Zeeuwse kiekjes

HerstEL2

Breek me de bek niet open! 

HerstEL

********************
Moet ik op deze dag over mijn geopereerde schouder schrijven?

Life goes on - en ik krijg nogal wat e-mailtjes waarin wordt gevraagd hoe het nu gaat, ruim twee weken na de ingreep.

Dat weekje in Nice deed wonderen. Daar voelde ik me zo goed, lukte het om lekker te slapen en deden rust en ontspanning wonderen.
Jammer dat ik niet mocht zwemmen vanwege de wonden. De beweging leek me juist uitstekend, maar ja..........

De dag van thuiskomst ging het meteen mis. Een beurse pijn stak op.
Ik wist wel waarom. Inpakken, uitpakken, wassen, opruimen, onbewust toch iets optillen....... Activiteiten die ik dacht aan te kunnen, maar toch te belastend bleken en ten strengste verboden waren.
Dat heeft dan ook meteen zijn uitwerking op mijn mood: sacherijnig, huilerig, dipperig.

Afgelopen vrijdag gingen de hechtingen eruit en zag ik de orthopeed. Mijn eigen arts was met vakantie.
Jammer, want ik had nog een appeltje met hem te schillen.
Na de operatie heb ik namelijk geen arts gezien of gesproken. Schandalig!
>>De vorige keer kwam de dokter op de uitslaapkamer langs en later op de afdeling. De volgende dag ontsloeg hij me persoonlijk.<<
Dit keer.......niemand.

En dus hoorde ik afgelopen vrijdag voor het eerst hoe alles was gegaan.
Natuurlijk bood de vervangende orthopeed zijn welgemeende excuses aan. "Dit is slecht. Had nooit mogen gebeuren." Hij kon het niet nalaten een kleine sneer uit te delen aan mijn orthopeed, maar daar had ik als patiënt niets aan. Ik hoop dat ze het er bij de volgende bespreking wel over hebben.
Ook keek hij bedenkelijk naar de gigantische bloeduitstorting. Hij geloofde me meteen toen ik zei dat ik veel veel blauwer was geweest.

Een verpleegster mocht de hechtingen eruit halen. "Ziet er mooi uit," zei ze terwijl ze het eerste knipje gaf.
De tweede reeks hechtingen gingen niet zo makkelijk, maar ze zei niets.
Toen, heel verontwaardigd, "deze is een beetje ontstoken."
Ik keek in de spiegel en zag een bloedende wond. Niets ontstoken. Gewoon opengetrokken, juf!

Het wordt een lange weg naar herstel - oftewel mobiliteit.
*******************************************************************

Tussen 9/11 en nine eleven

Fleur Agema (het "licht" van de PVV) heeft de aanslagen van tien jaar geleden gisteren herdacht, op 9 september '11. Een misser die mijns inziens niet meer in de categorie vergissingen past.

Tegelijk denk ik "Zou de PVV hebben bestaan zonder nine eleven?"

We worden deze week bedolven onder films, docu's, reportages, interviews, columns en blogs. Kortom - de media besteden ruim aandacht aan dit historische feit.

En wat moet ik daar nog aan toevoegen?

Moet ik nog eens herhalen waar ik was op het moment dat die twee vliegtuigen de Twin Towers invlogen? Moet ik nogmaals mijn woede uiten over de matte, stomme, beledigende, kortzichtige reactie van "een vriendin" toen ik uitriep dit is oorlog!?

Moet ik vertellen over een boze e-mail die ik toentertijd van een tante uit Amerika kreeg? 

>Wij Europeanen, wij liberals waren geen trouwe bondgenoten van Bush. Wij hadden toch onze vrijheid te danken aan de Amerikanen<

Na die verwijten, die ik als beledigend en dom ervoer (want ook ik was furieus na 9/11, maar vond dat Bush een verkeerde weg bewandelde), heb ik geen contact meer gehad met die tante.

Ik ben nog steeds boos.

Net als bij de 4 mei-herdenking borrelt die woede rond de bewuste dag op.

Boos dat het na 9/11 helemaal uit de hand is gelopen.

"You're either with us - or against us," Afghanistan, Irak, nieuwe aanslagen in o.a. Madrid, Londen en op Bali, Theo van Gogh, economische crisis, Guantanamo Bay, Anders Breivik.

