Films

Mijn zoon en ik houden van films, maar het komt er eigenlijk nooit van naar de bioscoop te gaan.
Wanneer we in de V.S. zijn plunderen we de Blockbuster waarna we weer helemaal bij zijn.
Nu, in deze zomervakantie, halen we de schade in.
"Munich" van Steven Spielberg stond ook op ons verlanglijstje en die haalde ik tegelijk met "Flightplan" en "Walk the line".
Die laatste kon ons totaal niet boeien, de film kwam maar niet op gang. In tegenstelling tot een andere autobiografie "Ray" was dit een film die niet zal blijven hangen.
"Flightplan", was aardig, maar toch ook niet zo spannend als ik verwacht had. Het einde was enorm teleurstellend en een regelrechte sentimentele tearjerker, wat totaal niet in de film paste. Jammer, want over het algemeen ben ik een fan van Jodie Foster.
Gelukkig hadden we het beste voor het laatst bewaard en dat was "Munich".
Spielberg slaagt er weer in realiteit en fictie op een geloofwaardige manier te mengen en de beeldopnames , op zijn Spielbergs, zijn geweldig. Hij heeft daar nou eenmaal patent op. Zo nu en dan lijkt het op een BBC-documentaire.
Op het moment dat je denkt dat hij een pro-Israelisch standpunt inneemt, komt er juist een verrassende wending. Hij slaagt er, als Jood, goed in een objectief beeld te geven van de strijd tussen Israël en de Palestijnen en dat vind ik knap. Het is geen gladde film, integendeel zelfs.
Een film, die waarschijnlijk over 25 jaar nog actueel is. Eén van de laatste scènes speelt zich af in Beiroet, wat nu weer onder vuur ligt.
Morgen ga ik weer wat films uitzoeken, maar "Munich" staat deze dagen op mijn netvlies gegrift.
De wereld staat in vuur en vlam, dat is geen fictie.

Roots

*********************
Ik heb, sinds ik aan het schrijven ben, melancholieke stemmingen.
Het ophalen van herinneringen maakt mij razend nieuwsgierig, zowel naar moeders als naar vaders kant.

Ik heb altijd wat gehad met die familie in West Friesland.
De contacten waren schaars doch goed.
In mijn jeugd heb ik veel bij mijn grootouders in Egmond gelogeerd en maakte dan uitstapjes naar Broek op Langedijk, alwaar wij oudtantes en ooms bezochten.

Het daagje op bezoek heette te gast. Bleef je logeren, dan was je te warskip.

Heel toevallig vond ik onderstaande genealogische gegevens op het internet.

De eerste Albertus (1832 - 1867) is mijn betovergrootvader. Albertus is een naam die in alle generaties terugkomt, soms wel meerdere keren evenals Klaas.
Mijn grootouders waren niet erg orgineel in het verzinnen van namen. Ze hadden 2 zonen: Albertus Klaas (mijn vader) en Jan Klaas.

Albertus (1863) en Maartje zijn mijn overgrootouders, die volgens mij in een molen woonden. Ik kan mijn beide, altijd in het zwart geklede, opoetjes (zo werden de overgrootmoeders bij ons thuis genoemd), nog vaag herinneren.

Wat ik zo bijzonder vind, is dat er geen straatnamen waren. Het was Huis / nummer.

Albertus ten Bruggencate, geb. te Almelo 1832, ovl. te Nijverdal (Wijk B #192) in 1866.
Hij trouwde met Trijntje Bosch op 1 juni 1855 in Stad Almelo.

1) Albert Thomas ten Bruggencate, geb. 27 dec 1857 te Zuid-Scharwoude, ovl. 25 jun 1858 te Zuid-Scharwoude, Adres Huis 140 25 jun 1858
2) Catharina ten Bruggencate, geb. 8 jan 1860 te Zuid-Scharwoude, ovl. 19 jul 1860 te Zuid-Scharwoude, Adres Huis 69 8 jan 1860, Adres Huis 69 19 jul 1860
3) Albertus ten Bruggencate, geb. ± 1863 te Almelo, beroep(en): schipper, woonplaats(en): Broek op Langedijk Gehuwd 10 mei 1888 te Broek op Langedijk, getuige Jan Klaasz Bak, getuige Willem Borst, getuige Pieter ten Bruggencate, getuige Arie Bak met: Maartje Bak, geb. 15 nov 1865 te Broek op Langedijk, woonplaats(en): Broek op Langedijk, dochter van Cornelis Klaasz Bak en Reinouwtje Schagen (mijn overgrootouders)
4) Pieter ten Bruggencate, geb. 17 feb 1864 te Zuid-Scharwoude, beroep(en): winkelier, woonplaats(en): Koedijk, Adres Huis 6 17 feb 1864
5) Harmanna Elisabeth ten Bruggencate, geb. 10 feb 1865 te Zuid-Scharwoude, Adres Huis 7 10 feb 1865

Goed nieuwsshow

Vanmorgen ontving ik van de Humanistische Omroep onderstaande mail. Aangezien ik de publieke omroep een warm hart toedraag, zeker nu de commerciëlen het hele omroepbestel verzieken, plaats ik dit bericht graag. De kleine omroepen met kwaliteitsprogramma`s dreigen ten onder te gaan, maar vechten hard terug, met goed resultaat.

