Met de vrijheid in zicht

Dit komend najaar wordt op vele plaatsen in het zuiden des lands de bevrijding herdacht.

Nationaal Monument Kamp Vught doet dat op zondag 6 september. Het is dan vijfenzestig jaar geleden dat het kamp werd ontruimd. Op 26 en 27 oktober 1944 werd Vught bevrijd.

"De geallieerden - op 6 juni 1944 in Normandië geland - naderden snel.

De spanning in kamp Vught nam toe. Hoe lang zou het nog duren voor de bevrijders voor de kamppoort stonden?

Te lang voor velen. Eind juni begon de SS met het doodschieten van verzetsmensen die waren opgesloten in de bunkergevangenis van het kamp. Ze gingen hiermee door tot de dagen van de ontruiming. In totaal zeker 329 mensen vonden zo nog vlak voor de bevrijding de dood."

-----

Bovenstaande tekst stond op de uitnodiging voor de herdenking.

Vandaag sta ik stil bij de moord op vierentwintig Trouwmedewerkers. De verloofde van mijn moeder was één van hen.

Het moet de gruwelijkste gebeurtenis in haar leven zijn geweest.

Welke impact het op mij heeft gehad is te lezen in "Weg van mijn moeder."

------

Bij deze roep ik iedereen op dit monument eens (gratis) te bezoeken.

Je gaat met zo veel bagage naar huis.

El's corner 7

**************************
Vorige week haalde mijn Dreamteam zeventien = 17 punten in het openingsweekend.
Daar was ik niet ontevreden over aangezien ik onzeker was over de selecties van enkele clubs.

Vanavond haalde Ajax alleen al negentien = 19 punten voor mij binnen.

Dat werkt zo:
Speler heeft een penalty gescoord: AJA - RKC '71
4
Speler heeft een doelpunt gescoord: AJA - RKC '82
6
Speler heeft een doelpunt gescoord: AJA - RKC '90
6
Het team heeft gewonnen: AJA - RKC
3

Ik krijg het nauwelijks uit mijn strot: 'Ajax - met name Suàrez - bedankt.'

Parade stad

In het kader van "hoe houden wij onze burgers zoet" wordt er zomers bijna ieder weekend een grootse happening in Rotterdam georganiseerd. Het liefst met grensoverschrijdende decibellen.

Volgende week wordt er weer geraced door Formule 1 wagens.

Vandaag is de beurt aan de Streetparade, waar wij op zich niet veel last van hebben. De route scheert langs ons heen. Wel is er veel volk op de been.

------

Twee weken geleden kon ik een mooie foto-impressie tonen, nu moet het in woorden.

Lastig, want om een juiste indruk te geven verval ik in stigma's en gebruik ik woorden die als discriminerend opgevat kunnen worden.

Laat ik (voorzichtig) proberen een beeld te scheppen.

------

In tegenstelling tot het subtropische Zomercarnaval hebben we nu met een "nationaal" feest te maken. Gabbers en buitenlui zijn naar de Maasstad gekomen. Lonsdale-achtige kleding en 'fris' opgeschoren knarren bepalen het straatbeeld.

In tegenstelling tot twee weken geleden horen we onafgebroken sirenes.

In tegenstelling tot twee weken geleden horen wij nu geen muziek.

In tegenstelling tot twee weken geleden is er nu een ZERO-tolerance beleid. Geen drank - geen drugs.

Dansende mensen heb ik niet gezien. Waarschijnlijk spaart iedereen zijn krachten voor het grote slotfeest op het Lloyd terrein.

Toch twee foto's op veilige afstand. Mocht u het niet goed kunnen zien?

White trash!

Koffietijd

Starbucks conducts historic in-store education and training event for more than 135,000 store partners (employees) across the United States. In-store event and media-related details include:• The company will close each of its nearly 7,100 company-operated stores in the U.S. on Tuesday, February 26 at 5:30 p.m. local time to conduct a nationwide education event, designed to energize partners and transform the customer experience. • Stores with evening hours will re-open at 9:00 p.m. • The comprehensive educational curriculum to provide a renewed focus on espresso standards that will help ensure the exceptional quality of every beverage.

Wat ik erover schreef op die dag.

Dat was februari 2008. Het was paniek bij Starbucks.

En nu vestigen ze zich in lekker-bakkie-doen-land.

Of dat een succes gaat worden waag ik te betwijfelen. Ik acht mijzelf een expert.

