Mexflu - vervolg

*************************************
Onze (inval)huisarts bleef hardnekkig volhouden dat hij handelde zoals de G.G.&G.D. hem adviseerde. Althans dat vertelden zijn twee assistenten ons.

Echter, als u goed heeft meegelezen weet u wat de G.G.&G.D. mij gezegd heeft. Het ging over een receptje Tamiflu voor iemand die in de risicogroep valt - mijn echtgenoot.

In een van mijn laatste mails aan de dokter heb ik hem aangesproken op zijn verantwoordelijkheid als behandelend arts. De G.G.&G.D. geeft advies, maar legt hem niets op. Hij doet anders voorkomen.

Ook heb ik hem gevraagd of hij wel wist wat CLL was. Dat klinkt cynisch, maar het is zo dat veel medici onbekend zijn met deze leukemievariant.

Hoeveel meer kun je in de risicogroep vallen. Wij kregen nota bene op onze reizen altijd kuurtjes antibiotica mee van onze (overleden) huisarts.
We komen beiden uit artsengezinnen, en zijn niet achterlijk. Die kuurtjes hebben we nooit hoeven gebruiken (even afkloppen).

Deze week stond er ineens een ingesproken bericht op de voicemail van P. Een stotterende huisarts die toch Tamiflu voorschrijft. "Want ja, in uw geval............"

Tot vier keer toe herhaalde hij dat de assistente naar behoren had gehandeld.

Dat is ons probleem niet. Wij zijn afhankelijk van de beslissing die de dokter neemt.

Voor onze vakantie in oktober zullen wij een beroep doen op de Tamiflu. Tenzij de vaccinaties dan al gegeven zijn.

Het is wennen aan een nieuwe (onzekere) huisarts. Wij missen de oude, die altijd op zekerheid handelde.

Ook in deze is het een kwestie van wederzijds vertrouwen. Daar zijn geen pilletjes voor.

Eettip(s)

Volgende week (vanaf 24 augustus) is het de landelijke Restaurant Week. Hier doen zowel dure als goedkope restaurants aan mee. Driegangenmenu's voor € 25,-.

Tel uit je.........

IM Pieter Lutz

Van drie unieke, getalenteerde Rotterdamse broers, de dingen die voorbij gaan.

Amesz

Eindelijk is de vernieuwde website van boekhandel Amesz klaar en prijkt mijn eigen naam in grote letters op de openingspagina.

-------

<=== Ook op meerdere verkoopsites is "Weg van mijn moeder" te vinden. Links een kleine greep.

Er staat een doos versgeperste boeken bij mijn uitgever Aspekt klaar voor transport naar Amesz.

Op 12 september hoop ik er veel te signeren. Manlief verraste mij met een prachtige pen.

Mijn vader zou zeggen: "Ellen, het materiaal is okee."

"Ja pap, nu de inspiratie nog."

Kokker - ellen (16) Tarte tatin

Vandaag heb ik een Tarte Tatin à l'improviste gemaakt die ik met een gerust hart durf aan te bevelen.

Op de foto is te zien welke vorm ik heb gebruikt (boterkoekvorm van Tefal).

Beboter de hele vorm van binnen.

Strooi ruimschoots donkerbruine suiker over de bodem.

Leg er rijkelijk partjes appel op (Elstar of Golden Delicious). Ik nam 3 Granny Smiths. (eventueel wat kaneel)

Maak een dakje van (boter)bladerdeeg.

Bestrijk dat met eigeel en prik er gaatjes in.

Zet het blik in het midden van een voorverwarmde (180 graden) oven.

Bak tot de korst goudbruin is.

Stort de Tarte op een groot bord. De korst is nu de bodem.

Natuurlijk kunt u de Tarte Tatin besprenkelen met Calvados en aansteken.

Wij dronken er een glaasje van het goddelijk appelvocht bij.

Roomijs of kaneelijs met of zonder zacht geslagen room, het kan allemaal.

Hier hoef je niet voor naar Normandië. Ik doe bij deze een bekentenis. Wij aten samen de hele taart op.

