Allesbehalve ZONdag

Gootvegetatie

Dol op wol

Escape to Beara

We volgden de makelaar. Niets van tevoren afgesproken.

We liepen op de bonnefooi haar kantoor binnen en ze ging meteen met ons op stap.

Onze wensen:

vrijstaand

2 slaapkamers

zeezicht

Ja, leuk. Maar zeezicht?

Antwoord makelaar: "Take away the trees."

Trees? Ze bedoelde een half bos.

"A week & a hammer," zou mijn neef Jim zeggen.

P. vond dit idyllisch. Een voormalig schooltje uit achtienhonderdzoveel.

Ik durfde er niet eens omheen te lopen. Bang dat ik een lijk of een klas vol ratten tegen zou komen.

Keep on dreaming, Ellen.

****

Ring of Beara

ALBUM

*******************

Dorpsgekken

********************************

Het is laat. Ik ben moe. P. slaapt al een uren.

Maar ik moet gewoon weer eens wat schrijven. Omdat er veel is om over te schrijven.

Soms word je overladen met indrukken dat je gewoon niet weet waar je moet beginnen - laat staan hoe. 

Vanavond zaten we in de pub tegenover ons hotel. We gingen vreemd.

Zo voelt dat ook echt, want van animositeit is in dit dorp zeker sprake. Zou ik hier wonen, dan zou er binnen no time probleemloos een roman uit mijn digitale pen vloeien.

We gingen vreemd om twee redenen:

1. Het eten in "onze eigen" pub c.q. restaurant viel tot twee keer toe tegen. We kwamen er gisteren achter dat de desserts niet vers zijn, maar eens per week door een bakker (van buiten het dorp) worden geleverd.

2. "Onze eigen" pub c.q. restaurant zit nooit vol. Ook niet in het weekend. Ook niet wanneer er live music is.

Vanavond ging P. op onderzoek uit en vond een drukke pub aan de overkant. Daar aten en dronken we veel goedkoper en lekkerder.

Een familiebedrijf: pa achter de bar, zoon in de bediening en mam in de keuken.

Restaurant en pub zaten vol “locals.” Dat is een goed teken.

En daar raakte ik aan de praat met twee weduwes. Beiden kwamen oorspronkelijk uit Dublin, maar ze wisten alles van -en over Glengarriff.

Ieder dorp heeft zijn Ena Sharples. Glengarriff heeft er minimaal twee.

Vooral over de eigenares van "ons" hotel waren ze niet erg complimenteus. Blijkbaar een vrouw die het iets te veel heeft gemaakt in de ogen van haar dorpsgenoten.

Zo schijnt the owner (die ik toevallig de eerste dag heb ontmoet en die ik qua uiterlijk geen tien cent gaf) meerdere etablissementen te hebben. Maar bovenal is ze eigenaar van een keten genaamd “Irish Craft Center,” met maar liefst dertien filialen in het land - o.a op Dublin Airport. Irish Craft Center verkoopt prachtige wollen kleding.

Een succesvolle dame dus, die zwaar in dit hotel heeft geïnvesteerd. Niet alleen in de kamers, maar ook in het personeel. Een zware dobber lijkt mij, in deze tijd.

Dit hotel zit allesbehalve vol.

Glengarriff heeft te lijden onder de recessie. Dat is ook te merken in de pubs.

Boertjes uit de afgelegen gebieden komen niet meer. Te duur en te gevaarlijk. Want hoewel dun bevolkt en nauwelijks geteisterd door auto-ongelukken, ook hier heerst de angst voor drankcontroles.

Maar terug naar de roddeltantes. Ze vroegen naar ene Ann Marie die ’s morgens werkzaam is in de ontbijtzaal, die schoonmaakt en de rest van de dag in de Irish Craft Center werkt.

De roddeltantes gniffelden: over Ann Marie deden de meest monsterlijke verhalen de ronde.

Ja, Ann Marie ziet eruit als een kenau.

Ze heeft een flink postuur en draagt een zwarte rok tot op de enkels. Haar vlechten heeft ze naar elkaar toe opgestoken. Ann Marie lijkt meer op een Zwitserse Gretl.

