08 april, 2021

Thuis uit eten - Amarone


Na twee keer Fred waren we nu toe aan iets anders.
↑Ik liep langs Kaat Mossel en verbaasde mij over de prijs van dit menu.
Waarom?
Omdat ik het niet bijzonder vind. 

Mijn voorwaarde is: ik moet het zelf niet kunnen maken.
↑Dit kan ik zelf maken voor circa €30,- (twee personen).

Het werd Amarone (één ster).
Het viergangen Paasmenu kostte €55,- p.p. exclusief bezorging (€5,-).
Ik betaalde €115,-

Natuurlijk ga je vergelijken.
Fred was fantastisch en bood extraatjes zoals broodjes, boter, madeleines, bonbons en veel garnituur.
Dat zat er bij Amarone niet bij, op vier paaseitjes na.

Maar eerlijk is eerlijk. De viergangenmenu's van Fred kostten €69,- p.p. exclusief bezorging (€10,-)
Totaal: €148,-

Dat scheelt een slok op een borrel.

Kwalitatief vonden wij Amarone niet onderdoen voor Fred.
Het was heerlijk!!!

Over de hoeveelheden valt te twisten.
Ik houd het in het midden, want manlief was tevreden terwijl ik het aan de karige kant vond - maar misschien was dat mijn eigen schuld.
Na het Paasontbijt had ik mijzelf een eetverbod opgelegd.

De bezorging was keurig op tijd.

Dit keer geen filmpje. Dus ook geen hulp bij het opmaken van de borden.

Wie mijn blogjes volgt en ook die over Fred heeft gelezen kan duidelijk verschil zien.

Dit is meer het kant -en klare werk. 
Niet erg, want nogmaals - de kwaliteit was uitstekend.
Voor -en nagerecht kon ik zo op de borden scheppen (ging met het nagerecht niet makkelijk zoals u ziet)

Bij het inlezen had ik toch een paar vragen.
Au bain-marie is volgens mij in een kom boven heet water. Maar in de beschrijving stond ook iets anders.

Dus belde ik meteen en werd ik alleraardigst te woord gestaan.
De goede aanvullende adviezen hadden ze eigenlijk beter meteen op papier kunnen zetten.

Ik kon altijd bellen als er meer vragen opdoemden.
Dat was gelukkig niet nodig.

Geniet maar even mee.

07 april, 2021

Over ridiculiseren en paranoia


Terwijl ik naar de verkiezingen van de nieuwe Kamervoorzitter kijk wil ik nog even reflecteren (een Kameruitdrukking) op het "informateur debat" van gisteren.

Er was in het paasweekend volgens bijna alle Kamerleden veel gereflecteerd. 
Ik kon er weinig van terugzien. Alle felle, achterdochtige ogen waren gericht op Rutte............en Kaag. 
Iedereen probeerde een vervolg in te zetten op het debat van donderdag. Arib had moeite dat te doorbreken.

Er hing een lucht van paranoia in de Kamer.
 "Met wie heeft u gesproken? Over wat? Wanneer? Waar?"

Van enig vertrouwen was niets meer te bespeuren.


De aanval van Wilders op Kaag was daar een mooi voorbeeld van.

Een goede werkkring valt of staat bij een prettige onderlinge verstandhouding. Daar horen ook gesprekken bij die binnenskamers gehouden worden en daar behoren te blijven.
Vertrouwelijke gesprekken.

Maar blijkbaar kan daar in het parlement geen sprake (meer) van zijn.
Alles moet transparant zijn (nog zo'n Kameruitdrukking) en dat wekt dus wantrouwen op.

Het Ploumen-vlaaitje gooide nog wat olie op het vuur. Rutte probeerde het te doven, maar maakte het eigenlijk alleen maar erger - want iedereen walgt van hem.

Dat is nog zoiets: ik krijg sterk de indruk dat vele collega's inmiddels een persoonlijke afkeer hebben tegen Mark Rutte.
Ik zie het aan de lichaamstaal, aan de zwarte ogen, aan de verbeten blikken. Er worden giftige pijlen op de fractievoorzitter van de VVD afgevuurd.

Kortom, van rust was geen sprake. Het was in feite een idiote vertoning.

Hoe gaat het in de toekomst als dit zo doorgaat?

Wilders tegen Klaver: "Mevrouw de voorzitter ik wil graag aan de heer Klaver vragen of hij contact heeft gehad met mevrouw Ouwehand."

Klaver: "Uh, voorzitter ja - vanmorgen heb ik inderdaad met mevrouw Ouwehand gesproken."

