Webstek

Er was een been geamputeerd vanwege slechte bloedvaten. Zodra ik dat nieuws hoorde heb ik hem nog een e-mailtje gestuurd waarin ik de hoop uitsprak dat hij spoedig weer in de tuin een joint kon roken. Helaas is het daar nooit meer van gekomen.

-------

Simon Vinkenoog (81) overleed na een hersenbloeding.

-------

Ik kan niet veel over hem schrijven. Ik weet niet eens meer of hij op mijn eindexamenlijst Nederlands stond.

Maar hij bracht mij wel altijd aan het lachen met zijn markante uitspraken en controversiële gedrag. Simon Vinkenoog wist wat 'genieten van het leven' inhield.

-------

Vooral zijn website bezocht/bezoek ik regelmatig. Ik hoop dat Edith Ringnalda (zijn 55-jarige vrouw) die voortzet met mooie herinneringen.

Het is een persoonlijke website en daarom erg leuk om te lezen.

-------

De hemel is een groot papaverveld.

Ill comes upo waur's back.

= it never rains, it pours.

Dat was het geval in het door P. uitgezochte gebied. Vandaag moest de reis richting Loch Lomond gaan. Onderweg zouden we een National Trust huis bezoeken.

Enfin, het lukte maar niet in mooi gebied te komen. Rond Glasgow is het om depressief van te worden. Eenmaal aangekomen bij het huis: Gesloten tot 14.30 uur.

Het was 12.30 uur.

Direct terug naar Ayr, want ik voelde me inmiddels hondsberoerd.

Gisteravond nam ik als dessert rubarb pie. Ik ben dol op rabarber, maar deze was ongezoet.

De - door mij toegevoegde - suiker veranderde niets aan de destructieve werking van de rabarber.

Gevolg: de halve nacht rechtop in bed gezeten. Het maagzuur wist zich met golven door het scheurtje in mijn middenrif te persen.

Vandaag maak ik fysiek een slechte dag door, wat ook meteen zijn uitwerking op mijn humeur heeft. Na drie uur slaap voel ik mij iets beter.

BEKIJKSELS (bijgewerkt en met onderschrift)

Cheery-bye the nou

A tee'd baw

= A success from the start.

Wat vervelend nou. Ik heb niets te melden.

Alleen dan dat het fijn is. Over het weer hoor je mij niet klagen. Dan moet je niet naar Schotland gaan.

Over deze B&B alleen maar lof en blijheid. Ik zal nog wat foto's maken.

Linda en Sylvio Galli (heeft ook een Italiaanse ijssalon) runnen hun supercomfortabele B&B op een professionele manier. Het ziet er allemaal smaakvol en brandschoon uit. 's Avonds geven wij op wat we voor ontbijt willen.

De tafel ziet er prachtig gedekt uit met echte (Schotse ruit) servetten. De vrolijke Sylvio bedient terwijl Linda de keuken bestiert.

Speciaal voor de British Open (wanneer de restaurants en pubs vol zitten) bieden ze lunchpakketten en een drie gangenmenu aan. Over service gesproken.

Het huis is volgeboekt. Vanmorgen was het erg gezellig in de eetkamer. Geen zin in geklets, ook geen probleem.

Ik ben gelukkig even af van het slechte beeld dat ik van B&B had. Dit doet de slechte ervaringen vergeten.

See ye efter!

Zeeturbulentie

Gisteren om drie uur sloten we aan in de speciaal geformeerde rijen voor de DFDS- ferry naar Newcastle.

De formaties waren duidelijk herkenbaar. Van rechts naar links, van groot naar klein. Maar ook qua hoogte werd een selectie gemaakt.
Vans, SUV’s, stationcars, auto’s met oma op het dak, auto’s zonder oma op het dak, met een fietsenstalling achterop, zonder fietsenstalling, met huisdieren aan boord en wij als de koekblikjes helemaal op links.

Het inschepen ging niet volgens een consequent patroon. Daarom duurde het ook twee uur eer we deck vier opreden. Volle bak met zo’n vierhonderd rijtuigen.

Het deed mij denken aan mijn vader die de kampeerwagen aan het inpakken was. Eerst het grote, zware spul en daarna de kleinere zaken. Maar zo nu en dan riep hij ‘en nu wat schoenen’. Dan werden er losse slippers en gympen als opvulling tussen de andere bagage gepropt.