Er kan geen lachtje vanaf en haar stem klinkt kil.

Toen we haar de eerste ochtend meemaakten verergerde mijn ochtendhumeur. “Jezus, wat een kreng,” dacht ik - gebaseerd op haar onvriendelijke stem en dito gelaatsuitdrukking.

Ik vroeg me ook meteen af of ze ooit een lekkere sex-ervaring gehad zou hebben, maar kon me daar geen voorstelling bij maken.

Ann Marie is a laughing matter in dit dorp.

Vanmiddag zag ik haar in de shop. Met dat uitdrukkingsloze, sacherijnige smoelwerk vroeg ze mij de alleraardigste dingen. Hoe onze dag was geweest. Of we het naar ons zin hadden. Of ze me ergens mee kon helpen.

Oh boy! Wat had ik ineens een gruwelijke hekel aan mijzelf. Wat schaamde ik me.

De roddeltantes: zij worden uiteindelijk de gevaarlijke domoren in mijn roman.

En Ann Marie?

Ann Marie wordt mijn heldin. Maar of zij het overleeft??

*******************************************************************

Schade

Schade in Zeeland. Waterschade.

De kids dachten daar een paar dagen uit te rusten, maar nu staat het water tot aan de enkels.

Een geëxplodeerde kraan. Waar en bij wie moeten ze terecht.

Paniek, paniek.

Dan zijn pappie en mammie wel heel ver weg en is het lastig communiceren in GSM-loze gebieden.

Waren we in 010 geweest, dan was manlief direct in de auto gesprongen.

Gelukkig zijn wij hier en zien wij wel wat wij volgende week aantreffen.

***

Schade aan de huurauto.

Dag voordelige vakantie.

Manlief heeft iets met muurtjes.

Hij laat er of flappen inzitten (alleen begrijpelijk voor de trouwe lezers) of hij zet de bumper er tegenaan.

Maar P. heeft altijd een verklaring klaar. Dit keer lag het aan de huurauto.

"Geen achteruitrij-piepjes."

*********

Uitwaaien op Beara

FOTO'S

****

Begraven op Beara

Wie van de zee houdt vindt hier wel een perfecte en unieke laatste rustplaats.

Althans - dat vinden wij.

foto's

Tussen de Murphy's, de Harringtons, de Mc Carthy's en de O'Sullivans liggen ook twee Nederlanders.

Eén van hen is een (oud) stadsgenoot.

I can't blame him.

Dit is veel mooier dan Crooswijk of Hofwijk.

********

Golfen op Beara

We zijn op weg naar Castletown, Beara (Bere).

De huizenjacht is geopend.

Vlak voor het gezellige vissersdorp ziet P. een afslag naar de plaatselijke golfclub.

Een echte links course.

>>Weet u niet wat dat betekent? Dat is een golfbaan direct aan zee.

Het is geen gecultiveerde baan. Integendeel. Alle natuurlijke elementen komen terug in een links course.<<

Voordat ik het in de gaten heb rijden we op een pad dat hard aan reparatie toe is.

Maar wat een prachtig 9-holes baantje! En zo ongelooflijk groen.

Het is elf uur en er speelt niemand.

Ik hoor aan het geknor van P. dat hij geniet.

Op het parkeerterrein is een aantal plaatsen voor campers, inclusief elektra en een weergaloos uitzicht.

Als u de foto's ziet zult u hoogstwaarschijnlijk uw beeld van de elitaire sport bijstellen.

In het clubhuis is niemand aanwezig, behalve nieuwsgierige ikke. Als P. nu zou willen spelen, dan mag hij €20,- in een box gooien.

Ik loop naar boven en constateer dat de clubroom mij heel erg aan de kantine van XXOVV'66 doet denken.

Je moet wel heel erg van het spelletje houden wil je hier lid worden.

P. dus.

***

Tippelzone?

