Onwel

********************
Het zal je maar gebeuren.
Je loopt naar de metro en op het perron word je onwel. Je zakt in elkaar en raakt buiten kennis.

Dan weet je niet wat er om je bewusteloze lichaam gebeurt.
Gelukkig maar.

Er staat een (machteloze) vrouw op het andere perron die 's avonds over jouw beroerde toestand gaat bloggen.

Een paar vrouwen ontfermen zich over je. Ze proberen je terug te roepen. Ze gaan aan je zitten.

Een van de vrouwen rent naar de ticketbalie. Daar zitten vier mensen. Op dat moment zijn er geen klanten.
De vrouw roept: "Bel een ambulance. Bel een ambulance. Een jonge vrouw is onwel geworden."
Ze wijst naar het perron.

De vier RET-mensen staan op om te kijken. 'Wat heb ze dan,' roept de mannelijke medewerker vanachter het glas.
De vrouw herhaalt het - buiten adem: "Een jong meisje is onwel geworden. Bel een ambulance!!"

"Is er hier niemand die kan reanimeren," hoor ik iemand tegen het RET-personeel roepen. Ze halen hun schouders op.
'Wie is er aan de beurt?' De verkoop gaat door. De kassa moet rinkelen. De metro blijft rijden.

En jij? Jij ligt daar nog steeds. Zonder professionele hulp.
Seconden tikken weg. Minuten tikken weg.

De kaartjesverkoper heeft de telefoon in zijn handen en roept naar iemand op het perron: 'Druk op de alarmknop!'
"Alarmknop? Waar zit de alarmknop?," wordt er teruggeroepen
'De alarmknop op het perron. Druk daarop.' De vier blijven onbewegelijk op hun werkplaats zitten.

Dan stroomt het perron vol met blauwe uniformen. RET-ers.
Ze komen als wespen uit hun nest. Ze buigen zich over je heen. Ze praten met elkaar.
Dan pakt er één een koffertje met reanimatie apparatuur. Uit dezelfde kast met de alarmknop.

Je ligt er nu al vijf minuten en de vrouw op het andere perron stapt in de metro.
***************************************************************************************

Down memorylane

Het klinkt misschien belachelijk maar we kunnen in Rotterdam nergens lekker brood krijgen.

Een echte bakker ontbreekt.

Weliswaar volg ik een eiwitrijk-koolhydraatloos dieet, maar in de weekends en op manloze dagen zondig ik.

Onlangs was ik even terug in Oud-Beijerland: een gemeente in de Hoeksche Waard, waar wij van 1987 tot 1992 hebben gewoond.

Niet de prettigste jaren, maar één ding kan O-B niet ontzegd worden: er is een fantastische middenstand.

Ik liep door de winkelstraat en constateerde tot mijn grote genoegen dat de meeste winkeliers van weleer er nog zijn en zo te zien goede zaken doen.

Zo telde ik op mijn wandeling vier warme bakkertjes en drie banketbakkers.

Wat een onzinsmoes. Wat een onzinblog.

Ik wilde gewoon ons (oude) huis nog eens zien.

******

Maasstad - Ikazia

De directeur van het besmette Maasstad ziekenhuis is met een forse opstapbonus vertrokken.

>>Hoe ziek ben je als je een wanprestatie-premie in je zak steekt op het moment dat het 28ste slachtoffer naar het mortuarium wordt vervoerd.<<

Vandaag was ik in Ikazia - het andere ziekenhuis in Zuid - dat nu met een enorme toeloop van angstige patiënten te maken heeft.

In Ikazia geldt alarmcode knalrood. Iedereen is op zijn uiterste hoede.

Bij de balie orthopedie werd meteen gevraagd of ik onlangs in het Maasstad ziekenhuis was geweest. Er hingen overal posters en ik kreeg bovenstaande brief in handen gedrukt.

Bij de opname-balie (ik word binnenkort geopereerd) werd dezelfde vraag gesteld.

Oh - wat heb ik zo nu en dan toch een monsterlijk slechte gedachte over mensen.

Zoals: "als ze nou maar allemaal eerlijk antwoorden."

*******************

Oh Oh Gusto

"Laten we maar vroeg gaan, El."

Vroeg is voor ons zes uur. Vroeg is verstandig, want Gusto is een populair, druk restaurant.

Normaliter is er om zeven uur geen tafel meer vrij.

Begrijpelijk. Ook wij zijn vaste gasten. lees

Van de vakantie was in 010 weinig te merken. Ik schreef het al eerder: de stad werd de hele zomer opvallend goed bezocht door winkelend en consumerend volk.

