Over vliegjes en nog wat

Kortom een ratjetoe van ondervindingen.

Ondanks de kou van de afgelopen dagen hebben wij met rouwvliegjes te maken. Ik dacht dat het fruitvliegjes waren, maar er is geen fruit en ze zitten ook niet in het groente afval.

Kleine zwarte ettertjes.

HG heeft een mooie val voor dit soort lastpakken.

Trouwens, beneden bij de voor -en achterdeur ziet het zwart van de muggen. Zoiets heb ik nog niet eerder gezien.

Van een plaag naar de politiek is niet eens zo'n grote sprong.

Ik probeer het in mijn blogs te vermijden, maar dat betekent niet dat het mij ongemoeid laat.

Integendeel.

Politiek, in binnen -en buitenland, heeft mijn grote aandacht/interesse.

De Trumpianen hebben verloren. De kiezers toonden lef.

Vraag blijft (bij mij) hangen: voor hoelang??

Feit is dat ze voor eigen belang zijn gegaan en dat resulteerde in deze uitslag. Daaruit volgt dat Trump nog meer pijlen op het buitenland zal richten.

Kortom: de spanning loopt verder op.

In Nederland weten we nog steeds niet waar we aan toe zijn.

Het blijft een natte vaatdoek die niemand eens goed durft uit te wringen.

Mijn grootste ergernis deze week was Henri Bontenbal die zijn frustraties op tafel gooide bij Eva, maar de volgende dag niet in de Tweede Kamer verscheen tijdens het belangrijke begrotingsdebat.

Om de haverklap zei hij "Ik baal dat het is mislukt," doelend op de besprekingen met links.

Wat ben je een slechte verliezer Bontenbal. Ik dacht dat je met alle partijen wilde praten?

Blijkbaar niet.

De rake tekst van Wim Kan geldt nog steeds voor het CDA: "Ze slaan linksaf met de richtingaanwijzers naar rechts. Of omgekeerd." 

Onbetrouwbare zwabberpolitiek.

Zwabberen doe ik niet meer.

↑Afgelopen week heb ik mijn fiets ingeruild voor eenzelfde soort met een lage opstap. Een tweedehandsje. Heerlijke fiets waar ik mij veiliger op voel.

Geweldig dat Joosse uit Aagtekerke de fiets kwam brengen en hier zadel en spiegel overzette.

↓Met Jacky gaat het goed. 

Ze hangt continu om mij heen en haar ogen vragen om eten. Dat begint al zodra ik mijn bed uitkom.

Begint neurotische vormen aan te nemen.

Dinsdag moet ze voor controle naar de dierenarts.

Ik hoop zo dat ze dan haar geliefde varkensoor weer mag hebben.

Wat er nog over is aan tanden en kiezen ziet er goed uit. Hopelijk voorkomt het wateradditief  dat wij door haar drinkwater doen verdere aantasting van haar gebit.

↓Bij Ikea bestelde ik dit leuke keukenasseccoire. Ik ben dol op de gadgets van het Zweedse concern.

Als uitsmijter wil ik een (toekomstig) probleem te berde brengen: het afval.

In 2027 kunnen we het restaval alleen nog tegen betaling en met een pasje kwijt.

In Rotterdam stond een grote rolcontainer waar we volle vuiniszakken en ook los spul in kwijt konden.

Het is voor mij onbegrijpelijk dat gemeentes zo verschillend te werk gaan.

Hoe gaat dit toeristische Zoutelande er komende zomer uitzien als er nu, in november, al vuilniszakken ↑gedumpt worden??

********

Is dit de meest bizarre Vertelsels??

Gisterochtend, manlief was naar een herenbijeenkomst en ik was klaar met mijn huishouden: "Kom Jack, het is geweldig wandelweer. We gaan een flinke stap maken."

Maar voor het zover het was moest ik mijn rugtas leegmaken. Vanwege mijn horror nek wil ik mijn rug zo min mogelijk belasten.

