Gespot

........................aan de haven van Honfleur: een echte Hollandsche Meester.

Tour de Calvados

***********************************************
Vandaag had ik eigenlijk in "mijn" stad moeten zijn. Met enige spijt en schaamte schrijf ik u dit vanuit een hotelkamer in Honfleur.
Het bombardement van 1940 op Rotterdam wordt vandaag herdacht. Groots herdacht.

Gelukkig denk ik bijna iedere dag aan die 14e mei 1940. Even voor half twee luiden alle kerkklokken in het centrum van de stad. Niet-Rotterdammers kijken dan verbaasd op hun horloge en begrijpen de langdurige, indringende klanken niet.
Ik wel - en dat is mijn enige excuus voor mijn afwezigheid vandaag.

De zon scheen vanmorgen (nog steeds trouwens), dus het dakje ging neer en we maakten een prachtig ritje door de Pays d'Auge. de foto's.

Er was markt in Cormeilles. Daar kocht ik een stukje kaas voor de lunch. U kent dat misschien wel: kaas in de ene hand, stokbrood in de andere knuist. Goed, het gaat niet om de verpakking, maar toen ik het papier openvouwde zag ik tot mijn grote verbazing dit:

Voyage

****************************
Na een kort nachtje, te wijten aan de beelden van de enige overlevende van de vliegtuigramp, zijn wij vanmorgen afgereisd naar Honfleur.
Er ging heel wat door mij heen gisteravond. Toen ook P&W de beelden lieten zien van het gewonde jongetje raakte ik behoorlijk over mijn toeren.

Natuurlijk - het is nieuws. Maar zijn er dan helemaal geen fatsoensnormen meer?
Wat is de nieuwswaarde, behalve sensatie.
Hoe vaak zijn die beelden de wereld overgegaan?
Hoe staat het met de rechten van dat kind? En wat te denken van de nabestaanden.
Ik werd er onpasselijk van en sliep dus ook nog slecht.

Het is toch te gek voor woorden dat de plek waar de nabestaanden bijeenkomen geheim gehouden moet worden om de hysterische pers(fotografen) te weren.

En wat bizar dat ik dit bericht van CNN gisteren ook nog eens onder ogen kreeg. Ieder zijn leed of man waar maak je je druk om?

Vanmorgen dachten wij even dat heel Nederland onderweg was. Naar België, Duitsland of Frankrijk.
In ieder geval naar het buitenland.

Ik hoop dat iedereen veilig op zijn bestemming is aangekomen. Na gisteren realiseer ik mij eens te meer dat dat niet zo vanzelfsprekend is.

Vreugdedansje

......................................................omdat

Dance Parade stopt in Rotterdam

ROTTERDAM (ANP) - De Dance Parade in Rotterdam houdt op te bestaan. De organisatie vindt het een te groot financieel risico om het evenement in een andere opzet te organiseren wegens het strengere evenementenbeleid van de gemeente.
Na de strandrellen in Hoek van Holland besloot de gemeente strengere eisen te stellen aan evenementen. Zo mochten die niet meer gratis zijn en alleen op een afgesloten terrein plaatsvinden. De Dance Parade was echter uniek door de tocht die wagens door de stad maakten.
,,Het is niet meer bol te werken'', zegt een woordvoerster. ,,Het is eigenlijk al misgegaan vanuit het stadhuis toen er een bericht kwam dat de Dance Parade niet meer door zou gaan. Vanaf dat moment hebben we eigenlijk alleen maar tegen de verkeerde beeldvorming moeten vechten'', aldus de woordvoerster.
In een verklaring zegt de organisatie de laatste drempels inzake de veiligheid rondom de nieuwe opzet niet meer te kunnen nemen. Het gaat er onder andere om dat er maar één kaart per persoon mocht worden verkocht, om identificatieplicht en volgens de organisatie een buitenproportionele inzet van beveiliging voor en tijdens het evenement. bron

Wat volgt.....................

Stilte

***********************
Het lijkt mij ongepast vandaag een gezellige blog te plaatsen.

De fatale crash bij Tripoli van een Airbus A330-200 van Afriqiyah Airways, waarbij tientallen Nederlanders omkwamen, is de reden dat ik één dag blogstilte inlas.

Down memorylane

***************************************

Wij spaarden kistjes.

Bij iedere antiquair, op iedere rommelmarkt of antiekbeurs: mijn echtgenoot liep kistjes te kijken. De verzameling liep dan ook fors uit de hand.

