Yorkshire Dales en Hawes

Vanmorgen na weer een "regennacht" ging het dwars door het nationale park naar Hawes, een geliefd toeristisch oord.

↑We lieten the White Caves, vlakbij Ingleton rechts liggen. Grotten bezoeken is niet ons ding.

Ik hou zo zielsveel van dit landschap.

Tientallen keren bezocht maar het gaat nooit vervelen. Die enorme wijdsheid is adembenemend.

↓Het Ribblehead-viaduct ligt net over de grens van Cumbria naar North Yorkshire en is zonder twijfel het meest indrukwekkende bouwwerk van de Settle-Carlisle-spoorlijn.

Honderden spoorwegarbeiders ("navvies") verloren hun leven tijdens de aanleg van de spoorlijn, door een combinatie van ongelukken, gevechten en pokkenepidemieën. Met name de bouw van het Ribblehead-viaduct (toen Batty Moss), met zijn 24 massieve stenen bogen 32 meter boven het heidegebied, eiste zoveel levens dat de spoorwegmaatschappij de kosten voor een uitbreiding van de plaatselijke begraafplaats moest dragen.

↑En wat een fortuinlijk toeval dat er net een trein overheen reed. Het is een bezienswaardigheid dat vele kijkers trekt. Je kunt er prachtig wandelen.

Wellicht gaan wij dat, in de korte tijd dat we hier nog zijn, ook nog doen.

In Hawes, dat wij goed kennen, kun je normaliter over de hoofden lopen.

Het is hoogseizoen, maar toen wij het parkeerterrein bij de kerk opreden waren we stomverbaasd dat er zoveel plaatsen vrij waren.

Op de camping staan maar vier caravans, maar ook in deze toeristische trekpleister was het opmerkelijk stil.

↕Winnie-the-Pooh is 100 jaar oud!!

Dit is een van mijn favoriete winkels waar ze "country kleding" verkopen.

Manlief is hard aan een nieuwe pet toe.

Het mannetje achter de toonbank zat vijf jaar geleden achter de toonbank en kwam daar niet vandaan.

Het mannetje achter de toonbank zat vier jaar geleden achter de toonbank en kwam daar niet vandaan.

Het mannetje achter de toonbank zat drie jaar geleden achter de toonbank en kwam daar niet vandaan.

Het mannetje achter de toonbank zat twee jaar geleden achter de toonbank en kwam daar niet vandaan.

Het mannetje achter de toonbank zat een jaar geleden achter de toonbank en kwam daar niet vandaan.

Het mannetje achter de toonbank zat vandaag achter de toonbank en kwam daar niet vandaan.

Tientallen petten, maar niet de goede maat.

Vanachter de toonbank kwam het commentaar dat ik ook had kunnen verzinnen: "als uw maat er niet bij ligt, dan is het er niet."

Zonder pet naar een volgende favoriete winkel waar ik altijd watertandend doorheen loop.

Ik wilde nog iets lekkers voor mijn lieve negentigjarige buurvrouw meenemen. Hier slaag je altijd.

Ik weet niet hoe ik zo'n winkel moet noemen.

Ze verkopen vers brood, vlees, kaas, kruideniersartikelen. delicatessen, drank, wat groente - maar vooral heel veel lekkere dingen.

Nog een paar plaatjes van Hawes.

Terug naar huis via dezelfde weg - maar vanaf de andere kant.

Die afgelegen boerderijen van het typische Yorkshire stone doen me terugdenken aan een favoriete televisieserie, James Herriot oftewel All creatures great and small.

*******

"Shall we ouwehoeren," stelde ze voor.

Op deze zwaarbewolkte, regenachtige dag besloten we naar Knaresborough te rijden.

Een lange rit met veel wegopbrekingen - maar wel mooi.

Maar eerst even terug naar gisteravond. Manlief wilde American pancakes als dessert.

Ze hebben de vorm van een discus en kunnen in de broodrooster.

Tijdens het eten keken we naar het journaal.

"Zijn ze al klaar," vroeg ik na twee minuten vanuit de keuken .

"Ik zal even kijken." 

Ze werden rijkelijk bedolven onder schenkstroop. Na de eerste hap ging de tv op zwart. 

Stroom uitgevallen.

Bij de buren zagen we ook direct beweging. Ik ging naar buiten. Ons hele veld zat zonder stroom.

De buurman liep naar het huis van de eigenaars, maar niemand was thuis.