Maar ook de Arabische Lente. Want ik vrees voor fundamentalistische regimes in Egypte, Libië, Syrië en andere "vrijgevochten" Arabische staten.

Mijn leven is ontwricht. Het klinkt overdreven - maar toch is het zo.

Iedere dag word ik geconfronteerd met de naweeën van 9/11.

We gaan anders met elkaar om. Iedereen is snel geagiteerd. Op beschaafde toon debatteren is er niet meer bij.

Ja, dat is het: de toon is veranderd.

Het is Joop versus Jaap.

Er wordt anders met ons omgegaan. Angst en argwaan regeren.

 Als ik naar de veiligheidsaanpak kijk, dan bekruipt mij het gevoel dat ik in principe verdacht(e) ben.

Het kan niet anders, dat begrijp ik. Maar krenkend is het wel.

Gisteravond raakte ik ook geïrriteerd.

Mevrouw A. - de vrouw van Samir (onherkenbaar gesluierd voor haar veiligheid) - was uitgenodigd in DWDD.

Het is me tot op dit moment onduidelijk waarom.

Ja - ze vindt dat haar man een modelgevange is en dat daarom de teugels wel wat mogen vieren.

Matthijs gaf haar uit eerbied voor haar geloof geen hand.

JEZUS!!

"May he rot in hell," hoorde ik een fanatieke Republikein zeggen na de bekendmaking van Osama's dood. Dat zou hij zeker - in een christelijke hel.

Osama bin Laden heeft zijn doel bereikt. Mission accomplished.

 De wereld is een ravage.

Allah heeft vast een paradijselijke grot voor hem gereserveerd.

Vindt u mijn stukje over tien jaar 9/11 verwarrend of onsamenhangend?

Dan is deze beschouwing in blogvorm goed gelukt.

*********

Landen

Wij waren er ook bij.

Vrijdag: EtB-dag

Vandaag een uitgebreid verslag van het pindrama op HOEIBOEI.

****************

Groot of klein - Kunst is een kunst

Vanavond begint het Gergiev Festival.

Ik vrees dat er geen kaarten meer te krijgen zijn voor deze spektaculaire week.

Vanavond, de openingsavond, dirigeert Gergiev zelf.

Wij zijn erbij.

Wagner Voorspel Lohengrin

Britten Suite uit Death in Venice

Mahler Negende symfonie

-----

Waar u wel op 17 en 18 september naartoe kunt en wat ik warm aanbeveel:

Kunst/atelierroute Hillegersberg.

Dankzij Facebook werd ik hierop geattendeerd door oud-buur(t)meisje Maribert Rijken - die eveneens de deuren van haar atelier op de Weissenbruchlaan opent.

******

Ieder pondje.............

Hierdoor - dus.

Laatste avond bij Les Viviers 

Na een hele week "licht" (d.w.z. plantaardig) gegeten te hebben, vielen deze romige culinaire lekkernijen erg zwaar.

Twee kilo aangekomen!

Hij - makreel

Ik - sardines

Ik - ravioli gevuld met langoustine

Hij - risotto met inktvis.

Hij - pruimentaartje

Ik - kaas

*************

Een poot uitdraaien

Anderen noemen het een massage.

**********

Petit déjeuNEE

Toch wel handig - zo'n blog.

Ik haal nu bijvoorbeeld even terug wat ik drie jaar geleden over dit hotel schreef.

DIT

***

U zult zich afvragen waarom we - na zo'n forse kritiek - weer teruggekeerd zijn.

Vanwege de prijs, waarover goed te onderhandelen viel (139,- incl. ontbijt! normale prijs is 160,- excl. ontbijt)

Vanwege de locatie (vijf minuten naar het strand - tien minuten naar het oude stadsdeel) 

Vanwege een vermoeden dat er iets aan de kamers gedaan zou zijn

Vanwege de ruimte en de stilte - die deze kamer bood

We zijn blij verrast. Er is inderdaad hard gewerkt aan verbetering.

De meeste kamers zijn gerenoveerd.

En onze kamer?

Geen loshangende bedrading meer. Goed werkende airco. Ander koelkastje. Nieuwe deuren. Muren en plafond geverfd. Nieuwe televisie. En misschien wel het belangrijkste: Franse kamermeisjes, die vanaf acht uur hard aan het werk zijn.

