De Goede Dood

Een tragikomisch toneelstuk over een vrijwillig levenseinde

Het grote pers- en publiekssucces van 2008 De Goede Dood beleeft dit seizoen een nieuwe reeks.
De familie Keller telt drie broers. De oudste is terminaal en heeft gekozen voor euthanasie. De middelste broer, de zakenman, blijkt steeds minder onkwetsbaar dan gedacht. De jongste toont zijn emoties pas als hij achter de vleugel zit. De ex-vrouw van de zakenman is inmiddels de geliefde van de oudste broer geworden. De dochter kan de zelfgekozen dood van haar vader maar moeilijk aan. De huisarts tenslotte, al jaren de
huisvriend van de familie, worstelt met een groot dilemma.

Het Rotterdamse toneelseizoen is van start gegaan met de winnaar van de Toneel Publieksprijs 2008.

Het was een prachtige uitvoering. Niet zozeer vanwege het verhaal, maar wel vanwege de cast.

De voor mij onbekende Hans Thissen speelde op magnifieke wijze de rol van een autistische jongen, wiens passie pianospelen is. Er werden ondermeer liedjes van Randy Newman gespeeld en gezongen. Heel goed gezongen.

Het tragische, het komische, het cynische, het stille, het muzikale, de choreografie, het decor, het klopte allemaal.

Ik hoorde veel gesnotter, zag dames regelmatig in hun handtas graaien.

Daar had ik eerlijk gezegd geen last van. Het spel boeide van begin tot einde.

Gaat dit zien!!

De Goede Dood. Een mooiere start van het seizoen had ik mij niet kunnen wensen.

Oeps

******************************
Waarom heb ik dat toch altijd.
Die ups & downs. Ze volgen elkaar wel erg snel op. Hondsvermoeiend.

Ik verlang naar een dull moment.

Dit vertelseltje komt van een ander adres.
Ik kan thuis niet meer op Blogspot komen, noch kan ik mijn eigen blog lezen. Internet doet het. E-mailverkeer werkt eveneens.
Het is alleen Vertelsels waar ik niet meer bij kan komen. Ieder ander blijkbaar wel. Gelukkig maar.

Oeps zegt Google telkens. Oeps irriteert mij.

Tele2 heb ik inmiddels gebeld, maar u weet hoe dat gaat. "U wordt binnen vier dagen gebeld."

Vanavond, in de schouwburg, ga ik overdenken hoe ik de volgende vier dagen door ga komen.

Waar ik mijn toneelrecensie ga schrijven

Naschrift AD

*****************************************
Voor zover ik mij kan herinneren (ik ben 54 jaar) gleed het Algemeen Dagblad bij mijn ouders voor dag en dauw door de bus.
In ochtendjas pakte mijn vader de krant van de mat: nog voor hij zijn tanden had gepoetst, nog voor hij thee ging zetten, nog voor hij ons wekte. Hij wilde de ochtendkrant voor zich alleen.

In mijn blogjes van gisteren heb ik geëmotioneerd mijn teleurstelling over de gang van zaken geuit.

Vertelsels is een persoonlijk blog waarop ik mijn mening niet onder stoelen of banken steek. Het zijn mijn woorden. Voor interpretatie kan ik niet instaan.

--------

AD draait cultuurkraan dicht is een door mij gekozen kop. Omdat ik dat zo voel.

--------

Ik uit mijn boosheid (en in deze ook mijn verdriet) over zaken die mij na aan het hart liggen.

1 September

******************************
Na een miserabele 31 augustus, die om vijf uur vanmorgen overging in een lichte, onrustige slaap, belde de journalist van het AD mij om half tien wakker.

##Gistermiddag, na dat laatste blogje hadden wij telefonisch nog contact gehad. Het was geenszins een vijandig gesprek: alles doorgepraat en wat zaken opgeklaard. Zij was door de uitgeverij gehouden aan een embargo tot 8 september.

