Campingfun

Speciaal voor hen die k(r)amperen, of dat van plan zijn.

Roofgoot

Koopgoot afgesloten wegens overval
27 juli 2009
De Koopgoot in het centrum van Rotterdam is afgesloten. Maandagochtend werd er een geldloopster overvallen. Van de daders ontbreekt ieder spoor.
Vermoedelijk zijn ze er vandoor gegaan met een vluchtauto die bij de V&D stond te wachten. Het is niet duidelijk of er buit is gemaakt.De geldloopster is niet gewond, maar wel over stuur. Het bovengrondse gedeelte van de Koopgoot is gewoon open voor het publiek.

RTV RIJNMOND

Verbaast me niets. Het zijn tenslotte geldlopers die te voet hun diensten verlenen.

Maar de overvallers hebben toch niets aan hun buit? Het zijn toch plofkoffers?

Ik hoor nu overal sirenes. Achtervolging?

In ieder geval zaten wij weer eerste ring.

Schoonmaak

Onderste foto: 25/7 - 20.00 uur

Bovenste foto: 26/7 - 05.40 uur

HULDE AAN DE MENSEN VAN DE ROTEB

Blootsingel

Afgelopen week werd een Winsummer billenfotograaf opgepakt. Een aanrander, zo meldde de Telegraaf.

De man zou in Groningen en omstreken vrouwen van achter - en onder gekiekt hebben.

------

Deze billenfreak zou zich vandaag in het "Billen & Borstenparadijs" gewaand zou hebben.

------
Nadat ik de renners had zien afzien op de Mont Ventoux, heb ik mijzelf tussen de deinende massa gewaagd - met fototoestel. Over afzien gesproken. Soms draaide ik mij beschaamd om, terwijl ik toch allesbehalve preuts ben. Ik voelde me tamelijk 'overdressed.'

------
Dit had niets meer van doen met multi-culti. Dit was Paramaribo of Willemstad aan de Maas.

Een vreemd straatbeeld in Rotterdam. Op zaterdagmiddag: gesloten winkels, overvolle afgeschermde (autochtone) terrassen, één miljoen mensen op straat, drankvergunning, geen blauw maar burgersurveillance en minimaal één Mexicaanse griepdrager.

------

Wie en wat ik en passant tegenkwam is HIER te zien. U mag ongegeneerd uw cursor op de geportretteerde dame zetten om haar ogen wat beter te bekijken.

Kleine tieten, grote tieten, dikke billen, kleine billen, mooie mensen, lelijke mensen, geile mensen, frigide mensen, homo's, hetero's, dansers, scootmobielers, gevelplassers, blowers, spuiters, drankorgels, hangouderen, hangjongeren, arrestanten, zakkenrollers, vrolijkerds, sacherijnen, lege flessen, kapotte flessen, rotzooitrappers, gebruikte kapotjes, ongebruikte kapotjes, definieerbare luchtjes, ondefinieerbare luchtjes, grote plasjes, kleine plasjes, grote wasjes, kleine wasjes.

Vannacht is de stad van de Roteb.

THEEVEE

...............................................................en de (lekkerste) flappen van V&D.

Trommeldam

De eerste zomer in dit appartement vond ik het allemaal nog wel leuk. De marathon, zomercarnaval, streetparade, autoraces en al die andere evenementen op en rond de Coolsingel.

Inmiddels zijn we een paar jaar verder en begin ik mijn buurvrouw te begrijpen. Zij ontvlucht, juist vanwege deze festijnen, de stad voor een paar maanden.

Normaliter is een stad uitgestorven in de zomer. Rotterdam is de uitzondering op die regel.

Morgen staat Rotterdam op zijn kop vanwege Zomercarnaval. Maar al twee dagen is het verkeer totaal ontregeld. Nietsvermoedende automobilisten en fietsers rijden zichzelf klem. Ook worden wij door subtropisch getrommel en geluidstesten uit onze slaap gehouden.

Het festijn rekt zich ieder jaar verder uit. Met andere woorden: het begint steeds vroeger.

Deze foto's heb ik vandaag gemaakt.

Vluchten naar Zeeland kan niet. Ons huisje is deze twee maanden verhuurd.

Ik zie ons voor de televisie zitten: kijkend naar de fietsende beklimming van de Mont Ventoux - met koptelefoon op.

De middenstand rond de Coolsingel ziet het absoluut niet zitten. Zij houden de deur op slot.

Wij ook.

Maar dat opgesloten gevoel is niet prettig. Ik doel op calamiteiten.

Deze tenten doen vermoeden dat men op het ergste is voorbereid.