En ik maar stoffen:

kistje met schaakstukken,

kistje met liefdesbrieven,

kistjes met de eerste tandjes van Jacob,

kistje met foto's,

kistje met een microscoop,

kistje met flesjes,

kistje met knopen,

kistje met potloden,

kistje met documenten,

kistje met sleutels,

kistje met niets

En natuurlijk het kistje met de gouden hoeken! (dat zo'n prominente rol in mijn roman speelt)

Tijdens de laatste verhuizing zijn er een aantal kistjes naar een veilinghuis gegaan. Zoonlief had te kennen gegeven niet geïnteresseerd te zijn in onze "oude troep."

Maar....................verstand komt met de jaren, evenals de liefde. Het pasgekochte huis moet nu ingericht worden. Oud en nieuw is wat het stel op het oog heeft.

Dusssssssssssssss.

Als eerste gaat opa's kistje. Mijn opa, wel te verstaan. Willem ten Bruggencate was veldwachter te Egmond aan Zee en tevens schipper (skipper in het Westfries) bij de reddingsbrigade. Een man waar iedereen ontzag voor had.

Thuis kon hij uren aan de keukentafel zitten knutselen. Ik zat als kind eindeloos naar de fles met het scheepje kijken. Hoe had opa, met zijn grote klauwen, dat in vredesnaam voor elkaar gekregen.

Op de tafels in de kamer lagen dikke, wollen kleedjes. Geknoopt door opa. Als ik moe was legde ik mijn hoofd op het zachte warme kleedje en stopte mijn duim in mijn mond. Binnen de kortste keren was ik in dromenland.

Maar dit zelfgemaakte verbandkistje spant toch wel de kroon. Ik heb het niet aan het museum van de reddingsbrigade geschonken.

Het gaat naar Jacob, zo'n honderd jaar na dato.

Die Hero

******************************
Zojuist bij P&W: Annemarie Jorritsma herdenkt geëmotioneerd super-democraat, liberaal van de bovenste plank, Hans Dijkstal.

Zojuist bij P&W: Hero Brinkman zegt van de PVV een democratische partij te willen maken.

Geert Wilders zal morgen alsvolgt reageren: "ach, die Hero - die was weer eens dronken."

70 jaar na dato

Vrijdag 14 mei aanstaande opent Koos Postema de tentoonstelling VAN STAD TOT PUIN, die tot 27 september te zien is in het Historisch Museum Rotterdam oftewel het Schielandhuis.

Diverse kunstenaars verbeelden wat de cijfers slechts suggereren. Bekende Rotterdammers als Dolf Henkes, Marius Richters en Henk Chabot schilderden hun in het hart getroffen stad. Ook niet-Rotterdammers legden de verwoesting vast.
De tentoonstelling toont ruim honderd tekeningen, prenten en schilderijen.

Tele Nee 2

***********************************
Gisteravond werd mijn vrolijke moederdag abrupt beeïndigd door de digitale (af)rekening van Tele2. Voor hen die niet weten waar dit over gaat: zie label klachten.
Die blogjes had ik trouwens gebundeld opgestuurd naar de manager customer service in Groningen. In goed Nederlands - hoofd klantenservice.

Goed, ik lag mij vannacht te verbijten over die veel te hoge rekening en zag huizenhoog op tegen weer een telefonade met de klantenservice.
Opnieuw alles uitleggen, opnieuw die eindeloze discussie.......................................

Vanmorgen werd ik wakker gebeld door................klantenservice Tele2. Of alles het weer goed deed.
Als je de internethaperingen op de koop toeneemt, gaat het inderdaad weer goed.

Gelukkig werd ik op tijd wakker om over die nota, die me zwaar op de maag lag, te beginnen. Kwam dat even mooi uit.
Direct werd ik doorgeschakeld naar een andere mevrouw, die mijn gegevens al voor zich had en vliegensvlug uitrekende dat Tele2 tachtig euro zou crediteren.
Tele2 is slim. Die vergoeding komt niet direct op mijn bankrekening, maar wordt in de volgende aanslag verrekend.

Dat heet klantenbinding.

Moederdag

Regelneuker

...........................en zo hoor ik weer een verhaal (uit de eerste hand) waar mijn mond van openvalt.

Een 94-jarige dame laat 's avonds haar hondje uit. Ze woont in een keurige buurt waar iedereen de - zo nu en dan verstrooide - vrouw kent.

Op weg naar huis komt ze erachter dat haar sleutelbosje niet (meer) in haar jaszak zit.
Ze is enigszins in verwarring, maar gaat gelukkig niet terug om te zoeken. Misschien liggen de sleutels nog thuis?

Ze loopt naar haar buren. Die hebben een reservesleutel en laten haar in haar huis. Helaas worden de sleutels niet gevonden.

