Noem dit aljeblieft geen pech. Pech is een lekke band.

Lieve José heeft afgelopen maandag de de caravan op zijn plaats gezet. 

Het fietstentje heeft de storm van afgelopen nacht doorstaan. Er is geen schade.

We waren zo lekker bezig.

Iedere dag reed er een auto vol spullen naar de opslag of naar de caravan. 

Ik ruimde ons rijdende huisje in en genoot daar intens van. We verlangen naar de heerlijke bedden. 

Reuring bij het appartement. Dat zien we graag.

Delta en KPN waren met glasvezel bezig.

Manlief had een maand geleden bij de huisarts een groot bloedonderzoek laten doen voor de CLL en hart -en bloedvaten.

Alles was goed, op een tekort aan vitamine D3 na.

Dat slikken we nu trouw.

Maandagmorgen was manlief brak.

Bij diep inademen en bukken had hij een drukkend gevoel in de borststreek.

Zijn bloeddruk en hartslag waren normaal.

"Heb ik vaker gehad en toen ging het vanzelf over," zei hij.

Manlief heeft de vervelende gewoonte mij niet alles te vertellen als het iets medisch betreft.

Is het bagatelliseren of angst? ik weet het niet.

's Avonds zei hij dat het over was. Kort daarvoor had we afgesproken dat hij naar huisarts zou gaan.

Ik ging met een gerust hart slapen.

Maar dinsdagochtend had hij toch een afspraak gemaakt.

Het drukkende gevoel was terug.

Zelf dacht ik aan stress.

Huisarts dacht ook dat het niet ernstig was, na lichamelijk onderzoek.

Toch wilde hij dat er meteen bloed geprikt zou worden. De kans was heel klein, maar de symptomen konden ook op een longembolie wijzen.

Daar moeten we een half uur voor rijden; naar Goes.

In Goes staat het medisch centrum van heel Zeeland - behalve Zeeuws Vlaanderen.

Wij hebben nog meegemaakt dat er een ziekenhuis in Zierikzee, Middelburg en Vlissingen was.

Dat bloedprikken was zo gepiept.

Nog voordat we de sleutel in het slot konden steken belde de huisarts met de uitslag.

De D-dimeerwaarde (een stof die vrijkomt bij bloedstolling) was veel te hoog. Foute boel.

We moesten direct naar de Eerste Hulp - SEH.

De geweldige huisarts had al contact gehad met de longarts, die manlief zou zien op de SEH.

Vriend A. kon Jacky opvangen, die trillend van nervositeit met hem mee naar binnen ging.

Honden voelen feilloos aan wanneer er iets aan de hand is. Ziekte, spanningen, verdriet - Jacky ruikt het.

Terwijl ik de auto probeerde te parkeren op een overvol terrein met plaatsen voor een Fiat 500 meldde manlief zich bij de balie.

Daar kreeg hij te horen dat er geen longarts zou komen en dat we minstens een uur moesten wachten.

Hij wachtte me op en was duidelijk ontdaan dat er geen longarts aan te pas zou komen terwijl dat wel was afgesproken.

"Er is toch niets aan de hand," bleef hij volhouden.

Om ons heen hoorden we mensen klagen. Ze werden naar de wachtkamer gestuurd.

"Druk druk druk, dus wachten. Het loopt minstens een uur uit. Wisseling van de wacht."

Regelmatig liet ik mijn neus zien bij de balie.

Uiteindelijk werden we naar binnen geroepen. Voor een triage.

Verpleegkundigen stelden zich niet voor. Er klonk alleen "hallo."

Op de SEH-arts na.

Algemene vragen (kortaf gesteld), bloeddruk, hartslag, temperatuur.

En weer werd er bloed afgenomen. Ook moest er een infuus aangelegd worden.

Besloten was wel dat er een CT-scan met contrastvloeistof gemaakt zou worden.

Dat prikken ging fout.

Dus liep ze om het bed heen naar de andere arm. Als ze dat nou even had gevraagd, dan had manlief haar dat meteen kunnen zeggen.

Ook dat prikken kostte haar moeite, maar het lukte. Hoewel....

Tussendoor bemoeide ik me met de vragen.

Manlief had namelijk in 2002 een trombosebeen gehad. Dat was hij even vergeten.

Ik spoot toen iedere dag antistolling in zijn buik.

We moesten weer naar de wachtkamer en zouden opgeroepen worden voor de CT-scan.

Daar hebben we weer minstens een uur gezeten.

Ik keek op de klok en zag dat het ver over vijven was.

De longarts zou wel naar huis zijn, ging door mijn hoofd.

Toen manlief werd geroepen kwam hij in een ruimte als deze ↑ terecht. Hij moest op het bed gaan liggen en werd aan de monitor aangesloten.

Hij kreeg exact dezelfde vragen als bij de triage. Onder een andere naam: amnese.

Werkelijk???????

Ja werkelijk.

Na enige tijd sloeg de monitor alarm. Wij schrokken.