Beste 747Live luisteraars: Goed nieuws!
“Ongelijke behandeling humanisme ongeoorloofd”
Humanistische Omroep wint rechtszaak tegen Commissariaat voor de Media.
Onzorgvuldig en niet toereikend gemotiveerd, noemde de Rechtbank Amsterdam in zijn uitspraak van 5 juli j.l. het besluit van het Commissariaat voor de Media (CvdM) om de radio- en tv-zendtijd van de Humanistische Omroep per 1 september 2005 substantieel te reduceren.
Van groot belang voor de rechtbank is vooral dat het CvdM gehandeld heeft tegen het gelijkheidsbeginsel, door bij het vaststellen van de aanhang van het humanisme in de Nederlandse samenleving andere criteria te hanteren dan bij de berekening van het aantal protestanten, katholieken en moslims.
Mede op grond hiervan zijn de bezwaren van de Humanistische Omroep tegen het besluit van het CvdM gegrond veklaard.
Het CvdM is opgedragen een nieuw besluit te nemen met inachtneming van de overwegingen van de Rechtbank.

Vooraf
Per 1 september 2005 stelde het CvdM een nieuwe beleidslijn in voor de zendtijdverdeling onder de levensbeschouwelijke 39f-omroepen. Er kwamen drie grootte-klassen: een voor levensbeschouwingen met een aanhang tot 500.000 personen, een voor die met een aanhang tussen de 500.000 en 2.000.000 en een voor die met een aanhang van meer dan 2.000.000.
Iedere levensbeschouwing diende aan te tonen over hoeveel aanhangers met ‘daadwerkelijke affinitieit’ men beschikte.
Terwijl bij het vaststellen van de zendtijd voor het katholicisme en het protestantisme het overleggen van ledenadministraties volstond en land van herkomst diende als criterium bij het berekenen van het aantal moslims, voldeden bij de Humanistische Omroep in de ogen van het CvdM drie onafhankelijk van elkaar verrichte wetenschappelijke onderzoeken niet.
De drie onderzoeken (Intomart, Motivaction en Verwey-Jonker Instituut) waren specifiek gericht op het vaststellen van ‘daadwerkelijke affiniteit met het humanisme’ en kwamen alle drie uit op een aanhang van meer dan 500.000 personen.
Desalniettemin deelde het CvdM de Humanistische Omroep in bij de kleinste van de drie grootte-klassen, zich baserend op het Woning Behoefte Onderzoek uit 2000 en het Algemeen Voorzieningen Onderzoek uit 1999.
Opmerkelijk daarbij was dat bij het katholicisme, het protestantisme en de islam kinderen wel werden meegerekend en bij het humanisme niet.

Gevolgen
Door dit besluit raakte de Humanistische Omroep - in een glijdende schaal - de helft van zijn radio-uren en bijna eenderde van de televisiezendtijd kwijt.
Getuige de waardering voor de kwaliteit van onze programma’s in binnen- en buitenland, betekende dit een gevoelig verlies van expertise, niet alleen voor de Humanistische Omroep zelf, maar ook voor de omroepen waarmee intensief samengewerkt werd in programma’s als De Donderdag Documentaire, De Vloer Op, Nieuwslicht, Radio Atelier en 747Live.
Een reorganisatie moest worden doorgevoerd waarbij gedwongen ontslag niet vermeden kon worden.

Uitspraak
In zijn uitspraak van 5 juli vernietigt de Rechtbank het besluit van het CvdM.
Het bezwaar dat de Humanistische Omroep aantekende tegen het voorbijgaan door het CvdM aan de resultaten van de drie recente onderzoeken - die de door het CvdM gevraagde daadwerkelijke affiniteit vaststelden - wordt gegrond verklaard.
De rechtbank noemt, evenals de tijdens de rechtszitting ondervraagde hoogleraar statistiek prof. J.J. Hox, het onacceptabel dat het CvdM daarvoor onderzoeken in de plaats stelt, die gedateerd zijn en niet tot doel hadden de noodzakelijke daadwerkelijke affiniteit in kaart te brengen. Vooral van belang voor de Humanistische Omroep en de Humanistische Beweging in Nederland als geheel, is dat de Rechtbank de verschillende wijzen waarop het CvdM de omvang van de aanhang van de verschillende levensbeschouwingen heeft vastgesteld, ongeoorloofd acht. De ongelijke behandeling van het humanisme die dit tot gevolg heeft is voor de Rechtbank een doorslaggevende reden om het beroep van de Humanistische Omroep gegrond te verklaren.
De Humanistische Omroep gaat er vanuit dat het CvdM de Humanistische Omroep op basis van deze uitspraak alsnog en met terugwerkende kracht de zendtijd verleent die geldt voor levensbeschouwingen die beschikken over een aanhang van tussen de 500.000 en 2 miljoen aanhangers.