De buurman stelt voor - omdat het nog licht is - hetzelfde ommetje te gaan maken en voegt meteen (zonder de tijd te nemen om een jas aan te trekken) de daad bij het woord.
In de verte, op het bospad, staat een agent te praten met wat mensen. Hij vangt iets van het gesprek op en ziet dat de agent met een bosje sleutels in zijn hand staat.

De buurman stapt op de mensen af en legt uit dat hij op zoek is naar de verloren sleutels van zijn 94-jarige buurvrouw. Inderdaad het zijn haar sleutels.
De agent gelooft zijn verhaal, maar vraagt wel even naar zijn identiteitsbewijs.

Ja, en die heeft de hulpvaardige buurman nu net niet bij zich!!! (beste lezers, krommen uw tenen al?).

Even meelopen naar het huis van de oude dame wil/doet de agent niet.
Nee, er wordt een bon uitgeschreven!

Post

Zegt het voort!

Groet, 

Martin Koolhoven 

Van Zeeuwse bodem

Lente

Pim

De reeks herdenkingen deze week wordt om zes uur afgesloten in Rotterdam.

Ik woon praktisch naast het beeld van Pim Fortuyn, bij het Schielandhuis. Op 6 mei komen daar een handjevol mensen bij elkaar. Onbekende mensen. Mensen die Pim Fortuyn nog steeds aanbidden. Sorry dat ik het zeg, maar het is een armetierige vertoning. Pijnlijk – Pim onwaardig.

Mat Herben, Joost Eerdmans, Herman Heinsbroek, Ferry Hoogendijk, Winny de Jong…………………………mensen die vanuit nowhere zomaar in de Kamer kwamen of zelfs minister werden. Mensen die dat niet aan zichzelf te danken hadden.

Ik zie ze nooit!!

5 mei

In vrijheid naar Egmond aan Zee en Castricum

toBe 2

Hij lag zaterdag in de brievenbus. toBe (nummer 1 2010) is uit - met een artikel over mijn debuutroman "Weg van mijn moeder."

Ik mag de tekst niet in zijn geheel overnemen en plaatsen. Wie echt geïnteresseerd is, moet toch zelf naar de winkel/kiosk. Bij deze een lijst met verkooppunten.

'Dank je Karin, voor je snelle rectie met nuttige aanvullende informatie':

Je kunt het blad ook in de tijdschriftenwinkel van tnt kopen, (zoeken op toBE) maar let op: daar is nu (Maandagavond) nog het vorige nummer te koop! Met Julia Samuel op de cover!
Kijk dus even welke datum erbij staat! Bestel voor 3 uur 's middags dan heb je het blad de volgende dag in huis, zonder verzendkosten en soms nog goedkoper dan elders!
Groetjes, Karin
http://tijdschriften.tntpost.nl/

En inderdaad , scheelt het vijftig cent met de winkel. Hier de cover:

Zojuist heb ik een aantal bladen, waaronder een kado-exemplaar, besteld bij TNT. Het is heel eenvoudig en je hoeft geen bezorgkosten te betalen. Het is ook erg makkelijk - zeker nu ik erachter kom dat niet alle, in de lijst genoemde, winkels toBe verkopen.

Echter.............je betaalt de normale prijs van €4,95.

Ook aardig voor moederdag!

't hek is van de Dam

.........................................................twitterde iemand.

Eigenlijk wilde ik naar de herdenking op de Waalsdorpervlakte kijken, maar manlief koos voor Amsterdam.
Vriendin Joan Leemhuis stond vandaag voor het eerst als voorzitter van het Nationaal Comité 4 en 5 mei naast de koningin op de Dam. Zij had 10 september het eerste exemplaar van "Weg van mijn moeder" in ontvangst genomen.
Daarom keken we naar Nederland 1.

Ik zat net een traantje weg te pinken toen ik iemand hoorde schreeuwen. Eerst dacht ik dat het een onverlaat op de Coolsingel was. Het was alsof ik naar een film zat te kijken.

De spreekwoordelijke bom was een stem. De knallen waren omgevallen dranghekken.
Dranghekken waar mensen achter gestouwd waren zodat de koningin ongestoord haar werk kon doen.

We hebben het vrijdag ook meegemaakt in Zeeland. Mensen die hun huis niet uit konden, mensen die in hun eigen buurt werden gefouilleerd, identiteitspapieren - goh, waar doet me dat uitgerekend op deze dag nou toch aan denken?

Als je zo achterdochtig bent en je burgers niet vertrouwt, stop dan met die onzin!
Kwaad - ja ik ben razend. Ik ben al jaren kwaad op die opgefokte herdenking in Amsterdam. Het is een schertsvertoning.