Drie Rotterdammertjes

Ik schat 1923. Rechts mijn moeder.

Deze drie peutertjes zijn niet meer en dat maakt mij melancholiek.

Zo ben je er.
Zo ben je er niet meer.
Zo is het leven.

De omslag

Zo, dit is het dan. De laatste hobbel voor de publicatie is genomen.

Bij deze de omslag.

Nieuwsgierig?
Nog even geduld tot 12 september. Dan vindt de presentatie van mijn debuutroman plaats en signeer ik.

De omslag van - en in mijn leven.

1957 - 2009

foto

Slecht nieuws

*********************************
9 mei 2006
Het mooiste bericht kwam van mijn nichtje E, die het wel van de daken kan schreeuwen;
De vogels zingen voor mij een extra uitbundig lied. Ik hoef nooit meer naar de kaakchirurg. Ik ben eindelijk echt klaar met de kanker!!!! Na 10 jaar...........

22 juli 2009
Er is een kwaadaardige tumor in haar hoofd aangetroffen. Opereren kan niet - bestralen is de enige optie. E. kent de bijwerkingen. Ik hoop voor haar dat de technieken inmiddels verbeterd zijn.

Want van de techniek hangt haar leven nu af.

Besmet

Sinds gisteren voel ik me belabberd. Een griepje zou ik een jaar geleden gezegd hebben.

Mexicaanse griep denk ik nu de hele tijd?

Laat ik vaststellen dat ik in ieder geval besmet ben met het 'angstvirus.'

In the UK was het vorige week onophoudelijk op de televisie. Een gezond jong meisje en een arts bezweken aan de ziekte. Het aantal besmettingen loopt daar in een hard tempo op naar de honderdduizend. Er wordt gewaarschuwd public transportation te vermijden.

------

Wij moesten wel op dat schip.

Ja, ik huiverde. Ja, ik waste mijn handen voortdurend, ik opende deuren met mijn ellebogen, maakte zelfs het bestek schoon en snoot mijn neus met papieren zakdoeken die ik daarna meteen weggooide. En toch..........................

Kinderen liepen over het schip en moesten zonodig alles aanraken.

Een soort dwangneurose. Zelfs de leuning van mijn stoel kreeg een veeg.

Ik ben gammel. Vieze smaak in mijn mond, zware benen, geen energie en een onbestendig gevoel in mijn neus. De temperatuur komt niet verder dan 37,1.

Houen zo.

DFDSlecht

*****************************
Sorry, maar mijn klachtenlijn staat weer open. Het betreft DFDS Seaways.

Had ik het in mijn vorige blogje over een Colaatje van €3,80, ’s avonds wemelde het van de ontevreden reizigers bij de servicedesk.
Klachten dat er geen internet was, over het slechte eten, maar vooral over de exorbitant hoge prijzen.
Ik hoorde een onvervalst Amsterdams geluid behoorlijk tekeer gaan in zelfverzonnen Engels. De man had €5,80 moeten betalen voor een kop koffie dat hij omschreef als slootwater.

Zelf stonden wij ook ons beklag te doen.
We hadden een fles Campari in de TaxFreeshop gekocht voor Pound Sterling 11,95.

Ik wist dat bedrag gepast neer te tellen. De vijf pence in drie munten (twee van twee en een van een pence). De caissière schoof de munten terug en vroeg om een muntstuk van vijf cent. Anders moest ik mijn drie muntjes maar eerst gaan wisselen bij de varende bank.

Er ontstond een discussie die ik niet zal beschrijven. Maar boos werd ik.
Nergens stond er dat je niet met kleine muntstukken mocht/kon betalen. Het was voor madame inconvenient, daarom weigerde ze mijn kleingeld.

Dus wilde ik er het mijne van weten en stapte – met P. in mijn kielzog – naar de servicedesk. Ook daar enige verbazing.
Er werd direct actie ondernomen door een mevrouw met één streep op haar veel te grote uniform. Het duurde even voordat ze onverrichter zaken terugkwam.

De caissière had voet bij stuk gehouden en de éénstreep wist zich er geen raad mee. Dus werd er gebeld met boven en binnen twee minuten liep er een knappe, zongebruinde mannelijke vierstreep -vergezeld door een forse vrouwelijke driestreep - langs ons richting TaxFree.

De caissière bleef echter volhouden en had het gegooid op een kasverschil. Niemand wist wat de policy was en juist dat maakte P. driftig. De vierstreep stond ons lacherig, schouderophalend te woord, maar had geen antwoord op onze vraag.

‘Good luck with your ship,’ wenste P. hem toe. Met andere woorden: geen reisjes meer met DFDS.