Vraag me niet waarom, dat schijnt met de verschijningsdatum te maken te hebben. Maar vanaf 7 september werkt het AD volgens een nieuwe, door de Belgen opgelegde, structuur. Geen boekrecensies meer, laat staan een interview met ondergetekende.##

Ik hoorde vanmorgen meteen aan haar stem dat ze 'goed' nieuws had.

ZATERDAG staat er in het AD Rotterdams Dagblad!! een piepklein stukje. Het is geen recensie, geen interview, maar een aankondiging van mijn boek.

Daar ben ik al gelukkig mee.

Oh, ja: mijn maag is inmiddels terug op de juiste plek.

September

*************************
Voor mij betekent dit de start van het einde van het jaar. Idioot want we hebben nog vier maanden voordat we 2010 ingaan.

In augustus heb ik tweeënvijftig = 52 Vertelseltjes geproduceerd. Ervan uitgaande dat een trouwe blogger één blog per dag maakt ben ik wel een hele trouwe. Nog nooit heb ik met zo veel plezier mijn huiswerk gemaakt.

Kwantitatief doe ik het in mijn eentje op dit bescheiden privéblog nog helemaal niet zo gek. Omdat ik dik boven het moyenne zit kan het best een tandje minder.

September: de dagen korten, de avonden lengen.
September: de bladeren vallen
September: het Schouwburg en Doelenseizoen gaat weer van start
September: wat moet ik aan?
September: de wintercatalogussen komen uit
September: airco en verwarming
September: postelein en spruitjes
September: 2010-kalenders
September: nieuwe televisieseizoen
September: teleurstellingen en meevallers
September: vreugde en verdriet
September: 65-jaar geleden
September: "Weg van mijn moeder"
September: 30 dagen - 720 uur

Augustus 2009 is reeds geschiedenis.

AD in de achtervolging

*********************************************************
Moet ik uitleggen dat de kop humoristisch, ironisch of cynisch is bedoeld? Dat ik dat überhaupt nog kan opbrengen.

Op de laatste passage van mijn vorige blog kwam reactie. Die plaats ik.
Sportiviteit is mij niet vreemd, al merk ik op dat ik het aan niets en niemand verplicht ben.

Dat is mijn persoonlijke mening. De leiding ziet er geen verhaal in voor een niet-cultuurpagina. Ik zeg niet voor niets dat alleen in uitzonderlijke gevallen een interview op een niet-cultuurpagina zal verschijnen.

Sorry. Ik ben slechts een boodschapper. Vind het persoonlijk ook heel erg dat er in de nieuwe krant zo weinig ruimte overblijft voor literatuur.

Nogmaals: het interview en dus publicatie heb ik niet toegezegd. Ik heb toegezegd je boek te lezen en er bij je op terug te komen. Ik heb gepolst of je in bent voor een interview. Vind dat wel iets anders dan een belofte.

Snap dat je heel verdrietig bent. Maar je opmerking dat gedane toezeggingen niet worden nagekomen gaat me te ver. Dat is eenvoudigweg niet waar.

Tot deze week had een interview nog gekund. Maar er rust een embargo op je boek tot 8 september.

Groeten
xxxx

Laat ik de desbetreffende passage nogmaals plaatsen.

.....Op 31 augustus ben ik terug uit Italie. Neem dan direct contact met je op. Ben jij begin september beschikbaar voor een interview?........

Sorry, maar ik ben geen tussen-de-regels-lezer.
Ik had dit dus niet mogen interpreteren zoals ik heb gedaan.

.............Die beslissing kan ik pas nemen nadat ik het boek heb gelezen. Op basis van je boek zou je een interview zeker verdienen, het is prachtig,.....................

Op dit moment weet ik niet meer wat links of rechts is.

AD draait cultuurkraan dicht

******************************************************************
Ruim een maand geleden werd ik per e-mail benaderd door een journalist van de cultuurredactie van het AD Rotterdams Dagblad.

Zo begon het:

21 juli
Beste Ellen ten Bruggencate,

Val maar meteen met de deur in huis:

Ik heb je naam en mailadres doorgekregen van YYYYY Van hem heb ik begrepen dat je in september debuteert als schrijfster. YYYYY maakte me nieuwsgierig.

