Jacky blogt

"Hallo, lezers van vrouwtjes blog.

Ik ben vandaag geopereerd.

Al dagen was het vrouwtje zenuwachtig, maar ik dacht eigenlijk dat het om haar nek ging waarvoor ze foto's moest laten maken.

Naar ik nu begrijp is ze niet blij met die uitslag maar daar zal ze ongetwijfeld zelf een keer een zeurblog over tikken.

Wat ik wel vreemd vond is dat ik gisteravond om tien uur eten en drinken kreeg. Maar wie ben ik om dat te weigeren.

Vanmorgen kreeg ik alleen een medicijn. Maar ook tegen medicijnen zeg ik geen nee.

We gingen wel vroeg op pad.

Ik herkende het gebouw. Daar zijn altijd lieve dames die mij koekjes geven.

Vreemd - die kreeg ik niet.

Nee, er ging een spuit in mijn achterste en op de schoot van het baasje viel ik in slaap.

Toen ik wakker werd voelde ik meteen dat er het nodige ontbrak in mijn bek. Kiezen en tanden.

Het zag er etterig uit hoorde ik ze zeggen, dus moet ik ook nog antibiotica.

Er er zitten hechtingen in mijn bek, daar waar de gaten te groot waren.

Wat ik nog aan gebit over heb is goed gereinigd en gepolijst.

De dames vertroetelden mij met knuffels. ↑Ik mocht op schoot wachten tot ze me kwamen halen en probeerde koekjes uit haar werkjas te halen.

Eigenlijk had ik het er prima naar mijn zin. De dokter was zo lief en de assistenten wilden bijna geen afscheid van mij nemen. Zoveel liever dan in Zierikzee.

Thuis wilde het baasje me dicht tegen zich aan drukken, maar ik zag het vrouwtje naar de keuken gaan.

↕De opbrengst

Maar zodra het vrouwtje zich naar de keuken begaf volgde ik haar.

Natuurlijk.

Dat vond ze niet goed. Ze noemde het een kwelling voor me.

Vanwege de narcose mag ik vanavond pas een beetje eten. Ze zijn bang dat ik ga spugen.

Doktersvoorschrift: macaroni en kip. Dat gaat niet in de hechtingen zitten.......zeggen ze.

Maar ik heb wel een slokje water gehad.

Ze zette me in een mand met een deken. Ik mag ook nog niet veel naar buiten dus dacht ze natuurlijk dat ik warm ingepakt moest worden.

Maar toen ze weer aan de gang ging in die lekker ruikende keuken, volgde ik haar - met deken.

Ik krijg straks ↑dit, als zij (buurvrouw A. komt eten) ↓dat gaan eten.

Jammer dat ik de vetrandjes van de ham dit keer niet kreeg, maar het maakt eigenlijk niet uit wat ik eet - als ik maar eet.

Want beste lezers: Jacky verliest wel haar tanden, maar niet haar gulzigheid.

(vrije interpretatie van dat gezegde met die vos)"

******

Vervroegd huiswaarts

Maar eerst de tweede maaltijd. In tegenstelling tot de woensdagavond was het donderdag héél goed.

Het mooie menu was perfect klaargemaakt.

De volgende ochtend opperde ik om een dag eerder naar huis te gaan. We hadden nog een avond (zonder eten) tegoed, maar mijn nek nekte me.

Na drie weken pijn was ik het zat en wilde ik terug naar mijn vertrouwde omgeving.

Manlief vond het prima.

Ik had nog een voucher voor een doos chocolade van een fameuze chocolatier in Ribeauvillé. Die gaf ik aan een Belgisch echtpaar met wie wij tijdens de maaltijden gezellige gesprekken hadden gevoerd.

Vrijdag is geen fijne reisdag, maar ook zaterdag zou het druk op de weg kunnen zijn met terugkerende vakantiegangers.

We reden om 10 uur weg. Verwachte aankomsttijd: 17 uur.

"Welke route nemen we El? Jij wil nooit door België, maar via Brussel is echt de kortste route."

Omdat ik hooguit een uur het stuur over kon nemen liet ik het echt aan manlief over.

We kwamen in meerdere (wegwerkzaamheden) files terecht. 

Eerste doel was Luxemburg, waar we zouden tanken.

Ik nam ook een stuk voor mijn rekening. Iets waar mijn nek het niet mee eens was.

De benzine in Luxemburg bleek duurder dan in België en Italië.

Het weer sloeg om. Zoals verwacht. ↑Dit was ons zicht vanaf België tot Zoutelande.

De weg was slecht dus nam de twijfel toe. Is dit de juiste route? 

 We wilden Antwerpen ontwijken omdat we daar in de spits vast zouden komen te staan.

"Toets Maastricht maar in, El."

Maar na een uur, met NPO1 aan, kwam het nieuws dat er een vrachtwagen was geschaard tussen Tilburg en Breda. Vertraging: een uur.

En op alle wegen eromheen stond het inmiddels ook vast.

Het werd maar later en later.

"Toets Bergen op Zoom maar in El."

En dus werden we toch via Antwerpen geleid.

