All the Presidents Wives 10

LETITIA CHRISTIAN TYLER

Born:
12 November 1790
Cedar Grove Plantation, New Kent County, Virginia

Father:
Robert Christian, born 5 May, 1760, planter, member of the Virginia House of Delegates, candidate for Federalist Party presidential elector, died 1814

Mother:
Mary Eaton Browne Christian, born 1764, James City County, Virginia; married 2 March, 1784; died 1815

Ancestry:
English, French; Two of Letitia Tyler's paternal great-great-grandfathers immigrated to the American colonies: Thomas Christian, born in 1630 on the Isle of Man, and Gideon Macon, born in 1654 in Saone, France.

Birth Order and Siblings:
Birth order unknown, three brothers, three sisters; William A. Christian (?-?); John Beverly Christian (?-?); Dr. Oliver Christian (?-?); Elizabeth Christian Douglas (?-?); Alice Christian (?-?); Anna "Jeanetta" Christian Savage (?-?)
One source claims that Letitia Tyler was the seventh of twelve children, having seven sisters and four brothers, but provides no names or details of her siblings.

Physical Appearance:
Unknown height, dark brown hair, dark brown eyes

Religious Affiliation:

Episcopalian

Education:
Unknown

Occupation before Marriage:
No documentation of Letitia Tyler's early life has surfaced and thus nothing tangible is known of her life before marriage. Considering the social status of her extremely wealthy family, her father's political involvement in the Federalist Party, and their proximity to Richmond, the capital city of Virginia, as well as Williamsburg, it can be speculated that her youth was probably typical of wealthy, southern plantation life - sewing and embroidery, overseeing the work of slaves in the main house and kitchens, entertaining guests, daily prayers and Bible readings, seasonal balls and receptions, some skill in playing the piano and singing.

Marriage:
22 years old, to John Tyler (28 March, 1790 - 18 January, 1862), lawyer and member of the Virginia House of Delegates, on 29 March, 1813 at her father's home, Cedar Grove Plantation. The couple met at a private party on a plantation neat the Christians. The wedding followed a five-year engagement and judging from the one surviving letter of Tyler's to his fiancé, as well as his remarks in other letters before the ceremony, the union was genuine and loving, but somewhat restrained by Letitia Tyler's conservative and undemonstrative nature. Shortly after their wedding, her parents died; her substantial inheritance provided a small cushion that permitted Tyler to pursue a career in public service (he was elected to the U.S. Congress three years into their marriage and served from 1817 to 1821)) and allowed them to rapidly move to increasingly larger houses: Mons-Sacer, Woodburn, then Greenway, Tyler's own childhood home.

Children:
Seven children; three sons, four daughters;

Mary Tyler Jones (15 April, 1815 - 17 June, 1847); Robert Tyler (9 September 1816 - 3 December, 1877); John Tyler, Jr. (17 April, 1819 - 26 January, 1896); Letitia Christian Tyler Semple (11 May, 1821 - 28 December, 1907); Elizabeth Tyler Waller (1820 -1870); Alice Tyler Denison (23 March, 1827 - 8 June 1854), Tazewell Tyler (6 December, 1830 - 8 January, 1874)

Occupation after Marriage:
Throughout her husband's career, Letitia Tyler remained at home, raising her children and overseeing the running of their homes. While there is no record of her views on slavery, and it would seem that she simply accepted it as part of plantation life, she did insist that no women slaves should be permitted to do outdoor work of any kind. More often than not, the Tylers experienced financial difficulties and it was the primary source of stress in the life of Letitia Tyler, and it was she who assumed responsibility for the family's investments.

For a period of about five years, however, she enjoyed some measure of her husband's success. So strong was her faith in her Episcopalian religion, however, that she refused to permit Tyler to place their daughters in the fashionable Georgetown Academy for girls in Washington, D.C. because it was a Catholic institution. While he served as Governor of Virginia, she presided as the First Lady of Virginia in Richmond, from 1825 to 1827. As a U.S. Senate wife, she spent the social season of 1828-1829 in Washington, D.C., living in the capital at an exciting time of change from the last bitter months of the John Quincy Adams Administration to the raucous Inauguration of the first western President, Andrew Jackson. After resigning from the U.S. Senate in 1836, Tyler moved his family into Williamsburg, Virginia. A few short years later, in 1839, Letitia Tyler suffered a stroke which left her partially paralyzed, too ill to get around easily. A year later, when chosen as the vice presidential candidate to balance the ticket with Whig presidential candidate William Henry Harrison, the southern Democrat Tyler intended to conduct his work from his home in Williamsburg, so he could be near Letitia. In a series of letters to his daughter Mary Tyler Jones Tyler wrote of his wife's sagacity, discretion with sensitive information and virtue. She was, in his words, prudent. How, or if Letitia Tyler's influence applied to any of her husband's political decisions is unknown but one daughter recalled that, "I have frequently heard our father say that he rarely failed to consult her judgment in the midst of difficulties and troubles, and that she invariably led him to the best conclusion."

Presidential Campaign and Inauguration:
Since John Tyler succeeded to the presidency upon the death of President William Henry Harrison on 4 April, 1841 and did not seek a term of his own, he had neither a presidential campaign nor an inauguration. Letitia Tyler was at their home in Williamsburg, Virginia when Fletcher Webster, the son of Secretary of State Daniel Webster and chief clerk of the State Department arrived, via the boat Osceola,with the news of Harrison's death two days earlier. Tyler immediately left for the capital city. His swearing-in ceremony took place at the Indian Queen Hotel in Washington, D.C.;

Letitia Tyler was not present at the ceremony. Robert Tyler, serving as his father’s secretary, followed a week later with his wife Priscilla. The other children - married daughter Letitia Semple, single daughter Elizabeth, son John, Jr., younger daughter Alice, younger son Tazewell - came to Washington in late May and brought their mother Letitia Tyler with them. Married daughter Mary Jones remained in Virginia.

First Lady:
4 April 1841 - 10 September, 1842

*Letitia Tyler's tenure as First Lady ended with her death
*Letitia Tyler was the first of three First Ladies to die during her incumbency
*Letitia Tyler was the first of three First Ladies to die in the White House

As chronicled in a letter written by her daughter-in-law in the years just prior to her moving into the White House, Letitia Tyler was still able to direct the management of her home and the entertaining that took place there with verbal instruction from her bedroom suite, despite the limitations on her health and movement as a result of her stroke. Her health condition stabilized and thus it was that she continued this management to a smaller degree in the White House. While she largely remained seated in her room, her Bible and prayer books being the only reading at her side table, she took a lively interest in the activities of her young children, their spouses and her growing circle of grandchildren. She was able to speak, often encouraging that the family must enjoy the social opportunities that came to them as the presidential family despite her inability to join them and she also directed that many charitable contributions be made from her own personal but limited wealth to the poor of Washington, although it is not known if there was any specific charity or group to which her donations were made. She also apparently permitted special guests outside of the family in to see her, and had some interest in the world outside of her room, because she was remembered as being able to "converse with visitors on current topics, intelligently." Finally, a remark that she "evaded the public eye as much as possible" suggests that she may have had more movement beyond her private quarters than has been previously supposed.

The political turmoil of the Tyler Administration included two consecutive nights in August 1841 when a mob surrounding the house with fire torches, banging drums, blowing horns, shouting epitaphs at the President and burning him in effigy to protest his veto of a bank bill; this protest only aggravated the delicate First Lady's condition, and she worried constantly about the continuous drain on the family finances, since a stubborn Congress insisted that the President pay all expenses out of his own pocket.

On 7 February 1842, Letitia Christian Tyler made her only intently public appearance in the state rooms of the White House as First Lady at the marriage of her daughter Elizabeth to William N. Waller. One account, describing her velvet dress, also suggests that she was brought with the family one evening to the theater. Some time later, the First Lady suffered a second stroke. She apparently was still able to speak for a letter that the President wrote to his daughter Mary Jones stated that the First Lady implored her to move to the White House or at least visit as soon as possible. This corresponds with another plea, in August of 1842, to see her son Robert and his wife Priscilla who were visiting her sister in New York. They arrived back at the White House too late; the First Lady had died, holding a rose in her hand, having continually turned to look for her son. The First Lady's sister Elizabeth Douglas and her daughter Lizzie Waller arrived in Washington from their homes near Williamsburg, Virginia in time to see Letitia Tyler before she died.

White House Hostesses:
Priscilla Cooper Tyler
Letitia "Letty" Tyler Semple
Priscilla Cooper Tyler , the daughter-in-law of the President and Mrs. Tyler served as the official hostess of the White House during the first three years of the Tyler Administration, from approximately April, 1841 to early spring of 1843. She was born Elizabeth Priscilla Cooper on 14 June, 1816 in New York City. Lively, extroverted, attractive and a sparkling conversationalist with great wit, the dark-haired, dark-eyed Priscilla Tyler charmed the many notable visitors whom she entertained from members of Napoleon's family to Charles Dickens. For the general public, she initiated summer Marine Band concerts on the White House South Lawn. Priscilla Tyler was especially close to her sister-in-law Elizabeth "Lizzie" Tyler, and the younger president's daughter often aided her at social events.

