Nagenieten

De markt in Iseo...

....waar geen goedkope lapjes, maar haute chaussure verkocht wordt.

Prego Signora – delet-uh

Ver buiten het seizoen en toch al drukte bij de grens in Chiasso.

Een echte grens – met echte (Italiaanse) macho douaniers: ik wist bijna niet meer wat dat was. Dus maakte ik een foto, van (voor mijn gevoel) verre.

We werden aan Italiaanse kant staande gehouden. Even aan de kant.

“Oh jee – vanwege de foto?”

‘Welke foto,’ vroeg P., die het duidelijk niet door had gehad. ‘Nee, joh, ze vinden het een interessant leuk autootje.’

Sure – de douane houdt je aan vanwege een leuk autootje.

Het lekkere ding, in zijn op maat getailleerde groene uniform stond binnen no time naast de Mini. Ik moest in de auto blijven.

Niet flauw doen El, hij was allervriendelijkst.

“Can-uh I-uh pleas-uh see-uh your-uh camera pleas-uh..”

Dus toch.

Ik had geen foto mogen maken. Na het deleten wilde hij het nog wel even checken.

Later vroeg ik me af of ze ook alle mobiele telefoons checken. Het was okaii en we mochten verder.

Maar wat zie ik nu?

Zwerfkatten

Je kunt denken/zeggen van Italianen wat je wilt. Een ding is zeker: ze zijn goed voor dieren.

Zo is er middenin Iseo een enorme kattenbak, zo groot als mijn tuin in Brouwershaven, waar de daklozen hun behoeftes kunnen doen en waar ze gevoerd worden.

Ik vind het niet echt een prettig gezicht. Dat komt ook omdat ik bang voor katten ben.

Maar alle zwervers komen hier tesaam en dat is wel bijzonder.

****

Een heerlijke avond - A delightful evening

Lago d'Iseo 

*****

Ook gladjakkers zeggen "mi dispiace"

**********************************************************************************
Italianen nemen het niet zo nauw.
Met niets.
En toch zijn ze leuk - zolang ze ons geen schade berokkenen.

Op de autostrada blijven ze niet in hun baan. Ze halen je links en rechts in. Ze zitten constant te telefoneren. Ze geven geen richting aan.

Op het zebrapad ben je je leven als voetganger niet veilig. Ze halen je in waar dat niet mag…………………………………

Pas wanneer er een carabinieri in de buurt is houden ze zich aan de regels.

Onbetrouwbaarheid is een woord dat niet in het Italiaanse woordenboek voorkomt. Het zit gewoon in hun karakter.

Zo gaan ze met elkaar om en dat onberekenbare calculeren ze waarschijnlijk automatisch in.

Voordat ik het vergeet maak ik even de bedonder balans op.
****
1. We bekeken een appartement.
- De verkoper zei dat het brand new was.
Brand new? Nee – dit appartement stond 5 jaar geleden ook al te koop, maar er heeft nooit iemand in gewoond.

- De tuin zag er verwaarloosd uit en aan het zwembad was sinds september 2011 niets meer gedaan. Maar volgens de verkoper was het onderhoud perfect.

Twee verdraiingen van de waarheid binnen een half uur.
****
2. De volgende dag gingen we met makelaar Beppe op stap.
Hij toonde ons een appartement con due grande balcone. Bellissimo.
--
Si bellissimo. Behalve dan dat mijn twee linkerhanden een constructiefout aanvoelden.
Er stond flink wat water op. Volgens Beppe zou een breinaald uitkomst bieden.
--
Grappig - Italianen gaan druk praten en gesticuleren wanneer ze onzeker zijn. En dat deed Beppe dus ook.
****

3. Maar Beppe had ons wel een nieuw eet-adres aangeraden: La Fontana – absolute klasse (waarover in een ander blogje).

Er stond heerlijke olijfolie op tafel – in mooie flesjes. Van zijn eigen bomen.
Die konden we kopen. Ik bestelde er drie.