In dit geval waren wij de schoenen .
Eenmaal aan boord vonden we snel onze weg naar de hut met uitzicht op zee. Deze overtocht duurt zestien uur en dan is slaapaccommodatie geen overdreven luxe. Een vierpersoons voor ons tweetjes.

De bedden waren uitstekend en opgemaakt met schone dekbedden. De douche functioneerde boven verwachting en aan ruimte hadden we geen gebrek.

Dankzij onze nekpleisters konden we de forse windkracht en de daarmee gepaard gaande deining trotseren.
Zitten en liggen was wel het beste. Zodra ik opstond leek het of ik dronken was en reikte ik van reling naar reling, evenals die andere duizend mensen aan boord: sommigen met zakjes – just in case.

We hebben gisteravond prima gedineerd in het vooraf (bij de boeking) besproken restaurant. De drankjes vonden wij razend duur. Het casino, de bioscoop en de live entertainment hebben wij voor gezien gehouden. Maar het is er allemaal.

Een retourtje IJmuiden - Newcastle (Noors schip met grotendeels Poolse bemanning) op deze manier (exclusief de drank) kostte ons €786,-

Het schip verlaten ging heel wat sneller. Hoewel.
Ons deck stond vast omdat het buitenluik niet open ging. Sterke mannen schroefden de fietsenrekken los die de twee decks scheidden.

Wij hadden het geluk dat Snoepy daarnaast stond, waardoor het P. met enig gemanoeuvreer lukte naar het andere deck te komen waarna we het schip konden verlaten.

Even kreeg ik een Harold of Free Enterprise moment.

Campingfeuilleton deel 6 (slot)

Met dank aan een zekere Mr. Feijenoord (hoe kan het ook anders) die deze serie zo perfect op YouTube heeft gezet.

Hopelijk komt mijn eerstvolgende Vertelseltje vanuit Schotland.

Campingfeuilleton deel 5

Campingfeuilleton deel 4

Inclusief een samenvatting van de delen 1,2 en 3

Campingfeuilleton deel 3

Campingfeuilleton deel 2

Campingfeuilleton deel 1

Vakantie/Golf

(Te veel) koffers staan gepakt, de laatste wasjes draaien en het strijkijzer doet haar werk.

Vrijdag gaan we naar Ayr in Schotland.

Volgende week donderdag start the British Open (golf) op de linkscourse van Turnberry. Wij zullen daar iedere dag bij aanwezig zijn.

Tot die tijd gaan P. en ik heerlijk toeren en veel zien. De laptop gaat natuurlijk mee. Er zal vast en zeker genoeg stof tot schrijven zijn: te beginnen met de overtocht.

Scoobseltjes

De twintig verzamelde blogjes, waarin onze allerliefste viervoeter een prominente rol speelde, zijn te vinden onder het label Scooby.

Dienstkloppers

**********************************************
Als het nieuws is dat Ad Melkert - oud-minister (Sociale Zaken, PvdA) en nu nog tweede man bij VN-Ontwikkelingsorganisatie UNDP, de nieuwe gezant van de VN in Irak wordt - dan laat ik dat voor wat het is.
Voor kennis aangenomen.

Dat Dick Scheringa het hoog op heeft met VVD' ers is wel opvallend. Na Gerrit Zalm en Frank de Grave mag nu Robin Linschoten het proberen bij DSB.
Voor kennisgeving aangenomen.

Laat ik mijn eigen nieuws maar brengen. Rotterdams nieuws.

Ik fietste over de Gerdesiaweg langs een horecagelegenheid. Mijn kettingkast maakte een raar geluid, dus stapte ik af en zette mijn fiets op het grasveldje naast het fietspad.
In de verte zag ik drie parkeerwachters aankomen. Een lege straat met parkeermeters, maar een overmacht aan drentelende ordehandhavers.

Er stopte een rood autootje voor het café. Een dame spoedde zich met een grote poster naar binnen. Ze had de dienstkloppers niet in de gaten.
Zij haar echter wel.
De heren zetten er de pas in. Nog voordat de dame terug was ontfermden ze zich over het enige vehikel in de straat: haar rode autootje.

Hooguit twee minuten is ze binnen geweest. Alleen maar om die poster af te geven. Ik hoorde de kroegbaas wanhopig een pleidooi voor haar houden.
Tevergeefs.
Regels zijn regels, wet is wet. De kas van Bos moet rinkelen.