The only professional actress to serve as White House hostess until Nancy Reagan assumed the position in 1981, Priscilla Cooper Tyler had first gone on the stage at 17 years old. She was the daughter of the famous actor, tragedian Thomas Apthorpe Cooper and New York socialite Mary Fairlee, who was a close friend of Washington Irving and later the basis for a fictional character in one of his works. In 1807 her father had co-leased the Park Theatre with a fellow actor

Stephen Price and they built and lived in two elegant houses at Broadway and Leonard Street. With the economic panic of 1837, however, Cooper lost all his assets and he and his daughter Priscilla were forced to near starvation, surviving on radishes and strawberries and living in a ramshackle cottage, having to perform to survive. She was playing Desdemona in Richmond to her father's Othello, when a member of the audience gave a rousing standing ovation and came backstage to meet her. It was Robert Tyler, the eldest son of John Tyler, and despite her poor prospects for any inherited wealth, he fell deeply in love with her. Their attachment was immediate and it proved to be a happy partnership.

Robert Tyler and Priscilla Cooper married on 12 September 1839 in Bristol, Bucks County, Pennsylvania. Letitia Tyler especially took to Priscilla, dismissing any notions of her being undesirable because she had worked as an actor, then considered by many in polite society to be a scandalous profession, especially for a woman. Although her stroke prevented her attending their wedding, Letitia Tyler immediately made Priscilla Cooper feel like one of her own daughters. The two women served as hostesses together for at least one reception, for a group of school children.

Most notable of Priscilla Cooper Tyler's tenure was her accompanying her father-in-law on an official presidential tour during the summer of 1843. It was the first time that any President travelled the United States with a female member of his family as part of his official party, thus giving a previously unrecognized level of public visibility and status to the role of First Lady. Along with the President and her husband, Priscilla Tyler was honored at a public banquet and reception in Baltimore. In New York, the party was welcomed with a flotilla of seventy-four ships, many booming cannons; in the streets, their carriage path was strewn with flowers and an estimated 40,000 citizens turned out to cheer them. Unfortunately, while walking on the steamer ship, she hit a metal bar and had to rest and thus miss much of the continuing festivities, including the dedication of the Bunker Hill Monument in Boston. Nevertheless, as a result of the unprecedented trip, Priscilla Cooper Tyler received considerable press noticeAs one New York newspapers, Thne True Sun, editorialized, "she has shown all the power of her native strength of mind and without being dazzled by the elevation of her position...". Interestingly, the newspaper also offered an "apology for alluding" to her in print: it was considered improper and a breach of unwritten societal code to publicly refer directly in print to a woman of her social status. It was an early example of the public ambivilence in the 19th century of the proper role to be played by a First Lady. Was she a public figure with public responsibilitries, or simply the most prominent of private ladies who presided over the most public house? Also notable was the fact that Priscilla Tyler was the first official hostess of the White House to give birth during her tenure; her second child, Letitia, was born in the spring of 1843.

Robert Tyler moved to Philadelphia in March of 1844, to practice law, and with the absence of Priscilla Cooper Tyler, the President's daughter Letitia "Letty" Semple assumed the hostess role. In Philadelphia, Robert Tyler was president of the Irish Repeal Association, which defended the rights of Irish immigrants and also sought to bring them into the Democratic Party, and notary of the Pennsylvania Supreme Court. In 1858, he was named chairman of the Pennsylvania Democratic Executive Committee. With the start of the Civil War, both Robert and Priscilla Tyler declared themselves loyal to the South and moved to Richmond where Robert was appointed register of the Confederate Treasury. After the war he edited the Mail and Advertiser in Montgomery, Alabama. He died there on 3 December, 1877. Priscilla Tyler survived him by twelve years, also dying in Montgomery, Alabama, on 29 December, 1889.

The spring 1844 social season at the White House was presided over by President Tyler's daughter Letitia "Letty" Semple, born on 11 May, 1821. Although Letty Semple and her sister Lizzie Tyler (previous to her February 1842 wedding), and on at least once occasion their eldest sister Mary Tyler Jones were on hand at White House social events to welcome guests, the President had specifically designated his daughter-in-law Priscilla Tyler as his official hostess. When she moved to Philadelphia, the social responsibilities briefly fell to Letty Semple.

In February of 1839, eighteen year old Letty Tyler had married Captain James Semple, U.S.N. of Virginia. From the start their marriage was stormy and the President sent Semple on a three year assignment at sea as a means of postponing any potential divorce between Semple and his daughter. Tyler implored Letty and her sister Elizabeth and Alice to "Show no favoritism, accept no gifts, and receive no seekers after office.” Dolley Madison advised the Tyler women to return all social calls in person - as she had done, thus temporarily restoring her own custom which had been done away with by her immediate successor Elizabeth Monroe; accordingly three afternoons a week. Letty Semple, Lizzie Tyler and their sister-in-law Priscilla Cooper Tyler devoted themselves to this duty. Despite the financial straits of the Tylers, the President insisted on entertaining lavishly, and so they held two dinners each week in the social season for about forty Congressional guests, and one public reception.

The three months that Letty Semple presided as the sole hostess of the White House (March to June 1844) for her widowed father was unremarkable. She was shocked and hurt when, in June 1844, her father remarried and she was no longer the hostess of the White House, replaced by a woman her own age. While the other Tyler children soon took to their new stepmother, Julia Gardiner Tyler, Letty Semple never did. Refusing to show her the most basic civility, Letty Semple forever resented her stepmother and there would be no reconciliation. Later, when the widowed Julia Tyler helped James Semple during a difficult financial period in his life, Letty Semple wrote her estranged husband that while they would not divorce, she no longer considered him her spouse. It is not clear at what point following her father's remarriage Letty Semple moved out of the White House; since the new president's wife was in Virginia and then New York with Tyler in the summer months following their elopement, and did not take up full residence in the mansion until the fall of 1844, it is likely that Letty Semple returned to her father's home in Williamsburg during that period. John Tyler managed never to alienate his daughter permanently but after his death, Letty Semple struggled on her own.

During the Civil War, Letty Semple lived in the town of Chatham, Virginia in the log kitchen dependency of the Col. Coleman D. Bennett property, located behind the Bennett home on North Main Street. Entrusted with the care of three nephews and nieces after the war, and destitute financially, she moved to Baltimore and managed to find enough financing to open a school, the Eclectic Institute for young women. Two of her students were from Canton, Ohio, the hometown of the future president and his wife, William and Ida McKinley. In the 1870's Letty Semple was given free room and board for the rest of her life by her friend, Washington entrepreneur W. W. Corcoran, at the Louise Home, which he created for elderly women of distinguished background who found themselves in genteel poverty. He was her escort to the numerous White House events she was invited to by Lucy Hayes, and the First Lady befriended and often visited Letty Semple at the Louise Home. She was a frequent White House guest of the President and Mrs. McKinley, and Ida McKinley often put her horse and carriage at Letty Semple's disposal. Mrs. Semple denounced what she called “the atrocious butchery” of the 1902 White House renovation and would not enter the mansion during the Theodore Roosevelt Administration. Letty Semple prominently hung the only life oil portrait of her mother over the mantle in her bedroom at the Louise Home, always considering Letitia Tyler to have somehow been the only legitimate wife of her father, the tenth President. She died on 28 December, 1907, during a trip to Baltimore, Maryland.

Death:
The White House, Washington, D.C.
10 September, 1842
As the first incumbent presidential wife to die, Letitia Tyler's funeral was of considerable public acknowledgement. He mansion was hung with black mourning bunting, and newspapers carried details of her death, funeral and burial plans. Her coffin lay in state in the East Room, and an "official committee of the citizens of Washington" accompanied her casket from the White House to her final resting place in Virginia. The city's bells were tolled in her honor and a "crowd of her beneficiaries" gathered outside the White House, "sobbing, wringing their hands, and every now and then crying out, 'Oh, the poor have lost a friend.'"
*Letitia Tyler was the first of three First Ladies who died in the White House

Burial:
Cedar Grove Cemetery
New Kent County, Virginia

http://www.firstladies.org/biographies/

Down memorylane

Vanavond is er een "Roger Moore-James Bond" op de televisie.
Ik ben een rare. Ik vind Roger Moore helemaal niet sexy en de films waarin hij speelt staan niet op mijn favorietenlijstje.

Hoewel?

Als kind keek ik altijd op zaterdagavond bij opa en oma "Rotterdam" naar Ivanhoe (1961 - 1964) . Niet zozeer vanwege de held Ivanhoe. Zijn knecht "Gurth" vond ik veel leuker.

Ivanhoe, Ivanhoe,
to adventure, bold adventure watch him go.
There's no power on earth can stop what he's begun;
with Bart and Gurth, he'll fight 'till he has won.
Ivanhoe, Ivanhoe.
He's a friend who will defend the people's foe.
He'll strike with speed like lightning bold brave and game,
In justice he is fighting, to win the fairest dame.
Shout a cheer, adventure is here;
riding with Ivanhoe - Ivanhoe.

Pensioen

***********************
Onlangs schreef ik over het afscheid van Maarten van Rossem. Gisteren lichtte hij nog eens toe in P&W dat zijn pesionering hem zwaar valt.
De zwarte professor heeft nog voldoende zin en energie om door te gaan. Gelukkig bieden de media hem de kans zijn passie - geschiedenis - uit te blijven dragen.