Voor inlichtingen,
Humanistische Omroep
Bert Janssens 035-6722020

Mot aan tafel

Ze moest die zondagochtend haar ouders onder ogen komen. Met veel tegenzin was ze op tijd haar bed uitgekomen.
‘ Wat kijk jij schuldbewust ‘, merkte haar vader plagerig aan de ontbijttafel op.
Zijn argwanende blik ontweek ze. Hij irriteerde haar.
‘ Wil je yoghurt of een boterham? ’, vroeg haar moeder. ‘ Je ziet zo bleek ’.
De gedachte aan de zure yoghurt maakte haar nog misselijker. De gegiste overblijfselen van de rosé drongen zich op en irriteerden haar keel. Ze slikte het weg met slappe thee. Haar maag voelde als een overvol afvalreservoir.
Maar het gebrek aan eetlust was niet wat haar dwars zat. Dat was een fysiek probleem waar zij mee om kon gaan.
Ieder ogenblik kon de telefoon gaan. Dat moment moest ze voor zijn.

' Hebben jullie mij vannacht thuis horen komen? ’, begon ze moedig.
Haar vader knikte terwijl hij een hap ei op zijn tong legde.
Ze kokhalsde bij die aanblik, maar wist zich te beheersen.
‘ We hadden je later verwacht, was het niet leuk? ’, reageerde haar moeder.
‘ Ik ben weggestuurd ’, kwam er achteloos uit.
Even was het stil en keken haar ouders elkaar beduusd aan.
‘ Wat, weggestuurd, hoezo weggestuurd? ’, vroeg haar moeder geïrriteerd. ‘ What happened ? ’
Er volgde een tirade van vragen, opmerkingen en verwijten.
Ze liet haar ouders uitrazen en wachtte op haar kans haar verhaal te doen. Het was iedere keer hetzelfde tafereel, ze kende de procedure.
‘ Nou……………………’, vroeg haar vader ongeduldig. ‘ Wat is dit keer je verhaal, wat zijn je uitvluchten nu weer ? ’

Ze negeerde zijn uitval en begon te vertellen.
‘ Er was veel drank, teveel drank en toen zijn we met zijn allen in de vijver gesprongen.
Mijnheer en mevrouw vonden het allemaal goed en zorgden zelfs voor handdoeken en badjassen.
God, nou ja en toen ging ik een beetje te ver met het vriendje van Sonja. Hoewel ik eigenlijk niets deed hoor, we stonden gewoon een beetje te geinen zo bij elkaar.
Nou en toen ging ik met mijn natte kleren op de schoot van Sonja`s broer zitten, die een vriendin heeft in België. Dat vond hij wel leuk. Althans, dat dacht ik want hij grapte dat het wel wat pondjes minder mochten zijn. Het was gewoon geinen en we hadden allemaal teveel gedronken en iedereen had lol, dus nou ja………………………’
Haar moeder verborg het hoofd in haar handen en haar vader staarde onbewogen voor zich uit.
Ze vervolgde, ‘ nou, en toen zei de buurjongen van Sonja dat hij sterk was en mij wel kon hebben, dus toen ging ik bij hem op schoot zitten. Het was gewoon geinen en de drank....
Per ongeluk gooide ik nog een peuk in de vijver, omdat er geen asbakken waren. Nou ja, gut wat is daar nou erg aan.
Maar toen vroeg de neef van Sonja of ik met hem een beschuitje wilde eten en daar moesten de jongens erg om lachen. Maar beschuit kleeft zo tussen je kiezen, dus vroeg ik of het ook een crackertje mocht zijn. Jeetje, gewoon als geintje.
Plotseling sloeg Sonja`s moeder met haar vuist op tafel. Ik schrok me te pletter. Ze was witheet en riep, wegwezen, allemaal wegwezen’......

Nog voor ze haar verhaal kon afmaken, stond haar vader op en zei met trillende stem terwijl hij naar de deur wees : ‘ dat zeg ik nu ook, wegwezen, heel snel wegwezen ’.
Ze haalde haar schouders op en stootte een verontwaardigd
' tss ' uit.
Sloom liep ze de kamer uit en legde op de gang haar oor tegen de kamerdeur.
Ze hoorde haar ouders praten.
‘ Zal ze ooit volwassen worden? ’, zei haar moeder met een diepe zucht.
Er kwam geen reactie. Beiden wisten het antwoord.