Hij belde verschillende nummers en kreeg uiteindelijk de boer aan de telefoon.

Ze waren op visite drie dorpen verder.

Manlief bleef in de caravan.

De buurman vroeg of wij meerdere apparaten tegelijk aan hadden gehad. 

"Only the toaster," zei ik eerlijk.

Nadat ik dat had gezegd voelde ik me ongemakkelijk en ging verhaal bij manlief halen.

De aap kwam uit de mouw. 

"Ik heb met een vork die pannenkoek eruit gehaald," gaf hij toe.

"Terwijl de rooster aan was???" Hij die altijd zo panisch doet wanneer het om vuur en elektra gaat had zichzelf kunnen electrocuteren. Ik was stupéfait.

De boer en boerin hadden ons allen inmiddels weer voorzien van stroom. Ik gaf toe dat het onze broodrooster was geweest die de boel plat had gelegd, gevolgd door vele apologies.

Het verhaal van de pannenkoek en de vork heb ik vanmiddag aan de eigenaars verteld. 

We keken vervolgens naar "We zijn er bijna" waarin ik ons zie in andere gedaanten.

Het moet me van het hart dat iedere spontaniteit ontbreekt. Mensen die trouwalbums meenemen op vakantie??

Dit programma is van top tot teen geënsceneerd. 

Naar Knaresborough dus.

 

↑De hei begint te bloeien.

Onderweg viel het ons op dat dit deel van Groot-Brittannië zeer welvarend is. Zeker na Schotland is dat verschil heel treffend.

↓We waren hard aan koffie en een wc toe (ja, dat klinkt komisch). Heerlijke koffie.

Toen kwam er een ouder stel binnen die twijfelden of ze er zouden gaan lunchen. Aan de intonatie van de vrouw meende ik iets Nederlands te herkennen.

Ze gingen zitten en vroegen om de menukaart. 

"Zullen we naar het kasteel gaan?"

De vrouw draaide zich abrupt om en gilde bijna "Oooo wat leuk, u bent Nederlands."

Ze wilde uitgebreid met ons praten maar wij moesten nog aan onze wandeling beginnen. We hadden maar twee uur parkeertijd.

Het lukte haar om in één minuut te vertellen dat ze Bredase was, al 50 jaar in Engeland woonde, weduwe was en vanwege de kinderen in Engeland was gebleven. 

Ze miste Nederland en ging regelmatig haar zus in Den-Haag bezoeken.

Met die kennis in de rugzak namen wij afscheid en wensten hen een fijne lunch.

Wij liepen naar het kasteel.

Knaresborough bleek de moeite van de lange rit waard.

En we hadden geluk dat het droog bleef.

Zoals in iedere gemeente krijgen de gevallen militairen uit de Eerste -en Tweede Wereldoorlog hun welverdiende monument.

Manlief ontdekte dat hij zijn wandelstok was vergeten en snelde zich terug naar het koffietentje.

Ik trok mijn eigen plan en wandelde door het stadje.

Veel independent shops en dat is een goed teken.

We ontmoetten elkaar weer in de coffee shop dat voor de gelegenheid nu tea room werd.

Ja hoor: ze zaten er nog, met resten tosti op de borden - aan ons tafeltje. Dus namen wij hun tafeltje.

Ze brandde meteen los en wilde alles over "mijn kleine landje" weten.

Het romantische beeld van Nederland wist ik in een paar zinnen uit haar hoofd te praten. Met haar zus besprak ze de politiek nooit.

"We ouwehoeren dan."

Haar Engels en Nederlands waren gelijkwaardig slecht.

Wie de man tegenover haar was weet ik niet, maar toen de serveerster kwam vragen of ze samen op de foto wilden zei ze nee.

Terwijl ik haar bijpraatte over de huidige stand van zaken in het moederland genoten wij van onze thee en cakes.

De Victoria sponge was waanzinnig lekker en vers.

Ze bleef maar vragen en vragen en begon zelfs over "het ziekenfonds."

Wij keken elkaar aan en moesten lachen. Maar zeker niet uitlachen.

Enfin: ze bestelde ook Victoria sponge. Volgens mij om de tijd met ons te rekken.

Dankzij wat geouwehoer is haar kennis over haar kleine landje wat bijgespijkerd.

Maar met haar zus zou ze een hartig woordje wisselen, want die vertelde haar nooit wat.

Terug op weg naar de camping zagen we de buien al hangen.

******