15 januari, 2010
14 januari, 2010
Edgar Vos
**************************************
Het zal begin jaren negentig zijn geweest dat ik voor het eerst bij Edgar Vos binnenstapte. Hij "maakte" couture voor grote maten. Ik kocht een tuniekblouse en voelde me de koningin te rijk.
De "extra large confectie met een couture-tintje" was een uitkomst voor flinke dames.
Een paar jaar later ontmoette ik Edgar tijdens een modeshow in het Badhotel te Domburg - georganiseerd door ABNAmro voor haar vrouwelijke Zeeuwse relaties. P. werkte toen bij AAB, dus ik was mede-gastvrouw.
Het was een ongedwongen, leuke middag. Dat was mede te danken aan de alleraardigste, pretentieloze, spraakzame Edgar Vos.
Hoe dan ook: in de lange warme winterjas van Edgar Vos, die ik al drie jaar draag, voel ik mij behaaglijk.
Adieu Edgar!
*************************
Het zal begin jaren negentig zijn geweest dat ik voor het eerst bij Edgar Vos binnenstapte. Hij "maakte" couture voor grote maten. Ik kocht een tuniekblouse en voelde me de koningin te rijk.
De "extra large confectie met een couture-tintje" was een uitkomst voor flinke dames.
Een paar jaar later ontmoette ik Edgar tijdens een modeshow in het Badhotel te Domburg - georganiseerd door ABNAmro voor haar vrouwelijke Zeeuwse relaties. P. werkte toen bij AAB, dus ik was mede-gastvrouw.
Het was een ongedwongen, leuke middag. Dat was mede te danken aan de alleraardigste, pretentieloze, spraakzame Edgar Vos.
Hij vertelde mij dat zijn "forse" moeder de aanleiding was geweest dat hij "een lijn voor grote maten" was begonnen. De onbegrensde adoratie voor zijn moeder zal waarschijnlijk stammen uit zijn tijd in een Jappenkamp.
Toen Edgar Vos een winkel opende in Rotterdam liep ik er regelmatig binnen, maar zelden slaagde ik. In zijn filosofie dat ruime kleding de bolle rondingen zou camoufleren heb ik lang geloofd. Maar wanneer ik mijzelf in de passpiegel zag met zo'n tentblouse aan, schrok ik.
Zo heb ik de kleding die hij voor Erica Terpstra ontwierp nooit flatteus gevonden. Het maakte haar nog reusachtiger en mij ook.
Een andere nadeel: Vos gebruikte synthetische stoffen in de zuurstokkleuren. Waarschijnlijk om de stelling dat alleen zwart afkleedt te ontkrachten. Durf een kleur te dragen, of zoiets.Hoe dan ook: in de lange warme winterjas van Edgar Vos, die ik al drie jaar draag, voel ik mij behaaglijk.
Adieu Edgar!
*************************
13 januari, 2010
Annie en Bernhard
*********************************************
Mag ik mijn mening bijstellen over deze twee Nederlandse series? Ik heb me namelijk een beetje vergist.
De tweede aflevering van Annie heb ik met grote tegenzin uitgekeken. Alleen Annemarie Prins blijft me boeien, de rest vind ik hoogst irritant. Het is me ook te fictief en sprookjesachtig, waardoor de geloofwaardigheid totaal verdwijnt. Heeft dit iets van doen met de biografie die Annejet van der Zijl over Annie M.G. publiceerde?
Mag ik mijn mening bijstellen over deze twee Nederlandse series? Ik heb me namelijk een beetje vergist.
De tweede aflevering van Annie heb ik met grote tegenzin uitgekeken. Alleen Annemarie Prins blijft me boeien, de rest vind ik hoogst irritant. Het is me ook te fictief en sprookjesachtig, waardoor de geloofwaardigheid totaal verdwijnt. Heeft dit iets van doen met de biografie die Annejet van der Zijl over Annie M.G. publiceerde?
Ook Bernhard, Schavuit van Oranje leek mij na aflevering één een niet te missen serie. In DWDD werden Daan Schuurmans en Eric Schneider de hemel in geprezen vanwege hun vertolking van respectievelijk de jonge -en de oude Bernhard.
Aflevering twee was een regelrechte aanfluiting. Ik verwijs even naar de column van CHIMSKY over deze serie.
Het werd een kolderieke, ongeloofwaardige vertoning, maar wel één die regelrecht in het repertoire van Jiskefet past.
************************************************************************************
************************************************************************************
12 januari, 2010
Rits
Het ging er weer (on)gemeen hard aan toe bij de Rijdende Rechter. Meester Visser moest (ik denk een tijdje geleden) beslissen over het lot van twee bokken: Hans en Black Jack - kampioendekkers.
Er was een winnaar en een verliezer. Maar na de massale Q - moord zijn er alleen maar verliezers.
PvdActie??
*************************************
Mariëtte Hamer durfde zich voor de camera boos uit te laten over de reactie van de premier op het rapport Davids.
Natuurlijk komen de grappen en grollen meteen los, zoals deze: met zo'n rapport blijf je zitten.
Of er nog een parlementaire enquête volgt, of dat de premier gedwongen wordt op te stappen is vooralsnog koffiedik kijken. Voor dat laatste moet de PvdA wel meedoen met de oppositie. Ik vind dat ze die gok moeten wagen. Een beetje lef tonen kan geen kwaad - zo bewijst ook de populariteit van Geert Wilders.
Het zal mij benieuwen of Hamer haar daadkrachtige woorden niet inslikt en hoe valt de reactie van Wouter Bos uit? Verkiezingen zou de partij slecht uitkomen gezien de peilingen.
En daar speculeert de uitgekookte Balkenende op.
Mariëtte Hamer durfde zich voor de camera boos uit te laten over de reactie van de premier op het rapport Davids.
Natuurlijk komen de grappen en grollen meteen los, zoals deze: met zo'n rapport blijf je zitten.
Of er nog een parlementaire enquête volgt, of dat de premier gedwongen wordt op te stappen is vooralsnog koffiedik kijken. Voor dat laatste moet de PvdA wel meedoen met de oppositie. Ik vind dat ze die gok moeten wagen. Een beetje lef tonen kan geen kwaad - zo bewijst ook de populariteit van Geert Wilders.
Het zal mij benieuwen of Hamer haar daadkrachtige woorden niet inslikt en hoe valt de reactie van Wouter Bos uit? Verkiezingen zou de partij slecht uitkomen gezien de peilingen.
En daar speculeert de uitgekookte Balkenende op.
11 januari, 2010
Pillengedoe
Mooie bruine potten, stopflessen, weegschaaltjes met gewichtjes, spatels en de onontbeerlijke vijzel. Hij maakte de smeerseltjes en drankjes zelf. Het sleuteltje van het magische gifkastje lag op een geheime plaats.