Wilders: "Ja, mevrouw de voorzitter - maar waar en wanneer heeft de heer Klaver dan contact gehad met mevrouw Ouwehand?"

Klaver kijkt op zijn aantekeningen en laat blijken geen antwoord te willen geven.

"Voorzitter, wij hebben samen ontbeten. Een werkontbijt welteverstaan. in mijn kamer."

Wilders: "Tja, voorzitter - deze vraag is echt essentieel en daarom stel ik hem. Wat hebben de heer Klaver en mevrouw Ouwehand gegeten. En denk erom, dit gaat om het vertrouwen van de Kamer in de heer Klaver."

Klaver heeft een denkmoment.

"Dat herinner ik mij eigenlijk niet zo goed meer voorzitter. Ik heb een omelet gegeten en een krentenbol, dat weet ik nog wel.
We dronken beiden thee. Ik zwarte en mevrouw Ouwehand dronk groene thee.
Maar wat zij heeft gegeten? Echt ik weet het niet precies."

Felle Wilders: "Kijk voorzitter - ook de heer Klaver lijdt aan de Rutte-amnesie. Het is besmettelijk. Ik neem hier geen genoegen mee. Ik wil schorsing van de vergadering zodat we getuigen kunnen oproepen."

De voorzitter kijkt smekend naar Klaver: geef alsjeblieft antwoord.

Hulpeloze Klaver: "Pindakaas en jam. Mevrouw Ouwehand at volgens mij een boterham met pindakaas en een cracker met jam, voorzitter."

Wilders staat nog steeds bij de interruptiemicrofoon:
"Schande, voorzitter. Hij liegt. Hij liegt dat ie barst. Dit is onacceptabel. Mevrouw Ouwehand van de PvdD heeft geen jam noch pindakaas gegeten."

De camera zoekt het bankje van Esther Ouwehand die stiekem probeert haar vest schoon te kloppen.
Maar juist dat grijpt de lens.
En dus snelt Ouwehand naar de microfoon. 
Met haar kreunstem probeert ze te redden wat niet te redden valt: 
"Mevrouw de voorzitter - uh neen. Ik heb geen jam gegeten. Maar wel pindakaas. Dat had de heer Klaver wel goed."

Uitzinnige Wilders: "Daar neem ik geen genoegen mee voorzitter. Het is voor heel Nederland duidelijk wat mevrouw Ouwehand heeft gegeten. Ze hebben haar zojuist betrapt. Het zou haar sieren als ze daar eerlijk over zou zijn."

Ouwehand zwijgt en kijkt angstig naar de grond.

Wilders voltooit de terechtstelling:
"Gestampte muisjes, mevrouw de voorzitter. De fractievoorzitter van de PvdD at gestampte muisjes."

De Kamer houdt haar adem in.
****

05 april, 2021

The Serpent


Deze serie van acht afleveringen is een paar dagen geleden op Netflix verschenen.
Ik heb de serie achter elkaar uitgekeken. Vooral in het begin geen makkelijke opgave.

Vanaf de eerste minuut is het duidelijk dat het scenario zeer dicht tegen het waargebeurde verhaal aanligt. Dat komt hard en rauw binnen.
Het ging mij puur om het verhaal.

De Nederlander Herman Knippenberg speelde eind jaren zeventig een cruciale rol bij de opsporing van de beruchte seriemoordenaar Charles Sobhraj, die het vooral op backpackers voorzien had. 

Knippenberg werkte in de jaren zeventig als diplomaat bij de Nederlandse ambassade in de Thaise hoofdstad Bangkok, waar hij op een dag werd geconfronteerd met de vermissing van twee Nederlandse backpackers.

Hij gaat op onderzoek uit en komt erachter dat kort daarvoor twee personen met geweld om het leven zijn gebracht in de buurt van Bangkok. 
"Vervolgens heb ik de gebitsgegevens laten opvragen van de vermiste Nederlanders, en toen heb ik een identificatie van de stoffelijke overschotten georganiseerd in het politiehospitaal", vertelt de gepensioneerde Knippenberg aan EenVandaag.

De man bleek te zijn gewurgd en van de vrouw was de schedel ingeslagen. "Daarna, terwijl ze nog leefden, zijn ze met benzine overgoten en aangestoken. Dat konden ze zien omdat er roet in de longen zat." Knippenberg ging verder met zijn onderzoek omdat hij vermoedde dat de moordenaar meer slachtoffers had gemaakt. Ook ging hij op eigen houtje op zoek naar getuigen.