Dus haalde ik hem leeg om er vervolgens alleen mijn telefoon en fototoestel (die trouwens zwaar is) in te stoppen.

v Poepzakjes

v Zakdoeken

v Muilkorfje Jacky (tegen het snaaien)

v Warme jas

v Zakje restafval (om onderweg weg te gooien in de verzamelcontainer)

Goed, klaar om te gaan.

Wat is het genieten nu de rust is weergekeerd.

Op een paar verdwaalde Belgen na zijn de toeristen toch echt huiswaarts getogen.

Lege vakantiewoningen, lege campings, lege fietsenrekken......

↑Afgelopen zondag konden mensen twee ijsjes voor één kopen.

Ook de vistaria in de Langstraat is gesloten. 

Toen we thuiskwamen wilde ik mijn portemonne pakken om nog een boodschap te doen.

Nog even een heerlijk stokbrood bij Spar (echt de lekkerste) kopen voordat ook deze supermarkt op winterreces gaat.

Ik dacht hem ook uit mijn rugtas te hebben gehaald. Hij moest op tafel liggen.

Niet dus.

Toen begon het zoeken.

Nu zijn we vrij ruim ingericht, dus dat vermakkelijkt het zoeken.

Noppes. 

Was ik in paniek? 

Vreemd genoeg niet.

Ineens bedacht ik me dat ik het zakje met afval had weggebracht. Had ik per ongeluk daar ook mijn portemonnee ingestopt?

Dat idee van de container nestelde zich in mijn hoofd.

Ik bleef zoeken. Ook liep ik de route naar de container in het Olmenlaantje.

Dan maar de ZRD (Zeeuwse reinigingsdienst) bellen.

Het legen van de container op een aparte locatie zou €400,- kosten. Ik moest er dan zelf in gaan grasduinen.

In mijn verbeelding zag ik mij al met mondkapje en rubber handschoenen in andermans vuilnis graaien.

Manlief kwam thuis.

Ook hij ging zoeken.

Ik liep de gehele route opnieuw. Doodmoe kwam ik thuis.

Ik belde Jumbo waar ik de dag daarvoor boodschappen had gedaan. Ook de schuur werd doorzocht.

Manlief drong erop aan die container te laten legen. 

Zijn motivate: zo'n gedoe om pasjes te blokkeren en nieuwe aan te vragen.

Schuldbewust ging ik akkoord, al was ik het er helemaal niet mee eens.

Dus maakte ik het rond met de ZRD, die me vandaag zou bellen voor een afspraak.

€400,-?!?!

Om de tien minuten checkte ik of er iemand gebruik had gemaakt van mijn creditcard. Het saldo van mijn betaalrekening had ik meteen overgemaakt naar manlief.

We maakten als troost een fles wijn soldaat en lieten ons de vissoep met stokbrood goed smaken.

Ik viel direct na het eten als een blok in slaap waardoor ik 's nachts wakker lag.

De twijfel begon te knagen.

Stel dat hij niet in de container terecht was gekomen?

Het was na twaalven toen ik besloot actie te ondernemen.

Niks €400,-!!!

Na middernacht blokkeerde ik twee pasjes en vroeg meteen nieuwe aan. Ook gaf ik mijn rijbewijs (zou in 2028 toch verlopen) als verloren op. Voor een nieuwe kon ik nota bene vandaag al terecht bij de gemeente Veere.

Het was zo gepiept en het luchtte enorm op.

Manlief vond het niks, maar wist dat ik het toch allemaal zelf zou regelen.

"Stuur je de ZRD dan wel een e-mail om te annuleren?"

Dat had ik reeds gedaan.

Echter, nog had ik geen rust.

De grijze massa dwong me de laatste twee dagen te recapituleren.

Bijzonder hoe dat uiteindelijk naar de oplossing leidde.

"Had ik die portemonnee wel uit de rugtas gehaald? 

Ik wist het plots niet zo zeker meer.

"Wanneer had ik hem voor het laatst gebruikt?"

Een dag eerder.

"Waar had ik hem gebruikt?"

Bij Jumbo en DA.

"Hoe was ik naar Jumbo gegaan? 

Ik had in de fietstas gekeken, maar realiseerde me ineens dat ik was gaan lopen met mijn boodschappenkar.↓

Ik sprong uit mijn bed. Daar moest ie zijn!!!!