301 is weliswaar niet echt gemoderniseerd (de badkamer is onveranderd/verouderd), maar het blijft de rustigste, ruimste (met aparte wc) chambre van het hotel.

Wij zijn er in ieder geval blij mee.

Echter: hoe kan het ook anders - er moet toch ook iets te zeiken zijn.

Het ontbijt (van 7.30 - 10.30 uur)

Wij kwamen steevast om 10 uur de ontbijtzaal binnen. Een ongelooflijke sacho wees ons iedere ochtend de verkeerde tafel aan.

- Geen croissants meer.

- Geen jus meer

- Geen fruit meer

- Twee plakjes uitgedroogde kaas (ongekoeld)

- Hetzelfde gold voor de salami

- Oude koffie

De sacho zei dat er niets meer was. Toen ik daar mijn beklag over deed bij de manager zei ik: "the man probably doesn't like his job."

Dat vond ze amusant - maar ik bleek achteraf wel gelijk te hebben. De sacho had meerdere baantjes, zo bleek en was oververmoeid.

Okee- zijn probleem. Maar €13,- p.p. voor zo'n waardeloos, onfris ontbijtbuffetje vonden/vinden wij onverteerbaar.

Sinds zondag ontbijten we heerlijk op de boulevard.

Op ieder tijdstip van de dag wordt er (voor ons) een ontbijtje bereid. Met een verrukkelijk omeletje, jus d'orange, verse koffie en knapperig stokbrood met confiture begint onze dag goed. 

En dat voor de som van €9,50 p.p. 

Dit slaan we weer op voor het volgende bezoek aan Nice.

Pootje baden

De laatste dag (op het strand).

Wederom zo'n ongelooflijk mooie zomerdag.

P. onder de parasol - vanwege huidkanker.

Ik niet verder in het water dan tot de enkels - vanwege de hechtingen in mijn schouder.

We willen helemaal niet terug naar Nederland. Naar de verplichtingen. Naar de doktersafspraken. Naar narigheid.

Wij hebben Nice lief.

En Nice maakt dat wij elkaar liefhebben.

Nice by night

PICS

***************

Stranddag

FOTO'S

Wij gaan in Nederland eigenlijk nooit naar het strand. Hooguit in de winter voor een stevige wandeling.

Daarentegen zijn we in februari vier weken op het strand van Naples (Florida) te vinden. Daar waar topless zonnebaden uit den boze is.

Soms probeert een verdwaalde Europese ziel het. Die weet echter niet hoe snel ze zich weer moet "bedekken" wanneer ze in verlegenheid wordt gebracht door boze blikken en beledigende opmerkingen van  preutse Amerikanen.

Preuts ben ik - geloof ik - niet. Ik schaam me alleen voor mijn lichaam

Mensen zouden massaal het strand afvluchten wanneer ik met ontbloot bovenlijf zou gaan liggen zonnen. Mijn lijf is niet bepaald een pronkstuk.

Het lijkt me trouwens ook helemaal niet prettig. Ik kan ook niet naakt slapen.

Het stoort me niet, hoor - andermans tieten. Maar om nou te zeggen dat ik geniet van het aanzicht.......

Ik zie liever een mooi badpak of modieuze bikini.

Dit was een amusant tafereel.

Deze Engelse jongetjes van 8 en 6 jaar zagen hun moeder (tot hun grote verbazing) topless.

Eerst was het oh en wah - mommy, you're naked.

Toen begon het giechelen en het pesten.

De jongste probeerde tevergeefs nog wat uit een tepel te zuigen. Mommy moest haar kinderen van zich afslaan.

Toen daddy voorstelde een "Big Mac" te gaan halen waren mommy's boops niet meer interessant.

********

Eettip

DiningCity Restaurant Week 3-gangen voor €27,50 bij toprestaurants

26 september tot en met 2 oktober 2011

De Restaurant Week wordt nog exclusiever! Het aantal restaurants wordt beperkt tot alleen de 1000 allerbeste eettempels van Nederland, zoals Parkheuvel (**), De Lindenhof (**) en De Kromme Dissel (*).

3-Gangen diner bij toprestaurants voor €27,50

3-Gangen lunch bij toprestaurants voor €22,50

Reserveren: vanaf woensdag 7 september om 10:00 uur.

