Tea for two

Iedere dag (sinds ik behept ben met een ziek oog) bestijgen wij Jacob's Ladder om onszelf vervolgens te trakteren op een heerlijke cream tea.

We zijn de enige gasten en hebben dan ook het zicht op de kust van Sidmouth voor ons alleen.

Evenals de Engelse lekkernijen gaat dit nooit vervelen.

************************

Kaas?

Ja.
Maar je gaat er wel van schuimbekken.
*************************

NHS

De diagnose die zondag door een verpleegster in het ziekenhuis in Sidmouth was gemaakt, nadat ze met een arts in Honiton telefonisch had overlegd, vertrouwde ik niet.

Okee, ze had een uitgebreid onderzoek gedaan - maar achteraf gezien maakte ze de verkeerde keuze.

Er waren volgens haar twee mogelijkheden: conjunctivitis (ontstoken slijmvlies van de ogen) of allergie. Ze gokte op allergie en de dokter faxte een recept voor een antibioticazalf naar de plaatselijke apotheek.

We hebben ons suf zitten piekeren waar ik dan allergisch voor was. En waarom maar één oog?

It didn't make sence.

Dat zalfje deed meer kwaad dat goed.

Het deed me denken aan de ouderwetse prikjodium die mijn moeder vroeger op een kapotgevallen knie deed - alleen dan in je oog. Om maar even een pijnlijke voorstelling van zaken te geven.

Ik heb het braaf zes keer gebruikt, maar vandaag (eindelijk weer een gewone werkdag) ben ik toch naar de huisarts gegaan.

Die constateerde een virale conjunctivitis, waar helemaal geen medicatie voor is.

Uitzingen dus. Er staat twee tot vier weken voor.

Ik heb nog geluk dat (voorlopig) maar een oog ziek is, want het schijnt zeer besmettelijk te zijn.

National Health Service.

Evenals twee jaar geleden, toen een arts 's avonds een huisbezoek moest maken, betaalde ik niets. Er werd niet eens naar een verzekeringspasje of legitimatie gevraagd.

Geweldig.

Over een maand zitten we in de VS.

Ook daar hebben we (meer dan ons lief is) ervaring met ziekenhuizen en artsen.

Het systeem aldaar wordt geregeerd door achterdocht.

Nog voor je iemand hebt gezien is je creditcard voor $150,- belast, waarna er een totaal niet ter zake doend onderzoek (zogenaamd standaard - waar je niet onderuit komt) wordt gedaan.

In de VS moet de kassa blijven rinkelen.

Dat noemen ze medical CARE.

*************************************************

Coen Moulijn 1937 - 2011

De dribbelaar is niet meer.

Coen Moulijn was een leuk mens.
*********************************************

Taunton

Om de aandacht even af te leiden van een irritant, geïrriteerd, schrikbarend uitziend oog zijn we gisteren naar Taunton gereden: een leuke, kleine provinciestad in Somerset.

Filmtip

The Italian Job (de spectaculaire en humoristische Britse versie) uit 1969, met o.a Michael Caine en Noel Coward is wellicht nog leuker dan de Amerikaanse versie uit 2003.

****************** 

Woef

Zou iedere geleidehond geleerd hebben wat dit bord betekent?

********************************

Allergisch

Mijn linkeroog vindt het prima in 2011 - maar rechts protesteert.

Ik moest hem vanmorgen met twee handen openbreken.

2 januari is met veel erger en vooral wachten gepasseerd.

Hopelijk helpt de antibioticazalf en went het rechteroog ook snel aan 2011.

Of was mijn contactlens de boosdoener?

Maar die had ik de 25ste voor het laatst in en het geëtter begon de 28ste.

Nou ja...................weer een dokterservaring rijker.

***********************

Oudejaarsavond

Hoe was jullie oudejaarsavond?

Ik stel me zo voor dat heel Nederland weer naar cabaret zat te kijken en er achteraf geen goed woord voor over had. Dat de oprispingen van de oliebollen, appelflappen en champagne op deze nieuwjaarsdag dwarsliggende souvenirs van 2010 zijn.

Zitten jullie nog aan de koude, taaie oliebollen, waar de druppels gehard vet aan hangen? Balen dat er nog een derde vrije dag aan vast zit. Zo kom je nooit van dat duffe gevoel af.

Hoe het hier was? In Sidmouth, Devon.

Bijzonder leuk!! Verfrissend ook.

(Als je niet geveld was door de (Mex)flu - die dit land in zijn greep houdt) 

Zoonlief en schoondochter R. logeerden vier dagen in het nabijgelegen Axminster en met hen heb ik boodschappen gedaan bij Waitrose: een fantastische supermarkt met een grote sortering van kwalitatief goede delicatessen.

Opvallend is hoe goed is de Britse keuken is ingesteld op vegetariërs. R. eet geen vlees of vis - maar hier is dat geen enkel probleem.