Met de winterjas over mijn nachtpon sloop ik om twee uur door de stille gang van het slapende gebouw naar de schuur.

En ja hoor!!!!!

Daarna gierde de adrenaline door mijn lijf waardoor ik de wekker nog op vier uur zag staan.

Vanmorgen om acht uur schudde manlief me wakker.

De man van de ZRD was al onderweg. Gelukkig had hij een 06-nummer gemaild, waardoor ik hem op tijd kon tegenhouden.

Hij was sympathiek en blij voor me dat de portemonnee was gevonden.

Eind goed al goed. Blij dat ik mijn eigen intuïtie gevolgd heb. 

Ja, achteraf gezien had ik niets hoeven blokkeren - maar je moet risico's uitsluiten.

Zoiets kan iedereen overkomen.

Dankbaar voor mijn goede geheugen dat net op tijd in actie kwam kan ik dit voorval weer aan mijn lijst met uitzonderlijke gebeurtenissen toevoegen.

******

Met een prednisonnetje werd ons huis een zonnetje

Maandag ben ik bij de huisarts geweest voor mijn nek. Ze wilde meteen foto's laten maken en gaf voor een week prednison mee.

"In de ochtend innemen, want je kunt er wat hyper van worden." 

Ik kon nota bene dezelfde middag al terecht in Vlissingen, waar ik me eerst bij de algemene receptie moest melden.

Legitimatie en verzekeringskaart waren vanzelfsprekend vereiste documenten.

Tot twee keer toe kreeg ik codes toegestuurd - via sms en via e-mail. Pas toen was alles akkoord.

Vraag me af hoe dit gaat wanneer de boel plat komt te liggen. Om nog maar te zwijgen over ouderen die geen kaas hebben gegeten van digitale noviteiten.

Toen moest ik een paar keer de weg naar radiologie vragen.

In dit ziekenhuis werken ze met borden van de eilanden. Grappig, maar niet echt handig.

Ik begreep waarom ik zo snel terecht kon. Er was niemand en zodoende werd ik, omdat ik altijd te vroeg op afspraken kom, eerder naar binnen geroepen.

Op de onverwacht anders uitgevallen uitslag kom ik een andere keer terug. 

Enfin, de wintertijd is ingegaan en de wintergroenten lonken.

Bij de Prelaat is het een genot. Je ruikt de kool.

Donderdag was het dan zover. 

De schuifpui, waaronder het lekte, zou voorzien worden van nieuwe rubbers. Ook het keukenraam moest eruit waarvoor later iemand anders zich bij de drie mannen zou voegen.

Een Engelsman was blijkbaar de expert. Hij was bij de fabricage betrokken geweest, zo begreep ik.

We hadden ze om 7.30 uur verwacht. Immers, zo klonk de waarschuwing, er moest een kraan aan te pas komen en het zou wel de hele dag duren.

Een grote operatie dus. Ze kwamen pas na achten.

Die grote operatie viel reuze mee. De mannen tilden de schuifdeur er met gemak uit en de Engelsman zag meteen aan de onderkant waar het niet goed zat.

Toen bleek het nieuwe rubber de verkeerde kleur te hebben.

Ik vreesde het ergste. Het zou niet de eerste keer zijn dat ze weken later terug moesten komen met het juiste artikel. Dat hebben we tijdens dit evenement al vaker meegemaakt.

 Er werd gebeld met de zaak en de ramenman zou het juiste rubber meenemen.

Natuurlijk kregen anderen de schuld.

Er werd een uur vervroegde schaftpauze ingelast. 

Toen het rubber er eenmaal was werd er snel en adequaat doorgewerkt. Nog voor de middag waren ze weg.

Nu maar hopen dat het euvel verholpen is.

Vervolgens waren drie andere buurhuizen aan de beurt.

Je kunt aan het keukenraan hoe het noodweer van vorige week zijn sporen heeft achtergelaten.

Hadden we in Rotterdam altijd zwarte aanslag, nu hebben we met zand en zout van doen.