Mijn eigen man heeft wel de zin, maar mist de energie. Toen de minister van sociale zaken uit het vorig kabinet met het onzalige plan kwam om de pensioenleeftijd te verhogen, was manlief in alle staten. "Hoe lang kan ik dan nog genieten van mijn pensioen?"
Ondanks zijn (ongeneeslijke) ziekte werkt hij door. Hij is pas achtenvijftig.
Het aantal ziektedagen in die 35 jaar zijn op twee handen te tellen. Hij wil maatschappelijk betrokken blijven, maar hij wil ook wat aan zijn "oude dag" hebben.
Gelukkig kan hij door zijn AAB-handdruk nu zelf bepalen, wanneer die dag aanbreekt.

Vandaag ontvingen we een brief van zijn oncoloog, die zijn vertrek aankondigt. Een geweldige arts, waar P. erg gehecht aan was geraakt en op wie hij blindelings kon vertrouwen. Het was dan ook een enorme schok.
Nooit hadden wij kunnen vermoeden dat deze dokter de vijfenzestig nadert. Wij schatten hem minstens tien jaar jonger.
En ook deze arts wil nog niet, maar moet.

Wat te denken van "hangouderen"?

040

*************
In de auto hoorden wij het wedstrijdverslag van Ajax - PSV. De verslaggever noemde het een semi-klassieker.

Dat semi sloeg op PSV, dat werd ingemaakt met 4-1 (heel goed voor mijn puntenklassement, want Suàrez heeft ook nog eens twee keer gescoord).

In het eerste decennium van het nieuwe millennium domineert PSV het Nederlandse voetbal. PSV was elk jaar vertegenwoordigd in de Champions League, en won van 2000 tot en met 2008 zeven landskampioenschappen.

Maar dat doet er allemaal niet toe. Volop bekers, trofeeën en andere prijzen, maar de felbegeerde erkenning ontbreekt. En die zal er ook nooit komen.

Ajax (verloren van Volendam) en Feijenoord (dat ergens in het rechter rijtje bengelt) zijn - volgens de sportreporters - de enige echte klassiekers.

Raar?
Rationeel gezien wel, ja.

Helaas pindakaas voor de fans van andere hardwerkende en veel beter voetballende clubs.
Maar voetbal is emotie.

010 vs 020 is waar het om gaat.

Down memorylane

Ieder weekend koopt manlief krentenbollen. Hij eet ze achter elkaar op. Met kaas en/of roomboter.

En iedere keer wanneer ik ze in de keuken zie liggen denk ik aan een televisieprogramma dat ik als kind (7 jaar) zo graag zag: Okkie Trooy (fragment).

Wij hadden nog geen televisie. Mijn zusje en ik keken op woensdagmiddag bij de deftige mevrouw Pot, die een paar huizen verder woonde.

Mijn zus tilde me op, zodat ik aan de bel kon trekken. Ik moest, als jongste, ook vragen of we mochten kijken

"Ach, wat gezellig, daar hebben we de meisjes ten Bruggencate".

Haar welkom was altijd hartverwarmend. Mevrouw Pot gaf ons aanmaaklimonade en Verkade biscuitjes. Bij ons thuis "kaakjes" genoemd.

Zelf rookte ze de ene sigaret na de andere en dronk rode Vermouth.

Op het tafeltje naast haar comfortabele fauteuil met kussens van velours stond een propvolle asbak te wankelen op een stapel kranten en tijdschriften. Oude peuken lagen na te smeulen. De kamer stond blauw, maar dat stoorde mevrouw Pot niet. Ze pafte rustig door.

Soms liep ze naar de keuken, legde haar brandende sigaret bovenop de andere peuken, maar was dat bij terugkomst alweer vergeten. Onverstoorbaar stak ze een nieuwe op.

Mevrouw Pot vond het echt gezellig wanneer wij kwamen. Ze keek met ons mee naar het kinderprogramma. Trouwens: tante Hannie (bekend van het zwaaien) woonde ook in Kralingen.

Okkie Trooy - een raar mannetje met een bolhoed, geruit pak en donkere bril - kwam altijd in bizarre avonturen terecht. Zijn uitvindingen mislukten meestal. Hij had een koffertje waar - als hij die opende - krentenbollen uitrolden.

Vandaag ging ik op zoek naar Okkie Trooy en vond waarachting een aflevering uit 1962. De hoofdrolspeler Jaap van Maarleveld is inmiddels 84 jaar oud.

*************

Cast:
Jaap Maarleveld - Okkie Trooy
Louis Bongers - Assistent Nono
Nanni Vermeer - Rozemarijntje
Simone Rooskens - Loki Loki
Siem Vroom - Vleer de visserman
Karin Haage - Guppie de vrouw van Vleer
Piet Hendriks - Meneer Jeronymus
Willy Ruys - Burgemeester van Kukelton
Julien Schoenaerts - Geheimzinnige Ips
Jack Horn - Mannetje Wegwijs
Jan Apon - Knoek
John Leddy - Olivarius
Rudi Falkenhagen - de Vergulde Kikvors
Stefan Felsenthal - Fabelonische grenswacht
Lucas Wensing - Prins Zero
Huib Rooymans - fabelwachter Knikkebol
Gerard Heystee - majoor fabelwachter
Dinie de Neef - Koningin Fifi van Fabelonië
Herbert Joeks - Loki Loki

**********

Acteurs zoals Herbert Joeks , Rudi Falkenhagen en Willy Ruys speelden ook in Pipo de Clown. Ook een favoriet van mij.

Daarover meer wanneer P. met een ezel thuiskomt.

Macho Wouter

Wouter Bos heeft zijn eigen partijgenoot uit het kabinet gewipt. Ella Vogelaar liet tijdens een persconferentie, à la Vogelaar zo slecht, weten dat de PvdA haar softe integratiebeleid niet ziet zitten. Om nog maar te zwijgen over haar moeizame optredens in de media.

Het kordate optreden van de vice-premier tijdens de bancaire crisis stond niet op zichzelf. Wouter Bos laat ineens een duidelijke (harde) lijn zien. Eindelijk heeft hij door dat klare taal en doortastendheid de kiezer aanspreken.

Nu nog loskomen van die CU-doctrine en dan komt het misschien toch nog goed met de PvdA.

Brouw 2

**********************************
Scooby wordt altijd hyper wanneer ze Brouwershaven ruikt. Hier lijkt ze wel vijf jaar jonger, hier vindt ze het heerlijk, hier is ze relaxt, hier is ze superlief en makkelijk.

Als eerste bracht ik mijn laptop naar binnen. Het is altijd weer spannend of er verbinding is.
Nee dus. Er brandde één rood lampje.

De trucjes zijn mij inmiddels bekend, dus resette ik het modem en haalde ik het van de netspanning af.
Maar dat hielp dit keer niet.

Ik stond in dubio of ik de auto verder zou uitladen of meteen XS4All moest bellen. Het werd de gulden middenweg.
Dat wat hier sowieso moest blijven haalde ik uit de auto.

Scooby haalde ondertussen haar hart op in de tuin en had geen weet van mijn dilemma.

Nog een keer de netspanning eraf en erop.
Niks.

Ik belde XS4All. De medewerker stelde de geijkte vragen.
Bij het derde "ogenblikje mevrouw" gebeurde wat er altijd gebeurt: de verbinding werd verbroken.

Diep ademhalen en opnieuw bellen.

Natuurlijk kreeg ik een andere medewerker, maar die pakte snel op waar de ander was gebleven.
De diagnose: het (verouderde) modem is kapot.

De order om een nieuwe op te sturen had hij meteen doorgegeven. Die zou ik binnen drie werkdagen in huis moeten hebben.

Dus belde ik P. op kantoor. "Ik kom terug naar Rotterdam", zei ik nadat ik had uitgelegd waarom.
Hij was er niet rouwig om.

Scooby daarentegen wel. Ze liet zich niet in de auto commanderen.

Dus belde ik P. op kantoor. "Scoob wil weer niet en ik vind het zo zielig".
"Lokken met een koekje".

Maar daar trapte onze slimmerd niet in. Ze hoorde op veilig afstand - schijnbaar onverschillig -mijn smeekbede aan.
Bij iedere stap die ik in haar richting zette ging zij in de achteruit.

Dus belde ik P. op kantoor. "Ze laat zich ook niet pakken".
"Probeer het met de riem, alsof je met haar gaat wandelen".

Scooby moest dus letterlijk en figuurlijk om de tuin geleid worden. Of ze erin stonk, of gewoon opgaf - weet ik niet. Maar ze liet zich tergend langzaam naar de auto leiden.

Ik stond in het halletje te bedenken of ik alles had en keek naar dat verdomde modem.
Nog eens proberen?

Ik stak de stekker in het stopcontact en gaf een dreun op het modem. Het was toch al kapot dus........
Zowaar begonnen alle lampjes te branden: GROEN.

Dus belde ik P. op kantoor: "Je kunt straks op de Interliner stappen hoor. Ik heb verbinding".
Een lachsalvo was het antwoord.

