Waarom moeten er altijd, wanneer je klaar bent om te vertrekken, akkefietjes binnensluipen?
Het is op tijd opgelost waardoor we met een gerust hart naar ons eerste hotel in het Ahrtal konden vertrekken.
Het was druk op de Nederlandse snelweg richting Venlo (een en al vrachtauto's), maar in Duitsland stonden we pas echt stil.
Dat zullen we morgen helemaal meemaken, maar we zijn een eind op weg.
We waren vooral benieuwd hoever de heropbouw gevorderd was.
In 2021 is dit gebied verschrikkelijk getroffen door een watersnoodramp.
Nadien waren wij hier twee keer, in 2022 en in 2024.
In 2022 lag het hele gebied nog in puin. Ook het restaurant waar we straks gaan eten moest nog helemaal gerestaureerd worden.
Het was een spookbeeld. Getroffen bewoners waren vertrokken en de puinhopen waren nog niet weggehaald. Bruggen waren weggeslagen.
We zijn nu vijf jaar verder. De Ahr, kabbelt vriendelijk tussen de dorpen door, maar de bewoners weten beter.
Er is veel gedaan, vooral aan de infrastructuur, maar er wacht nog veel werk.
Het toerisme komt weer op gang en dat is een goed teken.
"Ons" Jägerstübchen in Laach (direct aan de Ahr) waar wij vaak logeerden voordat we in Walporzheim terechtkwamen, werd onherstelbaar verwoest.
De familie en de gasten konden op tijd wegkomen.
Liebe Gäste und Freunde des Hotel Restaurant Jägerstübchen,
das Hotel Jägerstübchen ist der Hochwasserkatastrophe 2021 zum Opfer gefallen und mittlerweile abgerissen.
↑Es gibt kein Hotel mehr, sondern vier Wohnungen im Obergeschoss en een kleine Weinrestauration mit Außenbereich im Erdgeschoss.
Het blijft slikken dat mede EU-land Duitsland totaal andere prijzen hanteert dan Nederland.
En dat geldt niet alleen voor de benzine.
Hotel Sankt-Peter in Walporzheim is ons goed bekend. De vaste lezer zal het direct herkennen.
↑Vanuit ons raan zie ik de wijnstokken tegen de rotswanden omhoog klimmen.
Heerlijke wijn.
Wij hebben een kamer in de dependance: een grote kamer met een heerlijke badkamer.
We verheugen ons vooral op het diner en het ontbijt.
Manlief raakte in paniek toen bleek dat de akkefietjes van een paar uur eerder niet waren opgelost. En het was na vijfen, dus de bank was niet bereikbaar. Enfin: zorgen voor morgen. Het is iets wat op te lossen is.
↑Hij en zij hebben voor deze vakantie een eigen toilettas gekregen.
*****
↑Bovenstaande tikte ik vóór het Abendessen.
We aten niet in het Michelin restaurant. maar in die Weinkirche. De twee zaaltjes grenzen aan elkaar.
Jacky mag mee naar de veel gezelligere Weinkirche die bijna vol zat. In het Michelin gedeelte was maar één tafel bezet.
Wij moeten altijd een beetje gniffelen om de ober die zichzelf belangrijk vindt.
De manager in zwart pak (daarom denken wij dat hij hoger is dan de ober) had een bak water voor Jacky beloofd, maar was dat vergeten.
Dus herinnerde ik de ober daaraan die meteen in de gordijnen vloog: "in dit restaurant geven wij geen water aan honden."
Vreemd, want we hebben hier vaker gegeten en Jacky kreeg altijd drinken. Toen ik zei dat zijn collega het wel had toegezegd ging hij overleggen. Right in our face.
Ik maakte vraaggebaren naar de manager, die trouwens zeer bereidwillig was.
Jacky kreeg water.
Na de Brosecco's (Brogsitter prosecco) kwam de wijnkaart maar niet. Toen het obertje de voorgerechten voor ons neus zette (voor manlief warm) vroeg ik waar de wijnkaart bleef.
Hij schoot in de excuus modus, maar bracht vliegensvlug het gewenste boekwerk.
Manlief haastte zich door te zeggen dat hij dan maar de Brogsitter moest bijschenken die voorhanden was.
Als goedmaker kreeg ik ook een half glaasje van het huis.
Mijn hoofdgerecht komt niet tot zijn recht op de foto, maar was zalig.
Ocksenbäckchen (wang van het rund) in een rode wijnsaus gegaard met groente en selderiepuree.
Vanwege mijn dieet is mijn maag gekrompen en at ik alleen het vlees op.
Manlief had schnitzel.
Natuurlijk dronken we hier een heerlijke halbtrocken Graf von Are Spätburgunder bij von Weingut Brogsitter.
En ik betaalde.
*****
Geen opmerkingen:
Een reactie posten