Hij kwam ermee naar onze tafel – goed ingepakt zodat ze koel bleven. Want olijfolie moet je koel en donker bewaren.
Maar ik haalde toch een fles uit de bruine zak. Er zat geen etiket op.
Ai, jammer. Ik betaal geen €30,- voor drie blanco halve liters.
****
4. Restaurant Pernice.
Een restaurant met een waanzinnig prachtig uitzicht.
We zaten er verloren in een hoekje. Alleen.
Over het eten niets dan slechts – maar shit happens sometimes.
--

Nee, het ging over de wijn.

Ik bestelde een Lugana (een heerlijke fruitige, witte wijn uit de Garda-streek).
De ober liet mij proeven. De wijn was heerlijk, maar te warm.
--

Het was duidelijk dat de Franciacorta’s koel stonden en deze uit de kelder kwam.

Op zich geeft dat niet – als hij hem maar even in het ijs zette. Hetgeen hij beloofde te doen.
--

Na 5 minuten - geen ijs.

Ik riep de ober.
We moesten nog even wachten.

Na 10 minuten – geen ijs.
Ik probeerde hem te roepen – maar hij dook weg achter de bar. Dus liep ik naar de bar.
Er waren problemen met de ijsmaker. Of we nog even geduld hadden.

Ik had hem door. Hij hoopte dat we door zouden blijven drinken zodat hij ons in ieder geval een fles wijn kon chargen.

Ik legde P. direct een schenkverbod op. Die was inmiddels klaar met zijn antipasta.

Na een kwartier was ik niet zat, ik was het zat.
De knul bekende dat er geen ijs was en dat die ook niet zou komen.
Dus ging de fles retour.

Mijn hoofdgerecht ging zo goed als onaangeroerd terug naar de keuken en wij vertrokken.

****

5. In Iseo trakteerde P. me op een immens grote ijs van en bij Amalfi. Gevolgd door caffè en Sambuca. Zo verdron(g)(k) ik mijn eerdere teleurstelling en verdween de boosheid.

--

En nu komt het leukste:

Ik moest €21,70 afrekenen. Toen ik een €20,- biljet tevoorschijn haalde zei de baas dat het okai was. Bene cosi.
Bene cosi??
Werd ik nou weer bedonderd?

************************************************

En hoe is het bij jullie?

12 uur.

Mijn favoriete bezigheid: zwemmen in het meer.

13 uur. Tijd voor een bruisende, verkoelende Franciacorta.

**

Verlengd en verhuisd

De oorspronkelijke boeking liep vandaag af.

Wij stellen het vertrek uit dit heerlijke oord nog twee dagen uit.

Maar we moesten wel uit onze kamer.

Nou ja - dan maar naar de bovenste verdieping.

Een Junior Suite is ook niet verkeerd.

Na afdingen natuurlijk!

Het is en blijft Italië.

"No Islam"

Nee hè - toch niet ook hier?!

Dat schoot door mij heen toen ik langs dit te restaureren kapelletje in de Via Cadorna (een steeg) liep.

Geklieder. Politiek geklieder. Op deze plek vind ik het ongepast en volkomen onnodig.

Sulzano telt nog geen 1500 inwoners. Allemaal "brave" katholieken.

Hier kom je geen hoofddoek tegen. Of het moet een oud vrouwtje zijn die dagelijks in het kapelletje op haar knokkige knieën gaat voor gebed en een kruisje. En die daarna een kaarsje brandt voor een overleden loved one.

Daarom: om dit op deze plek te zien maakt me echt treurig.

****

Monte Isola

PICS

***

Mannen hebben hoge wensen

 

Goed!
We waren zaterdag dus in Bergamo.
Om kleren te kopen.
--

Wij naar Marina Rinaldi (het "grotere" zusje van Max Mara).

De dames kwamen met ladingen jurken aanzetten.

Allemaal even prachtig.
--

Maar ik wilde mijn kruid niet direct verschieten - dus kocht ik één jurk.