Starbucks was een succes toen er niets anders was.

Ook in de VS komt gestaag een (Europese) koffiecultuur tot stand. De Amerikanen durven langzaam maar zeker een sterk bakkie aan.

-----

De koffiehoreca gedijt. De take away deli's rijzen de pan uit. Het moet nog wel allemaal snel, maar ze willen af van de vlakke smaak.

-----

Zo lopen wij Books a Million binnen voor de koffie. Heerlijke koffie.

-----

Afgelopen winter kon ik met blijdschap constateren dat steeds meer restaurants goede espresso gaan schenken.

Maar ook een familyrestaurant als Perkins weet ons een sterkere mok koffie bij het ontbijt voor te zetten. Voor nog geen twee dollar komt er een thermoskan vol kokendhete verse koffie op tafel. Help yourselves.
----

De slappe koffie had niets met de kwaliteit van bonen of melange te maken.

In ons appartement stond een soort doorspoelmachine. Ook mijn vriendinnen hadden formule één machines. De koffie werd alleen in het midden nat, in feite kon ik de rest weer terug in de bus doen. Letterlijk een slap aftreksel.

Ik ging weer ouderwets water opschenken terwijl mijn gasten ongeduldig toekeken of ik maakte een kop Nescafé. Alles beter dan dat bruine doorspoelwater.
----

Terug naar Starbucks: daar ben ik niet zondermeer juichend over. Het hangt heel erg af van de vestiging. Heb je een handige en welwillende verkoopster, dan maakt ze er wat van. Helaas, over het algemeen krijg je slappe pleur.

De (lemon)cakes en muffins daarentegen vind ik heerlijk.

Op het drukke vliegveld van Fort Myers maakte de koffiegigant het wel erg bont. Daar kreeg ik geen verse leut, maar een beker oude triest uit zo'n kantinemachine. Kassa ping.

Starbucks Nederland zal waarschijnlijk goed bezocht worden door nostalgische expats en mensen met (wat ik noem) een Amerikaanse-producten-tic.

Ik zie de zakenwereld van Rotterdam nog niet met weggooibekers lopen. Dat is een typisch beeld voor New York.

Ieder zijn smaak.

Wat betreft koffie verkies ik nog steeds de Italiaan.

***************************************************************************

Opvallend nieuws

***********************************************
Grieppatiënt al dagen zonder warm water

AMSTERDAM - Een vrouw uit Arnhem die besmet is met de Mexicaanse griep zit al dagen ziek thuis zonder warm water. Toen haar geiser stuk ging informeerde ze het installatiebedrijf over haar toestand, dat daarop liet weten niet langs te komen.

Het bedrijf wil wachten tot ze beter is, zegt ze in een radio-interview met Omroep Gelderland.
Nuon, waar het installatiebedrijf Feenstra bij is aangesloten, heeft na intern beraad besloten voorlopig niet langs te komen.

Gevaar
Het gevaar op besmetting van de monteur zou te groot zijn. Het bedrijf laat zich door deskundigen informeren over hoe het om moet gaan met besmette patiënten.
De vrouw liep de Mexicaanse griep naar eigen zeggen op tijdens een bezoek aan een festival. Bij thuiskomst was ze ziek. Een warme douche zit er voor de vrouw met hoge koorts niet in. bron

SPelleTJES

Als het aan minister Ernst Hirsch Ballin (Justitie, CDA) ligt, komen er meer plekken waar mensen legaal kunnen pokeren. Hij hoopt daarmee het aantal illegale pokerspeelplaatsen te verminderen. Maar zou het kaartspel niet altijd legaal moeten zijn?In Nederland kan alleen Holland Casino legaal pokerspelen aanbieden. Toch blijken veel mensen (zo’n 575.000 Nederlanders, veelal mannen tussen de 15 en de 35) regelmatig het kaartspel te spelen in gelegenheden zonder pokervergunning. Volgens Hirsch Ballin komt dat omdat er geen vestiging van Holland Casino in de buurt is, of omdat pokeraars de voorkeur geven aan een minder grootschalige plek. Daarom wil hij Holland Casino laten experimenteren met het aanbieden van het gokspel buiten hun eigen vestigingen.
De Nederlandse regering ziet pokeren als een verslavend kansspel, dat daarom aan banden moet worden gelegd. Hoogleraar waarschijnlijkheidsrekening en mathematische statestiek Ben van Genugten bestreedt dat vorig jaar in zijn afscheidsrede aan de Universiteit van Tilburg. Hij ontwikkelde een methode waarmee hij kan definieren wat precies een kansspel is. Volgens Van Genugten is poker een behendigheidsspel, anders dan bijvoorbeeld roulette dat grotendeels op toeval berust. bron

Poker wordt in de VS als serieuze sport gezien.