De artsenbezoeker kreeg na gedane zaken een glaasje sherry.
Vandaag haalde ik mijn driemaandelijkse portie medicijnen op. Tegenwoordig schrijf ik op alle doosjes wat het is of waarvoor het dient. De apothekers geven namelijk (gedwongen) niet het merk dat de huisarts voorschrijft.
Selokeen wordt voorgeschreven, maar de apotheker mag dat merk niet geven. Te duur.
Imigran wordt voorgeschreven, maar de apotheker mag dat merk niet geven. Te duur.
Noroxin wordt voorgeschreven, maar de apotheker mag dat merk niet geven. Te duur.
Tamiflu wordt voorgeschreven, maar maar de apotheker mag dat merk niet geven. Te duur.
Zo kan ik nog wel even doorgaan. Bij het vullen van mijn pillendoosjes raakte ik laatst in verwarring toen ik - voor mij onbekende - pilletjes uit de strip drukte. Na het lezen van de bijsluiter bleek het om een goedkoop alternatief voor Selokeen te gaan. De zoveelste. Sandos had plaats moeten maken voor Actavis. Big chance dat het over drie maanden weer anders is.
Een jaar geleden overkwam mij hetzelfde met een maagzuurremmer. Ik kreeg ineens de goedkope variant.
Okee, geen probleem als ik het weet. Maar de doordrukstrip was van een inferieure kwaliteit. De capsules kwamen er kapot uit.
"Moet u er eerst een gaatje in prikken," was de oplossing van de apotheek.
Nee dus.
Ik heb mijn huisarts gevraagd nadrukkelijk het originele medicijn voor te schrijven en dan kan het blijkbaar wel.
Gelukkig ben ik (nog) bij machte oplettend en achterdochtig te zijn.
Pillen - ik kan niet meer zonder ze. Zowel de artsen, als de apotheek, als de minister, als de zorgverzekering, als de pharmaceutische industrie weten dat.
Pillen - ik kan niet meer zonder ze. Zowel de artsen, als de apotheek, als de minister, als de zorgverzekering, als de pharmaceutische industrie weten dat.
10 januari, 2010
Op Schouwen
***********************************
Gisteravond ging ik met een donkere wolk in mijn hoofd naar bed. Vanmorgen stond ik op met hoofdpijn. Het sneeuwde.
Anderen kunnen aan de hand van jeukende of trekkende littekens voorspellen wat voor weer het wordt. Mijn hoofd signaleert sneeuw.
Toch maar even een frisse neus halen.
Gisteravond ging ik met een donkere wolk in mijn hoofd naar bed. Vanmorgen stond ik op met hoofdpijn. Het sneeuwde.
Anderen kunnen aan de hand van jeukende of trekkende littekens voorspellen wat voor weer het wordt. Mijn hoofd signaleert sneeuw.
Toch maar even een frisse neus halen.
Duizenden ganzen hebben bezit genomen van de landerijen tussen Brouwershaven en Scharendijke.
Rotganzen, zullen de boeren ongetwijfeld zeggen.
Arm schaap?
10 januari, maar er zijn mensen die moeite hebben met het loslaten van de kerstsfeer.
Schaatsen achter de duinen.
09 januari, 2010
Winternieuws
*************************************
Het weer houdt het nieuws in haar greep. Iedereen mag sneeuw -en ijsfoto's naar de NOS sturen.
Sneeuwstormen, sneeuwjachten, gevoelstemperaturen van min dertig, wel of geen tekort aan strooizout, de uitgeschakelde bouwvak, het daklozenprobleem, wel of geen Elfstedentocht, te verwachten hoge energierekeningen, verkeershinder, vogels wel of niet bijvoeren, bevroren waterleidingen, winkels die niet bevoorraad worden, galopskiën, enzovoorts. En dat nieuws is in de andere Europese landen niet anders.
Het is stil in de hoek van de milieubeweging.
Ik weet ook even niet wat ik moet schrijven. Wij kijken naar schaatsen in een hal, zowel in Noorwegen (EK) als in Groningen (NK sprint).
Vroeger noteerden mijn vader, boer en ik alle tijden in een speciaal daarvoor gemaakte pagina van de krant. Maar dat is "oudemutsenpraat."
Fred Racké en Theo Koomen zijn dood. Ria en Bart zijn de huidige deskundigen.
De Noren zijn lid van de NSB. De Italianen worden gesteund door de Polizia.
Op Twitter is de stemming ook behoorlijk bevroren:
UmarEbru: lieve twittervriendjes en vriendinnetjes. ik vind @meilivos een dom wijf en ben klaar met reageren op de ebruumarvsmeilivos discussie. thx!
Hè gezellig - haardje en kaarsjes aan.
"Schenk mij nog maar een lekker jong borreltje in, schat."
****************************************************************************
Het weer houdt het nieuws in haar greep. Iedereen mag sneeuw -en ijsfoto's naar de NOS sturen.
Sneeuwstormen, sneeuwjachten, gevoelstemperaturen van min dertig, wel of geen tekort aan strooizout, de uitgeschakelde bouwvak, het daklozenprobleem, wel of geen Elfstedentocht, te verwachten hoge energierekeningen, verkeershinder, vogels wel of niet bijvoeren, bevroren waterleidingen, winkels die niet bevoorraad worden, galopskiën, enzovoorts. En dat nieuws is in de andere Europese landen niet anders.
Het is stil in de hoek van de milieubeweging.
Ik weet ook even niet wat ik moet schrijven. Wij kijken naar schaatsen in een hal, zowel in Noorwegen (EK) als in Groningen (NK sprint).
Vroeger noteerden mijn vader, boer en ik alle tijden in een speciaal daarvoor gemaakte pagina van de krant. Maar dat is "oudemutsenpraat."
Fred Racké en Theo Koomen zijn dood. Ria en Bart zijn de huidige deskundigen.
UmarEbru: lieve twittervriendjes en vriendinnetjes. ik vind @meilivos een dom wijf en ben klaar met reageren op de ebruumarvsmeilivos discussie. thx!
Hè gezellig - haardje en kaarsjes aan.
"Schenk mij nog maar een lekker jong borreltje in, schat."
****************************************************************************
08 januari, 2010
Vogeltjes voeren
Ik had brood gestrooid voor hongerige vogeltjes.
Deze ekster bleef op veilige afstand
De mereltjes in eerste instantie ook, maar blijkbaar knorden de maagjes overtuigend hard.
Papa waagde zich in de tuin en genoot van de overvloed
Mama volgde en at haar buikje ongestoord vol
Nou ja, ongestoord. Deze twee "helden" durfden niet in de tuin te landen, maar hadden het voorzien op de volgebekte merels en wachtten tot bij ons de gordijnen dicht gingen.
07 januari, 2010
Te Leen Bakker
****************************************
Bij de opfrisbeurt van ons Zeeuwse onderkomen horen ook nieuwe lappen over de bank en de stoelen.