We zouden immers nog naar Verona gaan.
Daar is een nóg grotere Marina Rinaldi. Om te smullen.
--
Echtgenoot nestelde zich in een comfortabele stoel en liet zich verwennen met caffè en Prosecco.

Het irriteerde me mateloos dat ik niet rustig in de rekken kon snuffelen.

Een geblondeerde juffrouw stond continu in mijn nek te hijgen. Ze had de gave juist dat te kiezen wat ik niet mooi vond.

--

Zo is bruin absoluut niet mijn kleur. Zij kwam met ladingen bruin aanzetten.
Het bleek een Russin en dat verklaarde alles.

Inderdaad - ik baalde dat ik mijn slag niet in Bergamo had geslagen.
--

En toen moest ik ook nog eens andere schoenen aan.

Muiltjes van Marina Rinaldi. Want die sneakers stonden niet onder haute couture.

Echtgenoot keek likkebaardend toe.

Die houdt van hoge hakken. Mannen vinden dat blijkbaar onweerstaanbaar sexy.
--

Maar na een uur tevergeefs passen vond ook hij het genoeg.

P. ging zich er zowaar mee bemoeien. Met succes.

Hij kleedde mij (lett.) aan. Ik kleedde hem (fig.) uit.
--
Verder heb ik de hele dag met pijn in mijn voeten gelopen, maar dat was 't waard.
En echtgenoot heeft even een heerlijk moment gehad: El op hoge hakken.
--

Ik ben nog niet klaar.

Gisteren.
Monte Isola.
--
Wij stapten de boot af en hoorden een gil.

Een vrouw ging als een Italiaanse teef tekeer tegen de kapitein van de ferry.

Haar hak was afgebroken. Splinternieuwe schoenen.

De kapitein kwam met gereedschap om het stukje hak los te peuteren.

Tevergeefs.
--

Ze wiebelden voor ons uit over de eeuwenoude keien van het eeuwenoude eiland.

Ik zag haar enkels zwikken.

Wie mooi wil zijn, moet pijn lijden.

Fietsenstalling

We liepen langs de kleuterschool in Iseo en zagen deze rij fietsjes staan.

Aandoenlijk.

Allemaal Kiddy's.

Is dat een soort kinder-Gazelle? Of heeft een of andere slimmerik weer een merk verzonnen waar hij/zij een fortuin aan verdient.

Hoe dan ook - gezien de hoeveelheid roze ga ik ervan uit dat de meisjes in de meerderheid zijn.

In ieder geval qua fietsen.

*****

Maximum laadvermogen

Wie op Monte Isola woont is aangewezen op de (gemotoriseerde) tweewieler.

Daar is zelfs een speciale parkeergarage voor gebouwd.

De auto staat op het vaste land.

Een van deze dames had boodschappen gedaan. Zo te zien bij de hypermercato.

Op het eiland werd ze door een scooterende vrouw opgehaald.

Wij waren ervan overtuigd dat ze onmogelijk al die boodschappen in één keer mee konden nemen.

Maar wij zijn dan ook domme Ollanders. 

De reiseleiter

Dus dan loop je door Verona. De stad waar je al tientallen keren bent geweest.

Het is nog geen seizoen, maar prettig druk.

Bussen zijn er altijd.

Afhankelijk van het tijdstip zijn mensen monter of moe.

Ze lopen langs de terrassen en willen ook zo graag zitten, drinken en eten.

Maar de reiseleiter is altijd onverbiddelijk.

Wij treffen op dit pleintje drie groepen aan en horen Italiaans, Duits en zeer gebroken Engels. Het is onverstaanbaar maar zeer amusant.

De reiseleiters (met hun vlaggetjes) houden totaal geen rekening met elkaar.

De TOERisten hangen tegen verkoelende muren. Ze laten hun vermoeide,pijnlijke voeten even de koude kasseien voelen. Ze nemen weer een slok uit warme flesjes. Ze vegen hun gezicht af met vuile zakdoeken. Ze wapperen met hun gidsjes en  zijn het overduidelijk zat.