Ik zou graag een drukproef ontvangen, maar ik heb geen idee bij welke uitgeverij je bent aangesloten en wat de titel is van je boek.

Zou je me verder willen helpen?

Dank, veel dank.

Met vriendelijke groet,
xxxxxx

Ik gaf het adres van mijn uitgever door.

25 juli
Hallo Ellen,

Ik heb van je uitgeverij een drukproef gekregen. Omdat er een embargo op zit tot -uit mijn hoofd gezegd- 8 september, kan ik er voor mijn vakantie niets mee. De drukproef gaat in mijn koffer mee naar Italie.

Op 31 augustus ben ik terug uit Italie. Neem dan direct contact met je op. Ben jij begin september beschikbaar voor een interview?

Hartelijke groet
xxxxxxxxxxxxxxx

Het rommelt bij die krant. Kwalitatief holt het AD achteruit.
Vandaag kwam deze e-mail en draaide mijn maag letterlijk om.

Hallo Ellen,

Ik heb een ontzettend spijtige mededeling voor je. We kunnen geen aandacht besteden aan je boek. Sorry, veel sorry.

Vanaf maandag verschijnt er een nieuwe krant. We zijn daarnet bijgepraat door de leiding. De cultuurpagina's bestaan vanaf maandag uitsluitend uit uitgaansverhalen. Literatuur past daar helaas niet op.

In een enkele, zeer uitzondelijk geval krijgt een schrijver een interview op een niet-cultuurpagina.

Vind het heel rot. Had graag over je boek geschreven, maar ik heb me te houden aan het beleid van de krant.

Wens je heel veel succes met Weg van mijn Moeder.

Hartelijke groet
xxxxxxxxxx

Vervolgens:

Begrijp je teleurstelling. Kan niet meer dan mijn oprechte excuses aanbieden.

Wens je het allerbeste!

xxxxx

En toen deze (waar ik op zich ook wel weer blij mee was):

Voor de goede orde:

Ik heb toegezegd dat ik je boek zou lezen in mijn vakantie en dat ik na mijn vakantie contact met je zou opnemen. Ik heb gevraagd of je beschikbaar bent voor een interview, als mogelijkheid, ik heb niet gezegd dat ik een interview zou doen. Die beslissing kan ik pas nemen nadat ik het boek heb gelezen. Op basis van je boek zou je een interview zeker verdienen, het is prachtig, maar er is eenvoudigweg geen ruimte in de krant. Ik heb mijn best voor je gedaan bij de leiding. Sorry.

Uit piëteit laat ik de namen weg.

Piëteit met wie, met wat?

Piëteit leidt bij mij tot boosheid en verdriet. En lichamelijk tot misselijkheid.

Piëteit?? Is dat ook niet afspraken nakomen?

Het beleid bij het AD houdt blijkbaar in: Gedane toezeggingen komen wij niet na!

De journalist vond "Weg van mijn moeder" prachtig.

"AD, zet mij dan maar op de "niet cultuur pagina!!"

Down memorylane

De moeder van alle popfestivals.

OPROEP!!!!!!!!!!

*********************************
Heeft iemand iets over mijn roman "Weg van mijn moeder" gelezen in een weekblad of krant???

Ik was vanmiddag bij een verjaardagslunch. Daar beweerden drie mensen iets over mij/mijn boek gelezen te hebben. Ze konden alleen niet meer reproduceren waar en wanneer.

Er zou in een weekblad een aankondiging hebben gestaan van vier vrouwelijke nieuwkomers in de schrijverswereld, waaronder mijn persoontje. Iemand anders had het over een recensie.

Natuurlijk brand ik van nieuwsgierigheid. Ik verzamel alles!!

Foto's, krantenknipsels, e-mails, brieven, noem maar op.

Wie oh wie................................................

Eettip

In het kader van de Restaurant Week testen wij drie (voor ons nieuwe) restaurants. Na de teleurstelling bij Azzia (zie 26/8) was het nu de beurt aan een "andere" Italiaan.