De verpleger kwam en constateerde dat hij een fout had gemaakt bij het instellen.

En weer begon het wachten. 

Op wie?? Wij hadden geen idee. We werden slecht geïnformeerd.

Wel wisten we en dat bespraken we ook dat dit niet ons ziekenhuis was. 

We voelden ons ellendig.

Indien niet levensbedreigend willen wij naar ons Ikazia in Rotterdam!!

Via een gordijn kwam ik op de gang.

Ik kon alles horen.

Zo weten we het bankrekeningnummer van een patiënt. Lag er een man met een alcoholverleden. En was er een oude man met meerder breuken (waarschijnlijk een val) binnengebracht, die vanwege zijn metale conditie werd aangesproken met jij. Hij verging van de pijn, maar ook hij moest eindeloos wachten.

De verpleegster met haar schreeuwerige stem deed me denken aan een reclame: "of je worst lust."

Na een half uur werd manlief gehaald voor de scan.

Er werd mij, op mijn verzoek, een bekertje koffie gebracht.

Manlief was na een kwartier terug.

De monitor werd weer aangesloten en begon opnieuw te piepen. Niemand kwam.

Zodra ze mij op de gang zagen werd ik onvriendelijk teruggefloten.

Toen kwam de SEH-arts binnen. Zij vertelde dat het bloedprikken was mislukt.

Ja serieus. Dus dat moest opnieuw.

Werkelijk????

Ja, werkelijk.

Ze bekeek de beelden van de CT-scan maar kon het niet goed beoordelen.

De longembolie zat niet in de grote vaten - dat was wel duidelijk.

Het wachten was op het oordeel van de radioloog. Daarna zou ze telefonisch met de longarts overleggen.

Wel kon ze zeggen dat manlief voor de rest van zijn leven aan de antistolling moet. 

Ik dacht dat ik moest overgeven.

Levenslang aan de bloedverdunners, dat is een riskante bedoening. Zeker omdat hij een extreem dunne huid heeft waar snel kneuzingen en wondjes in verschijnen.

Ze verdween weer.

Er zou geen radioloog noch longarts naar de afdeling komen.

Tussen de bedrijven door hield ik zoonlief op de hoogte.

Om half acht!!!! kwam de SEH-arts met de uitslag. Een longembolie in de kleine vaten was de uiteindelijke diagnose..

Ook werd de behandeling besproken.

Te beginnen met een zware dosis die na een week lager wordt.

Aangezien hij in 2002 trombose heeft gehad is levenslang slikken onvermijdelijk.......met de risico's vandien.

Denk aan medische ingrepen (bloed). Denk aan de tandarts/mondhygiëniste (bloed), ongeval........

Gezien de CLL (Chronische Lymfatische Leukemie) moet manlief ook gezien worden door een internist.

Daar haakte hij meteen op in: "Dan ga ik het liefst naar mijn internist in het Ikazia."

Daar ging ze mee akkoord. Het traject dat manlief zal moeten volgen werd in werking gezet.

Ze begon over het risico op bloedingen, zowel intern als extern.

"Plas en ontlasting goed in de gaten houden."

Geen troostende, bemoedigende woorden.

"Nu weet u de uitslag," was alles.

Slecht nieuws werd met een glimlach afgeleverd.

Totaal geen empathie.

Wij wilden maar een ding..............naar huis. Weg uit deze horror film.

Ik vergat naar de bloeduitslagen te vragen.

We waren daas, murw geslagen.

We liepen naar de parkeerplaats toen we geroep achter ons hoorden.

De verpleger rende op ons af: "mijnheer, de infuusnaald zit nog in uw arm."

Werkelijk????????

Ja werkelijk.

We waren om 20.15 uur thuis.

Doodmoe, gespannen, verdrietig, hopeloos, hulpeloos, verward, angstig - maar vooral doodmoe.

En ondanks die moeheid wilden wij toch achter de bloeduitslagen zien te komen en dat lukte mij.

We zijn sinds 2002, toen hij de diagnose CLL kreeg, goed bekend met bloedwaarden.

Ik ontdekte meer dan de SEH-arts had verteld. Sterker nog, ze had er niet over gerept.

Geslapen heb ik nauwelijks.

Wel heb ik vreselijk gehuild.

Manlief kon dat pas nadat hij vanmorgen werd gebeld door onze zoon.

Vanmorgen hebben wij (op ons verzoek) de brief van de SEH-arts aan de huisarts onder ogen gekregen.

Ook daar stond een falikante fout in.

Werkelijk?????

Ja werkelijk.

Manlief heeft de medicatie opgehaald.

De huisartsenpraktijk is geweldig. Empathisch, maar ook adequaat. Geen vraag is teveel voor ze.

Morgen belt de huisarts en dan kan manlief zijn hart luchten.

We hebben alle te bespreken punten op papier gezet.

Het leven nam een wending in 2002.

Sinds 2013 was de CLL onder controle en leek zelfs weg.

Nu slaan we weer een ongewenst pad in - op een meer dan ongewenst tijdstip.