Scooby zat nog steeds in de auto te wachten. Toen ik het portier opende en haar overdreven vrolijk vroeg uit de auto te komen, kroop ze weg.
Ze geloofde me niet. Getergd draaide ze haar kop de andere kant op.

Ik liet de auto openstaan en liep terug naar het huisje. Maar ze kwam niet achter me aan.

Dus belde ik P. op kantoor: "Nu wil ze niet meer uit de auto komen".
"Koekje en aan de riem..........".

Dat was niet meer nodig. Daar zat ze, voor de deur. Ze keek me meewarig aan.
Haar ogen spraken: "P. met zijn tv. Jij met je internet."

"Stelletje verslaafden".

Brouw

Manlief staat niet meer te popelen om naar ons huisje in Brouwershaven te gaan.

Reden: de televisie.

Ja, u leest het goed.

De televisie is niet goed en wat erop komt evenmin. Maar de (te) kleine beeldbuis wekt de grootste irritatie op. Hij ziet het niet meer. Demonstratief gaat hij er pal voor zitten.

We zijn in Zeeland afhankelijk van wat Delta ons te bieden heeft.

In Rotterdam hebben we Tele2 gekozen vanwege de vele sportzenders. P. zit op sombere weekenddagen gekluisterd aan de buis.

Maar nu Delta met een nieuwe zenderindeling komt, is de tijd rijp om er een wat geavanceerder, groter toestel neer te zetten.

Want op de een of andere manier doen wij eindeloos met onze beeldbuizen. Ze willen niet kapot.

Zoonlief heeft het toestel dat wij in 1984 kochten. Toentertijd was dat een exorbitante uitgave.

Ja, er staan nu twee kleine toestellen in de berging - klaar voor het grof vuil.

Ik vind het heerlijk in Brouw - juist in deze stille, koude en donkere dagen. Zeeland is van de Zeeuwen: een oase van rust. Het landschap is omgeploegd en klaar om opnieuw ingezaaid te worden. De vergezichten zijn prachtig en de kou is lekker.

Kortom, het is mij wat waard om P. weer enthousiast voor ons Zeeuwse onderkomen te maken.

Dus ging ik vandaag op zoek naar een nieuwe televisie. Nu was ik lang niet meer in zo'n winkel geweest, en had er geen weet van dat er nauwelijks nog conventionele televisies te koop zijn.

Niet te geloven, maar voor 250,- kocht ik een LCD - DVD combinatie bij It's.

Deze overleeft ons!

All the Presidents Wives 9

ANNA TUTHILL SYMMES HARRISON

Born:

Solitude Farm, near Morristown, Sussex County, New Jersey 25 July, 1775

Father: John Cleves Symmes, born 21 July, 1742, Colonel of the Continental Army during American Revolution, associate justice on the New Jersey Superior Court (1778-1785), delegate from Delaware to the Continental Congress (1785-1786), Chief Justice of the New Jersey Supreme Court (1787), died 26 February, 1814 in Cincinnati, Ohio.

*In 1787 John Symmes was appointed judge of the Northwest Territory. In 1788 he obtained from the government a grant; of 1,000,000 acres, bounded south by the Ohio, and west by the Miami, and was the founder of the settlements of North Bend, and Cincinnati thereon.
*After the death of his first wife, Anna Tuthill, Judge John Symmes married secondly to a Mrs. Halsey, and thirdly to Susan Livingston, daughter of New York Governor William Livingston.

Mother: Anna Tuthill Symmes, born 17 June, 1749; married 30 October, 1760 in Southhold, Long Island, New York; died 25 July, 1776

Ancestry:

English; the last of Anna Harrison's ancestors to emigrate from England was one of her paternal great-great grandparents Anthony Collamore, who died at sea on 16 December, 1693.

Birth Order and Siblings:

Second of two; one sister; Maria Symmes Short (1762-?)

Physical Appearance:

small in height, dark brown hair, dark brown eyes

Religious Affiliation:

Presbyterian

Education:

Clinton Academy, 1781-?, East Hampton, New York: taught the classics and English;

Boarding School of Isabella Marshall Graham, 1787-1791, New York City, New York, Anna Harrison was a classmate of incumbent First Lady Martha Washington's granddaughter Nellie Custis for one year, from 1789 to 1790.
*Anna Harrison was the first First Lady to receive a formal education

Occupation before Marriage:

For the first three years after the death of her mother, Anna Symmes was raised by her father but as an officer in the Continental Army, he was unable to fully care for her. He put on the uniform of a British soldier and rode by horseback from New Jersey through British-occupied New York to take the four year old to her maternal grandparents Henry and Phoebe Tuthill in Southhold, Suffolk County, on Long Island. They supervised her excellent education and raised her through late adolescence. In 1794, she rejoined her father and her second stepmother Susan Livingston Symmes at a temporary home on his extensive land holdings in the Northwest Territory along the Ohio River near Cincinnati. While the home of Judge Symmes was being built in North Bend, Ohio, she and her stepmother lived with Anna Harrison's elder sister Maria and her husband Peyton Short in Lexington, Kentucky. There she met and fell in love with the young Army officer, Acting Captain William Henry Harrison, who had fought in Indian wars in the Northwest Territory.

Marriage:

20 years old, to William Henry Harrison (born 09 Feb 1773, Berkeley Plantation, Charles City County, Virginia), on 22 November 1795, at North Bend, Hamilton County, Ohio;

it is not clear whether Anna Symmes and William Henry Harrison eloped or married in her father's home. It is known that Judge Symmes initially opposed the marriage on the basis that a military career was not stable enough to support a wife and family but relented once he came to know and admire the character and strength of his new son-in-law.

Children:

Elizabeth Bassett Harrison Short (1796-1846); John Cleves Symmes Harrison (1819 – 1830); Lucy Singleton Harrison Estes (1800 – 1826); William Henry Harrison II (1802 – 1838); John Scott Harrison (1804-1878); Benjamin Harrison (1806 – 1840); Mary Symmes Harrison Thornton (1809 – 1842); Carter Bassett Harrison (1811 – 1839); Anna Tuthill Harrison Taylor (1813 – 1845); James Findlay Harrison (1814 –1817)
*Anna Harrison bore the largest number of children by a First Lady, and she outlived all but one.

*Anna Harrison outlived all but one of her ten children.

Occupation after Marriage:

Anna Harrison had no ambitions socially or politically; rather she derived her satisfaction in the traditional role of wife and mother and as a devoted member of her church community. Through Harrison's early military career, she remained at the small log home that they built on 169 acres in North Bend. In 1799, when Harrison was elected to Congress as Territorial Representative, Anna Harrison joined him in the capital city of Philadelphia and made an extensive visit to his relatives in Richmond, Virginia. It would be her only trip back to the eastern seaboard for the rest of her life. When Harrison was named Territorial Governor of Indiana in 1801, Anna Harrison moved with her children to the former French trading post of Vincennes, Indiana where her husband built the family a sturdy brick mansion they called Grouselands; it included a fortress-like wall to protect it from raids by Native American Indians. Anna Harrison managed her various roles; a mother responsible for the education and religious training of her growing family that would eventually number ten children; hostess at the governor's house to the likes of prominent figures ranging from a visiting Vice President Aaron Burr to Indian leaders Tecumseh and Tenskwatawa; financial management of her and her husband's property, other assets and debts. She confessed to doing poorly at the last responsibility. With the War of 1812, Anna Harrison took her children back to North Bend, Ohio where there was less chance of danger. Upon her father's death in 1814, she and her husband inherited Judge Symmes' substantial land holdings - but also his great debts. They enlarged their cabin into a 22-room house. Despite Harrison's subsequent election to the U.S. House and then Senate, and his appointment as Minister to Columbia, Anna Harrison remained in Ohio while he was away in Washington and then Bogotá. Despite her remaining in Ohio, Anna Harrison was well-read and actively interested in the political world in which her husband now moved, avidly consuming all the political journals and newspapers she was able to obtain on the frontier. What most engaged her outside of her family, however, were her Presbyterian Church activities. So involved was she with her religious community that she even was known to invite her entire congregation back to the Harrison home after Sunday service for an open house supper. There is little in the way of documentation regarding any influence she may have exercised over her husband's decisions except for the fact that she demanded that he never bring political guests nor conduct any business on Sunday; this was evidently the context in which the often-quoted remark of one observer that Anna Harrison "rules the General" was made.

Presidential Campaign and Inauguration:

Anna Harrison voiced her opposition to the drafting of her husband as the Whig candidate for President in both 1836 and 1840. Although she opposed his candidacy, Anna Harrison was a visible presence at the Harrison home during the colorful "Tippecanoe and Tyler Too" campaign of 1840 where supporters, Whig organizers and reporters came to see the candidate. Harrison was 68 years old when he became President. Until the 1980 election of Ronald Reagan, Harrison was the oldest man to assume the office. In the winter of 1841, as an entourage consisting of her husband and family members were leaving Ohio by a caravan of horse-drawn carriages to Virginia to visit one of her daughters and then to Washington, D.C. to attend President-elect Harrison's Inauguration, Anna Harrison was ill and too weak to join them. Considering that she would live another 22 years in often robust health suggests that whatever illness she was suffering from in 1841 was temporary. She was still mourning the 12 August, 1839 death of her son Carter, and the 9 June, 1840 death of her son Benjamin.