Een vriend van ons filmt grote wedstrijden en toernooien voor de televisie. Hij is overgestapt van basketball (NBA) en ijshockey (NHL) naar poker.
ESPN en andere zenders zijn zijn opdrachtgevers.

'Het betaalt goed en is minder vermoeiend,' zo zegt hij. En een tripje naar Monaco is ook niet weg, hoewel hij de meeste tijd in Las Vegas doorbrengt.

Poker dringt ook door op de Nederlandse televisie. Behalve die gesponsorde boeventronies kan het me niet echt boeien.

Ik vind het wel voorstelbaar dat je wordt meegezogen in die onweerstaanbare gokzucht, die tot verslaving kan leiden.

De plannen van minister Hirsch Ballin zie ik dan ook helemaal zitten.

Graag wil ik mijn creatieve bijdrage leveren om zijn plannen zo goed en zo prettig mogelijk tot uitvoering te brengen.

Wat te denken van de zogenaamde pokershops.

Inderdaad, een combinatie van een wietje en een kaartje. Met een verruimde geest gaat het gokken veel makkelijker en neem je je verlies met een glimlach.

De Gucci's, Armani's en Versace's kunnen worden afgezet. Draaiende ogen zijn een prachtige afleidingsmanoeuvre.

Zelf kan ik de keren dat ik aan de "goktafel" heb gestaan op één hand tellen.

Bijvoorbeeld die keer op de OLAU-lijn van Vlissingen naar Sheerness. Een uitwisseling tussen twee hockeyclubs - Alkmaar en Seven Oaks (in Kent) - was de reden van die overtocht.

Ik kreeg van P. vijfentwintig gulden (tegenwoordig is de minimum inleg het dubbele?) - wat voor ons een heel bedrag was.

Zij - elftal met aanhang - nestelden zich ergens in een hoek met drank en chips.

Binnen de kortste keren kwamen er stapeltjes chipjes mijn kant op. Niet eetbaar, maar wel kostbaar.

Ik hoorde hilarisch gelach vanuit de Alkmaarhoek en pakte mijn winst om vervolgens mijn vrienden gul op een rondje te trakteren. Dat werd goed ontvangen.

Toen ging ik weer aan de slag met dezelfde, apart gehouden, vijfentwintig gulden.

Geloof het of niet, weer was het geluk aan mijn zijde. Na een half uur kon ik weer dertig mensen blij maken met een biertje. Ik hou van uitdelen.

Terug bij de roulettetafel kreeg ik van de croupier een waarschuwing: "You play and stay - or you leave. But you can't walk out every time you win."

Deze regel kende ik niet en dus koos ik voor uitstappen.

----

Bedremmeld liep ik terug naar mijn luidkeels àhhhhhhhhh-roepende vrienden.

----

Achter mij hoorde ik "rien ne va plus."

Mexflu-alert (aangepast)

<== U kunt weer anoniem meerdere antwoorden aanvinken.

------------

Manlief werkt - sinds zijn vertrek vorig jaar bij ABN*Amro - op detacheringsbasis bij een andere financiële instelling.

Dit heeft hij in zijn bijna veertigjarige loopbaan nog niet meegemaakt:

- Er is een mail aan alle medewerkers verstuurd met instructies, zoals hoe je je handen moet wassen.

**

- Op ieder bureaublok en in de wc liggen desinfecterende (weggooi) doekjes om deurkrukken, computers, telefoons, bureaus en zelfs dossiers mee schoon te maken.

**

- Er is naast gewone zeep ook desinfecterende zeep beschikbaar.

Ook kwam er vandaag post van Tempo-Team.

-----

En desondanks........................................

-----

*****5 Augustus:

Wie geïnteresseerd is in de expansiedrift van dit virus, kan ik de FLU TRACKER aanraden.

-----

Groenland lijkt the place to be. De naam klinkt ook gezond.

Fun

Ellebelletjes

De badpakaffaire heeft niet veel om 't lijf.