Grand foulards genaamd.
Dus toog ik gisteren naar Leen Bakker te Zierikzee. Een allervriendelijkste, hulpvaardige jongeman stond mij bij met raad. Ik had namelijk helemaal geen idee van maten en liet mij door de verkoper voorlichten.
"Is het een grote tweezitsbank, of een kleine."
"Een gewone. Maar de stoel is wel een forse fauteuil."
"Tja, dan raad ik u toch deze twee aan. Als het niet goed is mag u ze terugbrengen."
Dat was een gedeeltelijke opluchting. Veel zin om de volgende dag de gladheid weer op te zoeken had ik niet.
Toen bedacht ik iets.
"U verkoopt ook meubels. Waarom proberen we ze niet even uit? Bespaart ons beide veel moeite."
"Dat mag niet, mevrouw."
"Dat mag niet?"
"Nee, ik zou het wel willen - maar dan krijg ik gedonder met de manager. U en wij mogen de artikelen hier in de winkel niet uit de verpakking halen."
Ik kon niet anders dan de slappe lach krijgen. Thuis mag het wel uit de verpakking, maar in de winkel - waar men kan zien dat het goed gaat - mag het niet.
"Maar we doen het daarna toch weer in de verpakking?"
"Ja, maar toch mag ik het niet doen."
Het was mij duidelijk dat volharden geen zin had. Regels zijn regels en daar hield deze verkoper zich aan. Dus nam ik de twee grand foulards van hem in ontvangst en snuffelde nog wat verder over de afdeling.
Ineens hoorde ik achter mij: "U had ze gewoon over een bank moeten gooien en als ze er iets van hadden gezegd gewoon hard moeten weglopen. Ik haal altijd alles uit de verpakking als ik twijfel."
De mevrouw voegde demonstratief de daad bij het woord en trok een paar kousen (ja LB verkoopt ook kleren) uit de verpakking.
"Daar ben ik dan waarschijnlijk toch te netjes voor," antwoordde ik enigszins overrompeld en liep door naar de kassa.
"Als u wilt terugbrengen of ruilen, moet het wel weer precies zo opgevouwen zijn - hoor. Wij kunnen er niet aan beginnen om alles weer opnieuw in te pakken."
Het klonk als een dreigement en ik werd al zenuwachtig bij het idee dat mijn vouwkunst geen voldoende zou halen.
"Nou ja, als het maar weer netjes ingepakt is."
Dat klonk heel wat beter.
Ik betaalde en liep de winkel uit.
"Maar ik ben normaal gesproken ook heel netjes hoor," nam ik op de deurmat nog even mee.
Bij de opfrisbeurt van ons Zeeuwse onderkomen horen ook nieuwe lappen over de bank en de stoelen.
Grand foulards genaamd.
Dus toog ik gisteren naar Leen Bakker te Zierikzee. Een allervriendelijkste, hulpvaardige jongeman stond mij bij met raad. Ik had namelijk helemaal geen idee van maten en liet mij door de verkoper voorlichten.
"Is het een grote tweezitsbank, of een kleine."
"Een gewone. Maar de stoel is wel een forse fauteuil."
"Tja, dan raad ik u toch deze twee aan. Als het niet goed is mag u ze terugbrengen."
Dat was een gedeeltelijke opluchting. Veel zin om de volgende dag de gladheid weer op te zoeken had ik niet.
Toen bedacht ik iets.
"U verkoopt ook meubels. Waarom proberen we ze niet even uit? Bespaart ons beide veel moeite."
"Dat mag niet, mevrouw."
"Dat mag niet?"
"Nee, ik zou het wel willen - maar dan krijg ik gedonder met de manager. U en wij mogen de artikelen hier in de winkel niet uit de verpakking halen."
Ik kon niet anders dan de slappe lach krijgen. Thuis mag het wel uit de verpakking, maar in de winkel - waar men kan zien dat het goed gaat - mag het niet.
"Maar we doen het daarna toch weer in de verpakking?"
"Ja, maar toch mag ik het niet doen."
Het was mij duidelijk dat volharden geen zin had. Regels zijn regels en daar hield deze verkoper zich aan. Dus nam ik de twee grand foulards van hem in ontvangst en snuffelde nog wat verder over de afdeling.
Ineens hoorde ik achter mij: "U had ze gewoon over een bank moeten gooien en als ze er iets van hadden gezegd gewoon hard moeten weglopen. Ik haal altijd alles uit de verpakking als ik twijfel."
De mevrouw voegde demonstratief de daad bij het woord en trok een paar kousen (ja LB verkoopt ook kleren) uit de verpakking.
"Daar ben ik dan waarschijnlijk toch te netjes voor," antwoordde ik enigszins overrompeld en liep door naar de kassa.
"Als u wilt terugbrengen of ruilen, moet het wel weer precies zo opgevouwen zijn - hoor. Wij kunnen er niet aan beginnen om alles weer opnieuw in te pakken."
Het klonk als een dreigement en ik werd al zenuwachtig bij het idee dat mijn vouwkunst geen voldoende zou halen.
"Nou ja, als het maar weer netjes ingepakt is."
Dat klonk heel wat beter.
Ik betaalde en liep de winkel uit.
"Maar ik ben normaal gesproken ook heel netjes hoor," nam ik op de deurmat nog even mee.
06 januari, 2010
Undercoverjounalistiek
*************************************************
Kent u die uitdrukking, beste lezers.
Undercoverjournalistiek.
Het is helemaal van deze tijd. Ergens weten binnen te dringen en daar via de media alarm over slaan.
Zo werden al eerder zwakke plekken in de beveiliging op Schiphol aangetroffen en was het werkpaleis van de koningin een easy target.
En nu was het een HP-journaliste gelukt zonder screening een stageplek binnen de PVV te verwerven. Daar is nu een hele heisa over en HP/De Tijd is spekkoper.
"Ik had Geert Wilders kunnen doden," gaat er altijd in.
Verwerpelijke journalistiek?
Ach, dat weet ik niet. Het is een handige manier om je blad/krant te verkopen. Het doel heiligt de middelen zal ik maar zeggen.
Het lijkt mij alleen allemaal zo overtrokken. Ik bedoel, dat vinden van zwakke plekken in de beveiliging van mensen.
Zo zat ik een paar maanden geleden in de Rotterdamsche Schouwburg drie stoelen van Hare Majesteit verwijderd. Er was nul komma nul controle. Ik, evenals honderden anderen, had haar van alles kunnen aandoen.
En dan de volgende dag op mijn blog schrijven: "Ik had de koningin kunnen doden."
Daarvoor hoefde ik niet eens undercover te gaan.
******************************************************************
Kent u die uitdrukking, beste lezers.
Undercoverjournalistiek.