Glengarriff

Het is niet echt een heel erg knus, gezellig hotel - maar we hebben een prachtige suite voor een ''gemaakte'' prijs.

foto's

De pub, met open haard - een gedegen menukaart en hartelijke barman Rob maakt veel goed.

***

Cheers

Geef mij maar een biertje.

P. aan 't "dropwater."

**********

Raad de prijs!

We zijn weer bij Lidl geweest. 

Zoals u kunt zien boodschappen voor grote -en kleine boodschappen.

Anyhow: zoals gebruikelijk moest P. bij de kassa raden naar het eindbedrag.

"€26,-"

Heel goed! Ik betaalde €26,06. 

Voor het eerst werd de (ook bij Lidl gekochte) trolley in gebruik genomen. Dat scheelde behoorlijk veel sjouw -en tilwerk.

*********

Inmiddels zijn we in Ierland beland.

Op weg naar ons hotel in Glengarriff (Beara), van waaruit we dagtripjes gaan maken, stopten we bij een "alternatief" lunchcafé.

Organic stond er bij ieder gerecht. We hebben er heerlijk geluncht.

"Zullen we ergens drinken kopen," stelde P. voor.

Ik dacht meteen aan de watertjes van Lidl.

Op de wc zag ik nota bene Cien - het merk van de Lidl-zeepproducten. Niet erg organic, dacht ik nog. Maar de Ieren hebben het zwaar en moeten ieder dubbeltje drie keer omdraaien.

Ik vroeg aan de eigenares/kokkin/serveerster of Lidl in de buurt was.

Inderdaad.

"It will be very busy," waarschuwde ze nog.

In de "wereldstad" Skibbereen troffen wij een groot filiaal van de Duitse discount-grootgrutter aan.

Quality for less.

*****

TravEL

Met de Fyra naar Schiphol in 25 minuten.

Ideaal?

Ja, ideaal.

Wel van tevoren boeken via internet of een extra kaartje kopen bij je gewone reisbewijs.

Enkeltje vanaf Rotterdam kost €12,80 p.p.

Minder ideaal zijn de gangpaden. Daar kan geen gewone koffer door.

Gevolg: iedereen gaat bij de uitgang zitten of stalt de bagage op de stoelen.

Belachelijk voor een trein die voornamelijk wordt gebruikt door reizigers met koffers.

******

Luchten

HAARlem

Zo armoedig ziet een sloopwijk eruit.

P. bracht me naar Haarlem.

Ik moest naar de kapper.

Zijn er geen kappers in Rotterdam?

Jawel. Maar de beste, Dennis de Haan van Rob Peetoom, heeft 010 ingeruild voor 023 en ik ben hem gevolgd.

Eens in de acht weken ga ik naar Haarlem voor een opknapbeurt.

P. vond het geen straf om te wachten.

Verzakking

Prijs

Echtgenoot won deze pot vol kleur -en zoetstof.

******

Woordwaarde

***********************************
Echtgenoot en ik hebben een pesthekel aan mobieltjes.
Nu geloof ik dat wij deel uitmaken van een uitstervend soort. Wij bellen en smsen al tien jaar met hetzelfde abonnement. Verder doen we niets met die toestelletjes, die we ooit bij het abonnement kregen.

Ik onderken het nut van de gsm. Ook wij kunnen niet meer zonder.
Wie me mateloos irriteren zijn die mensen die overal en nergens, te pas en te onpas, met dat ding bezig zijn.

Een paar weken geleden landden we op Rotterdam Airport. Het "fasten seatbelts" lichtje was nog niet uit of er klonk een ouverture van openings -en ringtones. Krankzinnig.
Het gangpad stond vol gsm-verslaafden.
******************
Afgelopen zondag.
We eten bij zoonlief. Die houdt zich in wanneer wij erbij zijn, maar de iPhone kriebelt in zijn broekzak. Schoondochter heeft sinds kort een iPad en laat mijn echtgenoot zien hoe fantastisch dat is.

Daar zit ik met mijn oude laptopje, meegenomen om hen wat foto's van huizen in Ierland te laten zien. Oninteressant.