*****

Even bijpraten

In 2006 begon ik met dit blog. Het enthousiasme was destijds zo groot dat ik dagelijks een stukje fabriceerde.

Mijn vaste lezers missen dat misschien, of misschien ook niet.

Aan de lay out heb ik niets veranderd. Ik vind het wel goed zo.

Echter, momenteel ontbreekt de tijd gewoon. ↑In de garage, de berging, de huiskamer en zelfs in de slaapkamer staan de verhuisdozen gestapeld.

We zijn al vier keer met een bomvolle auto naar de stalling in Middelburg gereden, dus die vult zich (iets te) gestaag.

Het is ook lastig: een half jaar in de caravan en een half jaar in een huisje.

Het inpakken doe ik. Heb ik al 10 keer gedaan.

Manlief zou wat meubeltjes wit schilderen. Hij is daar weken mee bezig geweest, maar het resultaat valt erg tegen. ↓Oma's theekastje en hangoor belanden toch bij het grof vuil.😕

Over een maand wordt ons appartement leeggehaald en halen wij onze nieuwe caravan op.

Inmiddels heb ik een goede stalling op Wacheren gevonden.

Afgelopen dinsdag zijn we gaan kijken. Het ziet er keurig uit en het voordeel is dat we 24/7 bij de caravan kunnen - dus daar gaat hij in oktober een plaats krijgen.

Ik mocht een zakje errepels meenemen. 

Een dag eerder hadden we een onroerend goed aanslag ontvangen van de gemeente waar we in het voorjaar gaan wonen.

↓Nou, dan voel je je meteen thuis...........toch?

Akkefietjes waren er ook.

Zo zag ik dat de Postcode Loterij €15,50 van mijn rekening had afgehaald.

Ik had in november opgezegd!!!

De mevrouw die ik toen aan de telefoon had beloofde het in orde te maken en gaf me de maand december gratis erbij.

Wij vonden dat heel aardig.

Maar toen ik mijn bankafschrift zag was ik helemaal niet blij, dus bellen.....

Het werd, zeg ik eerlijk, goed opgepakt.

Ik was niet goed voorgelicht.

Nadat mij die extra maand was aangeboden had ik blijkbaar nogmaals moeten opzeggen.

Logisch???

Neen dus. Onduidelijk wel. Leek op een trucje.

Maar ik kreeg sterk de indruk dat ik niet de enige was bij wie dit was gebeurd.

Goed - mijn donaties werden per direct stopgezet en ik kreeg maart terug.

Maar voor januari en februari moest ik bij een andere aflevering zijn: de ledenservice.

"Maar wie heb ik dan in november gesproken?"

"Een extern bureau." Gewoon thuiswerkers dus.

Enfin - ik werd doorgeschakeld naar degene die over de financiën gaat.

Weer vertelde ik wat er was gebeurd en dat ik mijn geld teruggestort wilde zien.

Maart was okee, maar januari en februari niet.

Ze begreep mijn frustratie wel goed en bevestigde ook dat het geen reklame voor de Postcode Loterij was.

Ik hield vol dat de eerste medewerker mij had gegarandeerd dat de gehele bijdrage terug zou komen.

Ze ging overleggen met haar meerdere en kwam na vijf minuten terug.

Heel aardig hoor.

Ik denk dat mijn 70ste verjaardag (morgen) ertoe heeft bijgedragen, want het geld komt terug.

Tja, en dan het mooiste nieuws als laatst.

Manlief hoeft niet meer naar de hematoloog.

Hij is ontslagen.

Sinds 2013 (na die zware, vroegtijdig gestopte chemo) zijn er in zijn bloed geen sporen meer de bekennen van de CLL.

Het werd in 2002 ontdekt in Friesland, waar wij toen woonden.

Het was DE reden om naar Rotterdam te verhuizen zodat hij behandeld kon worden in de Daniël den Hoed/EMC.

Twee jaar geleden meldde zijn hematoloog aldaar, met wie hij een nauwe band had opgebouwd, dat zij afscheid van hem moest nemen.

Wij vonden dat heel verdrietig, maar wel begrijpeijk.

Zijn gezondheid was te goed voor het Erasmus.

Dus werden de controles in 2024 overgenomen door de hematoloog van het Ikazia.

Maar ook daar komt nu een eind aan. De huisartsenpraktijk is nu het aangewezen traject.

Fantastisch, maar ook bizar - want CLL is een ongeneeslijke vorm van leukemie.

Ja, ik zit het nu nog even op te zoeken en kom dan o.a dit tegen:

Tot nu toe kan met chemotherapie geen volledige genezing worden bereikt. Wel is een tijdelijk verdwijnen van ziekteverschijnselen mogelijk.

Omdat CLL voorlopig nog beschouwd wordt als ongeneeslijk, wordt in het begin vaak afgewacht met behandeling als er geen symptomen zijn.