Het is helemaal van deze tijd. Ergens weten binnen te dringen en daar via de media alarm over slaan.
Zo werden al eerder zwakke plekken in de beveiliging op Schiphol aangetroffen en was het werkpaleis van de koningin een easy target.
En nu was het een HP-journaliste gelukt zonder screening een stageplek binnen de PVV te verwerven. Daar is nu een hele heisa over en HP/De Tijd is spekkoper.
"Ik had Geert Wilders kunnen doden," gaat er altijd in.
Verwerpelijke journalistiek?
Ach, dat weet ik niet. Het is een handige manier om je blad/krant te verkopen. Het doel heiligt de middelen zal ik maar zeggen.
Het lijkt mij alleen allemaal zo overtrokken. Ik bedoel, dat vinden van zwakke plekken in de beveiliging van mensen.
Zo zat ik een paar maanden geleden in de Rotterdamsche Schouwburg drie stoelen van Hare Majesteit verwijderd. Er was nul komma nul controle. Ik, evenals honderden anderen, had haar van alles kunnen aandoen.
En dan de volgende dag op mijn blog schrijven: "Ik had de koningin kunnen doden."
Daarvoor hoefde ik niet eens undercover te gaan.
******************************************************************
05 januari, 2010
Strooi goed
****************************
Eindelijk heeft Snoepy winterbanden ondergebonden gekregen. Manlief wilde daar eerst niet aan.
"De winter is zo voorbij. We rijden nauwelijks. De hele maand februari zijn we in Florida."
Die smoezen heb ik nu eindelijk kunnen doorbreken. Ik zag mijzelf al de hele ijstijd opgesloten in die wolkenkrabber. No way.
Maar ik moest dus wel even laten zien dat Snoepy die banden ook echt nodig heeft. Dus ging ik gisteren in een sneeuwstorm de weg op. In de achteruitrijspiegel zag ik een bange man mij weifelend nazwaaien.
Op de snelweg tussen het Zuidplein en de Haringvlietbrug had ik het niet breed. Beide weghelften waren besneeuwd. Sporen ontbraken.
Er was (nog) niet gestrooid. Ongelukken ontstaan door mensen die angstig rijden en te vaak op hun rem gaan staan terwijl ze zestig kilometer rijden.
Ik besloot dus dapper in de linkerbaan te blijven en tachtig te handhaven, mijn vingers krampachtig om het stuur geperst .
Snoepy vond het allemaal best. Ze mocht eindelijk weer eens een luchtje scheppen en liet haar nieuwe schoeisel de sneeuw trotseren. Bizar dat de provinciale wegen wel schoon waren.
Ha, en in Zeeland regende het. Het verschil tussen onder -en boven nul.
Bij Fixet verkopen ze (nep) strooizout voor €15,- per zakje. Zeeuwse boeren, die niet op hun erf kunnen lopen, kopen dat spul grif.
Geen strooizout genoeg?
Onzin zegt Het Parool. Amsterdam heeft voldoende tot juni.
Dat verbaast mij niets.
Een bouwput heeft geen strooizout nodig.
04 januari, 2010
Straatterreur
****************************
Het zal de zomer van 1929 zijn geweest.
Siem van negen en Klaas van zeven lopen zich te vervelen in de Voorstraat, de straat van Egmond aan Zee. Het is een warme vakantiedag. Ze slenteren tegen de stroom strandgangers in.
Dan knalt Siem met zijn hoofd tegen een lantaarnpaal en zakt in elkaar. Klaas slaakt een angstkreet en knielt neer naast zijn grote broer.
Toeristen snellen te hulp. "Veldwachter, veldwachter," roept iemand.
En ja, daar hoort Klaas het bekende politiefluitje. Hij port Siem in zijn zij: "Wegwezen."
De jongens rennen lachend weg, een verbouwereerd groepje mensen achterlatend.
Schavuit Siem was mijn vader, belhamel Klaas mijn oom.
En de veldwachter??
Dat was mijn opa.
*************
Het zal eind december in 1963 zijn geweest.
Bart van zestien neemt het met zijn Kralingse vriendjes op tegen de vetkuiven uit Crooswijk. Die komen te voet of op buikschuivers onze kerstbomen jatten en jagen ons de schrik aan met rotjes en gillende keukenmeiden.
Er moeten tuinslangen aan te pas komen om de straten nozemvrij te maken.
Bart was mijn broer, de man met de tuinslang mijn vader.
*************
Het zal in diezelfde tijd zijn geweest dat wij in the Westside Story zien hoe the Jets en the Sharks elkaar te lijf gaan.
Maar dat is ver weg, in Amerika - het land waar alles fictie lijkt, het land waar vechten normaal is.
*************
Het zal oudejaarsdag in 1978 zijn geweest.
Een familie, wonende aan een afgelegen landweg in de Hoeksche Waard, wordt de hele dag getreiterd door rotjesgooiende jongeren uit Rotterdam. De oude man is telkens te laat buiten om de jongens in de kraag te grijpen.
's Avonds kijkt de hele familie naar Wim Kan.
Dan klinkt er een oorverdovende knal waar je hart van stilstaat. Het lijkt alsof de ramen van het dijkhuis het zullen begeven. De kleinkinderen gillen het uit.
De oude man (voormalig Nederlands kampioen kogelstoten) verandert in de Hulk, maar dan de witte versie.
De daders staan nog lachend en brullend voor het huis na te genieten van hun aanslag.
"Nee, niet doen schat," schreeuwt de vrouw haar man na.
Te laat. De eerste kaakstoot is gegeven. "Krrrak," klinkt het. Dan volgt er een pijnlijke gil. Het geteisem laat hun bierflesjes vallen en maakt zich uit de voeten.
Het betrof natuurlijk weer mijn vader, die in zijn eentje een hele terreurbende te lijf ging en dat later uit eigen beweging aan de politie meldde.
*************
Het is eind 2009 - begin 2010.
Ik heb het over Culemborg. Molukkers en Marokkanen maken daar (liefst 's nachts) de straten onveilig. Ze tuigen elkaar en onschuldige mensen af.
De politie is telkens te laat. Ze kan geen grip op de situatie krijgen.
In Osdorp worden bewoners keer op keer bedreigd, beroofd en geterroriseerd. Het zijn gangs - bendes.
Ik vind het angstaanjagend veel op the Westside Story gaan lijken - maar dan echt.
*************
Het zal de zomer van 1929 zijn geweest.
Siem van negen en Klaas van zeven lopen zich te vervelen in de Voorstraat, de straat van Egmond aan Zee. Het is een warme vakantiedag. Ze slenteren tegen de stroom strandgangers in.
Dan knalt Siem met zijn hoofd tegen een lantaarnpaal en zakt in elkaar. Klaas slaakt een angstkreet en knielt neer naast zijn grote broer.