We hebben tussen de hapjes en drankjes door de Somersetvariant van Monopoly gespeeld, dat makkelijk door R. werd gewonnen.

Daarna was het tijd voor de champagne (Moët&Chandon), die ik uit Nederland had meegenomen. Het was een krijgertje, maar ik weet niet meer van wie ook niet wanneer. Dat laatste was goed te proeven.

Maar ook met een lekkere Chablis is het goed toasten.

Toen was het tijd voor de tellie.

Laat ik een ding vaststellen: de Britse televisie is fantastisch!! Zeker vergeleken met Nederland.

Niet alleen worden er doorlopend nostalgische films uitgezonden - ook de shows zijn fingerlicking heerlijk. Maar goed, ik kan mijzelf dan ook in tranen lachen bij Britse humor.

Volgend jaar weer?

Wat zeg ik? Volgend jaar?

Over 355 dagen.

Als het aan mij ligt wel.

******************************

Beachphone

Is de telefooncel geheel uit het Nederlandse straatbeeld verdwenen, in the UK is dat geenzins het geval.

Maar dit is wel een bijzonder geval.

Op het strand van Budleigh/Devon is een postzegel (ook een in Nederland uitstervend ras) van gras gelegd. Daar staat een telefooncel op.

Rule, Britannia! Britannia, rule the waves

***********************

Nieuwjaarswens

2011

Dat het een jaar mag worden om verliefd op te worden.

*********************************

Around the corner

Het begon met een canon van sirenes.

Wij zijn sirenes gewend in Rotterdam, dus we reageerden niet.

Maar zoonlief vond het opmerkelijk. "We zijn in het rustieke Sidmouth. Toch?"

We haalden onze schouders op en gingen naar een restaurant.

"Jemig, iemand is aan het barbecuen," zei ik toen we ons straatje uitliepen.

Maar nee, we werden na twintig stappen opgewacht door zo'n tachtig brandmannen EN vrouwen.

Sidmouth was een dag te vroeg met vuurwerk.

******************************

Exeter

Universiteitsstad EXETER - de hoofdstad van Devon - is vooral bekend vanwege de kathedraal (elfde eeuw).

Als je het niet erg vindt in file de stad binnen te rijden en uren te zoeken naar een parkeergarage waar nog een plekje vrij is (binnenstad is autovrij), dan is een bezoek aan de kathedraal en diens ring de moeite waard.

Over de rest van de stad was ik niet erg enthousiast.

Dan raad ik liever de pitoreske Devonshire villages (klinkt toch veel aantrekkelijker dan dorpen) aan, waar het goed shoppen is.

*********************************** 

De drie M's

Nog even over het warenhuis waar ik eergisteren was en dat ik als "are you being served sir winkel" typeerde.

 

Je kunt er nauwelijks je kont keren en raakt snel verstrikt in nylonachtige kledingstukken die in gevarieerde kleurencombinaties aan de rekken hangen. Kleren waar ik een zweetlucht aan fantaseer.

Gangpaden zijn er niet.

Toen ik binnenkwam liep een verkoopster in een gifgroen ensemble me tegemoet. "Hello mam, how can I help you?"

We gingen op zoek naar een vest. 

Een vest is makkelijk passen. Je hoeft er alleen je jas voor uit te trekken en dat is wat ik dacht te doen.

Fout:

ik moest naar de paskamer. Ze nam de drie uitverkoren vestjes voor me mee en overhandigde die aan Trude. "Madame, this is Trude - she will be assisting you in the dressing room."

"Thank you Eleanor," zei Trude terwijl ze de vesten aannam en in het pashokje hing. Ze schoof het gordijn achter me dicht.

Ik moest mijn giebels inslikken.

Eleanor zei dat ze verder voor me ging zoeken.

Ik bleef in het pashokje en hoorde de twee verkoopster hardop over the mrs., madame en the lady praten. Dat was ik.

Of ik wel tevreden zou zijn. Of de vesten wel zouden passen. Of ze naar mijn zin zouden zijn.

"No - I don't really fancy them," mompelde ik.

Toen kwam ik naar buiten met drie, door mij, afgekeurde vesten.

Trude nam ze van me aan en gaf ze aan Eleanor. "Madame doesn't fancy them."

Eleanor vroeg aan Trude of ze verder voor me moest zoeken.

Trude legde die vraag aan mij voor.

Ik knikte ja.

Trude knikte ja.

Eleanor verdween en kwam snel daarop met een leuk roze vest aanzetten, dat ook nog eens paste.

"There are other colors, but then I have to escort you to my collegue - for it's not my section."

Vastbesloten niet nog een keer een vest in het bedompte hokje te passen bedankte ik Trude voor haar hulp en wensten we elkaar vast een Happy New Year.

Eleanor leidde me in welgeteld tien stappen naar een andere verkoopster, Mildred genaamd.

Ze legde uit dat ik het roze vest fanciede maar toch ook wat andere kleuren wilde zien. Weer kwamen mrs., mam en madame - alledrie voorbij.