Sobhraj, een louche zakenman die in Saigon werd geboren als zoon van een Indiase vader en een Vietnamese moeder maar opgroeide in Frankrijk, zou in de jaren zeventig zijn eerste moord hebben gepleegd in Pakistan. Naar verluidt bracht hij in totaal minstens twaalf mensen om het leven. Vaak stal hij de identiteiten van zijn slachtoffers en wist hij zo de autoriteiten lange tijd te ontlopen of te slim af te zijn, wat hem de bijnaam 'het Serpent' opleverde.


De voor mij onbekende - misschien niet de beste - spelers, op ↑Jenna Coleman (uit de serie Victoria) na is uitmuntend gecast.
De uiterlijke gelijkenissen zijn treffend.

Dat de inmiddels ex-vrouw (die een prachtige carrière bij de VN heeft voltooid) van diplomaat Knippenberg↓ vindt dat haar rol in de speurtocht onderbelicht is gebleven begrijp ik wel.
Maar de goede kijker heeft wel degelijk door dat haar aandeel in deze zaak zeker zo groot is geweest als die van haar toenmalige man.


Het riep bij mij veel op. Walging, verontwaardiging, maar ook woede.
Hoe konden die backpackers (highe, wazige geesten) zo stom zijn? 

Ze hadden het luxe westerse leven, waar ze zich als (zogenaamde) hippies zo tegen afzetten, de rug toegedraaid, waren op een bus naar het oosten gestapt en zochten daar toch het door Sobhraj aangeboden comfort op.

Maar er is nog een reden waarom deze serie mij zo aansprak.

Mijn nichtje (twee jaar ouder dan ik) kwam in die jaren naar Europa.
Een studente uit Madison, met kapitaalkrachtige ouders.

>>>Ik zeg er nu bij voorbaat bij dat het even geduurd heeft, maar dat ze goed is terecht gekomen. Ze is al jaren een zeer succesvol en gerespecteerd advocate.<<<

Maar we hebben het nu over de jaren '70.
Vietnam, rassenrellen, Koude Oorlog..... 

Ook mijn nichtje verzette zich tegen de Amerikaanse consumptiemaatschappij.
In 1974 was ik bij mijn tante en oom, de meest gastvrije mensen die ik ooit gekend heb.

Mijn oom lag continu met zijn dochter overhoop.
Waarover?
Dat ze geen bh droeg bijvoorbeeld. Haar hippie kleren. Het vermoeden dat ze hasj rookte. Politieke meningsverschillen. Haar continue kritiek op ouders die haar toch wel financieel bleven steunen.
Haar slordigheid, haar gebrek aan discipline.....

Mijn oom was in die dagen Republikein.
Ik weet nog dat ik schrok van zijn uitvallen - ook naar mij. 

In Nederland was net de eerste vestiging van Kentucky Fried Chicken geopend.
Toen ik vroeg of we daar een keer naartoe gingen viel hij boos uit:
"No, they support the Democrats. Daar gaan we geen eten halen. McDonalds is fine - maar geen KFC."

Achteraf vond ik het net zo idioot als het feit dat mijn moeder bij voorkeur niet bij de katholieke middenstand in Kralingen kocht. Maar ze was daarin minder expliciet dan mijn oom.

Ook mocht ik niet naar "zwarte" shows kijken.
Bill Cosby, Diana Ross......hij liep foeterend de kamer uit.

Mijn nichtje nodigde mij uit een nachtje bij haar te komen logeren. Ik herinner mij een stoffige studentenkamer, wierook, veel katten, zweverige types en vooral mijn verlangen snel naar huis te kunnen.
Zelden heb ik mij zo onprettig gevoeld.

Oom en tante hadden een heerlijk weekend gepland.
We zouden een tocht langs de Mississippi maken. Echt heel mooi.
Nichtje wilde het liefst kamperen.

Oom en tante hadden helemaal geen kampeerspullen en er was al een Holiday Inn geboekt.
De rit werd verpest door het onophoudelijke stangen vanaf de achterbank. 
Ze weigerde in de Holiday Inn te slapen.
Mijn vader had, als ik het was geweest, de auto langs de kant gezet en mij een pak rammel gegeven.
Mijn oom wilde dat volgens mij ook. Het spuug spoot als gif uit zijn mond.

Godzijdank sliepen we in een Holiday Inn, wat ik als een ongekende luxe ervoer.

Tja, en toen in 1975/1976 kwam ze dus naar Europa.
Alles betaald door dad.

Bij ons ging het er echter anders aan toe. Mijn ouders lieten zich niet ondersneeuwen door een hippie uit de VS.