Bij Gusto was het rustig. En dat bleef het ook.

Vreemd.

Ik bestelde een prima (frisse, fruitige) witte huiswijn (biologische Abruzzo) voor €18,50.

Nieuw was het kaartje met specialiteiten (foto boven). De veranderingen op de reguliere menukaart leken ons niet verontontrustend.

Het brood was niet te eten: taai en gortdroog.

De friszure olijfolie kon daar geen verbetering in brengen.

Wij keken elkaar verbaasd aan. Normaal is het brood hier zalig.

De ober proefde mee en trok een gezicht dat boekdelen sprak. Hij zette een ander broodje op tafel.

Dat leek nog erger dan het eerste. De gist deed mijn tong rijzen.

"De kok is vast met vakantie," grapte ik terwijl ik onze ober een wenk gaf.

"Hier gaat iets niet goed," zei ik.

Gevolg: de hele voorraad brood ging naar de keuken.

Kort daarop kwam de ober met twee broodjes terug. De grote mand was in de keuken gebleven.

Zijn verontschuldigingen en de verklaring: "dat brood was nog niet afgebakken."

Wwwwat??

En inderdaad - de fantastische kok was (is) er niet meer. De keuken had (heeft) een nieuwe bemanning.

Dat de broodblunder niet door andere gasten werd opgemerkt (of gemeld) verbaasde ons hogelijk. Zwijgen en niet terugkomen is blijkbaar waar men voor kiest.

Ik niet!

Goed wij maakten onze keuze.

Ik koos:

1.Calamari fritti con insalata di bietole, gebakken verse inktvis met bietensalade en dragonvinaigrette (€11,50)

2.Conchiglie (€11,-) - van de specialiteitenkaart

Echtgenoot koos veilig:

Antipasti misti, een kleine proeverij van diverse voorgerechten (€12,50)

Een kleine Pizza Capperi, met tomaat, mozzarella, kappertjes, olijven en ansjovis (€8,25) 

Hij was tevreden. Ik niet.

Normaal kies ik de knapperig gefrituurde calamari met citroenmayo, maar die was vervangen door dit (1) gerecht

Ik eet graag bietensalade, maar die moet wel zurig zijn aangemaakt. Dit smaakte laf.

Er kon zelfs geen schijfje citroen vanaf. De vinaigrette heb ik niet geproefd.

De calamari was op het randje van elastisch en eveneens flauw.

De portie schelpdieren (2) was, als voorgerecht, genereus.

Nu - een dag later - zit ik nog knoflook te happen. Iets minder mag.

Er zaten vrij veel lege schelpen tussen en de venusschelpen waren wat overcooked.

Toen ik een poepmossel tussen mijn kiezen had wist ik even niet waar ik het moest zoeken. Op het moment dat de gastvrouw (die duidelijk was ingelicht) kwam vragen hoe het hoofdgerecht was had ik weer een hap poep in mijn mond.

Ze bood me iets anders aan - maar ik had mijn buik vol van de miskleunen. Het bord werd, nauwelijks aangetast, meegenomen.

Wat een ongelooflijke teleurstelling was dit.

Over de bediening niets dan lof!! Er was veel begrip en de ruimhartige compensatie was een geslaagde poging tot herkansing.

Niet alleen financieel - maar ook met deze all time favorite (een recept van de "oude" chef).

Helaas liepen we - ondanks dit zoete goedmakertje - toch met een vieze smaak naar huis.

The bloody limit

Gisteren twee keer.

Vandaag een keer.

EZEL!

Expositie "Geklungel"

GalerEL.

De meester hangt zijn eigen werk op. Hij noemt het "geklungel."

"Niet afstoffen, El. Dan vallen ze eraf."

Een waarschuwing naar mijn hart.

Voor mijn paps

Vandaag zou hij 91 zijn geworden.
Helaas stopte in 1994 zijn leven. Tot het bittere eind heeft hij zijn piano opgezocht.

Hij was goed.

Maar Oscar Peterson was superieur en een idool.

"You look good to me." Voor mijn good looking Dad.
**********************************************************************

Gay Pride

**********************
De jaarlijkse Canal Parade in Amsterdam is weer aan de gang.

De media schonken de laatste weken veel aandacht aan dit evenement.
Velen hebben zich enorm verheugd op deze dag. Uitgedost in niets verbloemende outfits hossen ze door de grachten van de hoofdstad.
Exhibitionisme in optima forma.

Op Facebook lees ik dat vrienden ook inschepen. Hetero's.
Gay Pride is tot cult verworden. Van de oorspronkelijke opzet wordt steeds meer afgeweken.