Ontegenzeglijk yammie.

Geen sex, geen eten

*************************************************
Een shi’itische Afghaan mag zijn vrouw geld en voedsel onthouden als zij niet aan zijn ‘redelijke seksuele verlangens’ wil voldoen. Dat staat in een omstreden wet die vorige maand door president Karzai per decreet is afgekondigd. Dat ging geruisloos, want anders gaan die mensenrechtenorganisaties zo moeilijk doen.

En ja hoor, Human Rights Watch heeft het inmiddels veroordeeld. Volgens die organisatie voert Karzai dit soort wetten door om steun te krijgen van een machtige shi’itische leider. BRON

Het is vechten tegen de bierkaai, daar in Afghanistan. "Onze jongens" doe hun uiterste best onderwijs voor meisjes te beschermen tegen Talibanaanvallen.

Hoezo democratie?

Een democratisch Afghanistan is een utopie. Een utopie is een abnormaal toekomstbeeld -droombeeld -heilstaat -luchtkasteel -onbereikbaar -waanvoorstelling - schijnbeeld -onverwezenlijkbaar droombeeld -onverwezenlijkbaar iets -onbereikbaar ideaal -illusie -ideaal -hersenschim -fata morgana -denkbeeld.

Van berichten als hierboven word ik moedeloos.

Stoppen met roken

Dat heeft mijn vriendin M. zich vandaag voorgenomen. Ik geloof niet dat het de eerste keer is.

Zelf ben ik in 2002 tegelijk met zoonlief gestopt. Met z'n tweeën gaat het veel makkelijker. Je kunt elkaars hand vasthouden. En je kunt elkaar knijpen.

-----

Ik kan M. niet helpen. Ze valt met haar anderhalf pakje per dag in de klasse zwaargewichten.

Het wordt dus afzien, ook voor haar liefhebbende echtgenoot, de poezen en madame Tokkie.

Prachtig als het lukt, maar ik ben reëel en wacht op de eerste zucht met smoezen.

Pisbel

******************************
Sorry, ik kan het niet laten. Deze aanvulling op gekte mag ik u niet onthouden.

Vanmiddag stopten wij bij een P aan de Autoroute voor een broodje camembert en een plas.

Ik zal trachten het sanitair blok in woorden uit te tekenen.
Links een deur waarachter zich een wc bevond, rechts een deur met dezelfde inrichting en daartussen twee halve saloondeurtjes waarachter twee urinoirs hingen.

Alle mannen pakten de gewone deuren. P. ook.

Toch waagde een Belg (het kan ook niet anders) zich achter de klapdeurtjes. Ik zag twee gespierde kuiten in spreidstand staan en hoorde een gezond gekletter in de hangbak.

Verbluffende waarneming: de man had zijn piemel in de linkerhand en zijn GSM aan zijn rechteroor.

Dat noemen ze leuteren.

Weer thuis

Toen ik vanmorgen wakker werd kreeg ik één oog niet meer open. Weer een cadeautje van een bloedliefhebber.

Beneden bij de receptie gekomen leek ook daar een douche open te staan. De waterleiding was gesprongen. Zolang de gasten nog onder de douche stonden, tanden poetsten of de wc doortrokken konden ze niets ondernemen.

Met weemoed vertrokken wij uit Honfleur.

------

Ergens halverwege België haalden we (laat ik het voorzichtig omschrijven) wat oudere auto's in. Vroeger noemden wij die Turkenbakken: grote auto's uit de jaren zeventig.

Anno 2009 mag je dat niet meer zeggen.

------

Zeven passagiers in een Mercedes (voor één retourtje aangeschaft, daarna kan hij naar de sloop), oma op het dak en een achterbumper die gedurende 2000 kilometer ongetwijfeld het wegdek eens geraakt zal hebben: Medelanders op terugreis vanuit hun mediterrane moederland.

------

Bij het eerste tankstation op Nederlands grondgebied moest ik plassen. Hoge nood.

Iemand anders had ook hoge nood. Hij spreidde zijn kleedje tussen de auto's richting het oosten en deed daar zijn behoeftige gebed.