King of Scandinavia, waar één fles Campari net zo duur is als twee kopjes slootwater.

Haste ye back

Als tijdverdrijf schrijf ik dit blogje alvast in Word (internet is niet aanwezig) aan boord van DFDS Seaways op weg naar IJmuiden. Mijn eerste glaasje Cola (uit de pomp) zit erin: €3,80!!

Vlak voor het inschepen (we moesten weer een uur wachten) werden we eruit gehaald voor een douane-inspectie.

Dat hield het volgende in:
- dezelfde vragen als bij het vliegen +
- “heeft u een mes bij u?” Dat vond ik een merkwaardige vraag. Het is vakantietijd en dus gaan er tientallen campers en caravans mee.
- of P. de kofferruimte maar even wilde openen. Natuurlijk wilde P. dat. Nou ja, kofferruimte. Onze Snoepy biedt plaats aan tassen en veel klein los spul, oftewel een onoverzichtelijke puinhoop.
‘Personal items?!’hoorde ik de douanière vragen – of concluderen. P. beaamde het in ieder geval.
De klep ging dus snel weer dicht en wij werden naar de rij met de koektrommels verwezen.
-------------------------------------------------------------------------------------------
Het laatste ontbijtje van Linda en Sylvio genoten we met de twee Ierse jongedames en Barbara uit Nova Scotia. De Ierse familie was voor dag en dauw vertrokken. Moeder en zoon uit Cambridge vertrokken (voor het eerst deze week) ruim voor ons.

Zondagavond na die enorme (anti)climax zaten we elkaar aan tafel bij de Italiaan een beetje wezenloos aan te staren. Het voelde vreemd dat het afgelopen was. Zelfs het afzakkertje in de Wellingtons Bar, waar the locals op hun eigen instrumenten muziek komen maken, veranderde niets aan de weemoedige stemming.

Zo ook bij het laatste ontbijt. Het ritme van vroeg op, goed ontbijten, lunchpakketten mee, tassen pakken en jezelf inpakken zat er nog zo in. Volgend jaar St. Andrews, daar waren we het unaniem over eens. Ook dat we Daviot House, inclusief Linda en Sylvio daarheen moeten verhuizen.

Het was ons tijdens het verblijf bij het echtpaar Galli al opgevallen wat een goed team zij vormen. Sylvio is de baas van de ijssalon Renaldo’s. Linda zwaait de scepter over the guesthouse. Zij heeft temperament, is een organizer, een perfectionist en heeft alles direct in de peiling.

Sylvio is de vriendelijkheid zelve, een goedzak en speelt zijn rol als number two perfect. Nooit hebben wij een onvertogen woord gehoord.

Of toch wel?
Maar dan niet tussen hen beiden.

Terwijl wij zaten te genieten van onze poached -en scrambled eggs ging de voordeurbel. Sylvio deed open en kwam met de buurvrouw (in schort) en een man binnen. Vanuit de keuken keek Linda met een geërgerde blik naar wat er in de zitkamer ging gebeuren. Alsof ze het al wist.

De buurvrouw (eigenares van een driesterren B&B – Queens Terrace is trouwens een lange B&B straat) kwam even gebruik maken van het creditcardmachientje van the Galli’s. Blijkbaar kon haar gast op geen andere manier betalen.
Linda siste, toen de buurvrouw weg was: ‘I have to pay a fee for that every time I use it.’
De anderen aan tafel hoorden het niet. ‘If you run a business, you need creditcardfacilities,’ voegde Sylvio toe.

En dat is nou het verschil tussen drie en vier sterren. The facilities.

Out of nowhere

comes Stewart Cink. Hij speelde een gedegen toernooi, maar kwam vandaag als een duveltje uit een doosje.

Tom Watson heeft vier dagen aan de leiding staan. Alleen Tiger Woods heeft dat gepresteerd.

En dan doet Tom iets onbegrijpelijks op de achttiende - laatste - hole. In plaats van een chip (waar hij meester in is) put hij zijn bal van buiten de green. Dat is het begin van een dramatisch einde.

Er volgt een vier holes play off. Het blijken er vier teveel voor publiekslieveling Tom Watson en zijn kunstheup. Deze pijnlijke afgang had de bijna zestigjarige bespaard moeten blijven.

-------------------------------------

Stewart Cink golfde een magistrale laatste dag.

Deze prestatie bracht hem zijn eerste major.

Zondag-Rustdag

Beste mensen, ik heb de handdoek in de ring gegooid. Gistermiddag zat er geen greintje energie meer in mijn lijf.

Mijn mannen liepen ook op hun tandvlees, maar konden nog net een hap eten door hun keel krijgen.

