01 augustus, 2026

Een wasdag voelt als een verloren dag.


Iets waar ik altijd tegen aanhik is de was. 
Niet het dagelijkse handwasje wat ik gedurende de vijf weken dat we onderweg zijn iedere avond droog in de kast kon leggen. Nee, ik haat die grote was: de lakens en de dekbedhoezen waarvoor ik de machines moet gebruiken.

Ellendig vooral wanneer de droger slecht werkt en de warden zegt dat ik er teveel in heb gedaan. Dan word ik opstandig. Uit voorzorg koop ik al twee muntjes, voor veertig minuten.

Ik leg uit dat het dun katoen is wat in feite zo droog moet zijn en dat deze droger geen drie handdoeken in veertig minuten kan drogen. Uiteindelijk heeft zij er zelf nog een muntje ingegooid. Om 13.30 uur waren de bedden weer opgemaakt.

↑We reden naar de farmshop. 

Had ik dit maar eerder ontdekt, dat had me een rit naar M&S kunnen besparen, want hier koop ik verse melk (uit de tap), groente, vlees, zuivel en brood. Een heerlijke winkel.

Na thee met een taartje lieten we Jacky nog even op het strand rennen. 

Het weer is zeer veranderlijk. Vannacht viel er een enorme hoeveelheid water. Maar vandaag is het droog en vanmiddag brak de zon door. Maar het is ook stormachtig.

Ons resten hier nog drie nachten. Dinsdag gaan we naar Yorkshire voor een week en dan zetten we  zo langzamerhand de eindspurt in. 

Dit is een leuke camping op een fantastische locatie. Daar hangt ook een prijskaartje aan. Wij betalen  GBP 45,- per dag. 

Een paar dagen geleden kwam er een Duits stel op mij af met een grote waszak tussen hun in. Zonder zelf ook maar even te kijken vroegen ze waar de wasmachine stond. Ik wees ze de weg.

Terwijl ik mijn afwas stond te doen kwam de man naar mij toe. Sacherijnig vroeg hij waar de heren douches waren. “U staat er naast,” antwoordde ik. 

Toen kwam Frau Böse naast me staan met een vuile koffiepot. Ze wilde duidelijk haar hart luchten maar deed dat op een onsympathieke wijze.

Ze was woedend dat ze GBP 70,- (niet leden tarief) moesten betalen voor een nacht, terwijl ze elders andere prijzen hadden betaald. Er volgde een hele tirade in het Duits. Bij Duitse tirades krijg ik een nare smaak.

Ik had hier geen zin in. Vooral omdat het onzinnig was. Geen camping is hetzelfde of rekent hetzelfde.

Dus zei ik dat ze dan maar weg moesten gaan, want dat wij het erg naar ons zin hadden. 

Later zag ik ze met dezelfde zak wasgoed teruglopen naar hun caravan. Het kantoortje was dicht en ze hadden geen muntjes kunnen kopen.  

De camping is leuk omdat er ook tenten staan. Best wel veel zelfs. Ik noem dat echt kampeerders.

Er staan niet veel grote caravans of campers. Die grote bussen zie je sowieso niet veel in Groot-Brittannië en als je ze ziet, dan zijn het Europeanen – die klagen voor de smalle wegen. 

Opvallend veel oude campertjes rijden het terrein op, gevolgd door een zwarte walm. Het zijn veelal alternatievelingen die het goed voor hebben met natuur en milieu. 

“Ja, tot de voordeur,” zegt manlief dan. Want die oude campertjes zijn allesbehalve schoon.


Zo, na dit kampeer geleuter wordt het tijd voor een kampeer hap.
Met pindasaus en kroepoek.
*****

31 juli, 2026

Het dak eraf om geen belasting te hoeven betalen.


Onze overburen hadden deze tip achterlaten: Dalquharran Castle (1790).

Link naar filmpje over geschiedenis en waarom het zo in verval is geraakt.