First Lady:

4 March, 1841 - 4 April, 1841

65 years old
In sending her daughter-in-law Jane Harrison in her stead, it is not clear whether Anna Harrison did so to at least ensure that there would be a female presence and companion for the new President at the Inauguration as they anticipated his greeting thousands of well-wishers for him - the first chief executive elected from the Whig Party - or to serve at all White House functions. By education and experience, Anna Harrison was well-qualified to serve as hostess herself. No primary sources indicate her intentions. She was in good health and preparing to leave by stagecoach from Ohio to Washington when a courier arrived at the Harrison farm with the shocking news that the President had died. Anna Harrison remained in Ohio since she would not have arrived in time for the funeral services and burial of her late husband in Washington, D.C. had she attempted the arduous and lengthy trip there.
*Anna Harrison is the only incumbent First Lady who never entered the White House.

White House Hostess:

Jane Irwin Harrison

Jane Irwin Findlay

During the brief four weeks of the Harrison Administration, Jane Irwin Harrison (1804-1846) served as hostess. Her father Archibald Irwin inherited the homestead and mill that his own father and namesake had built in Mercersburg, Pennsylvania. He married for his first wife Mary Ramsey, daughter of Major James Ramsey, who also built and ran a mill, near Mercersburg. Archibald and Mary Ramsey Irwin had two daughters, Jane and Elizabeth, both of whom were born in the family's limestone mansion. Mary Ramsey Irwin's sister, Nancy married an Englishman John Sutherland, and moved with him to his home in North Bend, Ohio, near the home of William Henry and Anna Harrison. Jane and Elizabeth Irwin were visiting their aunt Nancy Sutherland when they met two of the Harrison sons, William Henry and John Scott. Jane Irwin married the future President's son and namesake, then twenty-two year old William Henry Harrison, Jr. on 18 February, 1824 in her hometown. He was a struggling lawyer at the time of their marriage and also suffered from alcoholism. He died on 6 February, 1838 in North Bend, Ohio.

In 1832, eight years after her sister Jane married William Henry Harrison, Jr., Elizabeth Irwin married his brother, John Scott Harrison. It was one of their sons, Benjamin Harrison, who would go on to be elected the 23rd President of the United States. Another Harrison brother, Carter Bassett Harrison, married Mary Anne Sutherland, the first cousin of Jane and Nancy Irwin. A thirty-six year old widow of three years at the time she served as White House hostess, Jane Irwin Harrison brought her two young sons, James and William along with her to live in the mansion with their grandfather and other relatives. She also asked her father's elderly sister, Jane Irwin Findlay to accompany her. Although her aunt has often been mistakenly identified as the official hostess of the brief Harrison Administration, or confused with her namesake niece, it was the younger Mrs. Harrison who presided at the President's table, while the older Mrs. Findlay acted as her social guide and supported and occupied a seat of honor at the few recorded family gatherings. Jane Irwin Harrison died just four years later, in 1845, at age 41 years old.

Like her husband, General James Findlay (also from Mercersburg, Franklin County, Pennsylvania) Jane Irwin Findlay was the youngest in her family. She was born about 1770, married in 1792 and a year later joined her husband in helping to establish the small Ohio River settlement of Cincinnati. They were among the early entrepreneurs and land speculators who both fueled and profited from young Cincinnati's rapid growth from a population of 1,000 in 1802 when it was incorporated to a population of more than 46,000 in 1840. Jane Findlay was a widow for six years when she came with General Harrison to Washington for his March 4, 1841 Inauguration. Her late husband had made substantial land investments in southern Ohio with Harrison and had also fought during the War of 1812. As Major General of the Ohio Militia's First Division, he commanded a regiment near Detroit, built a fort near what later became Findlay, Ohio, and was taken prisoner by British troops. An enormously successful retail businessman and two non-consecutive terms as mayor of Cincinnati, he and Jane Findlay had no children and put their time and resources into their burgeoning city, helping found its first library. Jane Findlay was familiar with the social world of Washington, living there as a Congressional wife throughout the John Quincy Adams Administration and the first term of Andrew Jackson. After her brief return to the capital city to live with her niece in the Harrison White House for one month, she returned to Cincinnati where she died in 1851. She is buried with her husband in Spring Grove Cemetery.

Post-Presidential Life:

Anna Harrison was the first presidential widow to be awarded a pension by Congress– a lump sum of $25,000. They also granted her right to free postage on all her outgoing correspondence. After a state funeral in Washington, her late husband was interred in Congressional Cemetery in the capital. However, Anna Harrison selected a site on a knoll near Congress Green Cemetery in North Bend, where her father was buried, and began construction of a final burial place there for her late husband. A few years later, the late President's remains were re-interred there, following a service in a nearby chapel, where he laid in state for the family's viewing. Within four years of her husband's death, Anna Harrison also lost her three remaining daughters - Mary Thornton died in 1842, Anna Taylor in 1845, and Betsy Short in 1846. She remained close to, and relied upon the financial assistance of her widowed son-in-law John Cleves Short - who was also her nephew, the son of her sister Maria. Anna Harrison kept abreast of political intricacies and had strong objections to policies of both the Administrations of Tyler and Polk. She nevertheless made good use of her status as a presidential widow to press both Presidents into awarding her numerous nephews and grandsons either commissions to federal or military positions. Although she had initially supported the Jacksonian Democratic Party, she became a rabid supporter of the emerging Republican Party because of its pro-abolition stand. Through her extensive correspondence, Anna Harrison also maintained close ties to her relatives in New York and New Jersey. Her primary focus, however, remained her local Presbyterian Church. Despite having to subsist on a small income, she was generous with the poor members of her church and community. As the Civil War began, Anna Harrison encouraged her grandsons to fight for the Union. After her 22-room home burned in 1858, Anna Harrison went to live at the home of her only living child, John Scott, thus living in the same household as her grandson Benjamin Harrison, the future 23rd President.
*Anna Harrison is the only woman who was the wife of a president and grandmother to another, Benjamin Harrison.

Death:

88 years old 25 February, 1864 North Bend, Ohio

Burial:

Congress Green Cemetery North Bend, Ohio

http://www.firstladies.org/biographies/

Kokker - ellen (11) Coq au vin in crockpot

Vandaag weer een "Crockpotrecept", want in de slowcooker gaat niets mis.

Nee, ik krijg niet betaald voor deze aanbeveling.

Mocht u er nog geen hebben: de feestdagen staan voor de deur. Ik weet dat "Het Kookpunt" ze in ieder geval verkoopt.

***************************************************

COQ AU VIN À L'IMPROVISTE.

Dit keer geen nauwkeurige maten.

Bij wildhandel Treuren in de Jonker Fransstraat kocht ik een "Poulet de Bresse" (oftewel een scharrelkip met smaak), die door de poelier in acht stukken verdeeld werd. Op mijn verzoek haalde hij ook het vel er af. Van "de troep" -die ik apart mee kreeg - trok ik een krachtige bouillon.

Ik had mij in verschillende kookboeken verdiept. Die gaven allen verschillende recepten.

Hoewel....................................er waren wel degelijke overeenkomsten: kip en rode wijn.

Eigenwijs als ik ben en totaal vertrouwend op mijn slowcooker kwam ik tot een combinatie van de interessantste ingrediënten.

De bodem van de aardewerken Crockpot bedekte ik met stukjes bleekselderij, wortel en vier sjalotten. Vastkokende aardappeltjes kunt u er ook aan toevoegen.

Daaroverheen spoot ik een reepje knoflook (zo handig, die tubes). Daarop legde ik de stukken kip en twee eetlepels provinciaalse kruiden.

250 ml. kippenbouillon, 250 ml. rode port en 400 ml. rode wijn lieten de kip zwemmen.

Houd u zich niet krampachtig vast aan deze maten!!. Minder of meer is ook goed.

Low: 9 uur

High: 5 uur.

Om 12 uur ging alles rauw de Crockpot in - wij gingen weg - kwamen om 6 uur thuis en op de gang kwam een heerlijk aroma ons tegemoet.

Ik haalde met een schuimspaan de kip uit de pan. De groente gooide ik weg, omdat wij niet van gekookte worteltjes houden. Maar dat is facultatief.

De wijnjus bond ik met allesbinder en maakte ik op smaak met zout en peper. Vervolgens ging er een doosje champignons bij - de kip ging terug en de deksel bleef er nog 15 minuten op (tot de champignons zacht zijn).

Coq au Vin is lekker met pasta, rijst, gekookte aardappelen of aardappelpuree.

Wij dronken hier een heerlijk glas Pinot Noir bij (die ik ook in het gerecht verwerkt had).

Jammie!!!!

El's corner 4

Beste Klaas Jan,

Je weet, ik ben voor Feijenoord. Al sinds mensenheugenis.

Mijn man zegt dat ook te zijn, maar die geloof ik niet. Toen ik hem leerde kennen was hij heel erg voor Ajax. Sinds we terug in de Maasstad zijn is hij bekeerd.

Althans, zo doet hij zich voor.