Ik (kotsmisselijk) niet. Na een kokendhete douche ben ik onder de Schotse wol gekropen en er vanmorgen om half negen pas uitgekomen.

Dat ik geen vertelseltje kon produceren deerde mij niet. Zo erg was het.

Vanmorgen zag het ernaar uit (en was voorspeld) dat het een regenachtige dag zou worden. Daarom besloot ik niet meer naar de baan te gaan, maar zoonlief mijn prachtige grandstandseat aan te bieden.

Het heeft hier in Ayr welgeteld twee minuten gemiezerd en vanuit Turnberry ik zie zonnige beelden.

Ik gun mijn mannen graag een dagje samen. Zelf ben ik geld gaan uitgeven in deze leuke provinciestad. Kopen verzacht de pijn en geeft een goed gevoel, vooral als je voor weinig geld heel goed slaagt. Heerlijk zo'n dagje voor mijzelf.

BEKIJKSELS

Minder leuk is de gedachte dat we morgen terug naar Nederland moeten. Weer zestien=16 uur op de boot.

Dinsdagochtend direct vanuit IJmuiden naar de uitgever om de omslag van mijn boek definitief te maken.

Schotland heeft echt mijn hart heroverd. De mensen zijn ontzettend aardig, geduldig, beleefd en behulpzaam. Ook zo'n gigantisch evenement als the British Open verloopt zonder wanklank, althans wij hebben niets gehoord.

Volgend jaar St. Andrews??

Bij leven en welzijn: JA!!!!

Uitgewaaid, uitgespeeld

Vandaag hebben we alle elementen getrotseerd. Zon, wind, regen en een slecht spelende Tiger.

Zo, hij ligt eruit. Gewoon, omdat hij niet goed speelde. En zoals een van mijn lezers terecht opmerkte, hij is niet op de foto met mij gegaan.

Zijn lijfwachten liepen vanavond als verdwaalde aliens door Ayr. Hun baas, de nummer één van de golfwereld, haalde de cut = het weekend niet.

Ongeveer de helft van de (donderdag gestarte) spelers gaat door. Tussen nummer één en nummer laatst van de startlijst liggen negen slagen.

Dat is een klein verschil. Leuk, want iedereen maakt dus kans.

Dat Tiger eruit ligt is niet de enige verrassing. Wat te denken van de twee leiders.

De ene, Steve Marino (USA) stond op de reservelijst en wist vorige week nog niet dat hij mee mocht doen. Zijn vader moest in alle haast zijn paspoort opsturen.

De ander, Tom Watson (USA), is de 59-jarige senior die in 1977 won waardoor hij ieder jaar op een uitnodiging voor the British Open kan rekenen. Watson geniet van dit soort toernooien. Hij heeft alles gewonnen wat er te winnen valt en doet puur voor het plezier mee.

En ja, met hem wilde ik woensdag wel graag op de foto.

Een biertje teveel

Het is iedere avond racen om op tijd in het - reeds gereserveerde - restaurant te zijn. The British Open bepaalt onze dag. Er is nauwelijks ruimte. Vierentwintig uur is gewoon te weinig.

's Morgens om acht uur ontbijten we. Rond negenen zijn we op de baan. Daar gaat ieder zijns weegs. Zoonlief loopt met zijn favorieten mee.

P. en ik zoeken onze mooi plaatsen op en lopen wat tussen de bobo's en spelers rond op het verboden terrein.

Om zes uur ontmoeten we elkaar en drinken iets in het PGA-paviljoen. Je zoon is professional of niet. Zo zien we nog iets terug van onze investering.

Om zeven uur zijn we 'thuis'.

Dan moeten de ontbijt-en lunchlijstjes weer ingevuld worden, ik moet mijn e-mails checken/beantwoorden, probeer een blogje te maken en wil dolgraag douchen. Douchen om op te frissen of douchen om warm te worden.

Vanavond zaten we om acht uur aan tafel in The Rupee Room, een fantastisch Indiaas restaurant. Wij lieten ons verrassen door de kok.

De tafel naast ons meende ons ook te moeten verrassen. Op schreeuwerig gebral. Onze conversatie, die door moeheid toch al niet zo bijster sprankelend was, werd volkomen doodgeslagen door de buurtafel.

De heren en dame hadden twee pints of lager op. Dat was klaarblijkelijk een pint teveel.

Voordeel: snel betalen, wegwezen en op tijd onder de Schotse ruit.

Daviot House

Bij deze een welverdiende reclame voor dit geweldige guesthouse in Ayr aan de Schotse westkust - een uurtje rijden van Glasgow.