Die iPhone bromt in de broek van zoonlief. WORDFEUTWORDFEUTWORDFEUT.

Wordfeut is de laatste/nieuwste hype. Scrabble op je iPhone.
Mijn zoon doet dat met meerdere tegenspelers. Jan, Piet, Kees en zijn eigen lief hebben woorden gemaakt. Onzinwoorden die niet in Van Dale staan, maar wat maakt dat uit. Ze wachten op zijn woord - hij is aan de beurt.

Slimpie zoekt hulp bij zijn vader en voor ik het weet zitten we te wordfeuten. Mars tegen Venus.

Ik maak het woordje GESP.
P. glundert. Hij plakt er REK achter en claimt 3x woordwaarde.
"GESPREK? Dat woord bestaat niet."
'Jawel,' zegt P. 'Dat is een oudnederlands woord.'

Hè gezellig: we spelen Wordfeut en luisteren naar iTunes.
************************************************************************

(B)LOG

********************
We waren bij Dimension.
Andrew en Weng (de eigenaren) zijn mijn steun en toeverlaat wanneer ik problemen met de laptops heb.
Hun eindeloze geduld, gratis advies en het ter plekke oplossen van problemen maken dat ik deze digi-nerds op de Goudsesingel altijd trouw zal blijven.

Mijn vakantie-laptopje was zoooooooooo traag. Vooral Vertelsels liet zich slecht openen.
Dat komt onder andere door die joekels van foto's.
Maar ik vind ze zelf zo mooi..................Dus heb ik nu het volgende gedaan: op de openingspagina staat vanaf nu één week Vertelsels. Dat opent heel wat makkelijker dan vijftig blogjes (per page) - zoals voordien.

Ik hoop dat u, als lezer, ook het verschil merkt.

Verder overweeg ik nog steeds een facelift.
Van Vertelsels wel te verstaan.
*************************************

Bedelketting

Daar is het nu echt de tijd voor.

******

Occupy Rotterdam

*********************************************
Gisteravond zag ik ineens kaarsjes op het Beursplein. Door de verrekijker kon ik een paar mensen ontwaren.
Vanmorgen vroeg waren ze weg.

Nu het zonnetje het plein verwarmt zijn ze er weer. Een handjevol demonstranten. Of moet ik ze bezetters noemen?
Zondag is de drukste winkeldag van de week in Rotterdam. Het contrast is treffend en de foto's veelzeggend.

NOC, doe's normaal!

Hilbert van der Duim had zijn vogelpoepje. Epke Zonderland zijn teennagel.

Want zonder die teennagel had hij de Yamawaki perfect uitgevoerd en was Epke wereldkampioen geworden. Nu werd hij `slechts´ vijfde en mag hij van het NOC niet naar de Olympische Spelen.

Dankzij het NOC wordt (de) Nederland(er) een medaille door de neus geboord.

Echt, ik kan er met mijn verstand niet bij. Dit maakt me furieus.

Sporters uit Verweggiestan doen wel mee.

Zwemmers die aantikken als Kromowidjojo al aan het afdouchen is. Lopers die finishen als Powell al op het podium staat. Renners die over de streep komen als de tijdklok al is ingepakt.

Je wordt vijfde op een WK en je bent niet goed genoeg voor de Olympische Spelen.

En de rest dan?

Epke, vlucht (zoals Bart Veldkamp) naar België of een ander land dat wel blij met je is.

Nederland verdient je niet.

Of Friesland moet als de donder onafhankelijk worden.

ZE ZIJN NIET HELEMAAL LEKKER, DIE NOC´ERS!!!!!!!!!!!!

Uit de ringen direct op hun achterhoofd gevallen.

********

Free Rotterdam

Zie hoe vredig en rustig ons Beursplein erbij ligt.

In 010 worden op deze zonnige zaterdag boodschappen gedaan door hardwerkende Rotterdammers. Terloops weten ze ook nog een terrasje te pakken.

Zeker, ze zullen het ook hebben over "hoe heeft het kunnen gebeuren?" Maar daarna lopen ze even vrolijk naar het reisbureau om een super goedkope vakantie te boeken naar Kos. Of Kreta.