ABACANTO in het Scheepvaartkwartier is wat eten betreft zeer de moeite waard. Het driegangenmenu van €26,- (er gaat €1,- naar een goed doel) was uitstekend. Prettig in dit restaurant was dat we konden kiezen tussen vlees en vis. De Tiramisu was onbeschrijflijk heerlijk en supervers.

-------

Over het eten niets dan lof. Het is een sfeervol restaurant. Grote bar, open keuken, veel pluche, gedimd licht. Misschien te sfeervol voor sommigen, al dat rood en die jazzbeelden op de muur. Apart is het zeker.

En toch maak ik geen omweg voor dit restaurant. Ik kan kort uitleggen waarom.

We kwamen om half acht binnen en gingen om half tien weg. Twee uur voor een driegangenmenu.

Handig zo'n open keuken, je kunt alles volgen. De gerechten werden from scratch klaargemaakt. Dat proefden we ook - zondermeer verrukkelijk. Maar het duurde allemaal veel te lang.

Het lag niet aan de bediening. Die stond ongeduldig te trappelen om uit te serveren.

Toen we vanuit het Scheepvaartkwartier de Scheepstimmermanslaan inliepen stuitten wij letterlijk op schaars geklede dames. Voor bars en cafés met suggestieve namen boden ze uitgegeten mannelijke restaurantsbezoekers nog een alternatief toetje aan. "Lekker uitbuiken, schatje?"

Ik trok P. mee, weg uit dit erotisch, gastronomisch kwartier.

Hij keek me teleurgesteld aan. "Mag ik niet eens kijken?"

"Nee, wij gaan thuis spijsverteren."

Dynastie

Aan het overlijden van Edward - Ted - Kennedy heb ik geen aandacht besteed. Gewoon vergeten.

De Kennedy's hebben mij altijd geïntrigeerd. Ik spaarde in mijn jeugd zelfs foto's van ze.

In zo'n grote familie is het bijna onvermijdelijk dat er wel eens iets gebeurt.

-----

De mooie jongen Ted, het kleine broertje van…………..

Ik denk dat hij daar lang onder geleden heeft. Hij was niet de slimste van het stel, maar werd gepusht door zijn machtslustige vader.

Brokkenpiloot Ted was vaak in het nieuws vanwege zijn onfortuinlijk aflopende escapades. Pas in de jaren negentig werd hij als politicus serieus genomen, het kleine broertje van…....

Hij werd na de dood van Bobby de nestor van de familie, het hoofd van een dynastie. Er zijn nu nog zussen over, en natuurlijk de kinderen.

Er volgt vandaag ongetwijfeld een grote familiereünie op de begrafenis.

Zo gaat dat meestal bij begrafenissen.

-----

In het geval van de Kennedy's kunnen ze Carnegie Hall wel afhuren.

Tweede interview

*******************************************
We, de journalist en ik, hadden gekozen voor een locatie in Kralingen - daar waar het verhaal zich afspeelt. Het werd Taste, aan de Kralingse Plas.

Vanwege het stormachtige weer was ik bijtijds van huis gefietst. De journalist was er nog niet, dus zocht ik een relatief windvrij plekje op het grote, lege terras.

Er stonden koppen op het water.
Twee tieners kregen zeilles. Ze sloegen om de haverklap om. Het begeleidende rubberbootje week niet van hun zijde. Ik dacht aan Laura van dertien die alleen de wereld rond wil zeilen.

Toen liep de journalist het terras op en verhuisden wij naar binnen. De wind maakte te veel herrie.

Er was niemand in het etablissement. Nou ja, op acht man personeel na.

Ik hoorde muziek en vreesde dat dat storend zou zijn.
Maar al bij de eerste zin was ik mij niet meer bewust van de omgeving. Ineens was mijn glas leeg. Ik verloor mijzelf in het gesprek - tot de laatste zin.
Evenals na het eerste interview was ik bekaf en leeg.
Overgeconcentreerd? Gek, daar heb ik op school nooit last van gehad.