Ik ben natuurlijk heel blij, maar toch blijft iedere controle spannend. Na 23 jaar poets je dat niet zomaar weg. Dat gezegd hebbende: mocht de chronisch lymfatische leukemie zich weer openbaren, dan  ontwikkelt hij zich heel traag - en dat geeft een gevoel van zekerheid.

CLL was de reden dat we terugkwamen naar Rotterdam.

Nu die sporen niet meer traceerbaar zijn kunnen we met een gerust hart Rotterdam vaarwel zeggen.

Of tot ziens.

******

Minpuntje

Met een gekneusde nek/schouder krabbel ik een blogje.

Ik denk dat ze bij het overhevelen van de operatietafel naar mijn bed zijn vergeten mijn hoofd te ondersteunen. Het is momenteel niet mijn voet waar ik pijnstillers voor slik.

Enfin, ik was in een hoera stemming want het lopen ging goed. Toch werd ik snel teruggefloten door de orthopeet. Ik moet echt, tot de hechtingen op 29/11 verwijderd worden, op mijn hiel lopen.

De wond mag niet belast worden.

Ik verliet met drukverband↑ het ziekenhuis. Dat mocht na twee dagen al vervangen worden door een pleister.

Inmiddels is de wond droog en hoewel het geen fijn borduurwerk is - toch ziet het er rustig uit.

Zondag en maandag kwam toch die terugslag: gammel van de narcose?

Met een paar gele sokken en een schoenhoes↓ moest ik het doen en dat is geen doen.

Een klein smetje op mijn goede ervaring met Ikazia.

In voorbereiding op de operatie was me verteld dat ik een speciale schoen zou krijgen.

Niet dus.

Binnenkort is Tutti jarig en ik wil hem toch graag feliciteren. Met dit weer kan ik toch moeilijk in een sok en een plastic hoesje naar buiten.

Via BeterDichtbij (ideale app) heb ik aan orthopedie gevraagd of ik zo'n schoen kon krijgen.

Manlief kon vanmorgen bij de gipskamer de voor mij zo belangrijke schoen ophalen.

Het maakt het lopen op mijn hiel een stuk makkelijker.

Met Jacky op mijn netvlies zakte ik langzaam weg

Donderdag was het dan zover. 

Om zeven uur stond ik onder de douche. Wetende dat dat een paar weken een no go area is, bleef ik er extra lang onder staan en waste mijn haren.

Vanwege de alarmerende verkeersinformatie op de radio wilde ik al om acht uur weg. Om half negen stapte ik het ziekenhuis binnen.

De geplande tijd was negen uur, maar ik mocht vast plaatsnemen bij het eerste bed. Gezien mijn vorige slechte ervaring op een gemengde zaal zou ik nu alleen vrouwelijke lotgenoten naast me vinden en dat vond ik een geruststellende gedachte.

Om kwart voor negen kwam de verpleging de intake doen, bloeddruk meten, vragen stellen, dingen uitleggen, etc.

Ik zou om elf uur naar de OK gaan.

Dus nestelde ik me met mijn telefoon in een stoel en appte de tijd naar manlief.

Nog geen minuut later, verpleegster D. was nog op zaal, ging haar telefoon. Ik mocht meteen naar de OK.

Was er iemand uitgevallen?

Hoe dan ook - een meevaller voor mij, maar ik moest heel snel goed uitplassen en mij uitkleden.

D. hielp me en stelde me gerust.

Even na negenen lag ik te wachten bij de OK - aan de overkant lagen de "uitslapers."

Wat mij opviel was hoe accuraat alles verliep. Binnen vijf minuten was ik klaar voor de operatie.

Rond half tien werd ik naar binnen gereden.

Wel zes medewerkers (van de anaesthesie, verpleegkunde, orthopedie) stelden zich aan mij voor.

En natuurlijk dr. C die meteen mijn gedachte aan de operatie weghaalde door te vragen of ik ook naar de boxwedstrijd tussen Jake Paul en Mike Tyson ging kijken. Hij was voor Tyson, ik voor Paul.

De vrouwelijke anaesthesist vroeg mij aan iets leuks, liefs of moois te denken.

"Weet u waar u aan gaat denken?"

"Ja, aan mijn hondje."

Het kapje met roes werd op mijn mond geplaatst en haar zachte, vriendelijke stem moedigde mij aan rustig maar diep in te ademen.

Met Jacky op mijn netvlies zakte ik langzaam weg.

En inderdaad, ik werd (aan de overkant) heel rustig wakker.

"Hoe laat is het," was het eerste wat ik vroeg.

"Half elf."

Dan was het een vlotte ingreep geweest en dat voelde goed.

Ik kreeg een waterijsje.

"Goh, u bent goed wakker," zei D. die me weer kwam halen.

Terwijl we teruggingen naar de dagverpleging vertelde ze dat ik het verband er na twee dagen al af mocht halen. Ik zou pleisters mee krijgen.

Dat was een fantastisch bericht.

"En u mag er ook functioneel op lopen," zei ze. "Waarschijnlijk heeft u de krukken helemaal niet nodig."