De telefoon ging.

Mr. L.W.S.A.L.B.

Het was toch altijd zo dat wanneer er een kabinet sneuvelde, de veroorzaker een nacht naar zich vernoemd kreeg?
De bekendste zijn waarschijnlijk wel 'de nacht van Schmeltzer en de nacht van Wiegel'.
Dit keer echter niet en wat vind ik dat nou sneu voor Lousewies.
Ze doet zo ontzettend haar best, maar haalt iedere keer bakzeil.
Geen lijsttrekker en nu ook geen 'nacht van Lousewies'.
Nee, Pechthold loopt weg met haar succes, wat een vernedering.
Binnen 2 weken flikt hij haar twee keer dat rotkunstje.
Er zit niets anders op dan maar blijven zitten in de kamer, totdat je 20 jaar op je teller hebt staan.
Bij mijn weten krijg je dan automatisch een lintje.
Persoonlijk ben ik heel erg anti-lintjes, maar Lousewies verdient er tegen die tijd wel één omdat ze zo schlemielig iedere keer naast de pot pist.
Nu ga ik ervanuit dat D66 de verkiezingen overleeft.
Wat Lousewies heeft overgehouden aan 'haar' nacht is een fikse kater.

Trouwens, van haar initialen kan je een woord maken wat in de voetballerij zoiets betekent als fake vallen.
Ik geef toe: het is ver gezocht , maar het komt mooi op mijn pad en ik maak graag ge(mis)bruik van mijn schrijversvrijheden.
Laat ik dus eindigen met een andere metafoor: van der Laan trachtte Verdonk te tackelen en ging (toen dat niet lukte) zelf liggen. S(ch)walbe.
Dat is een ernstige overtreding waar dit keer rood op stond.

Seizoenen

Vanmorgen kwam de schoorsteenveger onze schoorsteen raggen in Brouwershaven.
Toen realiseerde ik mij, hoe idioot vroeg men alweer met het volgende seizoen bezig is.
De schoorsteen is weer brandschoon.
Ook het haardhout is nu veel goedkoper, dus daar moet ik één dezer dagen achteraan. Twee kub. tegen de schuur opstapelen.
De winkels houden al een maand lang uitverkoop. Dat begint nog voordat de zomer überhaupt is begonnen.
Bij de Bijenkorf hangen reeds de eerste stukken van de wintercollectie.
De wintergidsen liggen bij de reisbureaus en ook ik heb mijn 3 weken in februari al al geleden geboekt. In ons geval is dat puur vanwege de prijs en de zekerheid dat we die vluchten hebben. We gaan tenslotte iedere winter weg.
Buiten vallen de mussen van het dak en ademt men smog in.
Hier binnen zit ik in het donker, met ramen en deuren dicht evenals de gordijnen en schermen.
Kunstlicht zorgt ervoor dat ik kan zien wat ik typ.

Het lijkt wel winter.

Toch?

WE zitten dus wel mooi in de finale, hè en WE winnen ook nog. Toch?
Hoe ik daarbij kom?
Nou, WE zijn toch Europa? Lid v.d. E.U. met één munt en allemaal dezelfde, door Brussel opgelegde, regels. Toch?
NL mag toch geen eigen identiteit hebben? We moeten toch Europees denken?
Nou, dat doe ik dan.
Wij, als belastingbetaler, zien ons geld geld toch ook in de staatskas van Portugal, Duitsland, Italië en Frankrijk verdwijnen? Dat zijn onze zusterstaten binnen de U.S. of Europe. Toch?

Dus worden WE wereldkampioen of verliezen zij. Het is maar hoe je het bekijkt.
Toch?

Dit en dat

Wij reden gisteren over de Brienenoordbrug richting Zeeland. Onderweg kwamen wij Ruud en Ria in hun Golf-cabrio tegen. Het zal rond het middaguur geweest zijn.
" Die gaan ook wat verkoeling opzoeken ", zei ik.
Een paar uur later las ik op teletekst dat hij om 2 uur een afspraak met de koningin had op Noordeinde.
Ze waren dus even de weg kwijt. Ik hoop wel dat hij een kam bij zich had.

Ja, het kabinet is gevallen, maar niet gebroken. Er zit een scheur in, veroorzaakt door D66 en Ruud gaat het lijmen. Eind dit jaar mag de lijm loslaten want dan zijn er verkiezingen.

Sprak ik eerder over een lang reces? Dat slik ik in.
De dames en heren moeten direct aan de campagneslag en hun strategie bepalen. Wie wil het met wie doen? Flirtpartijen en scheldkanonnades, dat gaan we de komende maanden zien en horen.
Ben heel benieuwd naar de nieuwe partij van Pastors, Eerdmans en Wilders?