Toen we onze drankjes betaalden was er één tafeltje bezet. Ik rook verse, zoute frietjes.
-------------------------------------------------------------------------------------------
Tot mijn grote verbazing, maar vooral vreugde, had hij mijn boek bij zich. Dat zag er behoorlijk belezen uit. Een voorbereide journalist, dat scheelt. Ja, dat scheelt aanzienlijk.
"Van de dames van Amesz," lachte hij.

Mijn spontane vraag "wat vond u ervan?" overviel hem.
Het schoot meteen door mijn hoofd: Jezus, El - dat kan je niet doen. Hij is de vragensteller.

Maar hij was de eerste 'buitenstaander' die Weg van mijn moeder had gelezen. Ik was benieuwd naar zijn leeservaring, zijn mening. Sterker nog, en dat verbaasde mij, ik wilde zijn kritiek horen.

Leuk zo'n gesprek vanuit een heel andere invalshoek.

Mijn roman werd gelukkig niet ontleed. De vragen gingen niet over fictie of non-fictie, over autobiografisch of historisch. Nee, het interview stond in het teken van het verhaal en mijn schrijfstijl.

Hier was duidelijk sprake van herkenning. Desondanks heb ik ook nu weer om inzage vooraf gevraagd.

Interview één en twee zal ik natuurlijk op Vertelsels plaatsen.

Op naar nummer drie.

Uitspraak

Ouders Laura houden voogdij
28.8.2009 - 12:07
UTRECHT (ANP) - De ouders van Laura Dekker behouden het gezag over hun dochter, die een solo-zeiltocht rond de wereld wil maken. De kinderrechter in Utrecht vindt dat de ouders niet slecht zijn omdat ze de plannen van hun kind steunen, maar ze heeft het gezag wel ingeperkt door Laura voorlopig onder toezicht van Bureau Jeugdzorg te plaatsen.
De rechter vindt dat een zeiltocht van twee jaar zóveel afwijkt van wat een gemiddeld 13-jarig meisje meemaakt, dat een ernstige bedreiging van Laura's ontwikkeling te verwachten is. Ook zet ze grote vraagtekens bij Laura's vermogen om met extreme omstandigheden om te gaan.
De Raad voor de Kinderbescherming spande de rechtszaak aan, omdat ze het onverantwoord vindt dat het meisje de reis van twee jaar in haar eentje maakt.
De voorlopige ondertoezichtstelling geldt voor twee maanden. Half oktober moeten enkele onderzoeken naar de situatie en naar Laura zelf zijn afgerond. De kinderbescherming moet concreet laten zien waarom Laura volgens haar de reis niet zou moeten maken. Ook heeft de kinderrechter een kinderpsycholoog aangesteld om de zeilster te onderzoeken. Op basis van die onderzoeken bepaalt de kinderrechter eind oktober of Laura langer onder toezicht van jeugdzorg moet blijven. BRON

---------

Een vraag die mij (juridisch niet onderlegd) bezighoudt: wat als Laura zich nu laat uitschrijven en naar Nieuw-Zeeland vertrekt? Of kan dat niet omdat het onder de rechter ligt?

Ik ga niet herhalen wat ik eerder over deze 'zaak' heb geschreven. De foto spreekt boekdelen.

Het trotse lachen is de vader van Laura wel vergaan.

Ik zie een zweterig gelaat en verwarde, afwezige ogen. Hoe snel kunnen er rimpels optreden.

De man is binnen no time grijs.

Groot onderhoud

.................................................is er vandaag aan mijn hoofd gepleegd.

Mijn knappe, jonge, creatieve, frivole kapper, nee sorry topstylist en bedrijfsleider Dennis de Haan van Rob Peetom (Meent) heeft er weer eens behoorlijk het mes in gezet.
Hij is lekker aan het snoeien geweest.

Dennis is de beste kapper, nee sorry hairstylist, die ik ooit heb gehad. Een Kunstenaar met schaar en mes. Eindelijk eens geen kapper, nee sorry topstylist, die vraagt "wat mot er gebeuruh?"