Op 4 mei herdenken wij de Tweede Wereldoorlog!!! Laat Uruzgan, Irak en al die andere oorlogen of missies daar buiten. Dat heeft niets met onderschatting of minachting te maken.

Het heeft ermee te maken dat Nederland bezet is geweest. Onderdrukt. Gemarteld. Vernederd.
Het heeft ermee te maken dat onschuldige mensen zijn weggehaald. Onderdrukt. Vernederd. Gemarteld. Vermoord.
De Nederlandse bevolking heeft aan den lijve ondervonden wat het is om je vrijheid te verliezen.

De herdenking hoort te zijn op plekken waar herinneringen aan kleven: Waalsdorpervlakte, Kamp Vught, Westerbork, Hollandsche Schouwburg, noem maar op. In iedere gemeente, hoe klein ook, is wel zo'n plek te vinden.
Daar zijn geen dranghekken nodig om mensen op afstand van hoogwaardigheidsbekleders te houden. Daar wordt de stem van een gek genegeerd of gesmoord.

Maar de koningin heeft vanavond weer gescoord. Ach, ach, ach, wat toonde ze een moed....................
En morgen wordt de bevrijding gevierd.
Twee minuten herdenken en twaalf uur feesten.

Ik voel plaatsvervangende schaamte opkomen.

4 mei

Ik herdenk hen - en de andere honderdzes Trouw-ma(k)kers, die hun leven gaven voor het verspreiden van het vrije woord. Dat doe ik al vijftig jaar.

Het maakt mij niet uit wie of wat u herdenkt.

Als u maar herdenkt!!

Mensen behandelen

**************************************************
STEL:
Je moet voor controle naar de Daniel den Hoed Kliniek - een ziekenhuis waar je niet voor een ingegroeide teennagel komt.
De gewoonlijke procedure dat je eerst bloed laat prikken, waarna je minstens een half uur moet wachten voordat je bij je arts terecht kunt (arts is in dit geval een hematoloog).
In de wachtkamer zitten mensen die er zieker uitzien dan jij. Maar het spookt altijd door je hoofd: is dat mijn voorland?

STEL:
De hematoloog, die je door de eerste jaren van je ziekte heeft heen geloodst - wiens e-mailadres je kreeg in geval je vragen had - die je vertrouwde en bij wie je je op je gemak voelde, is twee jaar geleden vertrokken.
Je hebt met een invalarts te maken. Telkens loopt de communicatie stroef. Je voelt je niet serieus genomen en van enige openheid is geen sprake - laat staan dat je haar vertrouwt.
Waarschijnlijk is haar tijdelijke aanstelling de reden dat ze zich niet bindt aan "haar" patiënten.

STEL:
Er moeten veel meer buisjes worden gevuld dan gebruikelijk. De uitleg is: een speciaal groot onderzoek.
Goed.
Je zit tegenover de afstandelijke arts.
De leuco's zijn weer gestegen. Niet goed.
Gelukkig blijven HB (rode bloedlichaampjes) en bloedplaatjes goed op peil.

STEL:
Je wordt gevraagd even mee te gaan naar een andere ruimte. Daar wordt je bloeddruk gemeten en volgt een algemeen onderzoek.
Goed.
Dan moet je je overhemd uittrekken, je boek losmaken en op een behandeltafel gaan liggen. Je hart bonkt in je keel, je bloeddruk stijgt. Dit hoort niet bij de gewoonlijke controle.

STEL:
Er komen verpleegsters en assistenten in de behandelruimte. De arts zegt zonder blikken of blozen: "we gaan een beenmergpunctie doen." Zomaar - out of the blue - ter plekke - zonder vooraankondiging: "we gaan een beenmergpunctie bij u doen." Het zweet slaat je enigzins uit.
"Gaat u maar op uw zij liggen."
Je doet wat je gevraagd wordt. Je kijkt naar een witte muur en duwt je warme voorhoofd er tegenaan. De onderzoekskamer is vol mensen, maar je voelt je zo godvergeten alleen.

STEL:
De dames en heren beginnen te kibbelen over een grote of een kleine naald. Nogmaals: boven je hoofd (je moet doodstil blijven liggen) begint een discussie over een d i k k e of een d u n n e naald.
Niemand geeft uitleg over het hoe en waarom. Ook niet wanneer je daar naar vraagt.
Zes jaar geleden is er ook een punctie gedaan. Daar werd je maanden van tevoren op voorbereid.
Je sluit je ogen en ondergaat de behandeling.
Wat moet je anders? Wat moet je in vredesnaam anders??

STEL dat STEL werkelijkheid is.