Tijdloos

De afgelopen week:

Het is een soort droom. Iedere dag gewekt worden door de zon.

Na het dagelijkse ochtendritueel maakten we ons op voor het strand.

Dat het geen vakantie is voelt nog steeds onwerkelijk.

Genieten in de overtreffende trap: dat doen we.

Het geeft wel een dubbel gevoel, want om ons heen zien we medische malaise. 

K houdt veel levens in zijn greep.

Manlief heeft nog problemen met zijn uithoudingsvermogen en het lopen gaat niet echt soepel.

Maar als hij in zijn strandstoel zit vergeet hij dat alles.

Gisteren was 1 mei. De parkeerterreinen waren binnen no time vol. Veelal Belgen.

Bij de rotonde voor Zoutelande stond een enorme file.

Op het strand was het gisteren gezellig druk.

Bij de buren staan steevast verrekijkers op tafel (om de schepen die door de Straat van Zoutelande gaan te identificeren). Verder staan er kartonnen bekertjes van waaruit koffiegeur onze kant op komt.

Het zijn Zoutelanders die een eigen, goed uitgerust, kotje hebben. Met een gordijn waarachter ze zich kunnen verkleden.. Na een uur gaat het butagas eenpittertje aan en wordt er koffie gezet. Altijd met iets lekkers.

Ik ben daar best wel een beetje jaloers op.

Strandvertier heeft iets tijdloos.

Er wordt een geïmproviseerd volleybalnet opgezet.

Alles beter dan Tik-Tok en Insta.

Vandaag startte het ZRV-seizoen, en wel voor de jeugd en wel in Zoutelande.

Een sport die van generatie op generatie gaat. Oorspronkelijk Walchers.

Ik wil dit geen folklore noemen.

De sport heeft geschiedenis. Verbazingwekkend hoe populair ringrijden is bij de jeugd. Omdat het een enkel traject was kon er maar een beperkt aantal meedoen.

Er was een reservelijst, zo werd mij verteld.

De meisjes waren in de meerderheid. Op een enkeling na waren ze zich allemaal zeer bewust van hun uiterlijk.

Behoorlijk veel make-up, dure zonnebrillen, haren gestyled.

Maar het was niet alleen schoonheid wat ik zag. De jongedames waren razend handig met hun paarden.

Zo steeg ze op -en af.

Er wordt regen verwacht. De landbouw snakt ernaar.

Deze mooie week kan ons niet meer afgenomen wordern.

******

Koningsdag door mijn lens

Vlaggen in Zoutelande kon wat enthousiaster.

Het Oranjeplein deed zijn naam geen eer aan.↓

De Langstraat oogde gezellig.

↑Ons appartement

Door naar Meliskerke.

Hier kreeg ik echt het historische Koningsdag gevoel.

Iedereen had zich voor de kerk verzameld om de wedstrijd touwtrekken te zien.

Hier was de feestsfeer veel uitbundiger.

↑Jammergenoeg waren de pannenkoeken op.

↓En tot slot naar Biggekerke.

Daar was een hindernissenparcours uitgezet waar helaas maar weinig mensen interesse voor toonden.

Jammer voor de organisatie.

We sloten deze stralende feestdag af bij Il Punto waar de pizza's ons heerlijk smaakten.

**********

Te mooi om waar te zijn

Dan doel ik op het weer, al hoor ik in de verte het gebrom van de boeren.

Het is te droog.

Dus moeten ze sproeien. Dat schijnt op diesel te gaan...

Need I say more.

****

De dorpen maken zich op voor Koningsdag.

Daar verheug ik mij op.

De weg naar Grijpskerke is een paar dagen afgesloten vanwege een muziekfestival Hrieps genaamd - dat niet onderdoet voor Concert at Sea.

Kijk maar eens naar de artiesten die optreden: Guus Meeuwis, Gerard Joling, Snollebollekes, Franz Bauer.......

****

We zitten bijna dagelijks op het strand. 

Vandaag fietste ik naar Koudekerke met de boodschappentas achterop.

Een rustig en prachtig aangelegd fietspad, achter de duinen langs.