Wij hadden gisteren een feest in het wit bij dierbare vrienden.
Wit, de kleur van de onschuld, van de maagdelijkheid. Het kwam wel goed uit in deze tropische temperaturen, het is koel dragen.
Ook wel lastig, want je kon mensen niet van elkaar onderscheiden.
"Heb jij Kees gezien"?
"Mmmm, ja die heeft iets wits aan".
Zelf had ik heel stout een knalrode sjaal omgehangen en P. had een blauwe broek aan.
Mijn fantasie ging met mij aan de haal: " zijn deze mensen allemaal wel zo onschuldig??" Camouflage bedekt de oppervlakte, niet de ziel, daar kwam ik deze avond op een pijnlijke manier achter.
Naarmate mijn bloed rosé werd, werd het zwart steeds zwarter en het wit steeds witter.
Ik schreef de gastheer vanmorgen: het was een perfect scenario voor een wasmiddelcommercial.

Ik ga nu verkoeling aan de Zeeuwse wateren zoeken, overdenk mijn zonden en laat mijn gedachten varen.

Sick again

" Oprah, you make me sick to the stomach".

Doodziek

Iedereen en alles is ziek of totaal gestoord.
Ja ik heb vandaag een dip, voel mij allerbelabberdst en ga daarover schrijven.
Misschien is het wat geëxalteerd, maar ik voel een machteloze woede.
Het risico dat, na dit stukje, niemand meer mijn blogjes leest neem ik op de koop toe.

Wij worden voorgelogen door ministers en onze eigen volksvertegenwoordigers, wij zitten met soldaten in een gebied (Afghanistan) waar we niets te zoeken hebben, we maken ons druk om het weer en hoe dat op de vakantieplek zal zijn, we maken ons druk om 4 rode kaarten en het missen van de kwartfinale, we helpen elkaar niet meer maar zijn vooral voor onszelf bezig, we maken ons druk omdat we ons druk maken.
Het is gewoon kloten zoals wij met ons kostbare leven omgaan.

Nog erger is het dat er gestoorden het leven van weerloze kinderen nemen.

België komt maar niet los het Dutroux-syndroom.
Ik loop de hele dag aan Stacy en Nathalie te denken, de meisjes die zo gruwelijk vermoord zijn.
De details zijn te vreselijk voor woorden, maar ze spoken door mijn hoofd.
De wereld draaide door terwijl deze meisjes doodsangsten en pijnen uitstonden.
Ik kom er niet los van.

In de V.S. houden, in bepaalde plaatsen, ouders hun kinderen 24/7 in de gaten.
Na regelmatige verdwijningen is daar de paniek toegeslagen.
Een zendertje om de pols of enkel geeft de ouders in ieder geval een gerust gevoel en schrikt hopelijk af. Ik kan het me, als ouder, nog voorstellen ook.
Je moet er niet aan denken dat je kind op een dag niet van school thuiskomt.
Kleine kinderen, kleine zorgen – grote kinderen grote zorgen?
Probeer dat maar eens aan de ouders en grootouders van die meisjes duidelijk te maken.

Het is een zieke wereld.

D` 06

Wie wordt de nieuwe leider van "Daslozen 06"?

Het sprookje is uit.

Mijn voorspelling vóór de wedstrijd tegen Portugal kwam geheel uit.
"De wedstrijd van de kaarten", zei ik onder het Portugeese volkslied. In de rust zaten mijn levensgezel en vrienden te juichen dat het 11 tegen 10 zou worden (spelers) in de 2e helft.
"Marco moet Boula wisselen", zei ik. "De Portugezen gaan wraak nemen en zijn leep".
We weten allemaal hoe het verlopen is en ik vond het nog een leuke wedstijd ook.
Met de scheids wil ik nog wel eens een potje kwartetten.
Jammer dat de Portugezen 2 goeie spelers moeten missen in de kwart finale tegen Engeland. Van mij mogen ze nl. winnen.
Marco en John dropen af, maar zitten nog vol plannen voor het EK in 2008. Ze gaan gelukkig door.

Tot ziens bij de eerste kwalificatiewedstrijd.

Vandaag liggen de oranje tompoucen voor de helft van de prijs in de winkel en bier is eindelijk weer te krijgen. De vuilnisbakken puilen oranje uit.


Life is back to "normal"?

Culturewar?

Deze column is echt voor de liefhebbers van Amerikaanse televisie, waar ik er één van ben.
Ook de geïnteresseerden, die er niet mee bekend zijn, zal dit aanspreken.