Ik was stomverbaasd.

Drie dagen eeerder was mij nog verteld dat er een dik verband om zou gaan, of zelfs gips en dat dat twee weken zou moeten blijven zitten.

Ik had twee krukken gekocht, op advies van de poli orthopedie.

Het bed naast me was inmiddels bezet door een mevrouw waar ik meteen een goed klik mee had.

Zij zou pas om een uur geopereerd worden, ook aan haar voet.

Terwijl zij honger had moest ze aanzien hoe ik een kopje soep en twee bammetjes verorberde.

We kletsten de tijd vol, wat zij vooral een heel fijne afleiding vond.

Tijd om wat uit te rusten was er niet want zuster D. vroeg of ik wilde probeerden naar de wc te gaan.

Plassen is een indicatie voor ontslag.

Het lukte me om zelf, zonder hulp of krukken, naar de wc te schuifelen. Zonder veel pijn.

Natuurlijk kreeg ik medicatie, maar geen opiaten.

Paracetamol en brufen deden hun werk!! Ook weer een meevaller.

So far so good.

Maar toch had ik moeite met de privacy van mijn kamergenoten.

Toen ik werd opgenomen was er niemand. Mijn buurvrouw met de voet was al ingecheckt voordat ik terug op zaal was.

Maar om een uur of twee kwam er een jongedame binnen die nog laat in de middag een gynaecologische ingreep moest ondergaan.

Het hele verhaal moest ik aanhoren toen het meisje in gesprek ging met D.

Dat vond ik onprettig, vooral voor haar. 

De aandoening leek volgens haar verminderd en ze twijfelde of ze wel geopereerd moest worden

De arme ziel was in paniek, voelde zich ongemakkelijk, angstig en deels ook schuldig omdat ze wellicht niet geopereerd hoefde te worden.

Ze werd trouwens fantastisch opgevangen en gerustgesteld. 

Een AIOS kwam haar onderzoeken en probeerde haar op haar gemak te stellen. De operatie zou toch doorgang vinden wat ik fijn voor haar vond.

Manlief haalde me op terwijl zij haar familie appte dat haar operatie toch doorging.

In de rolstoel naar de auto was ze in mijn gedachte.

Ik hoopte dat de anaesthesist haar rustig in slaap kon krijgen, want zo hyper als ze nu was....

Jacky wachtte mij piepend in de auto op en was thuis niet bij me weg te slaan.

Haar bezorgde blik en aanhankelijkheid doen me veel.

Vandaag heb ik voorzichtig het verband vervangen door een pleister. 

Ik schuifel zo nu en dan wat door het huis, voor de bloedomloop.

Twee krakkemikkige oudjes, de een met een ontstoken teen en de ander met een geopereerde zenuw, maken er het het beste van.

De lamme helpt de blinde.

*****

 

Een vreugdevolle dag eindigde in paniek en angst

Al vroeg waren we onderweg naar Middelburg om onze handtekeningen te zetten onder het koopcontract.

We waren in de gloria.

In Zoutelande is de sloper de weg aan het vrij maken voor de aannemer. Kortom: het is begonnen.

Daarna moesten we naar onze onvolprezen fysio in Zierikzee.

Haar viel bloed in een sok op. Toen manlief die uittrok was het schrikken.

Zijn grote teen, waar een paar weken geleden een klein onschuldig wondje zat veroorzaakt door schoenen van €400,-, was vuurrood en opgezwollen.

Echter, pas toen we goed en wel thuis waren liet hij mij dat zien.

Ik schrok geweldig en was echt bang voor een sepsis. Daarom belde ik direct, onder protest van manlief, de huisarts.

Het was kwart over vier!

De stem van de huisarts irriteert me sowieso al, omdat het eindeloos duurt. De praktijk was al dicht.

Aangezien het niet levensbedreigend was belde ik het nummer van de huisartsenpost, zoals hij vermelde.

Maar weer kreeg ik een bandje. De huisartsenpost was nog dicht.

Ik maande manlief in de auto te stappen en naar het Sint Fransiscus te rijden waar de post is.

Met tegenzin deed hij dat.

Aldaar kreeg hij te horen dat hij eerst had moeten bellen.

JA HALLO!!!!

Enfin, ik adviseerde via de app wel even de CLL te vermelden, iets wat hij vergeten was te zeggen.

Kort na vijfen werd hij gezien en de arts nam het meteen hoog op.

Hij kneep in de teen, maar manlief gaf geen kick.

"Neuropathie?"

Ooooo - ja, dat was hij vergeten en daarom waren de alarmbellen nooit gaan rinkelen. Hij heeft nooit iets gevoeld.

Manlief werd naar huis gestuurd met een berg antibiotica en vandaag heb ik schimmeldodende crèmes voor hem gekocht.

Achteraf was manlief dolgelukkig dat hij meteen in de auto was gestapt en dat het serieus werd opgepakt (behalve dan door de baliemedewerkster).

Ik heb een klacht ingediend bij de huisarts.