De eerste maanden verbleef ze her -en der bij familieleden en vrienden van haar ouders.

Ik herinner mij nog dat ze een bevriende kinderarts (niet mijn moeder, want die had het haar geweigerd en dat wist ze) vroeg haar de pil voor te schrijven.
De zeer ouderwetse, kinderloze man schrok zich kapot en wilde eerst een diepgaand gesprek (lees voorlichting geven), wat zij weigerde.

Vrij onverwacht vertrok ze naar Afghanistan - en god mag weten waar nog meer naartoe.
Ze zou onderweg baantjes zoeken en wist niet wanneer ze terug zou keren.

Mijn ouders weigerden verantwoording voor haar te dragen, wat ik heel begrijpelijk vond. Ik denk wel dat zij zich op dat moment realiseerden dat ze het met hun vier kinderen nog niet zo slecht getroffen hadden.

Voilà, vandaar mijn interesse voor de serie The Serpent. 

Mijn nichtje had, wereldvreemd als ze toen was, net zo goed in de handen van seriemoordenaar Sobhraj kunnen vallen.
*******

03 april, 2021

Merkentrouw


↑Dit dateert wel van héél lang geleden, maar ik zie soortgelijke wasmachine nog in de kelder van de Oranjelaan staan.

Daarna kocht mijn moeder een AEG. 
Een halfautomaat met de centrifuge naast de wastrommel.
Een geweldige wasmachine voor een groot gezin. Degelijk en betrouwbaar.

Mijn schoonouders gaven ons voor ons trouwen dezelfde wasmachine.
Die moest toen al (1974) duizend gulden kosten.

Schoonmama liet ons vrij in de keuze. Het mocht ook een Miele zijn, die zij zelf had.
Maar ik koos voor een man en een wasmachine die mij niet in de steek zouden laten.

De Turnamat heeft vijf verhuizingen overleefd.
Op een enkele strubbeling na heeft hij me nooit in de steek gelaten.

Maar na 25 jaar was het mooi geweest. De AEG was moegedraaid.


Zonder enige twijfel kocht ik weer een AEG, nu een volautomaat.
Die heb ik tot de dag van vandaag.
21 jaar!!

Nooit iets mis mee geweest. Nooit een monteur voor langs geweest.

Een fantastische machine.
Maar nu er een nieuwe badkamer komt hebben we besloten toch voor nieuw te gaan.

Met pijn in mijn hart zeg ik eerlijk, want ik had eigenlijk wel willen zien hoelang hij het had volgehouden.


Ik 2002 kocht ik mijn eerste droger: een Miele.
Ook die wordt vervangen terwijl hij het nog doet.

Maar nu iets grappigs.
In bijna twintig jaar heb ik maar twee programma's gebruikt. Vanmorgen ontdekte ik ineens dat er nog veel meer mogelijkheden opzitten, zoals een zoemer wanneer hij klaar is.

We moesten er ontzettend om lachen.
Tegelijkertijd geeft het aan dat ik voor simpelheid ga. 


Zoals de BCC-verkoper zei: "U heeft instapmodellen gekozen."

Prima. Snufjes gaan alleen maar kapot en ik zal er toch wel van staan te kijken hoeveel moderner de volgende (wellicht laatste) machines zullen zijn.

Als je tweede machine na 47 jaren nog op volle toeren draait, dan ga je niet vreemd.
*******

01 april, 2021

"Functie elders" debat


Twee weken geleden stemde ik op Pieter Omtzigt.
De reden heb ik in mijn blog op de verkiezingsdag helder uiteengezet.

De leugens van Rutte kwamen mij, een verstokte VVD'er, de strot uit.
Dat geldt trouwens ook voor deze in opspraak gekomen prominente VVD'ers: 
Henry Keizer, Jos van Rey, Eric Wiebes, Anouschka Van Miltenburg, Fred Teeven, Ivo Opstelten, Loek Hermans, Halbe Zijlstra. 

En nu kijken wij al twee dagen naar het "functie elders" debat.
Ik weet niet wat ik zie en vooral hoor.

Rutte's geheugen heeft hem weer in de steek gelaten.
Een gesprek met de verkenners van een week geleden kan hij niet recapituleren.

De voorman van de grootste politieke partij is duidelijk over een ding: hij blijft onduidelijk.
Volkomen ongeloofwaardig.

Bij het zien van die (achter de) elleboog begroeting met Omtzigt werd ik lichtelijk onpasselijk. Hij wist dat de camera's draaiden.