Er wordt mij vaak gevraagd wat mijn favoriete televisieprogramma in de V.S. is.
Daar hoef ik niet lang over na te denken. The Late Show (CBS) van David Letterman mis ik geen avond wanneer we overseas zijn.
Ik houd van zijn humor, zijn lef, zijn uiterlijk en vooral zijn interviews.
CBS, met programma’s als Oprah, is sowieso één van mijn favoriete zenders.
Nu maken wij ons in NL druk over zwarte Piet en of er mogelijk sprake van discriminatie is.

Afgelopen kerstmis was er in de V.S. een felle discussie gaande over het christelijke aspect van deze feestdagen. Mag ‘Merry Christmas’ of moet het ‘Happy Holidays’ zijn?
Dave had in die tijd een ander tv-fenomeen, Bill O’Reilly, te gast in zijn programma. Deze aartsconservatief presenteert dagelijks the O’Reilly factor op Fox News.
Ook daar kijk ik regelmatig naar, om te huiveren en te genieten. Bush heeft in Fox News een loyale zender, het is zondermeer het meest conservatieve wat ik mij kan voorstellen. Alles wat democraat of liberaal is, wordt met de grond gelijk gemaakt.
Je kon op je klompen aanvoelen dat dat een pittig gesprek zou worden.

Bill en Dave waren het duidelijk niet met elkaar eens. Ik vind het leuk dat ik jullie deelgenoot kan maken van mijn favoriete late night show en de discussie tussen twee televisiegiganten.

Bill O'Reilly on David Letterman

Natuurlijk kon Bill het niet laten, later in zijn eigen show nog even terug te komen op zijn gastoptreden bij Letterman. Hij is een slechte verliezer en voelt zich in zijn eigen studio veiliger dan bij CBS. Het is entertainment pur sang. Ik kan er enorm van genieten.

Cultuuroorlog_in_de_VSc.mp3

Wij moeten het doen met Robert Jensen, Andries Knevel en Catharine Keyl. Ik zie, vooral bij Jensen, dat hij de Amerikaanse late night show tracht na te doen, maar faalt daar schromelijk in. Schoenmaker, houd je bij je leest.
Hoewel Willem Duys in de jaren 60 al de Nederlandse Johnny Carson werd genoemd, toch slaagde hij er wonderwel in zijn eigen stempel op 'de Vuist' te drukken. Natuurlijk waren we toen nog nauwelijks bekend met Amerikaanse televisie, laat staan dat we shows in zijn geheel konden (na)kijken op internet.

Wat verlang ik nu naar de U.S.

Leedvermaak

Hoe pijnlijk leuk voetbal kan zijn toont dit filmpje: comic soccer

Wiedersehen 2

Ik moet mij er dit keer echt toe zetten een stukje te schrijven over onze belevenissen in Berlijn.
Het was nl. erg overweldigend en ik weet eigenlijk nog steeds niet hoe ik er nu over denk. Mijn hoofd is nog een chaos na alle indrukken.
Op de heenweg overnachtten wij in een dorpje in het Harzgebergte, wat zijn glorietijd na 1961 duidelijk had verloren. De tijd was er stil blijven staan en van die Wende werd blijkbaar niet erg geprofiteerd. Het was een zielige, armzalige bedoening waar het toerisme nog niet aangetrokken was.

Aangezien wij de volgende dag vroeg in Berlijn waren stelde ik mijn chauffeur voor eerst een bezoek aan Spandau te brengen.

