.

Toen was het tijd om de caravan van stal te halen.

Na twee weken op een Zeeuwse camping te hebben gestaan met de splinternieuwe Fendt, reden we naar ons geliefde Port-en-Bessin (Normandië) voor een paar weken.

Vervolgens met the Shuttle naar de overkant. Tot begin juli stonden we in Somerset, Devon, Cornwall en Worcestershire.

We hadden fantastisch weer.

Na een korte tussenstop in Nederland (tandarts, kinderen zien, medicijnen halen....) reisden we weer naar de overkant en wel naar Schotland.↓

Ondanks wat medische strubbelingen van ondergertekende, waardoor we de planning om moesten gooien was het een geweldige reis.

De maand september stonden we weer in Port-en-Bessin.

Overwinteren deden we van oktober tot maart 2026 in een vakantiechalet in Zoutelande↕.

Ook niet verkeerd.

De laatste twee maanden is de caravan weer ons thuis.

In Zoutelande.

Overgelukkig zijn we met het strandkotje dat we tot eind juni kunnen huren.

Zodra het weer het toelaat zitten we op het strand.

Het inburgeren kost geen moeite. We zijn beiden lid geworden van verschillende clubjes.

Voor manlief komt veel uit zijn jeugd naar boven, mede veroorzaakt dorpsgenoten van dezelfde leeftijd.

Herinneringen worden keer op keer opgehaald. Het voelt als een warm bad.

"We hebben hier in twee maanden maanden meer warmte ontvangen dan in 20 jaar Rotterdam."

Die opmerking raakte me - want zo voel ik het ook.

De planning vanaf 19 mei (dan krijgen we de sleutel) is strak.

Op 20 mei staan er veel werkzaamheden op het programma. Hubo, KPN, electricien, Ikea, wasmachine en droger.

Ook 21 mei, de verhuisdag, zijn er werklieden over de vloer.

Het appartement is geschilderd en  behangen. De pvc-vloer is gelegd. Badkamer en wc's zijn ook geïnstalleerd.

Vanwege het uitstel van de sleuteldatum wordt de keuken pas op 1 juni geplaatst.

Tja, de agenda van de keukenman was al vol.

Balen.

Ik zal moeten improviseren met kookspullen uit de caravan.

Gaat wel lukken. 

Wat ons minder goed zal lukken zijn zware fysieke inspanningen.

Manlief werd vorige maand plotseling door een longembolie getroffen. Dankzij het adequate handelen van onze nieuwe huisarts ("ik zal goed voor jullie zorgen") werd het op tijd ontdekt en is hij inmiddels ook weer terug bij zijn oude internist/hematoloog.

Maar de nasleep is vervelend. Manlief is moe en kortademig (niet te verwarren met benauwdheid).

Volgens de internist kan dat drie maanden aanhouden.

Bij mij spelen schouders en armen weer op. Ik ben jaren geleden aan beide schouders geopereerd.

Tendinitis calcarea was toen de diagnose, voorafgegaan door een slijmbeurdontsteking - veroorzaakt door overbelasting

Nu voel ik dezelfde pijn.

Ik appte vandaag naar een aantal kennissen in de buurt of zij een hulp voor mij wisten die de ramen en de badkamer kan schoonmaken.

Binnen een uur kwam mijn toekomstige onderbuurvrouw met goed nieuws.

Dankbaar en opgelucht kan ik ook die afspraak in de agenda zetten.