Mildred nam het vest van Eleanor over. Eleanor verzekerde me dat ik bij Mildred in goede handen was en wenste me nog een prettig verblijf in Sidmouth.

Er waren helemaal geen andere kleuren en dus nam ik het roze vest.

Mildred vergezelde me naar de kassa (drie stappen) en zei:

"Ellen will take care of you from now, mum."

********************************

Sneeuw

Mijn vriendin in New Jersey stuurde deze foto's - gemaakt na de snow blizzard gisteren.

Dan zeur je niet meer.

***********************

Knabbel

Deze hongerige gast is niet kieskeurig en vreet brutaal het rantsoen van zijn gevleugelde vrienden op.

********************************

Mot

Oh, arme lezertjes - Vertelsels fans.

Jullie zullen het echt moeten doen met mijn gekwebbel over het weer, de uitverkoop, heerlijke televisie en mot.

Ik heb, zeker na de kersttoespraak van de koningin, geen zin me bezig te houden met het Nederlandse nieuws dat ook maar iets met politiek te maken heeft.

Sorry - ik ben in Devon en dit is nu mijn (pure) wereld.

Mot.

In mijn kledingkast in Rotterdam bevond (ik hoop echt bevond EN NIET BEVINDT) zich een wolvreter. Tot mijn grote verdriet (ja ik was echt in tranen) heb ik vorige week twee prachtige truien weg moeten gooien.

Charlotte en/of Bas (Dorus) had(den) zich in mijn woolies genesteld, ondanks anti-mot

middeltjes.

Jakkes - vanmorgen trok ik mijn favoriete vest aan en trof middenvoor weer twee typische mottengaten.

Dag vest.

Vandaag is een bank holiday, maar veel winkels zijn met de uitverkoop begonnen.

Zo ook in Sidmouth. 

Over de winkel (een klein warenhuis) vertel ik nog wel eens een keer. Het deed me erg aan Grace Brothers (are you being served sire) denken. En een soort Mrs. Slocombe wist mij een een roze vest te verkopen.

Mot.

De sneeuw was mooi - vanachter de ramen. Maar het heeft ons bijna een week binnen gehouden.

Daarom was ik blij met de dooi, gevolgd door motregen die hier in een dag de boel heeft schoongemaakt. We kunnen weer lopen en daar was ik wel aan toe.

Opvallend is de boosheid van de Atlantische Oceaan. Na een week door sneeuw en vorst te zijn bedwongen, gaat zij (of is het een hij?) helemaal los.

**************************************

Kersttoespraken

Dit jaar mocht ik Trix overslaan en Liz aanhoren.

Liz is twaalf jaar ouder dan Trix maar oogt veel jonger.

En haar kersttoespraak was sprankelend en boeiend, mede door de beelden van haar familie op werkbezoeken.

Liz had als onderwerp "sport" gekozen. Vanzelfsprekend vanwege de Olympische Spelen in 2012 in Londen.

Nadat het Britse volkslied was weggeëbd moest ik toch even kijken hoe Trix het had gedaan.

Eerlijk - na twee minuten wist ik het wel weer. Verbondenheid, maatschappelijke betrokkenheid, op elkaar letten, voor elkaar zorgen.....................

Het was weer een stief kwartiertje betutteling.

Met wie verbindt Trix zich eigenlijk?

Heeft zij last van vandalisme, treiterijen, discriminatie, hangjongeren, bedreigingen en trottoirs vol spuug? (ik beschrijf het dagelijkse straatbeeld van Rotterdam) 

Weet Trix hoe het voelt om je een vreemdeling in je eigen land te voelen?

Als ik haar hoor praten denk ik - hoe ver van de werkelijkheid staat u af, majesteit?

**********************************

De duik

(click on the photo for all the pics)

Om tien uur stonden er honderden toeschouwers te wachten op een vijftigtal idioten, sportievelingen of.......vul zelf maar in.

Bij een buitentemperatuur van min één doken ze de Atlantische Oceaan in.

Waarna de local pub gouden zaken deed.
**************************************************************

Christmas dinner

Kerst op z'n Engels bevalt me prima. (click on photo to see all the pictures)

We werden om 12.30 uur met bubbles opgewacht door G. & S. Tegen drieën gingen we aan tafel.

Vooraf paté of zalm en als hoofdgerecht kalkoen en ham - vergezeld door van alles en nog wat.

Kans op veel snacken en snoepen heb je niet als je de dag op deze manier indeelt. Voor het eerst had ik geen 'tot mijn nek toe vol' gevoel.

Buiten vroor het tien graden en maakte het witte Devon de kerst nog kerstiger.

Nu is het zeven uur en zijn we terug in onze cottage: hopelijk niet aangestoken door de drie andere grieperige tafelgenoten.

Anyhow - ik ben benieuwd of we doorslapen of dat een knorrende maag ons midden in de nacht wakker maakt.
************************************************************************************************************************************