Tevens zouden wij dan een glimp opvangen van het Olympisch stadion (1936). Wij kwamen echter bedrogen uit, de glimp vingen wij niet op en na lang zoeken en vragen, wist een voetganger ons een illusie armer te maken.
Spandau (de gevangenis) was na de dood van Hess in 1987 afgebroken omdat men vreesde dat het een bedevaartsoort voor neonazi’s zou worden.
Er borrelde een kille woede in mij op en ik kreeg de neiging met de voetganger in discussie te gaan, doch de ratio won het op tijd van de emotie. Ik slikte mijn brok frustratie weer in.
We reden via 100 Umleitungen, vanwege het WK, naar ons hotel vlakbij de Friedrichstrasse (checkpoint Charley). Ik herkende, op de oude bekende gebouwen na, niets meer van de stad.
Ons hotel stond midden in ‘oost’ Berlijn, wat nu het Manhatten van Berlijn bleek te zijn. De Kusfürstendam gaat het uiteindelijk verliezen van deze prestigieuze wijk met zijn dure winkels (à la PC), kantoren, luxe restaurants, theaters, opera-en concertgebouwen en de gerestaureerde oude gebouwen. Het is onvoorstelbaar te zien hoe de stad in 16 jaar een metamorfose heeft ondergaan.
De eerste dag kon ik er niet van genieten. Het irriteerde mij dat de geschiedenis zo abrupt was weggevaagd. Ik heb in 1973 gezien hoe het was met de muur en hoezeer ik die Wende heb toegejuicht, toch ben ik blij dat ik het toenmalige Berlijn heb bezocht.
Peter kon er zich totaal geen voorstelling van maken, waarop ik iedere keer grapte, ‘gelukkig hebben we de foto’s nog’.
Checkpoint Charley, de meest gevreesde grensovergang, is nu een toeristische trekpleister waar men in souvenirwinkels militaire petten kan kopen. De hele omgeving is één grote kermis. Volgens mij ga je zo niet met je monumenten om. Maar de Berlijners denken daar heel anders over.
Wij zaten zaterdagavond naast een Berlijnse jurist (goeie 60-er), die in Oost-Duitsland was opgegroeid. Zijn vader, wetenschapper, was na de oorlog door de Russen meegenomen als vliegtuigdeskundige. De Amerikanen en de Russen hadden dat met elkaar bekokstoofd.
De Amerikanen kozen von Braun.
De jurist vertelde er nogal luchtig over, maar het klonk ons razend interessant in de oren. Zijn moeder had haar man uiteindelijk via de CIA Rusland uit weten te krijgen.
Ik vertelde over mijn 1973-reis en hoe moeilijk ik het er toen maar ook nu mee had, waar hij heel lauwtjes op reageerde. Haal je de koekkoek: hij had in West Berlijn gewoond tussen 61 en 89.
Mijn reactie: ‘yeah sure, but it all depends from what angle you look at it'.
Dat beaamde hij, met tegenzin, waarop hij mij vroeg of wij uit de V.S. kwamen, vanwege mijn zware Amerikaanse tongval. Ik legde uit hoe ik daaraan kwam, waarbij ik onbewust in de verdediging ging. In zijn vraag ging een antipathie schuil, dat was duidelijk.
In alles viel hij de Amerikanen aan en hij was het er dus ook mee eens dat het verleden letterlijk begraven werd. Dat de CIA zijn vader vrij had gekregen haalde ik maar niet aan.
Dat de stormachtige bouw van de meest prestigieuze gebouwen tot Berlijns faillissement heeft geleid vond hij een acceptabele consequentie. Dat Europa dik mee betaalt aan al die luxe is meer dan normaal. Dat de scheiding tussen arm en rijk groter is dan ooit tevoren, zag hij niet als iets bedreigends.
Berlijn moet weer city number 1 van Europa worden. Alles moet groter, duurder en indrukwekkender dan elders. l’Histoire se répète?, schoot door mijn hoofd.

Ik gun de getergde stad alle geluk van de wereld.
Maar ik blijf met die vraag zitten: ‘waarom moet het verleden zo rücksichtslos vergeten worden’.
Zodat de volgende generaties daadwerkelijk kunnen zeggen: ‘wir haben es nicht gewusst’.

Het heeft ook enige decennia geduurd tot het Holocaust monument een feit was. Telkens werd het op de lange termijn geschoven, maar in 2005 gingen de deuren dan toch open. Het is misschien wel het meest indrukwekkende museum dat ik ooit gezien heb. Alle mogelijke moderne middelen, technieken, database, video's en andere communicatiemiddelen zijn gebruikt en toch is het 't meest persoonlijke museum dat ik ken.Dit komt in de eerste plaats door de familiezaal waar uit ieder land een familie belicht wordt. D.m.v. o.a videobeelden en foto's maak je kennis met o.a. de familie Peereboom uit Amsterdam. De beelden van een gelukkige familie in de jaren 30 op een trouwfeest ontroeren en maken je deelgenoot van hun gezinsleven. Het geluk is van korte duur. Van de hele familie, waar je eerst met een glimlach naar kijkt en die jou via de filmlens toelacht, is er één veilig kunnen onderduiken. Het is beklemmend. Dit museum is een aanwinst voor Berlijn, maar juist hier waren opmerkelijk weinig bezoekers.

Zowel in de Reichstag, als bij het Holocaustmuseum en het Sonycenter was de security zeer streng. Het deed mij aan de Amerikaanse vliegvelden denken. Metaaldetectorpoortjes, tassen op de band door de scanner.

Dit is museumbezoek anno 2006 in Berlijn.

Dick coacht Freek (filmpje)

Freek de Jonge maakte een grappig filmpje voor de NOS.
Het is een ode aan Dick Advocaat, die niet alleen voor Zuid-Korea een goede coach blijkt.

Wacht de reclameboodschap even af om vervolgens lachend te genieten.