Toeristen snellen te hulp. "Veldwachter, veldwachter," roept iemand.
En ja, daar hoort Klaas het bekende politiefluitje. Hij port Siem in zijn zij: "Wegwezen."
De jongens rennen lachend weg, een verbouwereerd groepje mensen achterlatend.
Schavuit Siem was mijn vader, belhamel Klaas mijn oom.
En de veldwachter??
Dat was mijn opa.
*************
Het zal eind december in 1963 zijn geweest.
Bart van zestien neemt het met zijn Kralingse vriendjes op tegen de vetkuiven uit Crooswijk. Die komen te voet of op buikschuivers onze kerstbomen jatten en jagen ons de schrik aan met rotjes en gillende keukenmeiden.
Er moeten tuinslangen aan te pas komen om de straten nozemvrij te maken.
Bart was mijn broer, de man met de tuinslang mijn vader.
*************
Het zal in diezelfde tijd zijn geweest dat wij in the Westside Story zien hoe the Jets en the Sharks elkaar te lijf gaan.
Maar dat is ver weg, in Amerika - het land waar alles fictie lijkt, het land waar vechten normaal is.
*************
Het zal oudejaarsdag in 1978 zijn geweest.
Een familie, wonende aan een afgelegen landweg in de Hoeksche Waard, wordt de hele dag getreiterd door rotjesgooiende jongeren uit Rotterdam. De oude man is telkens te laat buiten om de jongens in de kraag te grijpen.
's Avonds kijkt de hele familie naar Wim Kan.
Dan klinkt er een oorverdovende knal waar je hart van stilstaat. Het lijkt alsof de ramen van het dijkhuis het zullen begeven. De kleinkinderen gillen het uit.
De oude man (voormalig Nederlands kampioen kogelstoten) verandert in de Hulk, maar dan de witte versie.
De daders staan nog lachend en brullend voor het huis na te genieten van hun aanslag.
"Nee, niet doen schat," schreeuwt de vrouw haar man na.
Te laat. De eerste kaakstoot is gegeven. "Krrrak," klinkt het. Dan volgt er een pijnlijke gil. Het geteisem laat hun bierflesjes vallen en maakt zich uit de voeten.
Het betrof natuurlijk weer mijn vader, die in zijn eentje een hele terreurbende te lijf ging en dat later uit eigen beweging aan de politie meldde.
*************
Het is eind 2009 - begin 2010.
Ik heb het over Culemborg. Molukkers en Marokkanen maken daar (liefst 's nachts) de straten onveilig. Ze tuigen elkaar en onschuldige mensen af.
De politie is telkens te laat. Ze kan geen grip op de situatie krijgen.
In Osdorp worden bewoners keer op keer bedreigd, beroofd en geterroriseerd. Het zijn gangs - bendes.
Ik vind het angstaanjagend veel op the Westside Story gaan lijken - maar dan echt.
*************
03 januari, 2010
02 januari, 2010
Schoon
genoeg heb ik ervan.
Dacht ik gisteren nog "dit gaat nooit meer over," vandaag heb ik de grote schoonmaak gedaan. Alle sporen van kerst, mufheid, kots en poep zijn rigoreus door mij weggepoetst.
Ik ben schoon, manlief is schoon - we zijn beiden vijf kilo afgevallen en hopen dit nooit meer mee te maken.
Het huis is schoon - er is zo'n vijf kilo aan afval naar de container gegaan en het huis ademt rust uit.
2010 begint schoon.
Heb ik iedereen al een voorspoedig en vooral veilig nieuwjaar gewenst?!
Want wat betreft dat laatste zijn we in de laatste dagen van 2009 wel weer even wakker geschud.
Ik denk dat wij eind januari als een van de eersten door de bodyscan gaan. Heel goed!! Dat ding had er al acht jaar moeten staan.
Maar niet alleen op Schiphol. Terroristen hebben het (vooralsnog) gemunt op Amerikaanse luchtvaartmaatschappijen en die doen volgens mij niet alleen Nederland aan...........................
Maar goed - evenals in 2001 vliegen wij a month after naar de VS. Hebben wij altijd.
Oudejaarsnacht is in Rotterdam gelukkig bijna overal feestelijk verlopen. Zo gammel als wij waren, het vuurwerk vanaf de achtentwintigste gadeslaan, met een glaasje water, was werkelijk fantastisch. We kwamen ogen te kort. Vanwege het vorstheldere weer reikte ons zicht tot Den-Haag en Zoetermeer.
Veilig voel(d)en de hulpverleners zich echter niet. Het maakt mij ziedend.
Hoe ziek ben je als je ambulancepersoneel bedreigt, vuurwerk naar politie gooit of brandweermensen het werk onmogelijk maakt.
De viering van nieuwjaarsnacht is in onze regio verlopen 'zonder grote incidenten'. Dat zeggen politiewoordvoerders van de korpsen Rotterdam-Rijnmond en Zuid-Holland Zuid. Er zijn 157 aanhoudingen verricht, bijna twee keer zoveel als vorig jaar. (Bron RTV RIJNMOND)
In Rotterdam is snelrecht toegepast. De rechter had wat mij betreft nog strengere straffen mogen uitdelen.
Er waren maar liefst elfhonderd politieagenten en garde, hier op het Churchillplein stonden de hele avond ambulances gereed om uit te rukken. Niets werd in nultien aan het toeval overgelaten.
Volgens de politiebond een situatie die niet gebruikelijk moet-en kan worden.
Mevrouw de minister, als ik u een tip voor een goed voornemen mag geven:
Bezuinig niet op onze veiligheid.
Dacht ik gisteren nog "dit gaat nooit meer over," vandaag heb ik de grote schoonmaak gedaan. Alle sporen van kerst, mufheid, kots en poep zijn rigoreus door mij weggepoetst.
Ik ben schoon, manlief is schoon - we zijn beiden vijf kilo afgevallen en hopen dit nooit meer mee te maken.
Het huis is schoon - er is zo'n vijf kilo aan afval naar de container gegaan en het huis ademt rust uit.
2010 begint schoon.
Heb ik iedereen al een voorspoedig en vooral veilig nieuwjaar gewenst?!
Want wat betreft dat laatste zijn we in de laatste dagen van 2009 wel weer even wakker geschud.
Ik denk dat wij eind januari als een van de eersten door de bodyscan gaan. Heel goed!! Dat ding had er al acht jaar moeten staan.
Maar niet alleen op Schiphol. Terroristen hebben het (vooralsnog) gemunt op Amerikaanse luchtvaartmaatschappijen en die doen volgens mij niet alleen Nederland aan...........................
Maar goed - evenals in 2001 vliegen wij a month after naar de VS. Hebben wij altijd.
