Waarom wij????

Zware storm op komst!, zo klonk het al dagen.

↑Dus draaiden we de caravan een kwartslag zodat we in ieder geval rustig in -en uit konden stappen.

Aan die luwe kant zetten we het raam 15 cm open zodat we 's nachts toch wat frisse lucht kregen.

Verder ging alles dicht -en neer. Luifel ingedraaid.

Klaar voor de storm.

Die storm leek, waar wij staan, erg mee te vallen.

We hadden ons voorgenomen uit te slapen.

In tegenstelling tot de Sprite (die al beweegt wanneer je je in bed omdraait) staat de Fendt als een huis.

Vanmorgen toch ineens een klap.

"Zou het raam eruit gevlogen zijn?" Ik wist nou niet of dat als grap was bedoeld.

We sprongen ons bed uit en bij het zien van een gat waar nauwelijks wind doorheen kwam schoot mijn hart in mijn keel.

Het voelde alsof ik uit mijzelf stapte.

Dit kon niet waar zijn.

Wij weer?

Waarom altijd bij ons?

Waarom komt dat onheil altijd bij ons aan "het raam" kloppen? 

Wat een beproeving iedere keer.

"Waar zou het raam zijn?" klonk eveneens al een grap.

Die lag gelukkig naast de caravan en leek onbeschadigd.

Geen geruzie. Geen woorden. We pakten het zwijgzaam op en probeerden maar wat.

Ik weet niet waar tijdens deze ontluistering de helderheid van geest vandaan kwam, maar het lukte ons om het raam in de sponning te zetten........op een verbogen stukje van tien centimeter na.

Nu maar hopen dat die tien centimeter gedurende de rit naar Emmen niet vervelend gaat doen.↓

Ik belde de altijd behulpzame campingbaas, als een soort van EHBO'r voor caravan.

Hij adviseerde vooral geen duct tape te gebruiken om de caravan te sparen.

Omdat we binnen het raam wel dicht wisten te maken dacht hij dat we veilig naar Emmen konden rijden.

Volgens hem had de wind een vacuüm gezogen achter de caravan en zo het raam meegenomen.

Natuurlijk belde ik ook de dealer, die ons weer uitstekend en geduldig te woord stond.

Er stond al een afspraak staan vanwege een lekkage in de natte cel.

Zoals de Drent zei: "Dat komt bij de kraan weg."

We hadden dus toch een akkefietje en daar komt deze calamiteit bij.

Een nieuw raam kost €900,- (is wel verzekeringswerk...... maar toch) en die is niet voorradig.

Eens in de zes weken rijden ze naar Duitsland om daar onderdelen op te halen.

Ze gaan proberen de kink eruit te krijgen zodat hij er weer goed in past.

Er blijven nog voldoende kinken over.

Met Jacky liep ik over de camping en ik verbaasde mij erover dat alles nog overeind, -recht en vast stond.

Zelfs het blauwe propje op de grond was niet van zijn plaats geweest.

Het waait buiten, maar mijn hoofd is mistig.

Het voelt alsof ik uit een narcose kom en terug in slaap wil zijn.

Dat ga ik nu ook doen.

***** 

Niets is toch iets

Zaterdag.

De eerste echte afkoeling en regen.

Heerlijk.

We waren op weg naar Langweer en moesten voor deze brug wachten. 

Een brug met gaten.

Leuk om weer in Langweer te zijn.

Waren middenstand en horeca drie maanden geleden dolblij met klandizie, nu was de stemming heel anders.

Er kon geen praatje van af. Alles moest gehaast, alsof het vijf uur was en ze wilden afsluiten.

Ik moest €14,88 betalen die ik wilde pinnen.

Op de display verscheen €14,90. Het gaat mij niet om de centen, maar wel om het principe + wat ze doen is ongeoorloofd.

Bij pinnen wordt er niet afgerond.

Dat werd dus een kwaaie discussie. Ze wilde me twee cent teruggeven, maar ik hield vol dat ik €14,88 wilde pinnen.

Het lag volgens de verkoopster aan de kassa. Haar collega wist die kassa blijkbaar beter te hanteren.