Mijn zoon heeft dan toch meer ruggengraat. Al vrees ik daar wel eens voor.

Maar dat is niet de reden dat ik je schrijf, KJ.

Wat vreselijk van die blessure. Het gaat, zo heb ik vernomen, lang duren en daar ben zelfs ik niet blij mee.

Je staat als spits in mijn Dreamteam "Kameraden" en je hebt me veel punten opgeleverd.

Dankjewel!!

Het gaat best goed met mijn Kameraden. Stond ik na de eerste twee speelweken op een schijnbaar onoverbrugbare achterstand, nu loop ik toch lekker in op mijn teamgenoten van het door mij gestichte "Hand in hand".

Ik heb je noodgedwongen moeten wisselen. Mijn keuze viel, met tegenzin, op Suárez die blijkbaar overhoop ligt met van Basten. Het was een noodgreep. Het elftal herformeren kost tijd, temeer daar ik maar één wissel per week mag doen. Tegen de tijd dat jij weer terug bent, staat alles net. Een moeilijke overweging.

Dus, snel opknappen en er dan weer hard tegenaan.

Scoren moet je. Voor mijn cluppie.

Met sportieve groet,

Ellen

Daar is ie weer

.....................Minister Rouvoet (Jeugd en Gezin) wil een maatschappelijke discussie over de in zijn ogen „losgeslagen seksmoraal van de jeugd”. Dat zei hij vandaag in een interview met het AD.

„Een meisje wordt gezien als gebruiksartikel en seks als ruilmiddel. Het begrip liefde speelt bij deze jongeren geen rol meer.” Rouvoet benadrukte geen wettelijke maatregelen te eisen, maar een breed debat te willen. „Dit is meer dan een opvoedprobleem, het is een maatschappelijk probleem..............................................................

Uit: Bron

Van welk jaar is deze minister? De chchchchchchchristelijke moraalridder, die voortdurend aan het opvoeden is. Op zijn manier.

Lees 'de Jacobsladder' van Maarten 't Hart eens, André Rouvoet!! Over vuiligheid gesproken.

Waar bemoeit hij zich mee?

Laat die jeugd toch.

Ik denk - met een warm gevoel in mijn buik - terug aan Woodstock (69) en het Kralingse Bos (70).

Wij woonden op nog geen vijf minuten lopen van het Kralingse Bos. Het festival speelde zich af in "de achtertuin" van de familie van Beuningen.

SEX, DRUGS AND ROCK&ROLL. Gewoon in de open lucht!!

Dat had helemaal niets met liefde of 'commitment' te maken. Het was pure lust, opgewekt door een joint. Ze kropen van de ene slaapzak in de andere. Drie dagen lang.

***************************************

Met dank aan minister Rouvoet, die deze wellustige herinneringen weer bij mij ophaalt.

Het staartje

*****************************
Excuses Boekestijn aan Rutte voor uitspraken

Tegen Maarten van Rossem zei Boekestijn dat de partijleider van de VVD, Mark Rutte, „geen ideeën” heeft.
„Schokkend” noemde Boekestijn dat gebrek aan ideeën. Ook vond het Kamerlid van de VVD dat Alexander Pechtold, partijleider van D66 „het fantastisch doet”, terwijl de VVD „domme fouten heeft gemaakt”. Boekestijn: „We hebben zo'n beetje alles fout gedaan wat we maar fout konden doen."

Het Kamerlid wist niet dat hij werd gefilmd. Het programma EénVandaag volgde Maarten van Rossem een week lang en zond de reportage met het bewuste gesprek gisteren uit. Hoewel Boekestijn spreekt over „uit zijn verband gerukte citaten”, erkent hij onzorgvuldig te hebben gehandeld. Telefonisch heeft hij inmiddels uitgebreid zijn excuses aangeboden, zo laat Mark Rutte weten. „Hij is diep door het stof gegaan en ik heb zijn excuses aanvaard.”

Dat Boekestijn laatdunkend sprak over de ideeën van Rutte, is pijnlijk omdat de leden van de partij komende week op een partijcongres wordt gevraagd instemming te verlenen aan het beginselprogramma dat de liberale voorman heeft geschreven. Ook was het in de afgelopen maanden even rustig rond het leiderschap van Mark Rutte.

Boekestijn werd twee jaar geleden kamerlid. Hij baarde enig opzien door als portefeuillehouder Ontwikkelingssamenwerking de fractie te overtuigen van een pleidooi voor de halvering van de hulp.

Door het komende vertrek van fractiegenoot Hans van Baalen kwam Boekestijn in beeld om het woordvoerderschap Buitenlandse Zaken over te nemen. Insiders in de VVD zeggen dat het na „deze blunder” niet meer waarschijnlijk is dat Boekestijn daar nog voor in aanmerking komt.
Volgens een van hen was het „genant” te zien hoe Boekestijn „een wit voetje” probeerde te halen bij Maarten van Rossem, zijn oud-collega aan de Universiteit van Utrecht. Van de Amerika-kenner is bekend is dat hij sinds 1960 PvdA stemt. Hij noemt zichzelf „links-liberaal”.
BRON

Vanmorgen - bij Harry Mens - classificeerde fractievoorzitter Rutte zijn partij als RECHTS. Eerlijk gezegd schrok ik daar wel van.
Later realiseerde ik mij dat Rutte een wanhopige poging doet om potentiële TON- en PVV-stemmers voor zich te winnen. Of terug te halen?

De zwarte professor

Maarten van Rossem is 'professor af'. Voor de geschiedenisstudenten in Utrecht lijkt mij dat een enorme teleurstelling.

Ik hoop dat we van Rossem nog veel in de media tegenkomen. Van die recalcitrante, verontwaardigde uitstraling kan ik enorm genieten. De "Amerikadeskundige" is een kei in het relativeren. Dat roept bij sommigen irritatie op, waar van Rossem goed raad mee weet.

Eén Vandaag volgde hem afgelopen week op de voet. Dan krijg je zondermeer leuke televisie.

Dat van Rossem een microfoontje droeg was blijkbaar niet bij iedereen bekend.

Nog vers in het geheugen ligt de 'Oudkerkaffaire' (ik weet niet of het één of twee was): "de kut- Marokkanen".

Arend Jan Boekestijn (VVD) was tijdens de nazit van DWDD ook wat loslippig, en wel over zijn eigen fractievoorzitter.

Maarten van Rossem bleek niet te beroerd om dat op zijn geheel eigen wijze een beetje te voeden.

Euforie

Met de billen bloot

*******************************************
Mijn huisarts verleent regelmatig onderdak aan stagiaires.
Co-assistenten, of artsen in opleiding: bijna altijd zit er een vreemde jongeling naast zijn bureau.

Mijn huisarts geeft dan hardop college.
Dat is leuk. Want dan hoor ik nog eens wat over mijzelf en over mijn echtgenoot, zo die ter sprake komt.

Mijn huisarts is een man met vele gezichten. Meelevend, onverschillig, bot, aardig, toegankelijk, gesloten, vrolijk, sacherijnig. Kortom, je weet nooit hoe zijn pet staat.

Mijn huisarts is altijd vrolijk wanneer hij de docent mag uithangen: hij geniet er zichtbaar van zijn kennis over te dragen.

Mijn huisarts gaat er van uit (nadat ik de eerste keer mijn goedkeuring gaf) dat ik het altijd goed vind wanneer zo'n co meekijkt.

Mijn huisarts reageerde dan ook verbaasd, doch vrolijk toen ik, met een hoofd als een biet, mijn gêne kenbaar maakte. Het verbaasde mijzelf eigenlijk ook, want ik ben allesbehalve preuts.

"Dan stuur ik hem toch weg", zei mijn huisarts lachend.

"Tja, uh, nou dat is nou ook weer niet nodig maarrrrr". Ik verwachtte dat de co in de spreekkamer zou blijven terwijl de huisarts mij onderzocht in de behandelkamer.

Mijn huisarts mompelde iets tegen de co en volgde mij.
Ik liet mijn broeken zakken en ging op de onderzoektafel liggen.

Tot zover de medische details.

Daar stond plotseling de co. In de deuropening. Face to face met mij en dat wilde ik graag zo houden. Dus begon ik zenuwachtig tegen hem aan te ratelen over zijn studie, in de hoop dat hij niet naast mijn huisarts zou gaan staan.

Mijn huisarts gaf hem - onbewust - daar de kans niet voor. "Dat is helemaal niks".
Wanneer mijn huisarts zoiets zegt, verdwijnen de klachten ook onmiddellijk.

Mijn huisarts is toch wel een fijne huisarts.

Bram

******************
Twee maanden geleden plaatste Hanneke Groenteman een hartverscheurende oproep op haar site, die ik overnam.

Vandaag kwamen in Eén Vandaag de baasjes van de Flatcoated Retriever Bram aan het woord, evenals iemand van het asiel.

De kopers staan in hun Recht. De eerste baasjes laten niet los en doen nogmaals een beroep op het nieuwe gastgezin.

Kom op mensen, breng die hond terug en redt nog een ander hondje uit in het asiel.

Bram mist zijn baasjes ook, maar kan dat niet zeggen.