-----

Ferdi E. is dood en prompt komen de Ferdi E. grappen los. Er zijn direct speciale sites geopend.
Op één natuurlijk: wie een kuil graaft...................
-----
Van heinde en verre beginnen mensen zich aan te melden voor de presentatie van Weg van mijn moeder op 12 september bij Amesz.
Dierbare, zeer betrokken vrienden (uit mijn moeders verzetstijd) komen het hele weekend naar Rotterdam.
-----
En zo kom ik erachter dat het Hiltonhotel met diepteprijzen stunt. €60,- voor een kamer met ontbijt. Lijkt mij geen slechte deal.
-----
Zomergasten wordt op vele fora besproken. De meningen zijn verdeeld.
Dat kan en mag in dit land gelukkig nog.
-----
Alle ramen staan open. Er komt zo nu en dan een zweem sigarettenrook binnen.
De boven - of benedenburen. Hoe dan ook, het is verleidelijk.
Nog steeds.
-----
Vanmiddag heb ik met manlief boodschappen gedaan bij Lidl. Hij schatte €66,- Ik rekende €34,65 af.
-----
Vanavond bij On air hoorde ik een discussie over de Gay Pride.
Lesbiesjennes hebbu net soveel rech als ons.
-----
Trouwens, wij haalden met het Zomercarnaval een miljoen mensen naar Rotterdam. De Gay Pride bracht slechts 500.000 mensen op de been.
-----
Het gedoe om Berlusconi's seksleven begint mij danig te irriteren. Ook kwaliteitskrant NRC Next doet eraan mee. Een hoer uit Bari - op bezoek in Parijs - staat op de voorpagina's van de grote kranten.

Ik ben jaloers. Ik wil mijn boek op de voorpagina's!

Maar dat ga ik natuurlijk niet zeggen.

Met vakantie

Weekendtip

Terwijl ik met een half oog en klapperende oren Prem als Zomergast zit te volgen, probeer ik dit blogje te schrijven.

Wat een mooie fragmenten heeft Prem uitgezocht. Wat geweldig dat het hele interview met Pim Fortuyn voor de NMO van 5/5/2002 wordt getoond. Wat een boeiende avond vergeleken met de saaie Zomergasten van vorige week.

Maar of Margriet van der Linden morgen gespaard wordt door de recensenten betwijfel ik. Vorige week duwde ze haar lijst met vragen door de strot van Viktor & Rolf om maar geen stille momenten te laten vallen.

Vandaag snakt ze naar zo'n stil moment, zodat ze iets kan vragen. Prem heeft de regie in handen.

Margriet is een geweldige journalist, maar geen gespreksleider.

-----

We zijn vanmiddag Snoepy gaan luchten. Heelijk, hoofd in de open lucht.

Manlief heeft een voorliefde voor veerpontjes. Dus daar gingen we weer. Dit keer staken we de Nieuwe Merwede over bij Kop van 't Land.

Vandaag zijn we door de - voor ons beiden onbekende - Biesbosch gereden. Prachtig! Zo rustiek, zo'n stille natuur. Bekijk de foto's maar.

Ik wil graag hotel/restaurant Brabantse Biesbosch onder de aandacht brengen. Wij dronken hier koffie en aten een pannekoek. Het is een gezellig familiehotel op een perfecte locatie met vele mogelijkheden. (fietsen, wandelen, sloepjes -, kano's huren). Ideaal voor een weekendje uit.

Weer een heerlijk zondagsuitje - zo dicht bij huis.

El's corner 6

********************************

Als ik dit schrijf scoort Heracles 1 - 0 tegen landskampioen AZ. Gisteravond speelden Heerenveen en Roda JC gelijk.

Iedereen wordt daar dan even hyper van, maar aan het begin van het voetbalseizoen staat er altijd een club van geen betekenis aan kop. Dus maak ik mij daar niet zo druk om.
Wel kost het mijn Dreamteam punten.

Ja, ik doe weer mee. Mijn team heeft de begrijpelijke naam Kameraden gekregen. Zo heet de subleague ook waar zich tot nu toe geen andere clubs bij hebben aangesloten.

Een Amsterdamse leukerd probeerde het, gewoon om te jennen. Is niet gelukt.

Ik was wel op de laatste nipper. Het voetbalseizoen leefde totaal nog niet bij mij.