Er is geen boer die geen camping op zijn erf heeft. En mini zijn ze niet echt.

Sommige verhuren ook chalets en/of stacaravans.

Jumbo Koudekerke biedt meer dan Jumbo Zoutelande.

Ook Aldi is aanwezig - evenals de apotheek waar patiënten uit Zoutelande, Meliskerke en Biggekerke hun medicijnen moeten halen. Niet ideaal lijkt me.

↓Even terugkijken op afgelopen week.

Manlief worstelt iedere ochtend met zijn steunkousen.

De eerste avond riep hij mijn hulp in bij het uittrekken. Dat kostte enorm veel moeite.

Hij werd ineens lijkwit en moest gaan liggen.

"Wat gebeurt er nou. Ik ben duizelijg."

Ik zocht het meteen op en kon hem (en mijzelf) geruststellen: de bloeddruk zakt dan ineens snel.

Maar hij doet ze trouw iedere dag aan en we zien duidelijk verbetering. Geen gezwollen benen en/of enkels meer.

****

Nu nog even over wat "campingdingetjes."

We hadden vreemde buren.

Vooral de vrouw was zonderling. Een opgewonden standje die ik ineens achter een vuilniszak aan zag rennen op het parkeerterrein.

We zitten vlak aan de kust, dus het waait altijd.

Ook mij overkomt het weleens dat er iets van papier of plastic wegvliegt, maar  Nachbar riep haar hondje (die los was). Die moest de zak pakken.

"Fass es. Fass es."

Toen viel mijn oog op papier dat voor onze caravan lag. Ik vroeg Nachbar of dat ook van haar was.

"Lassen Sie das mahl liegen. Mein Hund muss es fassen." riep ze opgewonden.

En met diezelfde aufgeregte stem ratelde ze verder.

Komt erop neer dat Nachbar haar hond aan het trainen was vuilnis op te ruimen.

Not kidding.

Maar probleem was wel dat die hond los was en Jacky (altijd keurig aangelijnd) hoorbaar liet weten dat niet leuk te vinden.

Nachbar werd boos toen ik haar op de borden wees.

Ik liep van haar verweerpogingen weg. 

Daarna was het ook klaar.

Ander probleem op deze camping: de skelters, stepjes en fietsjes.

Ik stel het verkeerd. De ouders zijn het probleem. En dan vooral de Duitse ouders.

Die zaten (Paasvakenatie) gezellig met elkaar aan het bier en vonden het prima dat hun kroost hen met rust liet.............maar anderen tot last waren.

Ze lieten de voertuigjes overal slingeren. Ook achter onze caravan.

En een geschreeuw!!

Wij hadden de auto veiligheidshalve aan de andere kant van het parkeerterrein gezet, want zij vonden overal chicane bochten tussen de auto's door.

Een vader kwam dreigend op mij af en vroeg wat er aan de hand was. Ik probeerde rustig uit te leggen dat ik de kinderen had gezegd het speeltuig aan de kant te zetten.

Na een snauw richtte hij zich poeslief tot de kinderen met: "Bleib mahl schön spielen. Die Frau ist..."

Ik kookte. Gelukkig vertrokken ze.

Nu is het meivakantie en zijn er Nederlandse families. 

Een opvallend veschil. Ouders zijn alert en zetten 's avonds alles netjes terug. De kinderen worden in de gaten gehouden.

Na acht uur hoor je ze ook niet meer.

****

Aan de andere kant staan sympathieke oosterburen. Maar wel met een enorm schuldgevoel.

Het is mij nog nooit overkomen dat een Duitser aan mij vroeg of ik geen hekel aan ze had. Hij doelde op de Tweede Wereldoorlog.

Blijkbaar zat hem dat erg hoog.

Bijzonder.

****

De oplevering nadert. Nog een dikke drie weken en we krijgen de sleutel.

De lijsten zijn opgesteld, zo ook overzichten van afspraken en betalingen.

Tot op heden klopt het allemaal. Nu maar hopen dat de leveranciers en werklui zich aan de afspraken houden.

Het ligt buiten mijn macht.

*****