Zoiets had ik nog nooit gezien. Mijn camera lag op mijn schoot..................

Hij moet wel heel blij zijn geweest terug te zijn in Nederland.

------

Thuisgekomen las ik de column van Holman.

Deze mensen zijn hier eind jaren zestig gekomen. We spraken over "gastarbeiders."

Tegenwoordig weet ik niet meer hoe ik ze moet aanduiden, want het is altijd fout.

Sorry, maar dit beeld zag ik in 1970 niet.

Nou ja, we zijn weer thuis.

Normandië

We moesten en zouden een restaurant terugvinden in Port en Bessin (zeker weten deden we het niet) waar we ooit heerlijk geluncht hadden.

Via de relatief rustige kustroute (invasiestranden) kwamen we op 'de plaats van bestemming' aan. Manlief is er zeker van, ik twijfel nog steeds.

Geniet met ons mee en klik de foto's aan.

-----

Normandië is mooi, heeft een niet uit te wissen plaats in de geschiedenis, de mensen zijn vriendelijk, het klimaat is prettig en culinair is het top (als je van vis, kaas en appels houdt).

Zometeen gaan wij ons laatste maal nuttigen.

Ik moet nog aan de Fruits de Mer.

-----

P.S: Fruits de Mer was niet geweldig. Vrij eentonig, weinig variatie.

Horeca klaagt niet, maar maakt een slecht zomerseizoen mee. Wij vinden het gezellig druk. Kunnen nog overal direct aan tafel. Dat is bijzonder zeggen de restaurateurs. Normaliter moeten ze tot twaalf uur 's avonds mensen wegsturen.

-----

Op de terugweg een café en Calvados gedronken bij Anne en Christophe.

Pays d'Auge

*****************************************
Het was geen goede start gisterochtend.

Ten eerste had ik vanwege de warmte geen oog dichtgedaan, tot een uur of vijf. Rond half twaalf waagde P. mij toch wakker te maken.

Een koffie bij de hiernaast gelegen Tabac moest wij weer op de benen helpen. We liepen langs het hotel toen ik een brandende peuk op mijn kop kreeg. De onverlaat dook snel weg en sloot het raam.

Na de koffie zijn we gaan toeren door de Calvados. Eind van de middag maakten we de onvergeeflijke fout door naar Deauville te willen. Dom, omdat we wisten dat we niet richting strand moesten gaan.
Onze straf: één uur (in de) file. Dat komt de stemming (zelfs in een cabriolet) niet ten goede.

Bekaf en geen zin in uit eten kwamen we om acht uur bij het hotel aan. Dan doet een lange warme douche wonderen.

Vervolgens hebben wij genoten van een heerlijk drie-gangenmenu (19,-) met wijn en Calvados na.

Nu heb ik geen tijd om foto's te uploaden.
De ronkende motor van Snoepy draait ongeduldig.

Honfleur

Er valt niet veel te melden. We zijn in Honfleur en mijn lezers kunnen weer via de foto's meegenieten.

Vanaf Lille hebben wij de Péage genomen. Duur, maar daardoor lekker rustig. In totaal, inclusief le Pont de Normandie, waren wij vijfentwintig euro kwijt.

Vanavond visjes gegeten op een terras. Naast ons zaten Belgen (Vlamingen). We raakten aan de praat. Nou ja,................... de Belg raakte aan de praat.

Weet u wat nog dommer is dan een domme Belg?

Een Belg die denkt dat hij slim is.

Ober

********************

Nee, geen filmbespreking maar het ooggetuigenverslag vanuit hotel Messeyne in het doolhof Kortrijk. Wij zijn op weg naar Honfleur. Dit is ons maandelijks uitje.

Messeyne is een heerlijk hotel. Het monumentale pand herbergt een even stijlvol hotel. Een zakelijk hotel met een vrouwelijke touch. Het onbreekt ons aan niets.

De kamers zijn groot en comfortabel.

Alleen die weegschaal in de badkamer. Moet dat nou?