Want Rotterdammers hebben zakenbloed en pikken de krenten uit de (inmiddels er waterig geworden) pap.

Occupy Amsterdam: ik vind het prima.

Wij leven in een democratie. Er mag volop gedemonstreerd worden.

Het doet me een beetje aan de zestiger jaren denken. Provo's, krakers, kabouters. Ook wel links tuig genoemd.

Nu lees ik heel andere benamingen in columns, op blogs en in de social media (zoals twitter): antisemieten, Jodenhaat, PVV-haat, islamlikken.......................

De toon wordt steeds hatelijker en de sfeer grimmiger.

Ik krijg het gevoel dat we elkaar niet meer kunnen uitstaan. We botsen continu en dat is niet zo verwonderlijk als je in de adem van je buurman leeft.

Maar het is wel zorgwekkend en fout.

******************

A room with a view

Harry Nilsson - 1941

Well in 1941 a happy father had a son
And by 1944 the father walked right out the door
And in `45 the mom and son were still alive
But who could tell in `46 if the two were to survive
--
Well the years were passing quickly
But not fast enough for him
So he close his eyes through `55
And he opened them up again
When he looked around he saw a clown
And the clown seemed very gay
And he set that night to join that circus clown and run away
---
Well he followed every railroad track
An every highway sign
And he had a girl in each new town
And the towns he left behind
And the open road
Was the only road he knew
But the color of his dreams
Slowly turning into blue
--
Then he met a girl the kind of girl
He wanted all his life
She was soft and kind and good to him
So he took her for a wife
And they got a house not far from town
And in a little while
The girl had seen the doctor
And she came home with a smile
---
Now in 1961 a happy father had a son
And by 1964 the father walked right out the door
And in `65 the mom and son were still around
But what will happen to the boy
When the circus comes to town
******************************************

Gemist?

*********************
Deze week zag ik twee documentaires over twee eigenzinnige talenten.

Met zware oogleden keek ik gisteren vanuit een koortsig bed naar PROFIEL.
Het ging over de carabetier Hans Teeuwen, die dit jaar duizenden "fans" op Frans Bauer-achtige wijze heeft getrakteerd.
Als je niet naar Hans Teeuwen bent geweest, dan hoor je er niet bij. Kritiekloos MOET je hem geweldig vinden. Dat lijkt mij trouwens voor de man zelf tamelijk beangstigend.
Hij stopte na de moord op Theo van Gogh en heeft dat in Nederland zeven jaar volgehouden.
Ik heb hem meermalen horen zeggen dat hij alleen het theater inging als hij geld wilde verdienen. Veel geld.
Wel, dat is gelukt.

Eerder deze week keek ik naar Het uur van de wolf.
Harry Nilsson?
De naam zei me niets moet ik u vol schaamte bekennen.
Totdat ik de muziek hoorde. Die geniale muziek.
Wat een buitengewoon goede documentaire over een fenomeen die zich (volgens mij) heeft laten meesleuren door verkeerde "vrienden."

Documentaire over één van de meest getalenteerde en veelzijdige singer-songwriters in de geschiedenis van de popmuziek. Hij wordt gezien als de Amerikaanse en vijfde Beatle en rekende John Lennon, Paul McCartney, Randy Newman, Brian Wilson (Beach Boys) en vele andere popfenomenen tot zijn trouwste aanhangers. Omdat hij weigerde live op te treden is zijn naam weinig bekend geworden. Maar wie in Het uur van de wolf zijn muziek hoort, zal zijn stem en liedjes direct herkennen.

"Does it ring a bell" als ik zeg:
Coconut in de film Reservoir Dogs.
Everybody`s talking in de film Midnight Cowboy.

"Wat triest," dacht ik na het zien van beide documentaires.
*******************************************************************************

gevELd

Moois van het RO Theater

Met ondere andere drie versies van "De dood van een handelreiziger."
**************************************************************************************

Onderhandelen

Griekenland is even gered. Er gaat weer acht miljard richting Athene.