Komt dit allemaal slecht uit??

Zoiets komt nooit goed uit, maar twee dagen voor mijn operatie brengt het wel enige paniek in huis.

Vandaag moest ik het huis op orde brengen, de bedden verschonen, volle wasmanden wegwerken, boodschappen doen, vriezer en koelkast voor minstens een week vullen.

De kerstboom staat al op het balkon. Over twee weken ga ik weer sfeer in huis brengen. 

Morgen onder het mes.

Ik hoop vrijdag weer uw blogster te zijn.

******

Mijn bloeddruk houdt niet van dokters

 

Een heikel onderwerp.

Ik lijd sinds mijn zwangerschap in 1978/79 aan hypertensie. Wellicht had ik het al eerder, maar ik kan mij niet herinneren dat het ooit werd gemeten.

Het werd een moeilijke bevalling vanwege de zwangerschapsvergiftiging.

Hoe dan ook: het zit in de genen.

Oma Egmond kreeg er plaspillen voor en ik herinner mij het zoutloze brood van bakker Van der Schinkel nog goed. Oma smokkelde, aangemoedigd door haar schoondochter die arts was (mijn moeder), wanneer wij er waren.

Ze was namelijk dol op zoute haringen, kroketten en patat. 

Maar na zo'n weekend met uitspattingen strafte ze zichzelf weer met zoutloos brood en zoutloze kaas.

Oma heeft trouwens nooit hartproblemen gehad. Ze overleed op hoge leeftijd na een kort ziekbed aan iets dat op darmkanker leek.

Mijn moeder stak haar hoofd in het zand. Ze kampte met hypertensie maar nam geen medicatie. Zij is wel overleden aan o.a. nierfalen en een lekke hartklep.

Ik ben sinds 2000 aan de hoge bloeddrukremmers. Iedere keer weer andere, want mijn bloeddruk schommelde nogal.

Sinds een paar jaar hebben wij een eigen bloeddrukmeter: aanbevolen door de cardioloog, nadat ik was doorgestuurd vanwege een verdacht hartfilmpje.

Na een paar consulten werd ik ontslagen. Ik moest het zelf goed bijhouden, want in de spreekkamer was bloeddruk altijd te hoog.

In 2020 ging het fout.

De huisarts weet het aan Covid-stress en bleef maar de medicatie verhogen, totdat ik zei dat het zo niet langer ging: 200/120!!!

Toen kwam ik op de afdeling vasculaire geneeskunde terecht in het Erasmus MC.

Een alleraardigste internist die meteen vroeg of ik weleens drop at (wat ik inderdaad deed), zette mij goed op de rails.

"Stop daar dan maar eerst eens mee en dan praten we verder."

Binnen twee weken was de bloeddruk gezakt.

De medicatie werd gehalveerd en het ging de goede kant op. Zo goed zelfs dat het de andere kant opsloeg.

Wanneer je je leven lang te maken hebt met hypertensie, dan word je argwanend wanneer die ineens aan de lage kant is.

Manlief, ook bekend met dit ziektebeeld, deed thuis regelmatig de manchet om en ook bij hem daalde de bloeddruk.

Voordat we op vakantie gingen schafte ik een nieuwe meter aan. Ik vertrouwde het niet.

Thuisgekomen bleken beide meters exact hetzelfde resultaat aan te geven, dus bracht ik de nieuwe direct terug.

Tijdens de vakantie voelde manlief zich niet lekker. Hij was doodmoe.

"Neem je bloeddruk even op," was mijn advies.

Die bleek schrikbarend laag.

Het extra pilletje dat hij naast de Losartan slikte liet hij staan.

Maar toen hij vorige week voor controle bij de hematoloog was bleek de bloeddruk 149/95.

Te hoog dus.

"Laat maar eens een hartfilmpje maken door je huisarts," stelde ze voor.

Thuis ging hij direct aan de "thuismeter," 125/80.

Keurig dus.

"Witte jassen bloeddruk," grapte ik - maar weer twijfelde ik aan onze meter. 

Ik had diezelfde middag een afspraak met de huisarts voor iets heel anders maar nam op het laatste moment onze bloeddrukmeter mee.

 "Maar u heeft een goede meter hoor," zei de wijzend naar mijn apparaatje.

"Okee, meet u zelf dan nu maar met uw eigen meter," 

Ze vond het een slim idee van me.

Niet schrikken mensen: 180/100.

Belachelijk, maar ik slaakte een zucht van opluchting en de huisarts constateerde ook weer een "spreekkamer bloeddruk."

Witte-jassen-hypertensie. Er is zelfs een syndroom naar vernoemd.

Bij thuismeting - 10 minuten later was 115/75 het resultaat.

Raar ding hoor, die bloeddruk.

Maar houd hem in de gaten!!

****

Zorgt De Zorg wel voor mij?

Op 4 april werd ik in het EMC gezien door een dermatoloog (i.o).

Nadat de diagnose gesteld was mocht ik voor verdere behandeling naar mijn eigen arts in het Ikazia.