Alle lekkere details.

****

Nice food

Vanmiddag, op het terras van deze brasserie aan de haven, aten we een overheerlijke vissoep - met alles erop en eraan.

€10,50 is niet echt goedkoop - maar de hoeveelheid was ruim voldoende voor twee personen en dus deelden we deze zalige potage.

ALLE FOTO'S VAN VANDAAG

Een van mijn favoriete gerechten: gegrilde sardines. Dat eet ik in Nederland nou nooit.

Bij La Tapenade krijg je er vijf voor €11,-. Echt fantastisch!!!

P. nam een menu(utje) van €18,-:  een grote salade niçoise, de gegrilde sardines en crème caramel.

Vandaag heb ik HIER twee ijsjes gekocht. Na de vissoep en na de sardines.

Waarmee ik wil zeggen dat het goed is. Héél erg goed.

Zelfs nog beter dan de IJssalon op de Meent.

Wat een heerlijke dag!

********

Villa d'Este

Hier zit ik dan. The day after the night before.

Met een lichte kater. Niet van de wijn - die was heerlijk.

Nee, ik baal nog steeds van die €250,- en het zal wel even duren eer dat is weggeëbt.

Ineens heb ik enorme drang tot inhalen. Daarmee bedoel ik dat we in plaats van een taxi met de bus naar het vliegveld gaan.

En dat we vanaf Zestienhoven ook met het openbaar vervoer naar huis gaan. De drang dus om dat geld terug te verdienen. Ik weet dat het een hersenspinsel is. Laat mij maar een ogenblik in de waan.

Nog even over het eten van gisteren, want dat is in positieve zin vermeldenswaardig.

De receptioniste van het hotel had dit restaurant aanbevolen.

Reserveren was niet mogelijk, dus zaten wij in de bar ernaast op de loer. Ze gingen om 19 uur open.

 Ik had meteen door dat het een populaire tent was. Klokslag zeven uur zaten we op het terras en om kwart over zeven was het vol.

We aten beiden de antipasti. Een bord vol heerlijkheden. De beste antipasti (€16,-) die ik ooit gegeten heb.

Te veel om op te noemen.

Te veel om op te eten.

Trouwen in Nice...

....en dan met veel kabaal de boulevard op en neer rijden.

Wat een feest! 

Gepind, maar niet geïnd

*******************************************************
"Hier ga je toch niet over bloggen?" smeekte mijn, in 250 liter zweet badende, echtgenoot.
'Toch wel. Maar ik laat cynisme en jij-bakken achterwege.'
P. knikte dankbaar - wetende dat ik hem in de tang heb.

Wat er is gebeurd?
Op weg naar het restaurant moest hij nog even pinnen. Zo gezegd zo gedaan.
In het restaurant kwam hij erachter dat wel zijn pinpas en het bonnetje in zijn portemonnaie zaten - maar niet de €250,-

€250,-: het zou een wonder zijn als de pinautomaat het geld weer ingeslikt heeft. Het schijnt soms te gebeuren.

Anders loopt er nu een heel gelukkig iemand te feesten van onze centen.
***************************************************************************************

Gehavend

Ik durf mijzelf niet mouwloos te vertonen. Op het strand kijken de mensen mijn echtgenoot wantrouwig aan.

Ook houd ik sinds tien minuten mijn mond dicht. Als ik iets wil/moet zeggen zal dat onverstaanbaar zijn.

Boosdoener is een pruimenpit, die meer als steen aanvoelde en genadeloos mij voortand ruïneerde.

Het lachen is mij vergaan. 

Mensen kinderen

*************************************
Soms word je een gesprek opgedrongen.
Een telefoongesprek. Of moet ik zeggen een iPhone-gesprek. Ik wilde het helemaal niet horen, maar de vrouw nam niet de moeite haar privacy te waarborgen.
Laat ik proberen het zo daadkrachtig mogelijk te verwoorden.

Een Nederlandse, hoogzwangere vrouw (in de dertig) zit aan de tafel naast ons - met haar zoontje van acht.
Zoontje (te lange Gooische haren), zonnebril van een duur merk, shirt van een duur merk doet alsof hij met zijn autootje speelt, maar luistert mee naar het gesprek tussen zijn moeder en zijn oma (ergens in Nederland).