Prima. Ga rustig je gang - maar zonder mij. Ik zie er totaal de lol niet van in.
Noem mij maar een chagrijnig stuk onbegrip.

Ik denk aan de hysterie rond het boekenbal.
Daar wil ook iedereen zo graag naartoe. Zien en gezien worden. Erbij willen horen.
En dus lukt het goochemerds, die nog nooit een letter op papier hebben gezet, om binnen te komen.

Gevolg: alternatief boekenbal - blogbal. Nep. Gekunsteld. Gezocht. Onecht.

In die catagorie past ook Gay Pride anno 2011.
********************************************************

Wie deze schoenen past....

.....trekke ze aan.

******

Vrijdag: EtB-dag

BACCHANAEL: op Hoeiboei.

****

Bridge-uitslagen

Typisch een geval van foutje - bedankt.

Uitleg van de voorzitter: "De schrijver had het voor zichzelf snel ingetikt, maar was van plan het aan te passen."

Vergeten - ah gossie

Dummy.

*****

TeVreden

Er is heel wat afgeramd op dit toetsenbord wanneer het Tele2 betrof.

Sommige lezers werden gek van mijn klaagzangen over de provider (terwijl ik er alleen maar mee wilde waarschuwen).
Totdat ook Youp van 't Hek van zich liet horen.

Toen werd ineens duidelijk hoe de consument gemanipuleerd en belazerd wordt.

Maar nu heb ik een positiefje.

Ineens (volgens mij zonder aankondiging) hebben wij BBC1&2 erbij gekregen.

Tsja.......en nu kijk ik weer televisie.

We beginnen 's middags met Antiques Road Trip. Gevolgd door Flog it en Escape to the country.
Om maar te zwijgen van die fantastische documentaires en heerlijke series.
Nu maar hopen dat Tele2 dit pakket handhaaft, anders verval ik weer in gemekker.

Ik heb mijn lief ook nog Eredivisie Live cadeau gedaan.

Maar daar zijn wel harde onderhandelingen aan voorafgegaan.

Het wordt stil in dit huis.

Gezellig.

******

Getikt

****************
Dat slaat op CPB-voorzitter Kohnstam (privacywaakhond) en zijn boete plannen.
Er mogen geen foto's en filmpjes meer geplaatst worden van inbrekeres en andere criminelen.
Ik tikte met mijn wijsvinger op mijn voorhoofd toen ik het hoorde.

Zij mogen wel met hun kladden onze privacy schenden - maar aantonen wie die misdadigers en privacy schenders zijn wordt strafbaar.
Een mooiere uitnodiging kunnen misdadigers niet krijgen.

Geschift. Ik heb er geen ander woord voor.

En "Opsporing verzocht" dan?

De overheid vraagt ons wel te klikken, klokken te luiden en melding te maken van verdachte omstandigheden cq. personen.

Vanmiddag bracht ik een boodschap, ter waarde van €4,-, terug naar Blokker. Of ik maar even naam, adres en handtekening wilde invullen.
Handtekening............okee.
Maar mijn persoonsgegevens?

Getikt. Hartstikke getikt.
********************************

Merkgevoelig

******************************
Aansluitend op dit (toevallig).

Vanmiddag liep ik achter een Marokkaanse - merkgevoelige - jongen. 

- Louis Vuitton pet, driekwart gedraaid

- Adidas trainingsjack

- G-Star jeans

- Louis Vuitton broekriem

- Gucci buiktasje

- Lacoste sneakers

Gelukkig - dacht ik.

Gelukkig?

Als ik de kans krijg moet ik toch eens aan professor Swaab vragen waarom mijn brein dit oppakte en ik op die gedachte kwam.
***********************************************************************************

Het gevaar (zit) in een dood hoekje

Dat er weer steek -en vechtpartijen uitbraken tijdens en na het Zomercarnaval verbaast me niets.

Van het aantal aanhoudingen word ik niet meer warm of koud.

Maar dit bericht beroerde me wel. link

Een 25-jarige vrouw, die na een dag hard werken nog een afspraak had met wat vrienden om iets te gaan drinken, vloog met haar scooter op een openstaande laadklep van een vrachtwagen die stond te laden op het fietspad.

Marleen was kansloos tegen het gevaarte dat op borsthoogte boven de weg hing.

De chauffeur van de desbetreffende vrachtwagen zal slapeloze nachten hebben. Waarschijnlijk was dit een snel klusje en dacht hij zijn wagen even op het fietspad te kunnen parkeren.

Even werd scooterende vrouw noodlottig.