We hadden de auto op de doorgaande weg laten staan en wandelden naar het voormalige kasteel.
Wat ontzettend jammer dat het zo is achtergelaten. De laatste eigenaars hebben het niet overgedragen aan the National Trust of een andere trust.
Het ligt op een prachtige plek.


Het kasteel is nu ook een ruïne, aangezien het dak in 1967 werd verwijderd om lokale belastingen te ontwijken.


Door over een muurtje te klimmen konden we het bereiken.
Gelukkig was er nog een ander stel want spooky was het wel.


In Nederland zou er "op eigen risico betreden" staan.


↑Door naar Loch Doon, door typisch Schotse (voormalig) mijnwerkersdorpjes.


↑Toerisme leek ver weg.
↓In dit gebied (zie kaartje eerste foto) zijn meerdere kleine lochs.


↓We zien een camping en vragen ons af of we daar zouden willen staan.
Maar ook zien we wildkampeerders.


↑Overal tref ik restanten van kampvuurtjes aan. Dat kan hier zonder dat het gevaar oplevert.


Er wordt gekampeerd aan de oevers van het loch.

Zo stonden wij begin jaren zestig ook aan het Ortameer. Mijn vader moest met jerrycans een stuk lopen voor vers water.
Maar wat een vrijheid.

30 juli, 2026

Staar je niet blind op weersverwachtingen.


↑Wat jammer voor Jacky dat ze al gegeten had.
In een oerknusse pub, The Anchorage genaamd, gingen wij er eens uitgebreid voor zitten.


Buiten kletterde de regen naar beneden.
Daarom dronk ik als apéritif een single malt: Talisker (van Skye). Wij bezochten een paar jaar geleden nog de distilleerderij op het Schotse eiland.
 

↑Vooraf deelden we een "smörgäsbord" met veel vis en schaaldieren.
Schaaldieren worden in de kleine haventjes, zoals hier in Dunure, aan wal gebracht. We lieten ze nog wat zwemmen in een heerlijke Chileense sauvignon blanc.


↑Daarna namen we nog een voorgerecht als hoofdgerecht: coquilles. Op deze foto is duidelijk te zien dat mijn telefoon slechte foto's maakt.
↓De apple crumble was goed. Ik at alleen de warme appeltjes en het ijs.


Daarna moest Jacky nog uitgelaten worden.
We wisten zeker dat er bij Jacky nog een grote boodschap dwars zat, maar madame nam daar de tijd voor.

Manlief kwam geïrriteerd terug naar de auto. Zonder succes.
Dus ging ik het nog eens proberen.
Geen straf, want het was enorm opgeklaard waardoor ik nog een paar mooie foto's kon maken.


↑En ja hoor, madame ging door de knieën. Of liever gezegd achterpoten.
↓Op de camping kon ik nog genieten van een schitterende zonsondergang, gemaakt met de telefoon van manlief.


De weersverwachtingen voor vandaag bleken totaal anders uit te vallen.
Tijd voor weer een bezoek aan buurman Culzean.
Zo ideaal dat je met je National Trust lidmaatschap ongelimiteerd naar binnen kan.
Zie de toegangsprijzen:

Volwassen £22,00
Concessie £16,50
Kind £11,00
Familie £55,00
Een gezin met één volwassene £33,00
Jonge Schot £1,00

Vandaag was the walled garden aan de beurt.


↑Ik ben dol op rabarber.


Een paradijs voor hommels en bijen.


We parkeerden de auto vervolgens bij de grote "zwanenvijver," waar we maar één zwaan spotten.


De wandeling naar een uitkijkpunt liep op niets uit. Ik had mijn stok niet bij me en die had ik op het steile, oneffen pad wel nodig.
Sinds een onfortuinlijke struikelval op een gelijksoortig pad, waarbij ik mijn pols brak, ben ik huiverig. 


Tot mijn grote verbazing hing de was van twee dagen droog aan het rekje.
Veel wind en zon - zo zag deze dag eruit.
*****