Give me a break

Het heeft vannacht geonweerd en nu is het lekker afgekoeld.
We snakten 2 weken geleden naar warm weer en nu zijn we blij dat we er even vanaf zijn. Wij zijn eeuwige zeikerds.
De afgelopen dagen hebben we de schermen neergelaten en zaten dagen in het donker, maar wel lekker koel.
Nu gooi ik alles tegen elkaar open en laat de frisse lucht binnen. Ik had hoofdpijn wegens zuurstofgebrek.
Peter sprong na een lange winter weer blij op de fiets naar kantoor.
Gisteren vond hij het echter TE warm en snakte naar de airco van zijn bolide. Vanuit de koele garage, in de koele auto, om vervolgens in de koele ABN AMRO-garage uit te stappen en te werken in het koele kantoor. Mijn man is cool en vet.
Ik ga pakken voor Berlijn en laat mijn blogje even sudderen. Eerst naar de viskraam voor wat zoute maatjes, want ik moet de eerste gegeten hebben voordat ik wegga.
Woensdag zijn we er weer.

Escapisme aan de bal.

Ook Guus Hiddink is tot nu toe een winnende, succesvolle coach. Vol verwachting kijk ik uit naar de verrichtingen van Zuid-Korea o.l.v. Dick Advocaat.
Wat een heerlijkheid, dat WK. Wat een verbroedering.
We mogen even vluchten uit de harde realiteit van de dag, we storten ons in een oranjewaan(zin). We monsteren ons oranje uit, verven onze gezichten en sparen oranje dummies.
Even ontdoen wij ons van het calvinistisch imago en trachten wij Braziliaanse taferelen op te voeren.
Het WK is dr. Feelgood.
Naast het Nederlands elftal staat het oranjelegioen als één man achter de Socceroos, de T & T`s en de Zuidko`s.
Mocht NL er vroegtijdig uitliggen dan hebben we nog 3 escapes.

Wiedersehen.

A.s. donderdag gaan manlief en ik een paar dagen naar Berlijn. Nee, niet voor het WK. Daar heb ik tijdens de boeking totaal niet aan gedacht. Achteraf schrok ik ervan en kon mijzelf wel voor de kop slaan.
Gelukkig wordt er tijdens onze bezoek niet gevoetbald in Berlijn, dus zullen wij ook geen last van hooligans hebben.
Ik verheug mij op het weerzien met de voormalig "gespleten" stad.
In 1973 was ik er met 5 VWO (Rotterdamsch Lyceum) en die reis zal ik nooit meer vergeten.
Het is één van de indrukwekkendste steden die ik ooit gezien heb, juist vanwege die scheiding tussen oost en west.
Berlijn heeft, net als Rotterdam, enorm geleden en was in 1973 nog lang niet uit de puinhopen van de 2e WO herrezen.
Daartoe kreeg het ook niet de gelegenheid
De Russische bezetting stak een stokje voor de heropbouw, waardoor Oost-Berlijn armoedig en troosteloos achterbleef.
We hebben toen ontzettend veel gezien: Charlottenburg, Reichstag, Brandenburger Tor, Märkische Viertel, Pfaueninsel, Museum van oudheden, Museum in Dalem, Spandau, Schillertheater, Brechttheater (Dreigrosschenoper), Checkpoint Charley en nog veel, veel meer.
Dat zal ons nu niet allemaal lukken, we moeten een keuze maken. Inmiddels is er het nodige afgebroken en bijgebouwd.
Ik verheug mij op het weerzien met de Duitse hoofdstad en vraag me af of ik het nog herken. De beelden van 1973 staan op mijn netvlies gegriefd en daar zal dit bezoek geen verandering in brengen.

Ich bin kein Berliner, maar ik buig diep voor ze.

Dramatisch

Dit is de enige echte goede uitvoering van 'One flew over the cuckoo's nest' , de film uit 1975 met Jack Nicholson in de magnifieke, niet te overtreffen hoofdrol. Ik heb hem 3 keer gezien.

Daar moet Joop van Ellende met 'zijn supercast' van afblijven!!

In de hoodrollen Kees & Co (Simone Kleinsma en Victor Löw), die ik niet kan loskoppelen van de succesvolle comedy. Om nog maar te zwijgen van onze nationale sinterklaas, Bram v.d. Vlugt. Geweldige acteurs, waar ik niets op tegen heb, maar die dit niet aankunnen. Ze doen enorm hun best, I'm sure.

One flew.... is een verhaal dat je naar de keel grijpt, waar de cynische humor een heel bittere bijsmaak heeft. In de productie van Joop slaat de humor helemaal door, het wordt een soort Theater van de (slechte) lach.

We zijn in de pauze weggegaan, ik kon niet langer aanzien hoe de film verkracht werd. Brrrrrrrr, ik gruwel 3 dagen later nog. Ik heb zolang gewacht met mijn persoonlijke visie om in een wat mildere stemming te geraken. Helaas...............

Nu als de donder naar de videotheek om de klassieker te kopen die onze laatste toneelvoorstelling van dit seizoen z.s.m. moet doen vergeten.