Oudejaarsnacht is in Rotterdam gelukkig bijna overal feestelijk verlopen. Zo gammel als wij waren, het vuurwerk vanaf de achtentwintigste gadeslaan, met een glaasje water, was werkelijk fantastisch. We kwamen ogen te kort. Vanwege het vorstheldere weer reikte ons zicht tot Den-Haag en Zoetermeer.
Veilig voel(d)en de hulpverleners zich echter niet. Het maakt mij ziedend.
Hoe ziek ben je als je ambulancepersoneel bedreigt, vuurwerk naar politie gooit of brandweermensen het werk onmogelijk maakt.
De viering van nieuwjaarsnacht is in onze regio verlopen 'zonder grote incidenten'. Dat zeggen politiewoordvoerders van de korpsen Rotterdam-Rijnmond en Zuid-Holland Zuid. Er zijn 157 aanhoudingen verricht, bijna twee keer zoveel als vorig jaar. (Bron RTV RIJNMOND)
In Rotterdam is snelrecht toegepast. De rechter had wat mij betreft nog strengere straffen mogen uitdelen.
Er waren maar liefst elfhonderd politieagenten en garde, hier op het Churchillplein stonden de hele avond ambulances gereed om uit te rukken. Niets werd in nultien aan het toeval overgelaten.
Volgens de politiebond een situatie die niet gebruikelijk moet-en kan worden.
Mevrouw de minister, als ik u een tip voor een goed voornemen mag geven:
Bezuinig niet op onze veiligheid.
31 december, 2009
1000 bommen en granaten
*************************************************************************************
Het grote spektakel bij de Erasmusbrug moet nog beginnen, maar ik lig al uren te dreunen in mijn bed. Zo nu en dan zie ik een vuurpijl voorbij komen, gevolgd door een pluim rook. Als ze de achtentwintigste halen, dan vind ik het echt vuurwerk.
We horen regelmatig een canon van sirenes. Ik vrees dat het hele Rotterdamse politiecorps vannacht on duty is.
Ik wens u allen een feestelijke avond met lekkere spijs en drank.
Met het afvallen ben ik wel heel hardhandig geholpen. Zo heb ieder groot nadeel weer een klein voordeel.
Het grote spektakel bij de Erasmusbrug moet nog beginnen, maar ik lig al uren te dreunen in mijn bed. Zo nu en dan zie ik een vuurpijl voorbij komen, gevolgd door een pluim rook. Als ze de achtentwintigste halen, dan vind ik het echt vuurwerk.
We horen regelmatig een canon van sirenes. Ik vrees dat het hele Rotterdamse politiecorps vannacht on duty is.
Ik wens u allen een feestelijke avond met lekkere spijs en drank.
Met het afvallen ben ik wel heel hardhandig geholpen. Zo heb ieder groot nadeel weer een klein voordeel.
30 december, 2009
Uitgeschakeld
*************************************
Tot nader order schrijf ik even niet. Manlief en ik zijn doodziek. Hoogstwaarschijnlijk een voedselvergiftiging. In één nacht ben ik vier kilo kwijtgeraakt.
Maar als ik geen zin heb een Vertelseltje te maken, weet u hoe ernstig de situatie is.
Tot nader order schrijf ik even niet. Manlief en ik zijn doodziek. Hoogstwaarschijnlijk een voedselvergiftiging. In één nacht ben ik vier kilo kwijtgeraakt.
Maar als ik geen zin heb een Vertelseltje te maken, weet u hoe ernstig de situatie is.
28 december, 2009
Eerste klas reizen
Vertraging. Maar verkleumde reizigers op het Thalysperron van Gare du Nord werden in het ongewis gelaten.
Na de ervaring van de heenreis had ik nu mijn fototoestel in de aanslag. En dat was maar goed ook. Wat een smeerboel! Shit happens twice.
De ene wc was weer verstopt en de andere stond blank.
We kwamen een uur te laat aan in Rotterdam. Zo stonden we ineens stil in een weiland in de Hoeksche Waard.
Als oorzaak werd opgegeven: "INFRASTRUCTUURPROBLEMEN."
Dat woord staat in het Thalys' excuuswoordenboek.
********
Parijse tips
****************************
We hebben gisteravond fantastisch Fruits de mer gegeten bij (het ons bekende) Charlot. Samen constateerden wij dat de schelpdieren lekkerder waren dan in Normandië. Maar het kan natuurlijk ook zo zijn dat de beste kwaliteit naar de Franse hoofdstad gaat.
Duur?
Oordeel zelf.
Per persoon kost een plateau (zonder krab of kreeft) €39,90
Voor een heerlijke fles Macon Village betaalden wij €24,-
Opvallend was wel dat wij, evenals de eerste avond, de beste tafel in het restaurant kregen. Misschien toeval, maar ik denk toch dat het te maken heeft met deze boekingsite: Best restaurants Paris. Een topsite met dure en minder dure eetgelegenheden - kwalitatief in ieder geval zeer goed. Wij kozen voor de brasserie, omdat wij van de traditionele Franse keuken houden.
Nog even het één en ander over ons hotel Marigny in la Rue de l'Arcade (achtste arr.) - vlakbij l'Opéra en de Madeleine. De locatie is bijna niet te overtreffen. Wij konden alles belopen.
Natuurlijk hadden we geluk met het weer, maar de grote trekpleisters liggen echt binnen loopbereik van dit hotel.
Ik boekte via booking.com en trof een aanbieding van €625,- voor drie dagen in een superior room, inclusief ontbijt en gratis internet. Dat laatste was nauwelijks in Parijs te vinden.
Normaliter kost deze kamer €350,- per nacht - exclusief ontbijt.
De kamer was klein, maar wel van alle comfort voorzien, zoals een ultra moderne badkamer. Wij vroegen speciaal om de bovenste verdieping omdat oude Franse gebouwen nogal gehorig zijn.
De ontbijtruimte is ronduit ongezellig, achter een geïmproviseerd gordijn. Er wordt een bar beloofd, maar dat is die ontbijtruimte. De lounge is een smal gangetje.
Parkeergelegenheid biedt het hotel niet.
Toen wij vrijdag op de kamer kwamen was het zevenentwintig graden! Klimatologisch zit het systeem te ingewikkeld in elkaar, waardoor continu het klachten regent bij de receptie. In de ene kamer is het bloedheet,- in de andere ijskoud.
Ons bed lag heerlijk, dankzij goede, nieuwe matrassen lekkere kussens en een luchtig dekbed.
De receptionisten waren uiterst vriendelijk en behulpzaam. Zij hadden het hele weekend te kampen met technische storingen waar wij gelukkig niets van hebben gemerkt.
Volgend jaar weer Noël à Paris?
Oui!!
We hebben gisteravond fantastisch Fruits de mer gegeten bij (het ons bekende) Charlot. Samen constateerden wij dat de schelpdieren lekkerder waren dan in Normandië. Maar het kan natuurlijk ook zo zijn dat de beste kwaliteit naar de Franse hoofdstad gaat.