Dennis heeft maar één doel: zijn klanten mooi maken. De Rob Peetoom groep gaat uit van de klant, niet het modebeeld. Je gaat dus niet met een standaardkapsel naar huis. Okee, daar betaal je ook geen standaardprijs voor.

Gelukkig kan ik gemiddeld zo'n twee maanden wegblijven, dus dat compenseert de kosten aanzienlijk. Voor een gratis servicebeurt (pony en achterkant bijknippen) kun je zo binnenstappen.
----------
Vandaag heb ik interview één "voor"gelezen. Mijn vrees werd bewaarheid, er moest het nodige gecorrigeerd worden. Ik weet niet of de journalist daar blij mee was. Maar het gaat om mijn boek dat goed uit de verf moet komen.
----------
Morgenmiddag staat interview twee op het programma. Zien hoe ik dat ervan afbreng.

Aan mijn haar, nee sorry coiffure zal het in ieder geval niet liggen.

Eerste interview

****************************************
Toen ik vanmorgen rond half twaalf (geestelijk) uitgeput achter mijn laptop plofte had ik geen puf om te schrijven. De vele e-mails vol compassie en getoonde interesse nopen ertoe nu toch te vertellen hoe het eerste interview is verlopen.

Laat ik wat vragen uit de e-mails en telefoontjes prikken.

1. Heb je er een goed gevoel over?
Ja en nee. Dat nee is gebaseerd op onzekerheid.
Dit was iets anders dan in een relaxte omgeving over je boek praten. Vandaag werden mij directe, onvoorbereide vragen gesteld waar ik adequaat maar weldoordacht op moest zien te antwoorden.
Alles werd opgeschreven.

Vooral met 'suggestieve' vragen had ik moeite. Ik kan mij niet verplaatsen in mijn moeder, mijn man of mijn zoon. Dus met vragen als "wat zouden zij...." of "denk je dat zij....." kon ik niet zoveel.

2. Moeilijk omdat de journalist het boek niet gelezen had?
Ja, want er was totaal geen (wederzijdse) herkenning. De interviewer wist nul komma nul van mijn boek. Lastig, heel lastig: het is een complex verhaal.

Zijn interpretatie van mijn antwoorden klopte niet altijd. Dan moest ik hem corrigeren of mijn uitleg anders verwoorden.

Van niks naar een goede beeldvorming, die hij weer over moet brengen op zijn lezers -'t is zijn keuze geweest het zo te doen.
De vaste lezers van Vertelsels weten tien keer meer.

3. Persoonlijke vragen?
Natuurlijk. Daar had ik ook geen moeite mee, al moest ik er wel telkens op hameren dat "Weg van mijn moeder" een roman is. Het is geen autobiografie en ook geen historisch naslagwerk.

De lezer haalt er voor zichzelf de belangrijkste thema's en gevoelens uit. En het is aan de lezer om te bepalen wat de titel symboliseert.

4. Was het wel een prettig interview?
Ja, dat was het zeker. We zaten in een stil hoekje van café Melief Bender. Een mooie, historische en bekende locatie van en voor literair Rotterdam.
Ik vond hem bovendien een uiterst plezierige interviewer.

5. Wanneer kunnen we het lezen?
Volgens mij staat het volgende week in de Echo. Wel heb ik gevraagd het "voor" te mogen lezen, juist omdat ik het gevoel heb dat niet alles goed is overgekomen of begrepen.
Maar daar kan ik mij schromelijk in vergissen.

6. Foto?
Hahaha, ja.
Ik hing als een soort fotomodel tegen het beeld van Koos Speenhoff. Het bevreemdde mij achteraf wel dat ik helemaal geen gêne voelde. De Oude Binnenweg is nou niet bepaald een uitgestorven straat.

Ondanks de lichte onzekerheid ben ik blij met dit interview en de aandacht voor mijn boek. Nu weet ik ook wat mij de volgende keren te wachten kan staan.

Oefening baart kunst.
*************************************************

Eettip

In het kader van Restaurant Week (zie 21 augustus) hebben bij vanavond bij Azzia (met de omgekeerde Z) het €25,- menu gegeten.