Evenals vorig jaar heb ik voor de 4-3-3 opstelling gekozen:

Keeper: Veldhuizen(Vitesse)

Achter: Vlaar (Feijenoord) - Kromkamp (PSV) - Mulder (RKC) - Lachman (Groningen_

Midden: Rutjes (Sparta) - Brama (Twente) - Roorda (Heerenveen)

Voor: Suárez (Ajax) - Lens (AZ) - Demouge (Willem II)

Bij het Dreamteam maakt links, rechts of midden niet uit.

Uiteindelijk gaat het mij natuurlijk om:

Ouwe taaie, yuppie yuppie jee

Vrijdagavond. De stad lijkt leeg.

De vakantie is in volle gang.

Heerlijk, Rotterdam is van ons.

Onbekommerd wandelen wij richting Witte de Withstraat. We willen een hapje eten bij onze favoriete Italiaan Oliva. Het terras telt maar vier tafeltjes. Binnen lijkt er nog volop plaats.

Even doorlopen, drentelen langs de vele terrassen.

We zijn verbaasd. Alles is vol. Overal volk.

Yuppenvolk. Alleen maar yuppenvolk.

Gezellige, relaxte stemming. Die slaat op ons over.

We drentelen verder. Stevig omarmd.

De flirterige yuppen maken ons verliefd.

-----

We staan stil en zoenen elkaar.

Het is zomer. De zwoele stad maakt ons hitsig.

-----

Het lijkt wel of de horeca ontploft in de W de W. De straat is trendy en "in."

Begin je iets in de W de W, dan is succes verzekerd.

Het gezelligste café ter wereld, De Witte Aap, is daar het levende bewijs van.

Ter hoogte van de Westersingel draaien we om en keren terug naar Oliva. Het blijkt dat we een verkeerde inschatting hebben gemaakt. Alle open plaatsen zijn gereserveerd.

Dat wist ik ook - altijd reserveren. Maar ja, midden in de zomervakantie.............

We krijgen het vriendelijke advies naar GUSTO (van dezelfde eigenaar) te gaan. Die zit om de hoek, op de Schiedamse Vest.

-----

Ook daar is het (op het grote terras) razend druk, maar wij kunnen zittend wachten en drinken een apéritief - kijkend naar het ontspannen etende yuppenvolk.

Gusto is een aanrader. Kwalitatief (heerlijke verse ingrediënten) is deze eenvoudige versie van Oliva eveneens top.

De bediening is uiterst professioneel en aardig. De site is een smakelijk lokkertje.

We gingen van huis voor een snelle hap.

We beëindigen onze drukke dag heerlijk genietend van calamari, pizza (flinterdun, krokant en met apart geserveerde heldergroene rucola), dessert, heerlijke wijn en koffie. Ik betaal € 55,45.

-----

En het yuppenvolk?

Ach, je bent zo jong als je je voelt.

Mexflu

******************
Dit levensbedreigende virus houdt mijn gemoed al maanden bezig.

Nog een keer uitleggen waarom? Dat moet ik wel voor de nieuwkomers en blogpassanten.

Mijn man valt - met zijn leukemie - in de risicogroep.

Nu melden de media al maanden dat het Mexflu-vaccin in oktober verwacht wordt. Gezien de uitbraak in de UK lijkt mij dat rijkelijk laat, maar goed.............

Niet alles is te voorspellen - zeker niet een grieppandemie.

Minister Klink heeft in ieder geval ruimschoots ingeslagen, dus over een tekort aan vaccins hoeft niemand zich zorgen te maken.

Niemand min één.

Wij gaan namelijk in oktober met vakantie (voor hen die door deze mededeling op idiote ideeën wordt gebracht, het huis is bewoond en wordt tevens bewaakt door twee Rotweilers).

Ik vrees dus dat wij tussen wal en schip vallen. Toepasselijk, want wij hebben de boot naar - en een huisje in Zuid Engeland al geboekt.

Vorige week heb ik mijn huisarts om advies gevraagd. Helaas pindakaas.
Alles hangt af van de G.G.&G.D. Hij wist net zoveel als ik, uit de media.

Dus belde ik de G.G.&G.D. en legde mijn probleem voor. Wanneer begint het vaccineren en wat adviseert u ons te doen?
Ik had een weifelende mevrouw aan de telefoon (volgens mij een receptioniste). "U moet bij uw huisarts zijn. Die is verantwoordelijk voor zijn patiënten."

Ik zuchtte moedeloos. Ze gaf mij een ander nummer.