Ik maak veel evens mee in deze grote stad. Lossen en laden gebeurt helemaal niet alleen vóór acht uur 's morgens.

In Rotterdam moet je als fietser en voetganger regelmatig om een dubbelasser heen manoevreren.

Levensgevaarlijk.

Realiseert u zich ook dat bij de meeste fatale auto-ongelukken trucks betrokken zijn.

Op de grote weg ben ik ook bang voor die monsters.

Bij slecht weer (harde regen) kun je ze nauwelijks passeren. Zij lijken met die gigantische wielen geen last van sporen te hebben. 

Werkelijk, wanneer ik met zware regenval een truck passeer heb ik het gevoel dat ik door een wasstraat rijd.

Vorig jaar betrapte ik een internationale chauffeur op het kijken van een dvd terwijl hij achter het stuur zat.

Maar ook wanneer ik in de linker file rijd en zachtjes zo'n dubbelasser passeer moet ik alert zijn. Het angstige gevoel dat hij me van de weg zal duwen doemt altijd op. Vooral wanneer ik me realiseer dat ik in zijn dode hoek zit en hij me wellicht niet kan zien. 

Die dode hoek heeft een letterlijke betekenis gekregen en daadwerkelijk voor veel slachtoffers gezorgd. 

Ook hier is er natuurlijk geen sprake van opzet.

En ook hier geldt dat het met de meeste Nederlandse vrachtwagens wel goed zit.

Ongelukken als hierboven beschreven komen helaas toch dagelijks voor - gelukkig niet allemaal met dodelijke afloop.

Sensoren, spiegels, lichten - noem maar op.

Verhef veiligheidsverhogende zorgvuldigheid tot wettelijke verpichting. 

*****

Rotdag

******************
Vandaag viel er een rouwannonce op de mat.
Een dierbare, trouwe vriend is gestorven. Zijn gezondheid was niet goed, maar op de dood had nog niemand gerekend.
In mijn boek stond hij model voor Co - de man van onze Nel.
Nel (ik houd het bij de fictieve namen) was van 1966 tot 2002 (toen overleed mijn moeder) de onmisbare kracht in het huishouden van mijn ouders. Haar status veranderde in de loop der jaren van hulp naar vertrouwenspersoon cq. "companion" van mijn moeder.
Nel&Co waren natuurlijk ook bij de presentatie van "Weg van mijn moeder." Ik hoorde hem trots, tegen wie het maar wilde horen, zeggen: "ik ben Co in het boek."

Een kort citaat.
De crematie
...............Ik liep op ze af en wij omhelsden elkaar nogmaals.
Co rolde met trillende vingers zijn zoveelste shagje. Nel snotterde:` 't is zo raar Puckie. Nooit meer naar je moeder. Wat zal ik mevrouw missen.'
Ik legde mijn arm om haar schouder en voelde haar warme klamme huid.........................

Ik leg mijn arm om haar schouder.....Aanstaande vrijdag weer.

*******

Iets totaal anders (maar het maakt me wel razend) is het Amerikaanse reddingsplan dat geen reddingsplan is.
Mijn vertrouwen in Obama ebt langzaam weg nu hij de Republikeinen veel te veel tegemoet is gekomen.

Zijn herverkiezing lijkt mij nu geen vanzelfsprekendheid meer.
Met ongeloof kijk ik naar het verschrompelen van wat ooit een grootmacht was.
Een grootmacht ja - in domheid.
**********************************************

Lekker toetje

En zóóó makkelijk, deze vrije variant op de Café Liegéois.

In een restaurant: €8,50

Chez El: €1,-

Nodig: koude Nespresso, roomijs, scheutje chocolade Tova uit een flessie (Hero) en slagroom uit een spuitbus.

Daar win ik ieders liefde mee.

*****

Opruimen

Zaterdag 21.42 uur. Het feest loopt ten einde.

Zondag 6.25 uur.

Zondag 13.45 uur - alsof er niets gebeurd is.

Diepe buiging voor de ROTEB.

**********

Mensen, mensen, mensen

Pissen na betaling.

Gevolg: iedereen gaat "zwart" stralen tegen de muren van DB (voormalig HBU).

Dat zal prins Floris maandag ruiken.

*********

Vier uur - het feest kan beginnen

................want zij zitten. 

Vanaf tien uur vanmorgen komt niemand op hun (zelf afgebakende) territorium.

Ik, chagrijnige bleekneus, kan hun feessie niet verpesten.

Dat kan niets en niemand. Ook het weer kan dat niet.

Daar hebben ze het volgende op gevonden: eten, drinken en dansen.

foto's