Tele2

*****************
Heeft u gisteren DWDD gezien?
Nou, ik niet.

Heeft u gisteren P&W gezien, zonder dat het beeld veelvuldig bevroor.
Nou, ik niet.

Heeft u rond een uur of één lekker door televisieland kunnen zappen?
Nou, ik niet.

Heeft u gisteravond ontspannen zitten internetten?
Nou, ik niet.

Heeft u nog telefoontjes gepleegd?
Nou, ik niet.

Heeft u dinsdagavond ook zo genoten van de presidentverkiezingen op tv?
Nou, ik niet.

Heeft u dan misschien alles op internet gevolgd?
Nou, ik niet.

Heeft u de tussenstanden telefonisch doorgenomen met andere belangstellenden?
Nou, ik niet.

Wordt u blij als alle communicatiemiddelen van één provider uitvallen?
Nou, ik niet.

En dan krijg je een enorme oetlul aan de telefoon waar Hans Teeuwen van zou smullen, die om de haverklap OKÉ zegt.

Het is helemaal niet OKÉ, MIJNHEER VAN TELE2.

"Oké. Is alles nu stabiel?", vraagt hij dan - terwijl ik hem via de vaste telefonie van zijn bedrijf bel.

Alles, behalve mijn bloeddruk.

"Oké. Ik ga het even uitzoeken. Oké?"

Na vijf minuten - inmiddels heb ik de was gestreken - hoor ik hem weer.

"Oké. Hallo, bent u daar nog?"
"Ja oké, er schijnt toch iets aan de hand te zijn".

"Wat dan? Nee, liever wil ik weten wanneer dat wordt opgelost".

"Oké. Mevrouw, helaas is het razend druk bij de technische dienst. Zij nemen over zo'n twee weken telefonisch contact met u op. Bent u dan wel thuis?"

"U vraagt of ik over ongeveer veertien dagen thuis ben?"

"Ja, en hoe laat".

"Nou, tussen twaalf en twee? Noemt u mij een datum en ik zorg dat ik thuis ben".

"Oké, nou nee dat gaat niet, want de technische dienst heeft het razend druk".

"Moet ik dan tussen nu en pak 'm beet 30 november tussen 12 en twee thuis blijven?"

Boos worden heeft geen zin. Ik ben des duivels.

Hij, de oetlul, heeft tot 2010 een machtspositie, waar ik niets tegen kan beginnen. Dat liet hij door middel van zijn onverschilligheid ook duidelijk merken.
Het contract is namelijk niet te verbreken en ik kan/mag niets tegen Tele2 beginnen - behalve het van me afschrijven.

Snel op de knop "publiceren" drukken, zodat dit vertelseltje safe is en eenieder met een goed werkende provider het kan lezen.

Ellie naar Minelli?

31 januari vertrekken we weer voor vier weken naar Florida. Het aftellen is begonnen. Evenals vorig jaar wordt het onder andere huizen kijken. Mijn scherpe geheugen heeft goed vastgehouden wat er vorig jaar FOR SALE stond.

Het aantal "foreclosures" schijnt verdubbeld te zijn. Een aantal luxe golfcommunities is failliet.

Clubhuizen zijn leeggehaald, personeel ontslagen en aan de luxe huizen, zwembaden en condominiums wordt geen onderhoud meer gepleegd.

Zo verandert Florida langzamerhand in een ghoststate, waar alligators, slangen en krokodillen vrij hun gang kunnen gaan.

En daar gaan wij dus weer naar toe.

The Naples Philharmonic is een prachtig "concerttheater", volledig gesponsord door rijke kunstliefhebbers. Hoe het nu met de sponsoring gaat, weet ik niet.
Maar ik keek naar het programma van februari en zag tot mijn grote vreugde dat Liza Minelli op 24 februari optreedt. Ik probeerde online kaarten te bestellen. Tot mijn grote verbazing lukte dat. Helaas niet de plaatsen die ik voor ogen had, maar morgen kan ik de kassa bellen.

Alligators en slangen dienende gaan wij dus Liza Minelli zien en horen. Heel stiekem hoop ik heel gemeen dat ze dronken is.

De nacht van victorie

**********************************************************
Ja, ik heb de hele nacht zitten kijken. Het meeste naar CNN.

Wat een idiotie om al die Nederlandse "deskundigen" naar New York en Washington te vliegen, om ze vervolgens in een onderonsje op de Nederlandse buis te brengen. De uitslagen werden gewoon gejat van Amerikaanse zenders en kwamen dus ook later door.
En ik verdrink in de zee der deskundigheid.

Een nieuwe vondst, maar wel een kostbare.
Waarom klaagt de Publieke Omroep eigenlijk?

Maar om twee uur mailde ik mijn vriendin Allison. “Heb je al gestemd?”
Antwoord: “Yes, for Obama”.
Ik was geheel in mijn nopjespyjama en besloot haar te bellen.

Over Rob en Allison heb ik eerder geblogd. Dat haar keuze toch op Obama was gevallen gaf mij goede moed voor het eindresultaat. Ik weet zeker dat zij voorheen Republikeins gezind waren.
Familyvalues en taxes waren belangrijke issues.
De afgelopen maanden hebben we regelmatig over de verkiezingen gemaild.

Zojuist kreeg ik weer een vrolijk mailtje:
“So nice to talk with you last night. Hope you got some sleep. I ended up staying up really late watching the results and am watching again this morning. I can be a total news junkie...

It truly is a monumental day. I hope the momentum and hopefulness will provide results we so desperately need!”

En zo is het.

Het was een regelrechte walkover. Dat had ik niet gedacht.

Laten we hopen dat Barack Obama in ieder geval laat zien dat hij zijn beloftes na wil komen. De puinhopen van Bush zijn niet in één dag opgeruimd.
Vier jaar zou zelfs wel eens te kort kunnen zijn.

Om een uur of vier gaf Tele2 er de brui aan. Geen televisie, geen radio en geen internet.

Ik ging naar bed, maar kon niet slapen.

Geen idee hoe laat het was, maar ik zag groene lichtjes in de decoder branden.
Op het moment dat ik beeld kreeg liep John McCain het podium op om zijn verlies toe te geven in een uiterst sportieve speech.

Pas toen kon ik rustig slapen gaan.

All the Presidents Wives 8

HANNAH HOES VAN BUREN

Birth:

8 March, 1783 Kinderhook, New York

Father:

Johannes Dircksen Hoes, born 25 May, 1753, Kinderhook, New York, farmer, died, 25 January, 1789

Mother:

Maria Quakenbush, born 26 January, 1754, Kinderhook, New York; married 4 February, 1776; died, 5 December, 1852

Ancestry:

Dutch;

All of Hannah Van Buren's ancestors were from Holland, the last immigrating to New York state colony after 1675. Through both paternal and maternal lines, Hannah Van Buren and Martin Van Buren were closely related, their ancestors all coming from the small Dutch community of Kinderhook. Through her mother Maria Quakenbush she was related to Elizabeth Monroe and the Roosevelts.

Birth Order and Siblings:

Birth order not known, one sister, one brother;

Maria Hoes Van Dyck (?-?), John Cantine Hoes (?-1867);

Hannah Van Buren's sister Maria married the Reverend Lawrence H. Van Dyck of Stone Arabia, New York.

Her brother John Cantine Hoes, was installed as pastor of the Chittenango Falls, New York Presbyterian Church, remaining until 1837, when he resigned to go to Ithaca, New York and head another church. His only son was a chaplain in the navy.

Physical Appearance:

Blonde hair, blue eyes

Religious Affiliation:

Dutch Reformed Church, later attended and joined Presbyterian Church in Albany, New York

Education:

Hannah Van Buren was taught in a local Kinderhook school by master Vrouw Lange; Dutch was her first language

Occupation before Marriage:

No documentation of her life previous to marriage; it is highly likely that Hannah Van Buren lived as all residents of the insular community of Kinderhook did, speaking Dutch with their fellow townspeople and English with outsiders and tending to the chores of a rural life in an isolated Hudson River community. It is legend that she and Martin Van Buren were sweethearts since childhood, when he left town at age 20 to train in the law in New York City. She remained in Kinderhook. They did not marry immediately upon his return but waited until he had first established a law practice with his half-brother.

Marriage:

24 years old to Martin Van Buren (5 December 1782 - 24 July, 1862), lawyer, on 21 February 1807 at the Huxton House (owned by her brother-in-law) in Catskill, New York;

the Dutch Reformed Church ceremony was performed by Judge Moses Cantine. The couple settled in Kinderhook.