"Nee, jullie moeten inspringen.
Ik heb Julian altijd. Mark doet niks. Dat is niet volgens de afspraak. Julian is altijd bij mij. En Mark zit altijd bij mij te werken. Ik heb zo vaak tegen hem gezegd dat ik dat niet wil, dat hij zijn werk op kantoor moet doen.
Sinds de scheiding houdt hij zich niet aan de afspraak. Hij neemt het kind bijna nooit. Ik kan geen kant op. Ik werk niet en ga nooit naar feestjes."

Dan blijkt dat het kind alles heeft gevolgd. 'Nou, dat is niet waar, mam. Je gaat best wel vaak naar feestjes,' zegt de verontwaardigde kinderstem.
Kinderen spreken altijd de waarheid, denk ik. Maar oei, wat is dit pijnlijk.
Hij zegt het heel stellig een tweede keer. Nu klinkt er iets van "gebruik mij niet als excuus dat je niet naar feestjes kunt" in door.

Mam negeert haar zoon en herhaalt: "Ik ga nooit uit en ben altijd thuis. Mark doet niets. Dus ik vind dat jullie eens moeten optreden. Of nemen jullie Julian wat vaker. Ik heb nauwelijks vrijheid."

Ze beëindigt het gesprek. Haar zoontje zegt nog eens heel nadrukkelijk: 'Je gaat heel vaak naar feestjes. Dat had je niet moeten zeggen.'
Het jongetje praat ongezond wijs voor zijn leeftijd.

Mam probeert zich eruit te redden door een overlegtoon aan te slaan. Slim - maar ook heel wreed.
Ze neemt de slachtofferrol aan en vraagt van haar achtjarige kind begrip voor haar situatie. "Je begrijpt toch wel.....Wat moet ik dan......Het is toch ook ....."

Julian kan dit niet aan, of heeft er geen zin meer in. Hij verandert van onderwerp: 'Vorige keer kwam de pizza veel sneller.'
Het mannetje kwekt lustig door, probeert zijn moeder op te vrolijken - maar mam zit met haar gedachten elders en reageert niet op wat haar zoontje zegt.

P. doet, wanneer ze vertrokken zijn, nog een duit in 't zakje.
"Zwanger? Van wie? Was dat een goedmaakpoging? Nog een kind de dupe? Of wil ze nu meer ruimte en tijd met een nieuwe vriend."

Ik denk alleen maar aan Julian - wiens jeugd bedorven wordt door zijn (bek)vechtende ouders.
Die gaat dus over twintig jaar in therapie.
******************************************************

Shoppen

*************************
P. ging naar het oude deel van Nice, door mij omgedoopt tot het Romaanse kwartier, om te tekenen. Ik wilde winkeltjes kijken.
De winkelstraten zijn legio en ruim opgezet. Het doet me heel erg aan Italië denken, met die promenades en schaduwrijke galerijen. De PC is dan maar een bekrompen straatje.

Ik wilde niets kopen maar ben nou eenmaal een tassen -en sjaals freak.
Dus bij Hèrmes moest ik naar binnen. Het koele, arrogante welkom was vast en zeker te danken aan mijn outfit. Shorts en een t'shirt van een (voor hen) inferieur merk staat gelijk aan arme sloeber - oppassen dus!

In de chique straat schreeuwde een dronkaard. Eén van de verkopers belde meteen de politie.
Acht "Hermès-representanten" in een ruimte van vijftig vierkante meter.

Ik liep wat rond te snuffelen en kreeg een man met een "oortje" achter mij aan. Zijn adem was hoor -en voelbaar.
Het irriteerde mij - maar het wantrouwen vond ik beledigend en vernederend.

Dus draaide ik me ineens om en zei:
"Why are you following me? You are practicly stepping on my heels. Don't you trust me? Do you suspect me of steeling?"

Hij schrok van de directe confrontatie in mijn onvervalste Amerikaans.
'I have to stay with you in case you need assistance. It's the policy of the company.'

"Well - I don't want you to stay with me."

Toen kwam er een andere (waarschijnlijk een stapje hoger) verkoopster bij:  'We always do this - staying with our clients. To help.'

"When I came in, there was nobody to welcome me. Nobody asked me if I needed assistance. He just started following me. I will let you know if I need help. I can even do that in French, you know.
Do you want to see my creditcards?"