Achter in de slagerij werd er op z'n Fries gescholden, wat ik goed kon verstaan. 

De fietsers moesten schuilen en dat kon op de camping.↑

Wij lieten Jacky lekker rennen.

Gelukkig liet ze de eenden met rust.↓

Het was goed toeven onder de luifel.

Ik had verzonnen de ventilator van een dikke laag vettige stof te ontdoen, maar dat kon volgens manlief niet.

"Nee, hij is zo gemaakt dat je hem niet kunt openmaken. Uit veiligheid voor kinderhandjes."

Ik proestte.

"Schat, er zitten schroefjes in, dus hij kan gedemonteerd worden. De fans thuis maak ik ook altijd schoon."

"Nee, je moet blazen. Op stofzuigers zit een blaasstand. dan blaas je het stof eraf."

Ik proestte weer.

"Een blaasstand? Zo'n stofzuiger heb ik nooit gehad."

"Jawel, dat is wel zo en die ventilator kan niet losgemaakt worden."

Ik bleef proesten, maar hield vol. Het werd een eindeloos welles nietes.

"Heb je een kruisschroevendraaier?"

Hij keek in zijn gereedschapskist en kwam met een te korte schroevendraaier terug.

Ik liep naar de zachte-g-overburen, die al uren aan het opbreken waren (waarover later meer), om een lange schroevendraaier te lenen.

En die had hij. 

En die paste. 

En het demonteren lukte.

En schoon is uw kunstgebit.

"Nou, laat mij hem dan maar weer in elkaar zetten,.......dramkont."

De (zonderlinge, maar aardige) overburen zaten lang te prakkiseren of ze wel of niet zouden vertrekken.

Zondag stond als vertrekdag gepland, maar aangezien het geen fietsweer was besloten ze toch om de boel in te gaan pakken.

Ik herken die twijfel wel en ook wij hebben wel eens stand de pede zo'n besluit genomen. Maar dan konden we in ruim een uur reisklaar zijn. Ik de binnenboel - P. de buitenboel.

Onze overbuurvrouw mocht niks doen.

Hij (we noemden hem Piet) liep eindeloos te voelen aan de luifel. Die moest droog zijn.

Nerveus stiefelde hij heen en weer, ondertussen de buienradar op zijn telefoon raadplegend.

Er gingen gingen vier sigaretten over de toch al zwarte longen (zijn hoest ging door merg en been) eer ze de luifel konden oprollen. Wat een onhandig systeem.

P. draait de luifel in een cassette.

Zij moeten hem samen met de hand oprollen en op trapjes gaan staan om hem in een zak te doen.

Eén fiets ging op de dissel, de andere werd in de kleine caravan gemanouvreerd.

En toen kwamen ze erachter dat het chemisch toilet nog propvol zat. 

Die kun je niet zomaar thuis in het closet ledigen.

Maar hij heeft geen wieltjes - dus werd de poepdoos op de bagagedrager van een fiets gezet.

Zij zat maar te wachten en gebaarde naar ons dat ze niets kon doen.

Jacky rende haar tegemoet en ze kwam onze kant op. Wij hadden net een borrel ingeschonken, dus dat voelde wat ongemakkelijk.

"Ik mag niets doen. Alleen maar wachten," zei ze.

Ik hield wijselijk mijn mond maar zei dat er zat ruimte was om eruit te rijden, waarbij ik doelde op de ruimte voor onze caravan.

"Nee, we rijden zo."

Ze wees naar paaltjes en een kraantje waar hij langs moest zien te komen.

P. en ik dachten hetzelfde - maar zwegen.

Piet kwam terug. Hij zette de wc terug in de caravan en stak er nog een op.

Zij trouwens ook.

Inmiddels waren ze vier uur verder.

Met een ouderwetse slinger, op de knieën, werden de pootjes ingedraaid.

Voor het aanhaken van de auto heeft ieder zo zijn eigen methode.

Piet gebruikte auto en mover drie keer om en om.

Het neuswiel bleef gevaarlijk laag, maar wederom zeiden wij niets.

Zij liep van links naar rechts maar deed niks. Wanneer ze in overleg gingen over hoe ze de plek zouden verlaten negeerde hij haar inbreng.