Twee weken geleden dacht ik, met het oog op een afspraak op korte termijn, maar eens even contact op te nemen met de poli in het Ikazia. 

Noem het voorgevoel. En inderdaad...er was niets ontvangen.

Ik belde het EMC. Ze zouden er vaart achter zetten, zo werd mij beloofd. De dermatoloog i.o. had alleen fiat van haar baas nodig.

Vandaag (donderdag) informeerde ik weer bij Ikazia.

Neen, nog steeds niet.

Ik weer bellen met EMC: "66 wachtenden voor u."

Daarna een e-mail gestuurd naar de dermatoloog. Ik werd na een half uur gebeld: verkeerde afdeling.

Daar ontstond een discussie over. Ik had geen schijn van kans en liet mij doorverbinden met.....???

"Neen mevrouw, er is momenteel niemand. Belt u morgen nog eens."

Ben ik razend?

Ja, ik ben razend. Dat ik hier als patiënt mee bezig moet zijn.

Ik schrijf dit op mijn mobiel in de wachtkamer van de tandarts.

Er komt een meneer naar buiten. Zijn zoontje klaagt dat de fluor behandeling zo vervelend was.

De man zegt dat hij niet moet zeuren.

Hij meldt zich bij de balie voor een nieuwe afspraak.

In de Covid-jaren is hij niet bij de tandarts geweest. Nu heeft hij veel gaatjes en moet zijn gebit gereinigd worden.

Maar er is momenteel geen mondhygiënist (al meer dan een jaar) in dienst en ze liggen niet voor het oprapen.

"Bij wie moet ik dan terecht," is de terechte vraag van de man. De assistente geeft aan dat er een groot tekort aan mondhygiënstes is, maar ze gaat voor hem zoeken.\

Hij heeft er weinig vertrouwen in. 

"Hier naar de tandarts en ergens anders mijn gebit laten reinigen? Ik ken mijzelf, dat laat ik versloffen."

Hij is klaarblijkelijk ook financieel niet in staat veel behandelingen voor een gezond gebit te laten doen. De assistente is vol begrip en doet haar uiterste best. 

Met een afspraak om de gaatjes te laten vullen plus een telefoonnummer van een mondhygiëniste verlaat hij het gebouw.

Ik vraag me af of hij er iets mee doet.

Wij mogen naar binnen en komen er met wat tandsteen verwijderen goed vanaf.

Inmiddels zijn we een dag verder.

Ik heb het telefoonnummer gedraaid dat mij gisteren is gegeven, van het secretariaat.

Volgens de medewerker is de brief op 29 april verstuurd. Ze belooft het nog een keer doen.

Ik krijg een goede tip: op mijn EMC kan ik ook brieven inzien.

Inmiddels heb ik het gevonden en de brief, die ik mee naar mijn afspraak zal nemen, uitgeprint .

Hoe gaat dit met minder assertieve, mondige patiënten?

****

Op de alarmknop gedrukt

Gisteravond hadden we gezellig gegeten met onze vriendin.

Mijn kokerij was in goede aarde gevallen. Iedereen had zitten smullen.

*****

"El, ik ben erg misselijk," hoorde ik vannacht om een uur of twee naast me. "Ik heb al een emmer gepakt."

Kort daarop brak de oorlog in zijn maag -en darmen uit en dat hield niet op.

Hij kon vanmorgen geen stap meer verzetten. Eén slokje water leidde tot een golf van braaksel.

Ik deed mijn arme lieverd zelfs een luier aan die we godzijdank nog in huis hadden van ik-weet-niet-meer-wanneer.

Zelf had ik nergens last van en ook onze vriendin, die ik toch maar even belde, was prima in orde.

Dat er een arts moest komen was duidelijk.

Dus belde ik de huisartsenpost weer, maar liet mij dit keer niet met 25 wachtenden voor me in de anderhalf uur durende wacht zetten.

Ik drukte dus op de noodtoets.

Er was ook geen denken aan dat ik manlief naar het SFG zou vervoeren.

Moedig en zelfverzekerd zette ik mijn betoog in, die niet afwijzend werd ontvangen.

Sterker nog, binnen een half uur stond er een vrouwelijke arts voor de deur. Een hele kordate vrouw die direct de ernst van de situatie inzag.

P. werd uiterst zorgvuldig onderzocht. Diagnose: gastro-enteritis (ontsteking van het maag-darm kanaal).

Ze vreesde wel uitdroging na het zien van de foto's die ik had gemaakt van de laatste aanval.

Drinken mocht hij niet, ook geen kleine slokjes.

"Heeft u cola in huis?"

"Ja, maar wel Zero."

"Dat is jammer, want ik wil ORS = oral rehydration solution maken. De mengsel van zout, suiker en vloeistof. Dat dienen we uw man dan druppelsgewijs met een theelepeltje toe, als een soort infuus - maar dan oraal. De caffeïne in de cola is ook goed. "

Maar dan gaan we dat even in de keuken maken. "

Ze keek naar zijn onderbeen en pake precies de pijnlijke kuit.