Sta je je tanden te poetsen -na een heerlijk diner in het niet echt gezellige, maar zeer goede restaurant - kijkt die kiloteller je satanisch aan.

Onze ober was iemand met (volgens mij) een enorm minderwaardigheidscomplex. De correctheid kan ook doorslaan naar arrogantie.

Daar had deze man last van. Het liefst wilde hij aan tafel zitten.

In dit geval moest ik er ontzettend om lachen.

De tafel naast ons was Franstalig. De eigenares van het hotel had daar geen enkele moeite mee en sprak van meet af aan haar gasten in hun moederstaal aan.

De ober kon het niet laten. De taalstrijd, dacht ik bij mijzelf.

P. en ik stopten onze conversatie om het allemaal goed te kunnen volgen. De gasten durfden niets te zeggen. Ze lieten zich overrompelen door de hautaine ober.

Echter, toen hij met de wijn voor het hoofdgerecht kwam en zijn tekst opdreunde in onvervalst Vlaams, waagde één van de dames het. In gebroken Vlaams legde ze uit dat de andere drie gasten hem niet verstonden en of hij het alsjeblieft in het Frans kon herhalen. Volgens mij deed ze het in haar broek van angst, maar haar verzoek werd direct ingewilligd.

In rap Frans legde de ober uit wat ze te drinken kregen.

Na tien minuten kwam hij onze vuile borden weghalen. Wij negeerden hem.

De bescheiden Franstalige dame draaide zich om en tikte hem zachtjes op zijn rug.

Hij keek verstoord om.

"'T is herrug lekhur oor."

Si - Chi

Een bloeddorstig insekt heeft mijn rechtervoet zes keer te pakken gehad. Door de allergische reactie (zit in de genen) kon ik geen schoenen meer aan en heb twee slapeloze nachten gehad.

Om vier uur 's ochtend zat ik in een bad met ijsklontjes om de onverdragelijke pijn en jeuk te bestrijden. Zelfs de agressieve, voorgeschreven zalf werkte niet optimaal.

Toen kreeg ik deze tip van mijn vriendin M. "Probeer Chi."

Ik ben naar de Tuinen gegaan - de mooiste homeopatische winkel van 010 - waar wel honderd verschillende Chi-extracten stonden. Een wand vol Chi, zal ik maar zeggen.

De voorlichting was uitmuntend. Ik ben voor de balsem gegaan omdat die multifunctioneel is.

Ik ben een praktisch ingesteld mens, dus...............

Wat heerlijk, ik voelde direct de verzachting van het fysieke leed. Ik heb heerlijk geslapen.

Nadeel: het ruikt niet echt aangenaam, maar daar wen je aan.

Wat? Chi.

Waar? De Tuinen.

Gekte

**************************
Dit wordt weer een azijnpisserig blogje. Het is een waarneming, maar dan wel van de extreme vorm.
Gekte slaat op de Apple-waanzin. Iedereen moet zonodig een Apple of een i-Phone.

Is er wel een economische/financiële crisis?

Mijn mobieltje is inmiddels tien jaar oud. Na twee jaar heb ik recht op een nieuw toestel.
Hier liggen drie nieuwe toestellen, prachtig ingepakt in de oorspronkelijke verpakking. Toestellen met ongekende mogelijkheden.

Maar zelfs toen ik een nieuw nummer kreeg heb ik de SIM-kaart snel in mijn oude, vertrouwde toestel geprutst.

Misschien val ik ook nog eens voor Apple, maar dan is de hype al lang overgewaaid.

Vriend M. vertelde mij vanmiddag tijdens onze bijkletskoffie dat ook hij is gevallen is voor de rage. Tegelijkertijd gaf hij toe dat Microsoft eigenlijk precies hetzelfde kan, maar ja het is een Apple. Heet dat niet merkgeil zijn?

In de auto schrik ik me soms kapot. Gaat dat mobieltje af. Althans, dat denk ik.
Blijkt het een reclame op de radio te zijn. Een levensgevaarlijke reclame, die ze zouden moeten verbieden.