Ik weet niet waarom, maar ik dacht meteen aan het taxislachtoffer in Amsterdam.

De opgekropte woede reageerde ik af op het achterwiel van mijn fiets. Die kreeg een ongenadig harde trap. Daarna vervolgde ik mijn tocht naar huis.

Zij een bon.
Ik een tik.

Manifest

Op Twitter las ik deze - desperaat ogende - oproep.

GEEF DE STAD TERUG AAN DE AMSTERDAMMERS

Als kick off organiseren we vrijdag 10 juli aanstaande een groot staand terras ergens in de binnenstad. Komt allen, we hebben beperkt drinken, dus neem zelf ook wat mee. Schrijf je in om Ai! Amsterdam te steunen! Kijk vrijdagochtend op deze site waar de actie plaats gaat vinden. Wees erbij als je stad je lief is!

Vanuit 010 wens ik het actiecomité veel wijsheid en succes!!

Man In The Mirror

Veel aandacht heb ik niet aan zijn overlijden besteed, dat deden anderen voor mij.
Ik was ook geen echte fan. Wel had ik mateloos veel bewondering voor Michael Jackson, de entertainer, de vernieuwer.
Bij deze mijn favoriete liedje: een lied met een boodschap.

Ook een lied met een dubbele moraal: had M.J. zelf maar eens wat vaker in the mirror gekeken. Of misschien heeft hij dat juist te vaak gedaan.

Anyway, ik heb vanavond zitten zappen tussen een mooie film en het eerbetoon aan M.J.

Waar het uiteindelijk allemaal om draait is zijn geld. Wie gaat dat krijgen?
Advocaten, maak uw borst maar nat.
Het wachten is op claims, de strijd om kinderen, het bewijzen dat het M.J's kinderen wel waren en nog meer van dat al.

'Dat al' waar ze in de VS zo goed in zijn. De dood van M.J. legt de familie geen windeieren. Het schijnt dat Neverland nu al schuldenvrij is.

De exploitatie van Michael vanaf zijn tiende jaar was weerzinwekkend. Ik vrees voor eenzelfde lot van 'zijn' drie kinderen.

Michaels leven was fake en daar was dit afscheid een mooie afspiegeling van.

Een show over Michael Jackson zonder Michael Jackson is bij voorbaat BAD.

Fun

Nul twintig

**********************
Grote kans dat ik nu mensen voor het hoofd stoot. Heeft u een groot 020-hart en een kort lontje? - sla dit blogje dan maar over.

We verlieten Rotterdam met stralend weer. Heerlijk, het dak kon eraf. Boven Schiphol hingen donkere wolken. Ook Amsterdam hield het niet droog.

Waarom ik mij niet op mijn gemak voel in Amsterdam?
Omdat mensen niet zichzelf zijn. Ze stellen zich aan. Ze willen artistiekerig doen en opvallen: de 'wij wonen in Amsterdam en daarom mogen wij ons zogenaamd vrij gedragen' attitude. Het 'je moet in 020 wonen anders hoor je er niet bij' gedrag irriteert mij mateloos. Het is van een grenzeloze onbenulligheid, vooral kenmerkend voor -en herkenbaar bij de import.

Het is een waardeloze stad met een dito bestuur. Er is werkelijk niets om trots op te zijn. Wel om je zorgen over te maken lijkt mij zo.

Daarom begreep ik de column van Hugo Borst ook zo goed.

We waren vanmiddag in de hoofdstad om een vriendin te bezoeken.
Ik zat met haar op een bankje voor het huis - komt haar straalbezopen buurman op ons af. Een afzichtelijke, onsmakelijke man voor wie ik naar de andere kant van de straat zou vluchten. Hij pakte ongevraagd mijn hand en mompelde iets onverstaanbaars. Waarschijnlijk zijn naam. Volgens mijn vriendin doet hij dat bij al haar gasten omdat hij zich close met haar voelt. De griezel. Het eerste wat ik wilde - en moest doen was mijn handen wassen.

Hij stalkt zijn buurvrouw en dringt zich lijfelijk aan haar op. Hoe zij daarmee omgaat is haar zaak, maar van mij moet hij afblijven. En dat heb ik hem ook duidelijk gemaakt.
Echt waar, het vieze mannetje (Kees van Kooten) is er een lekker ding bij vergeleken.