Ik zag trouwens geen vreemde dingen meer aan de voet. Nog iets dikker dan de andere misschien.

In de keuken ging ze aan de slag met water, suiker en zout.

Ik moest aan mijn schoonvader denken die apotheekhoudend huisarts was en ook zelf drankjes en zalfjes in elkaar flanste.

Anno 2022 deed deze moderne arts dat dus ook.

Ik moest proeven en zij proefde.

"Nee, nog wat zout," zei ze met haar Duitse tongval.

"Nee, nu is het te zout. Nog een paar korreltjes suiker."

Mijn sympathie voor haar groeide en zij had door dat wij ook niet bepaald onnozel zijn.

Dat vergemakkelijkte de communicatie.

Toen ze manlief theelepeltjes ging voeren smold ik.

Ze wilde haar handen weer wassen in de keuken en daar vertelde ik wat er zaterdag (zie vorige blog) allemaal was voorgevallen en vooral wat er was misgegaan.

Haar mond viel open. Ze gaf meteen toe dat het slecht geregeld is.

Ik liet haar de brief van haar collega lezen. Weer verbazing.

"Dit is heel slecht. Als er een echo was gemaakt dan had u nu zeker geweten of het wel trombose is."

Van die opmerking keek ik op.

"Ja, ik begrijp niet dat er op de Spoedeisende Hulp geen echo voorhanden is. Hij kon er zelfs morgen niet terecht.........maa..aar denkt u dan dat het GEEN trombose is."

Ze gaf ruiterlijk toe dat ze daar inderdaad aan twijfelde.

"In de brief van collega T. staat verdenking trombose en dat moet u letterlijk opvatten. De bloedwaarden zijn inderdaad iets verhoogd, maar dat is voor mij geen duidelijke indicatie. 

Ik denk dat uw man vorige week een zweepslag heeft gehad. Omdat het een lang weekend is worden uit voorzorg bloedverdunnende injecties gegeven."

Ze beloofde zetpillen voor te schrijven, tegen de misselijkheid.

"Maar daar moet u wel weer voor naar het SFG."

Manlief mocht weer gaan drinken als hij dorst kreeg van de ORS en als hij echt trek kreeg mocht ik zelfs een bordje pasta met ketchup voor hem maken.

Wij waren beiden enorm opgelucht: vooral vanwege dit kordate optreden, het feit dat we serieus werden genomen en dat ze de klachten over de behandeling afgelopen zaterdag ernstig achtte.

"Als het niet goed gaat, meteen bellen," zei ze bij de lift. "En op de noodtoets drukken."

Ze lachte. 

Goed, ik kwam dus in een file terecht op weg naar Rotterdam-Noord (zie foto boven).

Onbegrijpelijk dat wij vanuit Kralingen helemaal naar SFG moeten om medicijnen te halen.

Er mochten ook maximaal drie personen naar binnen, wat ik goed vond.

De meeste mensen droegen een mondkapje.

Normaal ligt het medicijn klaar, maar hier werkt dat anders.

Ze pas aan de slag wanneer je je meldt.

Een moslima, met een ingewikkelde naam waar de assistente zich geen raad mee wist, kon zich niet legitimeren. Ook had ze geen verzekeringspasje bij zich.

Via haar huisadres en geboortedatum werd het recept gevonden.

De assistente bleef uiterst vriendelijk, geduldig -en behulpzaam.

Trouwens, bij de apotheek is er helemaal geen sprake van privacy: ze vragen niet alleen je naam en geboortedatum - ze noemen je adres en willen een telefoonnummer horen.

Daar moest ik wel hartelijk om lachen.

Toen ik eindelijk aan de beurt was bleken de voorgeschreven zetpillen niet in huis.

Er moest gebeld worden met de dokter.

"Ja, maar daar heb ik er nog maar vier van." hoorde ik de assistente tegen de arts zeggen.

"Ik wil ook graag ORS kopen," vulde ik aan.

Dat lijkt mij wel handig om in huis te hebben.

Inmiddels was het half vier en liep ik de hele dag op één kopje koffie. 

Ook Jacky was verwaarloosd, maar die voelt feilloos aan wanneer ze zich rustig moet houden.

Toch ging mijn aandacht in eerste instantie uit naar haar. Uitlaten en eten.

Manlief probeerde de zetpil letterlijk krampachtig binnen te houden.

"Ik heb erge dorst," zei hij.

"Dat is heel goed. Precies wat de dokter zei. Je mag gaan drinken. Cola."

En toen was het tijd voor de prik in de buik.

Het lukte mij tot twee keer toe niet om het rubberen dopje van de spuiten af te trekken.

De eerste keer prikte ik in mijn vinger en de tweede keer raakte de naald mijn ketting.

Twee spuiten weg.

De derde ging goed.

Ik ben blij dat morgen de week weer begint en wil deze paasdagen zo snel mogelijk achter me laten.
*******