Nu voelden zij zich beledigd en vernederd. Andere klanten genoten mee van dit valse duet.
"No, no Madame - please. We trust you."
Ze dropen af en ik wandelde naar de volgende winkel. Voor deze tas (gekocht bij een alleraardigste Madam) viel ik meteen.

De verpakkig is bijna net zo mooi als de tas zelf.

Louis Vuitnon - Burberoui

Ik blij. P. niet zo.

******

Méditerranée

Gisteren: de Côte d'Azur

Vandaag: de Côte d'Azuurder 

VRIJDAG: ETB-DAG

Het is weer vrijdag en dat betekent:

Hoeiboei bij de vis.

****

Libië vrij??

*********************
28 maart jl. schreef ik onder andere dit: 

Hardop nadenken

Ik zie rebellen die Live Risk spelen. Ze weten niet eens hoe ze een geweer moeten vasthouden en schieten elkaar (per ongeluk) overhoop of uit de lucht. Maar dat wapen geeft hen macht en lef.

Ondersteund door de RAF weten ze nu landje terug te veroveren. "Dappere" generaals van het regeringsleger lopen over naar de opstandelingen.

Er wordt in de camera geschreeuwd en flink gedaan, nu (met NAVO-hulp) het tij gekeerd is.

Allah wordt bedankt.

Ik denk na wanneer ik in de onbetrouwbare ogen van de Libiërs kijk. Kadaffi-aanhangers of rebellen - ik geloof geen woord van wat ze zeggen.

Trouwens: is het nou Kaddaffi, Kadhafi, Khadaffi, Kaddafi, Khaddafi, Gaddafi, Gadaffi, Quadhafi of Ghadaffi?

En hoe gaat 't verder als Kadaffi inderdaad verdwijnt?

Ik denk na.

De toegestoken hand zal uiteindelijk afgehakt worden. Dat vrees ik.

Welke opstandige natie volgt het voorbeeld van de Libiërs? Gaan we die ook helpen?

Wat weet ik in godsnaam van de binnenlandse politiek van Tunesië, Egypte, Oman, Libië, Yemen en welke opstandige landen er nog mogen volgen?

Ik denk erover na. Zeker.

Zoals ik ook nadenk over Pakistan en Afghanistan - de thuishavens van Al Qaida. We zijn toch in Afghanistan om de bevolking te beschermen tegen Al Qaida?

Een vroegere medestrijder aan de kant van de islamisten in Libië vertelt CNN openlijk dat Al Qaida gebruik zal gaan maken van het machtsvacuüm dat zal ontstaan in de Libische burgeroorlog.

Ik denk heel lang na, want dit wordt ingewikkeld.

We vechten in Libië dus met Al Qaida en in Afghanistan tegen Al Qaida?

ALLES.

Onlangs twitterde ik: Libië is een paradijs voor anarchisten. Het wachten is nu op een Islamitische dictator.

Gelijk krijgen is niet altijd fijn.
**********************************************

Nice

Het moge duidelijk zijn: we zijn in Nice.

pics

Afgelopen zondag was het één tranendal. Voornamelijk vanwege het slechte weer en die eeuwige miskleunen van het KNMI.

Tussen alle doktersafspraken door en met een zware (chemo)periode in het vooruitzicht besloten we er een week tussenuit te knijpen. Even af zien te komen van die spanning cq. pijn.

Ik kon op internet Transavia vliegtickets boeken. Ook dit hotel, waar we drie jaar geleden al eens waren, liet ons telefonisch weten kamers beschikbaar te hebben.

Vanmorgen om kwart voor acht gingen we de lucht in. Honderd minuten later stonden we bij de bagageband van Nice Aéroport.

De achterblijvers vertellen mij dat de pepernoten al in de winkelschappen liggen.

Vandaag is de eerste dag van de herfstmaand.

Wij kunnen eindelijk tot middernacht buiten zitten. In ons shirtje.

De terrassen zijn gezellig vol. Nice is frivool, ongecompliceerd - kent geen upschmuck en is authentiek.

Daarom komen wij hier zo graag. Er zijn niet veel Nederlanders (meer). Amerikanen des te meer.

Maar de Fransen zijn in de meerderheid. Dat ruik ik.

Aan de Gauloises.

*********