Ik had het erover dat ik me zo ergerde aan het - door mobieltjes geregeerde - straatbeeld.

Men komt een restaurant of café binnen: met zo'n ding aan het oor.
Men loopt door de stad: met zo'n ding aan het oor.
Men rijdt auto (ondanks de hoge boete): met zo'n ding aan het oor.
Men fietst: met zo'n ding aan het oor.
Men loopt door Albert Heijn: met zo'n ding aan het oor. "Schouderham of achterham?"
Men treint, tramt, metroot of bust: met zo'n ding aan het oor.
Men jogt/fitnesst: met zo'n ding aan het oor.
Men bedrijft de liefde: met zo'n ding aan het hoofd. "Jaja, ik moet nog even klaarkomen en dan kom ik."

Iedereen moet meegenieten en de beller lijkt nog geërgerd ook als als je hem/haar aankijkt.

Zo'n ding aan je oor staat gelijk aan status. "Kijk eens hoeveel contacten ik heb - ik ben belangrijk."

Vanmiddag zag ik twee zakenheren elkaar begroeten. Beiden met zo'n ding aan het oor. Ze namen nog net de moeite om het mobieltje tegen het linkeroor te zetten, zodat ze elkaar de rechterhand konden schudden. Het was een belachelijk gezicht.

Gekte. Gewoon gekte.

Vers van de pers

Vanmorgen ontving ik de eerste tien exemplaren van mijn boek.

De 'nieuwe-boeken-lucht' ontsteeg de kartonnen doos toen ik die opende. Heerlijk.

Mijn hart bonkte in mijn keel. Een boek met mijn naam erop. 'T is me wat.

Appie's lappies

*****************************************
Vorige week schreef ik een blogje waar ik spijt van kreeg. Wie zit er nou te wachten op gezeur over mijn tijdelijke eetstoornis.
Ik haalde het daarom ook weg.

Maar de eetlust is daar niet mee teruggekomen. Ik heb geen zin om te koken noch om warm te eten.

Snacken, dat vind ik fijn. Een kuipje appelmoes, afgewisseld door crackers met komijnekaas of een Snelle Jelle.

Het is zomer en dan ben ik van de salades. Maar mijn man is opgevoed met zeven warme maaltijden per week. Mijn geweten knaagt.

De keuken is een doorgang van twee en een halve meter lang met aan beide zijden een blok. Veel werkruimte heb ik niet.
'Haal die bladen dan leeg, zet die apparaten in kastjes', bemoeit P. zich ertegenaan.

Dan rooster ik dus nooit meer een boterham of pers ik een sinasappel. Dan geen Nespressootje meer à la minute. De keuken is mijn territorium waar hij uit moet blijven. We passen er niet eens samen in.

Dit donkere gat ontneemt mij alle creativiteit. Ik kan er niet in koken. Sorry.

Wat ik klaarmaak lijkt ook minder lekker dan toen het uit mijn andere keukens kwam.

Hoewel ik er gisteren niets aan kon doen. Mijn intentie was goed.

P. wilde schnitzeltjes met groente en aardappels. Ik kocht kalfsschnitzels bij Albert Heijn.
225 gram voor zes euro of zes euro voor 225 gram.

Thuis wentelde ik ze licht door de bloem en bakte ze kort, zoals dat met kalfsschnitzels moet. Om mijn goede wil te tonen toverde ik een citroenbotersaus over de nieuwe aardappels.
Yammie zou je zeggen.

Bij de eerste hap ging het mis. Mijn kiezen raakten verstrikt in een kluwen van zenen, pezen, spieren en ander taaie delen.

Ik kreeg het niet weg. Kokhalzend spoedde ik mij naar de wc waar ik niet alleen deze verstikkende hap loosde, maar ook alle trek doortrok.


Ook P. was niet enthousiast. De restanten kalfsvlees gingen terug in het, uit de vuilniszak geviste, bakje.

De klantenservice van Albert Heijn was coulant. Het doorgetrokken bewijsmateriaal werd niet opgeëist.
Het kliekje bracht de volledige zes euro op. Hoezo kleintjes...................