Azzia krijgt goede tot zeer goede recensies. De bediening is erg vriendelijk. Het oogt allemaal proper.

Laat ik het diplomatiek stellen, want ik wil en kan dit restaurant niet afkeuren.

De gerechten worden overvleugeld door specerijen. Over het eten en de inrichting: SMAKEN VERSCHILLEN.

De onze is het in ieder geval niet.

Interview(s)

Mijn uitgever heeft een persbericht doen uitgaan naar meerdere media. Nee, ik koester geen (valse) hoop. DWDD en Paul & Witteman zitten niet op ten Bruggencate te wachten.

Maar voor een debutant als ik is alles spannend nieuw(s) en dat deel ik graag met mijn trouwe Vertelselsschare. Morgenochtend bijt de Echo (een lokaal Rotterdams weekblad) het spits af.

Vanmiddag trof ik de stem van een Sterjournalist op de voicemail met een verzoek om een vraaggesprek.

Vervolgens staat er begin september een interview met een groot landelijk ochtendblad op stapel.

Eerlijk, mijn grootste wens en enige doel was: een boek uitgegeven krijgen bij een echte uitgeverij.

Dit zijn de mandarijntjes op de taart. Ik hou namelijk niet van kersen.

Daar is straks een meisje loos

******************************************************************************
Om een record te verbeteren wil de dertienjarige Laura Dekker de wereld rondzeilen. Jeugdzorg is in de mast geklommen en eist tijdelijk de ouderlijke macht.

Ik heb geen sympathie voor deze zaak. Het meisje heeft drie paspoorten: Nederlands, Duits en Nieuw-Zeelands. Ze zal zich hier dus wel uit laten schrijven en naar het zuidelijk halfrond verdwijnen.

Het nieuws halen was vast een vooruitzicht van de familie Dekker. Maar niet op deze manier.

Toen ik dertien was had ik ook dromen.

Toen ik dertien was stapte ik in de moeilijkste periode van mijn jeugd, de puberteit.

Vanavond hoorde ik bij K&vdB heftige pleidooien om dit meisje haar gang te laten gaan. Ik vind het ronduit belachelijk. Afgezien van het feit of ze het fysiek en geestelijk aan kan.

Een dertienjarig meisje hoort in de tweede klas van de middelbare school te zitten, temidden van andere pubers met wensdromen.

Bittere wraak

Bron:
http://www.hpdetijd.nl/2009-08-19/opgehemeld-martin-bril

Rancune-journalistiek

Er is door mij genoeg aandacht aan besteed. Als ik mijn 'oude' blogjes teruglees wordt mijn mening alleen maar versterkt: wat wonen er veel kinderen in columnistenland.

Voor het label MEDIA heb ik blogjes geschreven over ruzies tussen journalisten en columnisten.

Zwagerman, Holman, Pam, Groenteman, Radhakishun, ze komen allemaal voorbij. Allemaal op elkaar hakkend, over elkaar buitelend.
Lachwekkend gekibbel. Maar wel inhoudelijk gekibbel.

Deze week heb ik mij verbaasd over HP/de Tijd. Stomverbaasd.

Sinds de redactiewissel had ik het weekblad niet meer gelezen.

HP/de Tijd verkeert in zwaar weer en doet er alles aan om de verkoopcijfers op te krikken.

Lees het stuk van Jan Zandbergen, die duidelijk de frustraties van zich afschrijft - over de koude ruggen van onder andere Martin Bril en Theo van Gogh.

Ook voormalig hoofdredacteur Steenhuis wordt geciteerd. Verbazingwekkend.

(Ik had problemen met het scannen - zie volgende blog)

Van Zandbergen zal ongetwijfeld gelijk hebben, de feiten laten spreken - maar erg kies vind ik het niet. Temeer daar het persoonlijke vetes betreft. Over de creatieve kwaliteiten van Van Gogh of Bril wordt niet gerept.

Daarin overstijgen zij Jan Zandbergen immers.