Ik werd er zenuwachtig van.

Jezus wat duurde dit lang.

Dat getreuzel.

Eenmaal aangekoppeld begon operatie wegrijden.

Hij hield in eerst instantie de route via de paaltjes aan, maar na meerdere pogingen kwam hij de auto uit om ......te overleggen.............met een peuk.

Achteruitrijden was niet zijn sterkste punt. Ook niet bepaald de favoriete bezigheid van manlief.

Ze reden uiteindelijk over ons veldje en wij zwaaiden ze opgelucht au revoir.

Ruim vijf uur later.

*****

Zondagse wandeling

Gaasterland, daar waar je heerlijk (rustig) wandelen kunt.

Met de onverwachte buien komt die beschutting goed van pas.

De koelte vinden we heerlijk.

Even omschakelen, maar een verademing. We kunnen bijna niet geloven dat er een einde aan de kwelling gekomen is.

Het bos heeft ook een opdonder gehad van die ongekend lange hittegolf.

De herfst dringt zich al op. De signalen zijn er.

Gek, in een bos heb ik altijd het gevoel dat het herfst is. 

Langzaamaan hervinden wij ons

Het grote afkoeltijdperk kan beginnen en wel vandaag.

Maar eerst moesten wij nog de broeierigste nacht van het jaar doorstaan. Dat werd een ware kwelling met een ongrijpbare mug die het op mijn zweterige huid en zoete bloed had voorzien. 

De bliksem was zo heftig dat we de schotel in moesten klappen.

Het bleef maar lichten. “Is het geen vuurwerk,” vroeg manlief - die er wakker van was geworden. 

Geen gedonder, alleen maar lichten. Maar daarom moesten de dakluiken wel dicht.

P. leed aan lekkage-angsten. Neen, niet bij zichzelf. De voorraad water slonk terwijl wij niet aftapten.

Wat was er aan de hand? Moesten we terug naar Emmen of was het iets simpels?

Met grote tegenzin (Cor Olie trauma) belde hij de caravandealer in Emmen. Hij werd heel vriendelijk te woord gestaan en het probleem werd razendsnel opgelost. Een van de vijf aftapkraantjes stond open en dan loopt er water weg.

Na een goed ontbijt binnen, vanwege de wespen, volgde het huishouden.

P. aan de afwas. Ik de rest.↕

Ze hebben een speciale hondenstrook voor honden op de bruggetjes en Jacky weet dat ze daar moet lopen.↓

↑We wandelden naar Sloten (tien minuten) voor een paar boodschappen. Het kopje koffie op een terras lieten we schieten. Te druk. ↓

Het mondkapje had ik in de buurtwinkel zeker nodig.

 Een mooie blik op onze camping, links.

Er is niet tegenaan te sproeien.↑

Even wat foto's van de receptie en bistro. 

Iedere ochtend haalt P. hier heerlijke verse broodjes die we een dag eerder besteld hebben.

De middag brachten we door aan de waterkant, op het grasveld voor de woonschuit van….↓

Toen manlief twee stoelen onder een boom zette kwam ze met een gezicht op onweer naar buiten en zette ook snel een stoel neer.

Wij hadden in Zierikzee ooit een buurvrouw die bij iedereen bekend stond als Suze Gombal. Een vrouw die alles wist van iedereen en over alles. Nou deze mevrouw leek ons de Suze Gombal van Sloten.

Mijn hemel: wat een roddelpraat. En wat een anti-Hollandse attitude. Maar iedereen kent haar blijkbaar. Auto's toeteren, fietsers bellen en de een na de ander komt een praatje maken.

Ik zat met mijn rug naar haar toe maar alle gesprekken over medische problemen, de camping, de gasten, het onderhoud, de middenstand, de Hollandse toeristen, de zuiderlingen (ik denk dat ze Brabo’s en Limbo’s bedoelde) kwamen stereo binnen.

De foto van de libelle heb ik met de telelens gemaakt. Ze zaten op een stoel voor de woonboot van S.G.

Inmiddels waait de wind uit een andere hoek en komen wij een beetje op adem.