Children:

Five sons, one daughter;

daughter, stillborn birth, date unknown;

Abraham Van Buren (27 November, 1807 - 15 March, 1873), John Van Buren (18 February, 1810 - 13, October, 1866), Martin Van Buren, Jr. (20 December, 1812 - 19 March, 1855), Winfield Scott Van Buren (born and died in 1814), Smith Thompson (16 January, 1817 - 1876)

Occupation after Marriage:

A year after their marriage, Martin and Hannah Van Buren moved from Kinderhook to the larger but nearby town of Hudson, New York, the county seat. He became immediately involved in the local Democratic Party and was named to a county position. Following his 1812 election to the state senate, Hannah Van Buren and her family moved to Albany, New York, the state capital city. Martin Van Buren made many friends and formed a multitude of political alliances, organized his own supporters and practiced patronage in an unprecedented manner, creating one of the first "political machine" in American politics. For Hannah Van Buren this meant that her home was frequently filled with her husband's cronies and aides, lawyers and other men of influence in the state. Her own life was focused on raising four sons (she gave birth to six children within ten years), and her church. Coming from a strong religious background, there is some suggestion that Hannah Van Buren also devoted herself to the charitable efforts of the local Presbyterian Church that she joined in Albany, there not being a Dutch Reformed Church in the city. Slow to recover from the birth of her fifth child in 1817, she died of tuberculosis in Albany. At her request, the custom of providing scarves for the pallbearers to wear at the funeral was abandoned and the money set aside to pay for them was used to feed the poor. Even though it was claimed that her husband had said that Hannah Van Buren was the guiding force in his life, she was never mentioned in the nearly 800 pages of his autobiography.

Death:

5 February, 1819 Albany, New York

Burial:

Second Presbyterian Church cemetery, Albany, New York Re-interred at Kinderhook cemetery, Kinderhook, New York, 1855

The Van Buren Administration:

4 March, 1837- 4 March, 1841

For the first year and eight months of the Martin Van Buren presidency, there was no First Lady in the White House. Van Buren had been a widower for 18 years and he had no daughters, nor were there any women relatives of his, or spouses of Cabinet members that he either invited to preside as hostess at the White House or aid him in his own decisions regarding entertaining and decorating of the mansion's rooms. Following the marriage of his eldest son Abraham Van Buren to Angelica Singleton, the President designated his new daughter-in-law to assume the hostess role.

Angelica Singleton was the daughter of South Carolina planter Richard Singleton and Rebecca Travis Coles Singleton. She was born in Sumter, South Carolina on February 13, 1816 and raised there at the family plantation, Home Place. During the late 1820's and early 1830's she attended Madame Grelaud's Seminary in Philadelphia along with her older sister Marion. Such seminaries offered young ladies instruction in subjects such as grammar, languages, deportment, history, and music.

After leaving school, Angelica Singleton came with her sister Marion to spend a social season (1837-1838) in the nation's capital with the family of her mother's cousin, Senator William Campbell Preston, the intention being to find an eligible husband. Another cousin of her mother, former First Lady Dolley Madison, then living in Washington across the street from the White House, introduced her to Washington society. This included an 1837 dinner at the White House with the President Martin Van Buren and his eldest son and personal secretary, Captain Abraham Van Buren, West Point graduate and military leader in the Seminole Indian War. Angelica and Abraham married a year later, in November 1838. The President reportedly approved of the marriage and the ties it brought between the White House and the powerful Southern aristocracy. As a northern Democrat, he was finding himself in an increasingly politically tenuous situation between the abolitionist sentiments of the New York machine that had supported and elected him and the rising hostility of southern Democrats who resolved to strengthen states rights as the way to ensure that slavery continued to support their agrarian economic system.

After an extended European honeymoon that included being presented in the royal courts of England and France, Angelica Van Buren returned in 1839 with her husband to live in the White House and to serve as its hostess for Van Buren's remaining years in office. She sought to emulate the receiving and entertaining techniques she witnessed in European palaces. According to contemporary reports, Mrs. Van Buren was widely admired in Washington; the French minister Adolphe Fourier de Bacourt, generally critical of Americans, remarked that she had graceful manners and an appearance that could pass muster with the elite of Europe. The United States was then suffering an economic depression. Angelica Van Buren's receiving style of forming a tableau with other young women set apart from the crowds and nodding to them, as well as the alleged plans she had for relandscaping the White House grounds into a plan that replicated those she had seen in the royal houses of Europe were fodder for a famous political attack on her father-in-law by a Pennsylvania Whig Congressman Charles Ogle. Ogle referred obliquely to Angelica Van Buren as a member of the president's household in his famous "Gold Spoon" speech. The attack was delivered in 1841 in Congress and the general depiction of the President as being monarchial in his lifestyle contributed to his failure to achieve re-election during the 1840 campaign.

When the Administration ended in March 1841, Angelica and Abram Van Buren first visited with her family in Sumter, South Carolina. There, Angelica Van Buren gave birth to the first of three sons, Singleton (a daughter born during her residency in the White House had lived only a few hours); two more sons, Travis and Martin III, were born in New York State. The family eventually settled at Van Buren's estate, Lindenwald, in Kinderhook, New York. The family continued to winter in South Carolina, and Angelica Van Buren later inherited Home Place. In 1848 she, her husband and their sons moved to New York City, where Angelica Van Buren was known for her charitable work. With the outbreak of the Civil War, however, she had to balance her allegiances to both the South through her birth family, and the North through her married family. Her only tangible support of the Confederacy was to send necessary supplies like blankets to those captured soldiers suffering in prison under deplorable conditions. She died in New York City on December 29, 1878.

http://www.firstladies.org/biographies/

Kokker - ellen (10) Kip met cashewnoten

voor de nieuwe president van de V.S. Ik heb zo'n idee dat Barack Obama dit wel lekker zal vinden.

Kip met ananas en cashewnoten.

We hebben nodig voor 2 personen:

1 gesnipperd sjalotje

1 kleine rode paprika in stukjes

3 schijven ananas in stukjes

200 g kipfilet in stukjes

3 eetlepels oestersaus vermengd met

3 eetlepels thaise vissaus en

3 theelepels honing

2 eetlepels olie

2 teentjes knoflook

3 theelepels sambak badjak

50 g lichtgezouten cashewnoten

3 eetlepels fijngehakte verse koriander

Verhit de olie in een wok of braadpan. Pers de knoflook erboven uit.

Schep de sambal en de kipreepjes erdoor en roerbak de kip ca. 2 minuten. Roerbak de sjalot en de paprika ca. 2 minuten mee.

Schep het sausje en de ananas erdoor en warm het gerecht nog ca. 1 minuut door. Schep op het laatst de cashewnoten en de koriander erdoor.

Hierbij geef je rijst en een koud biertje.

Tip

***********
Achter de feiten aanlopend, maar ik was er even niet.

OBOEMA TV Errug leuk.

Rotterdam zit potdicht

Eten, drinken, blazen

***************************************************
Eigenlijk zou ik een donderend relaas moeten schrijven over Hostellerie Schuddebeurs.
Maar ik ben het klagen moe. Ik zou ook niet weten waar ik moest beginnen.

"Hostellerie Schuddebeurs is aangesloten bij Relais Restaurants, een samenwerkingsverband van 32 Nederlandse restaurateurs.
Hun uitgangspunt: kwaliteit en identiteit."
Zie dat als een derde klasse onderbond. Iedereen moet zonodig ergens bij horen en inmiddels verzuip je in het moeras der culinaire genootschappen.

Zo'n vijfentwintig jaar geleden haalde Jan Arkenbout met zijn Hostellerie "een ster". Dat bracht een hoop stress en kouwe drukte met zich mee. Hij was die ster een jaar later weer kwijt.

Inmiddels zijn we twee eigenaren verder.
De prijzen zijn onveranderd hoog gebleven - het minimalisme van de haute cuisine zit er in het idyllische Schuddebeurs nog steeds ingebakken - en de creaties zijn van de jaren negentig. Eén garnaal in een romig soepje.
De bediening loopt in stoffig, gekreukt zwart met afgezakte das en heeft de klasse om je "een bakkie" aan te bieden.

Nee, aan de Hostellerie maak ik geen woorden vuil.

Wat ons echt heeft doen schrikken??

DRANKCONTROLE - BLAASTEST!! De eerste.

We reden - op de rotonde in Noordgouwe - in de fuik.
Op het midden van de weg stond een fel verlicht politiebusje. Er was geen ontkomen aan.
"Oh jé", was het enige wat we konden uitbrengen.
Intuïtief telde ik op wat P. had gedronken.
Thuis één borreltje. Om half negen waren we aan tafel gegaan. Hij had een korenwijn, twee glazen witte wijn en drie rode wijn gedronken.
Het was half twaalf toen een vriendelijke agente vroeg of hij even wilde blazen. Gelukkig informeerde ze niet naar onze whereabouts deze avond.

Ik keek strak voor me uit. Het angstzweet in de oksels.
"Niets zeggen, El. Vooral niet gaan liegen. Vooral niet gaan goed praten. Vooral niet................"

P. haalde niet te diep adem. Dat viel me op. Rustig zette hij het pijpje aan de mond.
Ik telde de seconden. Het aflezen leek eindeloos te duren.
In het politiebusje zat een andere agent met iemand die blijkbaar betrapt was.

"Prima in orde, mijnheer. Prettige avond verder".
"Dank U. U ook".
P. deed het raam dicht en zette de auto - te langzaam naar mijn zin - in beweging.
"Weg, weg. Straks bedenkt ze zich", siste ik.

Eerlijk gezegd ik het voor ons een raadsel.
P. beweert stoer dat hij gemanipuleerd geblazen heeft.
Onzin, natuurlijk.

Thuisgekomen verdween manlief linea recta naar de wc, waar hij na een half uur met een bleek snoetje van af kwam.

"Zo, geef mij nu maar een Calvadosje".