Tijd voor mijn afspraak met vriend M.
Een toastje zalm, een espresso en een verse jus d'orange.....................................bij Urban.

Over/ondernemen

Twee weken geleden fietsten wij een rondje langs de Kralingse Plas. Het was een heerlijke zondagmiddag. Overal brandden barbeques en zaten grote en kleine groepen langs de waterkant te genieten.

Wij stopten bij Taste (voorheen de afgebrande Boomhut). Ik schreef al eerder over deze prima brasserie die begin dit jaar werd gestart door het echtpaar Van Vliet: niet bepaald onbemiddeld. Ze doen in glazenwassen en vuilnisbakken.

Opvallend genoeg was het terras niet vol. Ik zat met mijn rug naar de brasserie toen de muziek startte. Van die typische jazzy-achtige, zwoele loungemuziek. Aardige cd dacht ik nog.

"Kijk een zangeres," merkte P. op. Ik draaide mij om en zag een lange slanke gedaante langs mijn stoel heupwiegen.

Het klonk goed. De zangeres stelde zich voor en deelde mee dat ze voortaan iedere zondag de boel zou komen opleuken.

Fietsende passanten probeerde ze naar 'binnen' te lokken. Dat lukte niet echt.

Ik ging verzitten om het optreden wat beter te kunnen aanschouwen. Wat ik verder zag interesseerde me veel meer. Het echtpaar Van Vliet zat er ook, omringd door vrienden?, familie? en kennissen? In ieder geval 'opvulgenodigden.'

Ik geloof niet dat iedereen gefêteerd werd, maar ze zaten wel als vliegen op de strooppot.

Na een uur was ik wel klaar met de zangeres. Alle liedjes klonken hetzelfde. Ze had mij ook iets te veel keelpufjes nodig. Het terras werd leger en leger.

Wij bestelden een portie bitterballen. Na vijftien minuten was er nog niets.

Ik riep een ober. Die verontschuldigde zich, maar geen ballen. Wel gingen er schalen vol bittergarnituur rond langs de tafels van Van Vliet & Friends.

Hoewel ik ergens gelezen heb dat haar zoon de scepter zwaait, kreeg ik deze middag toch een ander beeld. Mama Jeanine was behoorlijk ondernemend bezig. Maar voor wie?

De goedbedoelde, maar chaotische bediening?

Toen ook wij aanstalten maakten om op te stappen kwamen er excuses en werd ons een drankje aangeboden. Dat dan weer wel.

Deze week las ik tot mijn grote vreugde dat Chalet Suisse weer opengaat.
Kopers: echtpaar Van Vliet

Ik hoop van harte dat zij de oude Chalet Suisseformule weer oppakken. Niet zoals de vorige eigenaar: Lege borden en Lege borden 2

Google bracht nog meer aan het licht over de ondernemende Jeanine van Vliet. Ze zat in het KRO-programma De Reünie.

Wie dit (nog) heeft gezien: schuifje naar het einde toe.

Kijk en wees perplex.

Alles is goud wat er blinkt in huize Van Vliet. Huizen in Dubai, Nederland, Zwitserland (inclusief privé gondel) en op Mallorca.

Ondernemen in de breedste zin van het woord zit Jeanine van Vliet in het bloed. Daar kan ik haar alleen maar om bewonderen.

Ook la Vilette (voormalig sterrenrestaurant) heeft een nieuwe eigenaar. Manlief kwam met het nieuws dat de eigenaar van La Stanza het gaat proberen, zij het met een minder pretentieuze keuken. We zullen het zeker gaan proberen.

Mensen die in deze krappe tijden hun nek durven uit te steken wens ik het allerbeste toe.

Weer alarm

DE MUIZENVAL

Speciaal voor mijn vriendin L., die een ongenode gast onder haar bed heeft.

Tevens voor mijn zoon, die een fan van Dorus was, en hem perfect imiteerde.

Dorus won "een Roos van Montreux" met deze Muizenact.

Jacob won een prijs met zijn Dorusact.