Gisterochtend, manlief was naar een herenbijeenkomst en ik was klaar met mijn huishouden: "Kom Jack, het is geweldig wandelweer. We gaan een flinke stap maken."
Maar voor het zover het was moest ik mijn rugtas leegmaken. Vanwege mijn horror nek wil ik mijn rug zo min mogelijk belasten.
Dus haalde ik hem leeg om er vervolgens alleen mijn telefoon en fototoestel (die trouwens zwaar is) in te stoppen.
v Poepzakjes
v Zakdoeken
v Muilkorfje Jacky (tegen het snaaien)
v Warme jas
v Zakje restafval (om onderweg weg te gooien in de verzamelcontainer)
Goed, klaar om te gaan.
Wat is het genieten nu de rust is weergekeerd.
Op een paar verdwaalde Belgen na zijn de toeristen toch echt huiswaarts getogen.
Lege vakantiewoningen, lege campings, lege fietsenrekken......
↑Afgelopen zondag konden mensen twee ijsjes voor één kopen.
Ook de vistaria in de Langstraat is gesloten.
Toen we thuiskwamen wilde ik mijn portemonne pakken om nog een boodschap te doen.
Nog even een heerlijk stokbrood bij Spar (echt de lekkerste) kopen voordat ook deze supermarkt op winterreces gaat.
Ik dacht hem ook uit mijn rugtas te hebben gehaald. Hij moest op tafel liggen.
Niet dus.
Toen begon het zoeken.
Nu zijn we vrij ruim ingericht, dus dat vermakkelijkt het zoeken.
Noppes.
Was ik in paniek?
Vreemd genoeg niet.
Ineens bedacht ik me dat ik het zakje met afval had weggebracht. Had ik per ongeluk daar ook mijn portemonnee ingestopt?
Dat idee van de container nestelde zich in mijn hoofd.
Ik bleef zoeken. Ook liep ik de route naar de container in het Olmenlaantje.
Dan maar de ZRD (Zeeuwse reinigingsdienst) bellen.
Het legen van de container op een aparte locatie zou €400,- kosten. Ik moest er dan zelf in gaan grasduinen.
In mijn verbeelding zag ik mij al met mondkapje en rubber handschoenen in andermans vuilnis graaien.
Manlief kwam thuis.
Ook hij ging zoeken.
Ik liep de gehele route opnieuw. Doodmoe kwam ik thuis.
Ik belde Jumbo waar ik de dag daarvoor boodschappen had gedaan. Ook de schuur werd doorzocht.
Manlief drong erop aan die container te laten legen.
Zijn motivate: zo'n gedoe om pasjes te blokkeren en nieuwe aan te vragen.
Schuldbewust ging ik akkoord, al was ik het er helemaal niet mee eens.
Dus maakte ik het rond met de ZRD, die me vandaag zou bellen voor een afspraak.
€400,-?!?!
Om de tien minuten checkte ik of er iemand gebruik had gemaakt van mijn creditcard. Het saldo van mijn betaalrekening had ik meteen overgemaakt naar manlief.
We maakten als troost een fles wijn soldaat en lieten ons de vissoep met stokbrood goed smaken.
Ik viel direct na het eten als een blok in slaap waardoor ik 's nachts wakker lag.
De twijfel begon te knagen.
Stel dat hij niet in de container terecht was gekomen?
Het was na twaalven toen ik besloot actie te ondernemen.
Niks €400,-!!!
Na middernacht blokkeerde ik twee pasjes en vroeg meteen nieuwe aan. Ook gaf ik mijn rijbewijs (zou in 2028 toch verlopen) als verloren op. Voor een nieuwe kon ik nota bene vandaag al terecht bij de gemeente Veere.
Het was zo gepiept en het luchtte enorm op.
Manlief vond het niks, maar wist dat ik het toch allemaal zelf zou regelen.
"Stuur je de ZRD dan wel een e-mail om te annuleren?"
Dat had ik reeds gedaan.
Echter, nog had ik geen rust.
De grijze massa dwong me de laatste twee dagen te recapituleren.
Bijzonder hoe dat uiteindelijk naar de oplossing leidde.
"Had ik die portemonnee wel uit de rugtas gehaald?
Ik wist het plots niet zo zeker meer.
"Wanneer had ik hem voor het laatst gebruikt?"
Een dag eerder.
"Waar had ik hem gebruikt?"
Bij Jumbo en DA.
"Hoe was ik naar Jumbo gegaan?
Ik had in de fietstas gekeken, maar realiseerde me ineens dat ik was gaan lopen met mijn boodschappenkar.↓
Ik sprong uit mijn bed. Daar moest ie zijn!!!!
Met de winterjas over mijn nachtpon sloop ik om twee uur door de stille gang van het slapende gebouw naar de schuur.
En ja hoor!!!!!
Daarna gierde de adrenaline door mijn lijf waardoor ik de wekker nog op vier uur zag staan.
Vanmorgen om acht uur schudde manlief me wakker.
De man van de ZRD was al onderweg. Gelukkig had hij een 06-nummer gemaild, waardoor ik hem op tijd kon tegenhouden.
Hij was sympathiek en blij voor me dat de portemonnee was gevonden.
Eind goed al goed. Blij dat ik mijn eigen intuïtie gevolgd heb.
Ja, achteraf gezien had ik niets hoeven blokkeren - maar je moet risico's uitsluiten.
Zoiets kan iedereen overkomen.
Dankbaar voor mijn goede geheugen dat net op tijd in actie kwam kan ik dit voorval weer aan mijn lijst met uitzonderlijke gebeurtenissen toevoegen.
******
Geen opmerkingen:
Een reactie posten