Toen ik dat nummer belde kreeg ik - tot mijn verbazing - Postbus 51 aan de lijn. De dame die mij te woord stond was net zo verbaasd als ik. "Verwijst de GGD u naar ons?"
Ze ging even ruggespraak houden (gelukkig geen 'in de wacht muziekje') en kwam na een minuut alweer terug. Ik moest toch maar weer contact opnemen met de G.G.&G.D.

Was ik nou bij het kastje of bij de muur?

Met enige tegenzin volgde ik de raad op. Gelukkig kreeg ik iemand anders aan de telefoon, die mij wilde doorverbinden met de afdeling Infectieziekten. Leek mij een prima idee.

Maar daar waren alle medewerkers in dagoverleg.
Mijn nummer werd genoteerd. Daar het tegen vijven liep vreesde ik niets meer te horen.

Toch wel.
Om vijf uur werd ik door een verpleegkundige teruggebeld. Voor de zoveelste keer deed ik mijn verhaal, uitte mijn bezorgdheid en stelde mijn vragen.

Het antwoord was duidelijk en onbevredigend. Er is nog niets bekend. Het vaccin is er zelfs nog niet.
Oktober?
Misschien wel later. Laat u informeren door uw huisarts.

Wel kreeg ik voorlichting over de toe te passen hygiëne. Het bekende verhaal, waar ik maar ironisch (om mijn ergernis te verbloemen) op reageerde: "Mevrouw, ik heb geen vel meer om te wassen."

Conclusie: mijn vragen zijn onbeantwoord gebleven, mijn bezorgdheid is niet weggenomen.

Gevolg: ik zal mijn verhaal blijven doen, mijn bezorgheid blijven uiten en mijn vragen blijven stellen.

Maar wanneer?

Down memorylane

De kop doet vermoeden dat ik niets anders te doen heb dan herinneringen ophalen. Niets is minder waar, maar zoals eerder gezegd: ik houd het in de zomermaanden wat luchtig.

Trouwens, de discussie over de "abortuspil" beschouw ik als een onderwerp dat in de jaren zeventig thuishoort. Waarmee ik wil zeggen dat dit kabinet in plaats van vooruitgang voor achteruitgang kiest. Nog twee jaar periodieke onthouding en dan snel voor een ander koers kiezen.

We waren dinsdagavond bij kennissen in Kralingen. Zij wonen in "mijn" oude buurtje. Wanneer ik daar ben, krijg ik het "coming home" gevoel.

Vooral wanneer we de hele avond op het terras zitten en ik al mijn oude buurhuizen zie.

Ik zie mijn school, de oude bomen, de overgroene tuinen, de onveranderde gevels en in mijn fantasie zie ik kinderen touwtje springen en knikkeren in lege straten.

Ambivalente gevoelens, want wat heb ik deze lommerrijke buurt vaak vervloekt.

Door het blok van vier lanen loopt een gangetje waardoor de bewoners hun huis aan de achterkant kunnen bereiken. In mijn (jeugd)tijd heette dat "het poortje" (tegenwoordig alleen toegankelijk met een sleutel).

Ook het poortje werd door mijn zussen en mij vervloekt. 's Avonds moesten wij onze fiets 'achter' zetten.

Vervelend. Het betekende namelijk 's morgens vijf minuten eerder weg en dus ook eerder opstaan.

In het donker durfden wij niet door het poortje. Enge mannen!!

Dus was het zaak dat je vergat je fiets achter te zetten.

Mijn moeder ergerde zich aan de wanorde in de voortuin. Tegen elkaar gegooide fietsen, vaak niet op slot gezet.

Ze wist dat ze vier kinderen had die vriendjes hadden. Veel vriendjes.

Terug naar het poortje.

De grond was mul of drassig waardoor je je evenwicht dreigde te verliezen en genoodzaakt was je fiets aan de hand te nemen. Echter, ongedurigheid overheerste - dus balanceerde ik tussen de schuttingen en gebruikte mijn ellebogen om op de fiets te blijven. Gevolg: vuile, kapotte kleren.

Toch ben ik een keer ongenadig hard onderuit gegaan toen ik de bocht miste. Mijn mond kleunde keihard op het stuur. Gillend van schrik en angst strompelde ik naar huis. Het bloed druppelde op mijn zomerjurkje.

Mijn moeder nam mij, nadat de schaafwonden met prikjodium waren ontsmet, mee naar de tandarts op de Rozenburglaan. De twee afgebroken voortanden werden getrokken. Ik weet niet meer hoe oud ik was, maar het moeten melktanden zijn geweest.