Aan de andere kant zag ik blauwe lichten. Er was een boom omgewaaid.

Daar ontstond een lange file.

Voor Antwerpen waren ook wij de pineut. Het werd, ook vanwege het weer, schemerig.

We hadden op een gegeven moment geen idee meer waren we waren. De flikkerende lichten deden pijn aan de ogen. Het werd een waas.

Jacky weigerde in de stromende regen haar darmen te legen. Wij dronken maar niets zodat we ook niet hoefden te plassen.

We reden om 10 uur weg. Aankomsttijd: 20 uur.

Wat een nachtmerrie was dit. Maar we waren thuis en inmiddels zijn we twee dagen verder en is alles gewassen en gestreken.

Zaterdag kregen we spontaan bezoek van ons lieve nichtje en haar man die in het familiehuisje vakantie vierden. Voor ons een moment van rust, gezelligheid en reflectie aan de lunchtafel.

En ondanks de storm en het grote contrast met het weer in Toscane was het een warme thuiskomst.

Op straat weer begroet worden ("hoe was de vakantie?") door bekenden doet goed. 

Een kop koffie bij -en gezellig bijpraten met vriendin/buurvrouw die onze sleutel heeft doet goed.

Dat onze lieve overbuurvrouw onverwacht binnenvalt omdat ze zo blij is dat we weer thuis zijn, doet goed. 

"Nu blijven jullie toch wel even thuis hè?" doet goed.

Dan voel je je thuis. Zo thuis hebben we ons van 2002 tot 2025 in Rotterdam nooit gevoeld.

Gisteravond ontving ik een e-mail van de onbekende. Het bleek van de Belgen te zijn.

Ze bedankten ons heel hartelijk voor de chocolade. De receptie had ons e-mailadres gegeven.

Heel aardig, maar niet juist. 

De e-mail heb ik niet beantwoord.

Wel heb ik het hotel erop gewezen (de goede bedoeling ten spijt) dat ze zonder onze toestemming niet onze gegevens hadden mogen geven.

Natuurlijk volgden daar meteen de welgemeende excuses op.

We kijken, ondanks de gezondheidsperikelen, terug op een fantastische reis.

Er staan bijna 4000 kilometers meer op de teller. 

We hebben ongelooflijk genoten.

Nu zijn we terug op ons eigen toeristische honk en begrijp ik waarom ik nog steeds Duits aan de mooiste kust van Nederland hoor.

Dag 16: uitstapjes in de Elzas

Hotel Au Riesling is een goede bekende van ons en vice-versa.

De dames van de receptie werken hier al jaren, ook toen het hotel nieuw mangement kreeg.

Ze hebben niet stil gezeten.

De kamers zijn vernieuwd, het restaurant uitgebreid en het ontbijt is gevarieerder geworden.

Momenteel is het hotel volgeboekt. De meeste gasten zijn, net als wij, gepensioneerden.

De aanbieding van €235,- p.p voor drie nachten inclusief ontbijt en tweemaal menu's doet het goed.

Mocht het menu je niet aanstaan, dan kun je tegen bijbetaling iets uit de kaart bestellen.

En dat gebeurt bij mij frequent.

De tosti vooraf was lekker, maar ik mocht zonder bijbetaling ander vlees kiezen.

Het werd kip.

Manlief hield zich aan het menu.↓ 

Ik zal er geen plastische uitleg van geven, dat laat ik aan de fantasie van de lezer over.

Mijn oma bakte op zaterdag bloedworst en ik vond het heerlijk. Dat zag er ongeveer zo uit.↓

Oma's kookkunsten konden niet overtroffen worden, dat wist ik.

Dus vluchtte ik naar kip.

Tja, op deze manier kun je inderdaad een goedkoop menu in elkaar flansen.

A deux façon blijft een raadsel. Wij konden er maar één ontdekken.

Aangezien er nog wijn in de karaf zat en er nog ruimte in ons magen was, wisselden we het dessert in voor kaas. Ieder zo'n bord.

Dat was een goede keuze waar ik graag voor bijbetaalde.

↑Dat is toch fijn wakker worden, nietwaar?!

Na op ons gemak ontbeten te hebben was het tijd voor wat noodzakelijke boodschappen: hondenvoer en wijn.

Daarna moest er gewandeld worden waar wij wel, maar Jacky geen zin in had.

Terug in Zoutelande moeten we haar weer actief zien te krijgen. 

Door naar het historische, toeristische, Anton Pieckerige Kaysersberg.

Het is hier smullen geblazen.

↑Met Münster om de hoek kun je je voorstellen dat dat de belangrijkste kaas van de regio is.

We waren bijtijds terug bij het hotel. Beiden moe.

Mijn nek is nog even rot, maar ik kap met de zware middelen die toch niets doen, behalve mij groggy maken. Maandag naar de huisarts (zal je zien dat het dan weg is).

Na twee uur slaap is het tijd voor de douche.

Om 19 uur staat onze tafel gereed, met een ander (groot) menu.

Vol verwachting (en huiver) klopt mijn hart.

******