"Keep your friends close, keep your enemies closer," moet Rutte gedacht hebben toen hij in een verkenningsronde Omtzigt een plaats in het kabinet toebedacht.

Na tien jaar is het over -en uit.
Komen er verkiezingen?
Zo ja, dan vindt er een aardverschuiving in Den-Haag plaats.

Ik ben in ieder geval blij dat ik op 17 maart naar dat stemmetje in mijn hoofd heb geluisterd.
****

29 maart, 2021

Geprikt


Vorige week werd manlief plotseling gebeld door het Erasmus MC. 
Oproep voor DE vaccinatie. 

We waren stomverbaasd en emotioneel tegelijk.
Er vloeiden tranen.
Zo fijn om in je eigen ziekenhuis geprikt te worden.

Ernst Kuipers voegt inderdaad de daad bij het woord: mensen met een ernstige medische aandoening zo snel mogelijk vaccineren.

Het is mij inmiddels duidelijk dat niet alle ziekenhuizen de aanpak van het EMC volgen of kunnen volgen.

Er kwamen nog wat rare e-mails over een gezondheidsverklaring.
Een data lek?

Snel veranderde ik het wachtwoord en verwijderde alle verdachte e-mails (reacties van andere patiënten).

De volgende dag belde ik het EMC. Het was geen data lek, maar er was wel iets fout gegaan met de mailing.

Enfin, gisteren was het zover.

Manlief kon niet wachten. Had zelfs een shirt met korte mouwen aangetrokken zodat ze er makkelijk bij konden. 

Het ging allemaal prima.


Het eerste Moderna vaccin zit erin.
Over vier weken de tweede.

Maar denk nu niet dat het leven weer los gaat.
Dat is een misrekening.

Ook voor gevaccineerden blijven de Corona-regels gelden.
******

27 maart, 2021

Paniek in de keuken


Dit is wat we hadden uitgekozen als aanrechtblad en achterwand.

Onze altijd parate verkoper (tevens baas) van Anovi Keukens zei altijd een voorbeeldje op te sturen, Het leek mij niet nodig, maar ik protesteerde niet.

"Ik weet zeker dat het goed is hoor, maar als u dat altijd doet vind ik het prima."

Eerlijk gezegd was ik het allang vergeten, totdat bovenstaand staaltje ineens in de bus lag.

"Mooi hè," zei manlief.
Ik schrok me kapot. "Ja," zei ik aarzelend om niet meteen een ruzie te ontketenen.

Het staaltje werd opzij gelegd, maar wel in het zicht zodat ik het tot mij door kon laten dringen.

De twijfel groeide.

Mooi, zeker. Maar niet bij de vloer die wij hebben. Een vergissing mijnerzijds.


Terwijl manlief even buitenshuis was belde ik het 06-nummer van mijn Anovi-man.

Godzijdank nam hij op. 
Even viel er een stilte. 
Hij schrok van mijn melding. Echter, toen hij de order voor zich had stelde hij me gerust.

"Maakt u zich geen zorgen, er is nog niets besteld. Komt goed. Er is nog tijd voor aanpassingen."

"Het spijt me zo vreselijk. Ik ben echt geschrokken. Zo goed dat u dat staaltje heeft opgestuurd.
Maar wat nu?"

"Heus, we kunnen dit nog corrigeren. Heeft u een stukje laminaat? Dan gaan we er hier mee aan de gang."

P. was inmiddels binnen en luisterde mee. Hij stak zijn duim omhoog.

"Ik heb het zelf razend druk, maar een van de andere medewerkers kan u helpen met het uitzoeken van een ander blad. Ik zal haar precieze instructies geven."

"En we zijn echt niet te laat? De plaatsing van de keuken loopt geen vertraging op?"

Hij stelde me gerust.

Gelukkig was ook P. het met me eens toen ik het voorbeeld boven het laminaat hield. 
"Ja, ik ga nu ook twijfelen en het wordt natuurlijk een hele lap."

"Een ruitjesbroek met een andere geruite blouse staat ook niet."

Manlief reed meteen naar de opslag om een stuk laminaat op te halen.

De volgende dag konden we terecht bij Anovi - waar onze man ons, tot onze grote verrassing, op stond te wachten.

Wij waren vroeg en hij had even tijd voordat zijn volgende klanten zouden komen.

Nogmaals bood ik duizend excuses aan. Tegelijkertijd viel er een last van mijn schouder.


We zochten iets anders uit en verlieten opgelucht de showroom.
Bij thuiskomst lag er al een vernieuwde offerte in de mailbox.

Lesje geleerd.
*****