Duur?
Oordeel zelf.
Per persoon kost een plateau (zonder krab of kreeft) €39,90
Voor een heerlijke fles Macon Village betaalden wij €24,-
Opvallend was wel dat wij, evenals de eerste avond, de beste tafel in het restaurant kregen. Misschien toeval, maar ik denk toch dat het te maken heeft met deze boekingsite: Best restaurants Paris. Een topsite met dure en minder dure eetgelegenheden - kwalitatief in ieder geval zeer goed. Wij kozen voor de brasserie, omdat wij van de traditionele Franse keuken houden.
Nog even het één en ander over ons hotel Marigny in la Rue de l'Arcade (achtste arr.) - vlakbij l'Opéra en de Madeleine. De locatie is bijna niet te overtreffen. Wij konden alles belopen.
Natuurlijk hadden we geluk met het weer, maar de grote trekpleisters liggen echt binnen loopbereik van dit hotel.
Ik boekte via booking.com en trof een aanbieding van €625,- voor drie dagen in een superior room, inclusief ontbijt en gratis internet. Dat laatste was nauwelijks in Parijs te vinden.
Normaliter kost deze kamer €350,- per nacht - exclusief ontbijt.
De kamer was klein, maar wel van alle comfort voorzien, zoals een ultra moderne badkamer. Wij vroegen speciaal om de bovenste verdieping omdat oude Franse gebouwen nogal gehorig zijn.
De ontbijtruimte is ronduit ongezellig, achter een geïmproviseerd gordijn. Er wordt een bar beloofd, maar dat is die ontbijtruimte. De lounge is een smal gangetje.
Parkeergelegenheid biedt het hotel niet.
Toen wij vrijdag op de kamer kwamen was het zevenentwintig graden! Klimatologisch zit het systeem te ingewikkeld in elkaar, waardoor continu het klachten regent bij de receptie. In de ene kamer is het bloedheet,- in de andere ijskoud.
Ons bed lag heerlijk, dankzij goede, nieuwe matrassen lekkere kussens en een luchtig dekbed.
De receptionisten waren uiterst vriendelijk en behulpzaam. Zij hadden het hele weekend te kampen met technische storingen waar wij gelukkig niets van hebben gemerkt.
Volgend jaar weer Noël à Paris?
Oui!!
27 december, 2009
ParEllen 4
*******************************
Over Chez Clément, waar wij gisteravond aten, kan ik kort zijn. Niet doen mensen!
Zowel eten als restaurant was één grote viezigheid.
Deze zonnige, culturele zondag in een notedop.
Vanaf 10. 30 uur:
lopen,
in het grote reuzenrad op Place de la Concorde (P. wilde mij er al vanaf dag één in hebben, maar ik ging er alleen in als P. mij vergezelde - en dat deed hij),
lopen,
expositie Monet in de Orangerie (soort Panorama Mesdag) en andere impressionisten,
lopen,
Musée d'Orsay (meest gefotografeerde schilderij van Gustave Courbet) is kunst mijnheer Rouvoet!,
lunchen in het prachtige restaurant op de deuxième,
lopen,
café drinken,
lopen,
P. loopt de Madeleine in,
El loopt le Village Rouge in,
lopen,
hotel,
slaapje,
douchen en mooi aankleden voor het diner (Fruits de mer) bij Charlot - tegenover de Moulin Rouge.
DE FOTO'S ZEGGEN HET ALLEMAAL
Tot slot een tip voor iedereen die d'Orsay wil bezoeken, en wie wil dat nou niet:
Ga naar de Orangerie en koop een Pass Orangerie et Orsay voor maar €13,- p.p. Het voordeel hiervan is dat u niet uren in de rij hoeft te staan bij het Musée d'Orsay. De Orangerie is een relatief klein museum, maar zeer de moeite waard.
Over Chez Clément, waar wij gisteravond aten, kan ik kort zijn. Niet doen mensen!
Zowel eten als restaurant was één grote viezigheid.
Deze zonnige, culturele zondag in een notedop.
Vanaf 10. 30 uur:
lopen,
in het grote reuzenrad op Place de la Concorde (P. wilde mij er al vanaf dag één in hebben, maar ik ging er alleen in als P. mij vergezelde - en dat deed hij),
lopen,
expositie Monet in de Orangerie (soort Panorama Mesdag) en andere impressionisten,
lopen,
Musée d'Orsay (meest gefotografeerde schilderij van Gustave Courbet) is kunst mijnheer Rouvoet!,
lopen,
café drinken,
lopen,
P. loopt de Madeleine in,
El loopt le Village Rouge in,
lopen,
hotel,
slaapje,
douchen en mooi aankleden voor het diner (Fruits de mer) bij Charlot - tegenover de Moulin Rouge.
DE FOTO'S ZEGGEN HET ALLEMAAL
Tot slot een tip voor iedereen die d'Orsay wil bezoeken, en wie wil dat nou niet:
Ga naar de Orangerie en koop een Pass Orangerie et Orsay voor maar €13,- p.p. Het voordeel hiervan is dat u niet uren in de rij hoeft te staan bij het Musée d'Orsay. De Orangerie is een relatief klein museum, maar zeer de moeite waard.
26 december, 2009
ParEllen 3
Deze zonnige zaterdag in een "notedop."
Lopen, le Louvre, lopen, boodschap Monoprix, lopen, koffie en chocolat in Café de la Paix, lopen, boodschap bij Lacoste, lopen, etalages in de "modebuurt" bewonderen, lopen, biertje - wijntje en een snackje in een "uitknijpje", lopen, hotel, slaapje, douchen en mooi aankleden.
Lopen, le Louvre, lopen, boodschap Monoprix, lopen, koffie en chocolat in Café de la Paix, lopen, boodschap bij Lacoste, lopen, etalages in de "modebuurt" bewonderen, lopen, biertje - wijntje en een snackje in een "uitknijpje", lopen, hotel, slaapje, douchen en mooi aankleden.
Straks lopen en eten bij Chez Clément op Blvd. des Capucines.
ParEllen 2
Wie ook maar één moment dacht dat Parijs dood en uitgestorven zou zijn in de kersttijd komt bedrogen uit. Je kunt over de hoofden lopen.
Vooral veel "wijzen" uit het oosten hebben de weg naar deze energieke stad gevonden.
De stad bruist. De versieringen zijn (letterlijk) schitterend. De restaurants zitten zowel 's middags als 's avonds bomvol. Wat ben ik blij dat ik vooruit voor drie avonden heb gereserveerd.
Hoe wij de lange rijen wachtenden bij de musea morgen en overmorgen moeten omzeilen weet ik nog niet. Er zijn een aantal "must see" exposities.
Brasserie Capucines beet vanavond het spits af. Wat een heerlijke, traditionele keuken!
