Zaterdagavond:
Er was voor ons een tafel geboekt bij de buurman.
Maar dan moesten we buiten zitten.
Verder was alles volgeboekt.
Gelukkig had het uitstekende restaurant van de avond ervoor nog een tafel tot 21 uur ter beschikking.
We deelden de ravioli die ik hem 's morgens had zien klaarmaken. Helaas voor mij was het TE kazig.
Maar de insalata mista is erg lekker met vele soorten rauwkost en een heerlijke balsamico dressing.
Vlak voor negenen verlieten wij het restaurant, niet wetende dat we de volgende dag opgesloten zouden raken vanwege een markt die de toegang tot Montepulciano volledig blokkeerde.
Mijn cultuurhonger kon vandaag niet worden gestild en dat maakte mij chagrijnig.
Ik moest naar een alternatief zoeken en liet manlief, die het liefst met een boek op de kamer bleef, achter in het hotel.
↕Een originele Dali.
Ik liep dit kerkje binnen en viel met mijn neus in een zondagmis.
Bijzonder om mee te maken.
Na het "Onze Vader..." gaven de mensen elkaar een hand waarna de dienst verder ging.
De nonnen zongen.
Mijn chagrijn ebde weg.
Pas na de mis heb ik deze foto's gemaakt.
↑Door het luik in de muur verdween de beker met wijn.
Die katholieke symboliek fascineert me.
Agnes van Montepulciano (Gracciano, omstreeks 1268 – aldaar, 20 april 1317) is een heilige van de Rooms-Katholieke Kerk. Zij is de patrones van de zusters Dominicanessen.
Agnes werd geboren in de adellijke familie Segni in Gracciano, een klein dorp ten noordoosten van de Italiaanse stad Montepulciano in de regio Toscane. Op 9-jarige leeftijd trad zij toe tot het klooster van de Dominicanen van de tweede orde. In het jaar 1281 vroeg de kasteelheer van Proceno, een leengoed van Orvieto, de zusters van Montepulciano om hier een nieuw klooster te stichten. Agnes was een van de zusters die hiervoor naar Proceno gestuurd werd. In 1288, al op 20-jarige leeftijd, werd Agnes verkozen tot priores. Vanaf toen bleek zij over de gave te beschikken om mensen die aan geestelijke en lichamelijke kwalen leden slechts door haar aanwezigheid te kunnen genezen. Ook bleek ze broden te kunnen vermenigvuldigen. Rond 1306 stichtte Agnes een klooster in haar geboorteplaats Gracciano. Ze leidde dit klooster tot aan haar overlijden. Toen enkele jaren later haar lichaam werd verplaatst naar een kerk, bleek het nog volkomen gaaf te zijn.
Agnes van Montepulciano werd heilig verklaard door Paus Benedictus XIII in 1726. Haar feestdag is op 20 april.
Een apart altaar voor de vele gevallenen in de Tweede Wereldoorlog.
↑Na de mis verscheen de pastoor buiten op de markt. Wat mij opviel waren zijn veel te grote, goedkope sandalen. Hij straalde soberheid uit wat in groot contrast stond met de mis die hij leidde.
Ahhh suore op de markt, na de mis. Ze kocht zwarte kousen.
In het centrum zijn tientallen zogenaamde enotheche (vinotheken) en wijnbars te vinden.
Ze lokken mensen naar binnen met ↑lekkere hapjes en proeverijen, maar de wijn kun je beter bij een wijnboer kopen.
Toch werden ons (ik had manlief inmiddels van de kamer geplukt) hier vier glazen in de hand gedrukt.
Allemaal te zuur.
Echter, op weg naar de Piazza Grande voelde ik de wijn in de benen zakken. Ook de zweetklieren reageerden op de paar slokken.
Ik had mij, op aanraden van een restaurateur, voorgenomen wijn te gaan proeven bij Contucci - een wijnhuis met een eeuwenoude geschiedenis.
Is dat bijzonder of niet?!
Ik vond het in ieder geval prachtig om er rond te lopen.
De familie woont nog steeds in het paleisachtige gebouw op de Piazza Grande.
↕En hier proefde ik drie wijnen voor €10,-.
De middelste (met het gele etiket) was mijn favoriet. In het restaurant waar we vanavond gaan eten schenken ze Contucci wijnen. Als manlief deze Nobile ook lekker vindt, dan gaat er zeker een doosje mee naar Nederland.
Deze wijn is namelijk in ons land niet te krijgen.
Ondertussen wachtten manlief en Jacky op een van de vele gezellige terrasjes op het plein.
Ik was ook wel aan iets ontnuchterends toe.
Jacky is trouwens helemaal aan haar karretje gewend. Ze zit er als een prinses in en laat zich graag verwennen.
We daalden rustig af.
Natuurlijk met de camera in de hand, genietend van de uitnodigende terrasjes en eettentjes. Daar krijg je gewoon trek van.
↑Voor een pannenkoek met Nutella moet je blijkbaar hier zijn.
En nu weer even plat, want om 19.30 uur wacht ons encore een gedekte tafel.
Dat culinaire feestje gaat nooit vervelen.
******
Geen opmerkingen:
Een reactie posten