Vrijdag had ik de schoonmaakkriebels, dus....aan de najaarsschoonmaak.

Alle ramen (voor mij bereikbaar) van binnen en buiten werden gezeemd. Ook het balkon/loggia moest het ontgelden.

Arme, gammele manlief kreeg de zenuwen van mijn hyperbui.

↑De hor werd schoon opgeborgen.

We kunnen de dijk weer zien.

Maar daar bleef het niet bij.

Ik maakte vandaag nog even gebruik van de hyperactiviteit.

Alles moest schoon. Dus soppen maar, bedden afhalen, dekbedden wassen, Jacky's vacht bijwerken, bestellingen doen bij Ikea en Hema.

Wasmachine en droger maakten overuren.

De plastic containers met zomerkleding gingen naar de opslag en de de kerstspullen kwamen mee terug.

Ik kan niet wachten....

↕Zijn ze niet leuk?? Een extraatje van Nespresso bij een goede bestelling.

Morgen neem ik het laatste pilletje. 

Manlief vond dit heftig, maar vreest de terugval.

Ik ook.

Maar dit is mooi meegenomen.

******

Jacky blogt

"Hallo, lezers van vrouwtjes blog.

Ik ben vandaag geopereerd.

Al dagen was het vrouwtje zenuwachtig, maar ik dacht eigenlijk dat het om haar nek ging waarvoor ze foto's moest laten maken.

Naar ik nu begrijp is ze niet blij met die uitslag maar daar zal ze ongetwijfeld zelf een keer een zeurblog over tikken.

Wat ik wel vreemd vond is dat ik gisteravond om tien uur eten en drinken kreeg. Maar wie ben ik om dat te weigeren.

Vanmorgen kreeg ik alleen een medicijn. Maar ook tegen medicijnen zeg ik geen nee.

We gingen wel vroeg op pad.

Ik herkende het gebouw. Daar zijn altijd lieve dames die mij koekjes geven.

Vreemd - die kreeg ik niet.

Nee, er ging een spuit in mijn achterste en op de schoot van het baasje viel ik in slaap.

Toen ik wakker werd voelde ik meteen dat er het nodige ontbrak in mijn bek. Kiezen en tanden.

Het zag er etterig uit hoorde ik ze zeggen, dus moet ik ook nog antibiotica.

Er er zitten hechtingen in mijn bek, daar waar de gaten te groot waren.

Wat ik nog aan gebit over heb is goed gereinigd en gepolijst.

De dames vertroetelden mij met knuffels. ↑Ik mocht op schoot wachten tot ze me kwamen halen en probeerde koekjes uit haar werkjas te halen.

Eigenlijk had ik het er prima naar mijn zin. De dokter was zo lief en de assistenten wilden bijna geen afscheid van mij nemen. Zoveel liever dan in Zierikzee.

Thuis wilde het baasje me dicht tegen zich aan drukken, maar ik zag het vrouwtje naar de keuken gaan.

↕De opbrengst

Maar zodra het vrouwtje zich naar de keuken begaf volgde ik haar.

Natuurlijk.

Dat vond ze niet goed. Ze noemde het een kwelling voor me.

Vanwege de narcose mag ik vanavond pas een beetje eten. Ze zijn bang dat ik ga spugen.

Doktersvoorschrift: macaroni en kip. Dat gaat niet in de hechtingen zitten.......zeggen ze.

Maar ik heb wel een slokje water gehad.

Ze zette me in een mand met een deken. Ik mag ook nog niet veel naar buiten dus dacht ze natuurlijk dat ik warm ingepakt moest worden.

Maar toen ze weer aan de gang ging in die lekker ruikende keuken, volgde ik haar - met deken.

Ik krijg straks ↑dit, als zij (buurvrouw A. komt eten) ↓dat gaan eten.

Jammer dat ik de vetrandjes van de ham dit keer niet kreeg, maar het maakt eigenlijk niet uit wat ik eet - als ik maar eet.

Want beste lezers: Jacky verliest wel haar tanden, maar niet haar gulzigheid.

(vrije interpretatie van dat gezegde met die vos)"

******