Vervolgens gingen we bij een klein Indonesisch restaurant in de buurt eten.
Alles nog in de jaren zeventig. U kent dat wel: oranje en bruin. Op zich niets mis mee, als het maar schoon is.
Mijn vriendin voelde zich niet lekker dus wilden we een snelle en eenvoudige hap nasi eten. Naast de bar stonden twee bakjes kattenvoer. Aan het zien van die twee bakjes had mijn maag meer dan voldoende.
Toen er ook nog een witte vette kater op mij afkwam (waarom ben ik altijd de pineut terwijl ik die beesten verafschuw) had ik het helemaal gehad.

Op de (wandelende) terugweg werden we gepasseerd door een winderige fietser. Telkens wanneer hij een scheet moest laten lichtte hij zijn bips van het zadel op en ontsnapte er een knetterend geluid.

Wat was ik blij toen ik de borden 'Botlektunnel afgesloten' weer in zicht kreeg.

Ze is lekkerder

Dit blogje schrijf ik in navolging op ze is lekker, want vandaag heb ik de allerbeste haring gegeten. Schmidt heeft niet voor niets gewonnen.

Ze zijn kleiner van formaat, maar zo romig. Deze haring smelt letterlijk op je tong. Wat een klasse (apart)!! Voor €1,85, dus goedkoper dan bij 'mijn mannetje' op de Meent.

Een vriendin vroeg gisteren of ik vandaag de duik in de mensenmassa zou nemen. Ik was rond drieën bij Schmidt en werd als eerste geholpen.

Nu staat er ook een brigade van zo'n twintig man achter de toonbank, dus lang wachten hoef je nooit in deze zeebanketwinkel.

Wachten is trouwens ook niet erg. Ik kijk mijn ogen uit.

Niet alleen naar de fantastisch geëtaleerde vissen, maar ook en vooral naar de gasten/klanten. Het is IN om bij Schmidt te lunchen.

Comfortabel zitten is er niet bij. Je moet gezien worden aan de hoge bartafels met een glas Sancerre voor je snuffer. Een hele fles in zo'n imposante wijnkoeler maakt natuurlijk meer indruk.

Het is belangrijk om indruk te maken. Excusez-moi, maar bij Schmidt komt de nouveau riche van Rotterdam. Een hoog 'Vanessa/Louis Vuittongehalte.'

Een goede viswinkel is reukloos, zeggen ze mij.

Als je Schmidt binnenloopt denk je dat je bij Douglas terecht bent gekomen: (h)eerlijk.

Wie wat heeft opgespoten is niet te onderscheiden.

Visluchtjes zijn ongewenste luchtjes. Daar zijn genoeg grappen over gemaakt.

-----

Komt een vrouw bij de visboer..........................................

Fun

Kokker-ellen (15) Pavlova's

Voor een schaal vol Pavlova's:

3 eiwitten

125 gram fijne suiker

3 druppels citroensap

200 ml ijskoude slagroom

200 – 250 gram frambozen

Verwarm de oven op 120 graden.

Klop de eiwitten in een brandschone kom, met een elektrische mixer schuimig. Voeg lepel voor lepel de suiker toe. Ga 5 minuten door met kloppen tot het schuim dik en glanzend is. Voeg op het laatst citroensap toe.

Bekleed een bakplaat met bakpapier. Schep de meringue in een spuitzak met een kartelmondje. Spuit op de bakplaat 4 cirkels van zo’n 4 – 5 cm doorsnede, met een opstaand randje, zodat bakjes ontstaan.

Schuif de bakplaat op de onderste richel in de oven. Schakel de oven na 1 uur uit. Laat de pavlova’s rustig verder drogen in de afkoelende oven.

Klop de slagroom lobbig (beslist zonder suiker!). Vul de pavlova’s met de room en verdeel er de frambozen over.

De blog van Janneke Vreugdenhil is een van mijn favoriete kooksites. Niet alle recepten plaats ik, maar meringues vind ik onweerstaanbaar.

------------------------------------------------

Het schuimtaartje (in alle maten) als basis en de rest is fantasie.

Zelf vul ik ze (als dessert) met roomijs waarover mijn (eerder beschreven) roodfruitsaus gaat (of aardbeien) met een scheutje crème de framboise en een klodder ongezoete slagroom.

Yammie.