Het poortje werd pas leuk toen mijn oudste zus een Mobylette kreeg, die ik met liefde achter zette. Eerste even stiekem een rondje om het blok - Oranjelaan, Julianalaan, Vredehofweg, Rozenburglaan. Als ik niet betrapt wilde worden nam ik de Vredenhofwegingang en crosste dan door het poortje achter ons huis langs om deze truc nog een paar keer ongezien te herhalen.

Het poortje was ook handig om snel bij vrienden en buren binnen te wippen. Ik kan mij niet herinneren dat iemand de achterdeur op slot had. Hoe anders is dat nu.

Het poortje was een vrijplaats.

Het poortje was een schuilplaats, een vluchtroute.

En gluren.......................

Heerlijk, door spleten tussen de planken of door de kwasten (= eruit gevallen knoesten) in het hout.

En dat is precies wat ik afgelopen dinsdag - tig jaar na dato - heb gedaan.

Gluren naar mijn eigen huis.

Vandaag

voel ik mij zo.

La-vend-eL

Ik heb het advies van Els opgevolgd. De verkoper van Dille&Kamille beaamde dat muggen normaliter niet zo hoog vliegen.

Goed, dan blijft mijn redenering - dat mijn lekkere bloed ze naar grote hoogte leidt - staan.

Er staan nu overal kommetjes lavendel. Een heerlijk riekend washandje naast mijn kussen moet de zoemende irritoos bij mij vandaan houden.

Sweet dreams!

Mugge(n)ziften

**************************************
Vannacht was het raak. Nou ja, voor de mug dan. Die had beet.
Het zal rond tweeën zijn geweest. De eerste jeukende, rode zwelling verscheen op mijn arm, kort daarop gevolgd door een op mijn schouder. Irritante plaats. Daar schuift overdag mijn bh-bandje overheen waardoor de plek stevig wordt opgejeukt.

Eind juli en de eerste zoemende irritoos stijgen op naar ongekende hoogte. Volgens P. doen insecten dat niet en zouden wij in een prikvrije zone wonen.
P. heeft een dikke duim en ik zoet bloed.

Voordat ik ga slapen spuit ik mijzelf en mijn bed in met Autan.
Vannacht had ik blijkbaar van doen met een Autanresistente mug. Dus ging het licht aan en pakte ik een voor de hand liggend t'shirt. Ik zag hem zitten, sloeg, maar kon niet ontdekken of ik beet had.
Geen spoor in het t'shirt, noch op de grond. En ook geen bloedvlek op de muur.

P. werd wakker van het lawaai. "Met al dat licht trek je ze aan."
Niet alleen muggen, ook mot in de slaapkamer.
Het licht ging uit en ik drenkte me - tot grote ergernis van P. - in nog meer Autan.

Vanmorgen ben ik het hele huis doorgegaan met de gifbus. Reukloos staat erop.
Okee, maar toch stikte ik er half in.

En dat was nou juist bedoeld voor de muggen. Helemaal dan wel te verstaan.

Down memorylane

Dankzij filmmaker Martin Koolhoven - die een Western gaat maken - ben ik weer helemaal in de ban van dit genre. De televisieseries in het bijzonder.

Niet alle Westerns waren me even lief, hoewel ik mij wel verbeeld ze allemaal gezien te hebben. Zo vond ik Bonanza te soft.

De eerste die ik mij herinner is Rawhide (1959 - 1966). Clint Eastwood verkreeg bekendheid met zijn rol van Rowdy Yates, die ik te week vond.

Ik was verliefd op Sheb Woolley (1921-2003), die Pete Nolan (midden op de foto) speelde.

----

Wij hadden begin jaren zestig nog geen televisie.

Rawhide zag ik grotendeels bij de overbuurjongens Menko en Wim, bij wie ik iedere avond televisie keek. En iedere avond belde ik naar huis om te vragen of ik wat langer mocht blijven. "Er komt nog een leerzaam programma," jokte ik op aanraden van Menko en Wim.

Oma Rotterdam hield niet zo van vechtfilms. Bij haar kwam ik niet verder dan Ivanhoe.

Oma Egmond, "Ellen, gaan we vanavond naar de kojbojs kijken?", vond alles prachtig zolang ze haar Rotterdamse kleindochter maar bij zich had.

Wanneer zij bij ons kwam logeren, nam mijn vader haar televisie mee. Er zat een losse sprietantenne bij. De ontvangst was waardeloos, maar dat kon ons niets schelen. Beter een sneeuwbeeld dan geen beeld.