De brave, leergierige, oplettende deelnemers staan dichtbij hun reiseleiter. Zij stellen “interessante” vragen waardoor het allemaal nog langer duurde.

Wij lopen naar een volgend terras.

Verona in 't kort

PICS

***

Boos-aardig

Als het losbarst, dan barst het ook echt los.

Het vriendelijke Lago d'Iseo kan binnen een half uur in een "monstermeer" veranderen.

Maar het heeft twee voordelen:

- het water in het meer stijgt (tijdelijk)

- je hebt prachtige. kraakheldere vergezichten.

Opgestaan plaatsje vergaan

Bergamo - oud en nieuw

Stel:

Het regent.

Het is geen weer om aan het meer te zitten.

Dan ga je boodschappen doen in het prachtige winkelcentrum van Bergamo.

En daarna ga je naar de "Citta Alta."

Dat doe je al jaren.

Op de terugweg word je dan toch verrast door een opmerking van je echtgenoot:

"Goh, het regent altijd in Bergamo.........als wij er zijn."

*******

Over eten gesproken

Wat hebben wij vanavond goed gegeten!

Vela - Marone.

Een, voor Nederlandse begrippen, goedkoop restaurant met een Italiaanse menukaart - dus niet in het Duits en/of Engels.

Een restaurant waar alleen regionale gerechten worden geserveerd en waar (vanavond) alleen lokale gasten zaten.

Ik ben dol op antipasti. Vooral met vis.

Vis uit het meer - natuurlijk.

En die kreeg ik.

P. koos voor (vegetarische) bruschetta's.

Ik had niet naar P.,die zo dolgraag pizza wilde eten, moeten luisteren, .

De bodem was allerminst krokant en ik houd helemaal niet van deze hoeveelheid kaas.

Volgende keer kies ik vis (gegrilde sardines) als hoofdgerecht.

De rode Franciacorta wijn ging schoon op.

Maar dat is niet ongewoon voor/bij ons.

*****

Domani

Er werd ons gisteren bij aankomst gevraagd of we in het restaurant wilden eten.

Omdat we moe van het reizen waren stemden we daarin toe.

Het eten was redelijk, maar geen aanrader.

De "Engelse" tafel naast ons kon niet met de creditcard betalen. De man had een heel rijtje kaarten bij zich - maar geen een werkte.

Er was enigszins paniek in de tent.

Ook wij konden niet met onze Mastercard betalen. Ik weigerde cash te voldoen - achterdochtig als ik ben.

Domani werd mij beloofd.

Vanmorgen sprak ik de signora aan, maar die zei dat er nog steeds een probleem was. Ik moest het later nog maar eens proberen.

Later op de dag sprak ik de signor aan. Die vroeg zich af waarom ik toch zo'n haast had.

Het kon wachten tot vertrek?!

Dat ging me te ver.

Ik liet hem (in wellicht onaardige bewoordingen) weten dat ik wel bepaalde wanneer ik iets wilde betalen. Niet hij.

Toen kwam de aap uit de mouw. Het restaurant behoort niet tot het hotel.

Signor verhuurt de ruimte.

Enfin - vanavond moest ik het nog maar eens proberen.

(Volgens P. waren ze vandaag druk bezig met nieuwe kabels aanleggen - wat zou betekenen dat er met het machientje niets aan de hand was)

Wij kwamen uit Iseo waar we heerlijk gegeten hadden.

Ik liep meteen door naar het restaurant.

21.00 uur - maar er was geen mens te bekennen. Dat riep het vermoeden op dat ze geen eters hadden gehad.

De kok zag mij door het ronde keukenraam. Hij dook snel weg.

Toch moest iemand mij te woord staan. Dat was de angstige serveerster.

Ze kwam met een rood hoofd uit de keuken.

Nee, ik kon nog steeds niet betalen.

Domani. 

****