Dus...... twaalf escargots vooraf, daarna een forse entrecôte met béarnaise saus, een beetje kaas en een Café Liegeois toe. Echt yammie. Ik was er hard aan toe na een dag met alleen een crèpe au sucre.
En wat een prachtige Tiffany-achtige tent. Op en top Parijs.
De bediening was zeer welwillend en aardig. Ik heb mij laten vertellen dat er in dit restaurant per dag vijfhonderd stokbroden doorheen gaan.
Morgen zijn de winkels weer open. Laat Nederland ook gewoon naar één kerst/paas/pinksterdag gaan.
Paris by night
25 december, 2009
ParEllen 1
.jpg)
Op zoek naar iets bijzonders kwam ik niets bijzonders tegen, behalve een paar bruine billen.
Hoewel de zon schijnt in de lichtstad, leek het mij toch behoorlijk frisjes.
Thalysnet
We zitten in de Thalys naar Parijs.
Comfortabel?
We reizen eerste klas, maar desondanks .............matig.
De Nederlandse bemanning is ronduit arrogant en onbeschoft, er is geen ruimte voor koffers - dus die moet je onbemand in een bagageruim achterlaten, de stoelen zijn vies en/of kapot en de wc's zijn na de eerste stop al verstopt.
Het comfortabele zit 'm in gratis internet en het regelen van een taxi. Maar het allerbelangrijkste is toch wel dat we binnen drie uur in hartje Parijs zijn.
Wanneer Beatrix om één uur de moraalvorstin uithangt, lunchen wij ergens op de Champs-Elysées.
24 december, 2009
Napels aan de Maas
Nee, dit is de zogenaamde containerruimte zoals ik die vanmorgen aantrof. En dan moet het lange kerstweekend nog beginnen.Wij vluchten naar Parijs.
Lieve mensen, maak er warme en gezellige dagen van!!
23 december, 2009
Kerstloop
Honderden kerstmannen rennen over het drassige Beursplein en de spekgladde Coolsingel.
HOHOHO klinkt het, maar niet uit de mond van Aboutaleb.
Stuurloos
**********************
Dat is Laura Dekker, het meisje dat de ene domme streek na de andere uithaalt. Stuurloos zijn ook haar gescheiden ouders die hun kind (na deze escapade) hoogstwaarschijnlijk verliezen. Als zij, zoals nu blijkt, geen grip op hun puberende dochter hebben lijkt uithuisplaatsing onafwendbaar. En naar uithuisplaatsing streeft Jeugdzorg.
Jeugdzorg zou schuldig zijn aan de labiele geestesgesteldheid van Laura. Haar advocaat beschuldigde de rechters van bevooroordeeldheid. Alle instanties hebben het gedaan...................
Maar hoe zit het dan met de verantwoordelijkheid van die ouders?
Als ik mij in deze (met de hete adem van justitie in de nek) situatie zou bevinden, dan zou ik er voor zorgen dat er geen smetje (meer) op mijn en haar blazoen kwam. Ik zou op mijn dochter letten, haar in bescherming nemen, zorgen dat zij haar school netjes afmaakt en haar dan pas het ruime sop laten kiezen.
Toen onze zoon veertien jaar was kon hij niet over zijn spaarcenten beschikken zonder onze toestemming, laat staan dat hij wist waar zijn paspoort lag.
De advocaat van Laura zei dat ze een rustige vakantie wilde en daarom naar Sint Maarten was vertrokken.
Mijn simpele, misschien conservatieve verstand staat hierbij stil.
Laura Dekker is een kind, maar wordt - vooral door haar vader - als een volwassene behandeld. Zie wat hij haar daarmee allemaal ontneemt.
Dat is Laura Dekker, het meisje dat de ene domme streek na de andere uithaalt. Stuurloos zijn ook haar gescheiden ouders die hun kind (na deze escapade) hoogstwaarschijnlijk verliezen. Als zij, zoals nu blijkt, geen grip op hun puberende dochter hebben lijkt uithuisplaatsing onafwendbaar. En naar uithuisplaatsing streeft Jeugdzorg.
Jeugdzorg zou schuldig zijn aan de labiele geestesgesteldheid van Laura. Haar advocaat beschuldigde de rechters van bevooroordeeldheid. Alle instanties hebben het gedaan...................
Maar hoe zit het dan met de verantwoordelijkheid van die ouders?
Als ik mij in deze (met de hete adem van justitie in de nek) situatie zou bevinden, dan zou ik er voor zorgen dat er geen smetje (meer) op mijn en haar blazoen kwam. Ik zou op mijn dochter letten, haar in bescherming nemen, zorgen dat zij haar school netjes afmaakt en haar dan pas het ruime sop laten kiezen.
Toen onze zoon veertien jaar was kon hij niet over zijn spaarcenten beschikken zonder onze toestemming, laat staan dat hij wist waar zijn paspoort lag.
De advocaat van Laura zei dat ze een rustige vakantie wilde en daarom naar Sint Maarten was vertrokken.
Mijn simpele, misschien conservatieve verstand staat hierbij stil.
Laura Dekker is een kind, maar wordt - vooral door haar vader - als een volwassene behandeld. Zie wat hij haar daarmee allemaal ontneemt.
22 december, 2009
Kokker-ellen (20) Broodschoteltje
Mijn moeder had een hekel aan koken en dat proefde je. Het was geen onkunde, maar had puur met geen zin te maken.
Ze was namelijk een kei in het bereiden van heerlijke 'restjes.'
Nu vind ik eten weggooien ook een pijnlijke bezigheid, ondanks dat ik de oorlog niet heb meegemaakt. Vandaar dat ik vandaag van een restje uitgedroogde stol een breadpudding (wij noemden dat vroeger broodschoteltje) maakte.
Het is heel eenvoudig. Meng in een ovenvaste schaal stukjes stol met melk (veel, want het droogt in de oven erg uit), ei en wat gesmolten boter. Zet dat in de oven (200 graden) totdat er een bruin korstje op zit.
Lekker, ook met slagroom of dunne custard (restje van gisteren).
BRÀÀÀÀÀND!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Na zeven jaar kunnen deze nep kerstkransjes de vuilnis in. Ze veroorzaakten gisteravond een brandje dat ik helaas niet op foto kon vastleggen. Het moest gedoofd worden.
Onze huiskamer stond binnen de kortste keren zwart van de vieze chemische rook. Het sneeuwde roetdeeltjes.
Manlief gaf mij natuurlijk meteen de schuld: "ik heb altijd al gezegd dat die dingen levensgevaarlijk zijn," en meer van dat soort achteraf gezwatel ( ik wilde gezeik gebruiken, maar vond dit als synoniem veel mooier). Hij wil nu nooit meer kaarsen aan.
Een voordeel: het dressoir lijkt nu echt antiek.
Abonneren op:
Posts (Atom)