Alles klopt aan deze buitengewone bed & breakfast. De hele huis ruikt fris en schoon. De smaakvol gerenoveerde kamers zijn van alle gemakken voorzien. De locatie (op twee minuten lopen van het strand en restaurants) is super.

Gasten met auto's krijgen een parkingpermit.

Het ontbijtkeuzemenu is uitermate gevarieerd en overheerlijk bereid. De tafel is een feest om aan te zitten.

Daarnaast voorziet Linda Galli (op verzoek) haar gasten van uitgebreide lunchpakketten en is zij bereid uw was te doen.

Zij is een top gastvrouw en Sylvio een top gastheer.

Er zijn zes kamers, allen in verschillende Schotse ruit. De badkamers zijn uitgerust met heerlijk ruikende tutteltjes en dikke zachte handdoeken. Op ieder bed liggen drie verschillende kussens.

Aan comfort geen gebrek.

Door het hele huis is WiFi te krijgen. Voor de zekerheid is er op de eerste verdieping een versterker neergezet.

Opvallend is hoe er aan brandveiligheid is gedacht. Zie mijn eerdere BEKIJKSELS.

East, west - Daviot House best.

Practicedays

**********************************
Vanaf maandag tot en met woensdag kunnen de spelers oefenen. Normaliter zijn dat ontspannen dagen.

De spelers gaan met hun fans op de foto, geven handtekeningen, maken een praatje, een grapje en zijn benaderbaar.
Dat mag ook wel want de toeschouwers betalen veel geld voor de entree. De stemming is doorgaans relaxt.

Doorgaans!

Er is echter één uitzondering: Tiger Woods genaamd.

Wat ik gisteravond in de stampvolle pub (golfliefhebbers from all over the world zijn hier neergestreken) hoorde verbaast mij niets, maar maakt mij wel nog meer anti-Tiger.

Mijnheer is om zes uur 's morgens (zonder publiek, want de hekken gaan om acht uur open) gaan oefenen. Zo onttrok hij zich feitelijk aan zijn verplichting.
Nou ja, aan een sacherijnige Tiger is sowieso niet veel plezier te beleven.

Wat ik echt schandalig vind is dat hij zijn beklag heeft gedaan over het ontbreken van marshalls.(Marshalls zijn de ordebewakers/regelaars op de baan - het zijn vrijwilligers, veelal lid van clubs in de omgeving)

Tiger Woods mag dan de grootste golfer van de wereld zijn; voor zijn oefenrondje zou ik ook niet om vijf uur mijn bed uitkomen.

Schotland, de 4e dag

Het op tijd klaar krijgen van een vertelseltje wordt een nijpende zaak. Ik heb nauwelijks tijd en dat wordt de komende dagen alleen maar erger.

Tussendoor heb ik ook nog contact met de uitgever/vormgever over de achterflap van mijn boek. Godzijdank is er e-mail.

Als the Open aan de gang is vertrekken wij 's morgens rond achten om 's avonds tegen zevenen weer binnen te komen. Dan is het snel douchen en eten. Maar vooral ook drinken. Opwarmertjes, zo gezegd.

Restaurants/pubs heb ik al geboekt. Ayr zit vol bezoekers, spelers, caddies en medewerkers van het toernooi. Er worden veertigduizend plus =40.000+ mensen verwacht.

Vandaag begon goed. Mijn maag had zich behoorlijk hersteld. Het heerlijke ontbijt van Linda (zie de foto's) ging erin en bleef erin. BEKIJKSELS VAN VANDAAG (incl. onderschrift)

We maakten kennis met de andere (golf) gasten uit Ierland. Leuke mensen met eenzelfde liefhebberij - dat schept meteen een band.

Vervolgens naar onze Snoepy, die onverwacht nachtbezoek had gehad van wat zeemeeuwen. Manlief was des duivels. Van zijn blauwe schatje moeten ze afblijven.

Het was even zoeken naar een carwash, want vogelpoep bijt uit volgens P.

Maar een carwash hebben de Schotten niet nodig. Ze worden tenslotte dagelijks op showers getrakteerd.

Onze Snoepy kreeg wat van ons. Dakkie open, dakkie dicht.

De luchten waren wederom spectaculair. Wat eruit kwam mocht ons bespaard blijven.

Desondanks hebben we een waanzinnig mooie tocht door het binnenland gemaakt. P. liep al drie dagen te zeuren over Castle Douglas. Volgens hem een prachtig landgoed met kasteel van de National Trust. Dus via adembenemende binnenwegen reden wij naar Castle Douglas.

Wat een teleurstelling. Castle Douglas is de naam van een groot dorp. Niets meer en niets minder.

In ieder geval ben ik van het gezeur af.