----

Toen Eric Fleming (boss Gil Favor) in 1966 tijdens filmopnames in een rivier verdronk, verdronk ik in mijn tranen. De serie stopte en ik was ontroostbaar. Volgens mij heb ik harder gehuild dan toen de Beatles uit elkaar gingen.

*****

Wat ik niet wist is dat er verschillende versies (1929,1939 en 1946) zijn geweest van mijn tweede favoriet - The Virginian. Ik zag de '62/71-serie.

Ook nu werd ik verliefd en wel op Doug Mc. Clure (rechts op de foto), die in 1995 is overleden.

Samen met mijn moeder, die erg voor de harde, rechtschapen maar toch sympathieke judge Garth was, vinkte ik dit programma in de AVRObode aan. Ze baalde wanneer ze een aflevering moest missen.

"Morgen vertellen wat er is gebeurd, hoor!"

*****

Hetzelfde gold voor The High Chaparral (1967).

Cameron Mitchell (ook niet meer onder ons), die de dwarse Buck Cannon speelde, hield mij uit mijn slaap.

Ik wil ze graag weer allemaal zien - terug naar mijn jeugd.

Cappuccino?

Er is een koffietrofee, genaamd Ketelbinkieprijs, uitgereikt aan onze buurman Cappucino en (de door ons regelmatig bezochte kroeg) Melief Bender.

-------

Zo nu en dan drinken wij koffie bij de eerste. Wanneer ik geen zin heb om helemaal naar mijn favoriete Urban (Botersloot) te lopen, nestel ik mij in de (inmiddels) smerige kussens op het loungeterras.

Ja, en bij Melief drink ik eerlijk gezegd alleen het koele, goudgele vocht met een prachtige schuimkraag - en dat is geen opgeklopte melk.

Het was moeilijk iets over de prijs in de media te vinden, maar uiteindelijk.......

ROTTERDAM -Melief Bender aan de Oude Binnenweg en Cappucino Rotterdam aan de Korte Hoogstraat serveren de beste koffie van Rotterdam. Dat blijkt uit de jaarlijkse verkiezing van de Ketelbinkie Koffieprijs.

Bertus en Ria Vermeulen van Melief Bender reageren opgetogen bij de uitreiking van de zwarte koffieketel. Op dit middaguur hebben de meeste bezoekers een pilsje in de hand maar vooral ’s morgens wordt ook veel koffie geserveerd. Keurig op een blaadje met een glaasje water en een likeurtje met slagroom. “Als ik zelf ergens koffie ga drinken, vind ik het belangrijk dat het goed verzorgd is. Dan moet je dus ook het goede voorbeeld geven”, vertelt Bertus.

Over een half jaar gaat de trofee naar Cappucino want voor het eerst in de 28-jarige geschiedenis van de Ketelbinkie Koffieprijs zijn twee winnaars uit de bus gekomen. Bij Cappucino wordt het personeel getraind om het perfecte kopje koffie te maken. “Pas als ze tien keer achter elkaar een goed kopje koffie kunnen maken mogen ze het ook in de zaak gaan doen”, vertelt Anke. Gevraagd naar de koffie bij Melief trekt ze een vies gezicht. “Het zijn wel aardige mensen en Melief is natuurlijk een begrip in Rotterdam.”

De koffietest wordt jaarlijks uitgevoerd door Rotterdamse journalisten, in de regel een beroepsgroep graag en bakkie lust. Ook de Havenloods testte mee en was onder andere te vinden op het terras van de Ballentent, de Euromast en het hostel Room. Om maar duidelijk te maken dat een scala aan horecagelegenheden wordt aangedaan. Ook hier is de crisis voelbaar. Tien procent van de bedrijven op de bezoeklijst had de deuren al gesloten. ‘Andere zaken hebben om economische redenen de openingstijden verkleind of besparen op andere wijze op loonkosten. Dat heeft dan weer gevolgen voor de service’, vermeldt het juryrapport. Tegenvaller is ook dat de prijzen voor een kopje koffie weer gestegen zijn. Een pluim ging daarom naar Doppio bij Erasmus, waar de espresso tussen 7 en 10 uur slechts 1 euro kost. Bron

--------

Voila, zij zijn uitverkoren als beste leutschenkers.

Mijn leut betreft de felicitaties, die Cappucino (trots) durft te tonen.