Water naar de Griekse zee dragen als je het mij vraagt, want de Grieken hebben en krijgen hun zaakjes niet op orde – ondanks alle beloftes.

Als je geen geld meer hebt moet je bezuinigen. Maar dat willen de Grieken niet. Dus gaan ze staken.

Ondertussen onderhandelen andere landen zich te pletter om de Grieken te redden. Dat irriteert mij mateloos. Wij worden even makkelijk de ondergang ingetrokken.

“Achteraf praten,” zegt mijn man wanneer ik voor de zoveelste keer boos "zie je wel" roep.

Ik ben altijd een tegenstander van één Europa geweest. Daarom heb ik ooit (maar ik weet niet meer wanneer) SP gestemd.

Heb ik de financiële rampspoed aan zien komen of voorspeld?

Nee, dan zou ik hier nu niet zitten bloggen. Maar ik ben er van het begin af aan bang voor geweest dat wij zouden opdraaien voor zwakke broeders als Portugal en Griekenland.

Dat Ierland in hetzelfde rijtje als Griekenland zou komen te staan had ik niet verwacht. Dat was tot 2006 een sterk en duur land.

***

Ik belde een hotel om te vragen of er nog kamers beschikbaar waren. Want ondanks de crisis komen de stedelingen in de weekends nog graag naar Kerry, zo bleek op boekingdotkom.

Een vriendelijke stem vroeg naar mijn specifieke wensen.

"Can I call you back, Ellen?"

Na vijf minuten belde ze inderdaad terug. Het is toch belachelijk dat ik dat fantastisch vond?!

"Hello Ellen. It's Abigail..........."  Abigail = brengt vreugde.

De kamer die ik wilde was uitverkocht, maar Abigail was bereid mij een suite aan te bieden voor de prijs van een standaardkamer.

Hmm - ik deed iets wat ik normaliter alleen op de markt doe. Ik begon te onderhandelen.

Nou ja, ik zei dat ik gebonden was aan een budget (niets van gelogen) en deed voorzichtig een tegenbod. Het was even stil.

"Okay Ellen. I can give you the suite for that price." (per nacht €20,- korting).

Abigail bracht mij inderdaad vreugde.

Ramptoerisme?

Nee. Ik ga naar Ierland om te consumeren. Ik geef er geld uit.

Het is niet mijn schuld dat het land zich in deze ellendige situatie bevindt. Maar ik gun het ze niet.

Had ik al verteld over de tickets?

Misschien ook een goede tip voor hen die net als ik flexibel zijn of ver van tevoren boeken.

Ga naar de site van Aer Lingus en onderhandel even met jezelf. Oftewel: speel wat met de data.

Het kan gebeuren dat je vakjes €0,00 tegenkomt. Denk niet dat er dan niet gevlogen wordt.

Als je op die dag kunt/wilt vliegen maak je een klapper. Je betaalt alleen luchthavenbelasting.

Ierland is dus een goedkope (vakantie)bestemming.

Goedkope klasse - wat wil een mens nog meer.

De Ier is vriendelijk, welgemanierd en hulpvaardig. Kwaliteiten die in Nederland uitsterven.

"Bye, Ellen. Looking forward to meeting you next week."

Insgelijk.

******

Hebbedingetje

P. heeft een prachtige doos vol verfjes gekocht bij Lidl (€19,90).

Hij waagt zich voor het eerst aan acrylverf.

*****

Over Oscars en Kalfjes

*************************************************

Het Filmfestival.

Wellicht boter na de maaltijd, maar ik moet er toch iets over kwijt.

Een festival dat een beetje langs mij heen is gegaan. Flauw misschien – maar ik vind het zo nep.

Utrecht als een soort kabouter-Hollywood.

Er zijn altijd winnaars en ontevreden verliezers. Maar nu waren er ook ontevreden winnaars.

Bijvoorbeeld over de geldelijke waarde van de Publiekprijs.

Peter Paul Muller kwam zijn Kalf helemaal niet ophalen. Dat leidde weer tot boze en verontwaardigde reacties.

Matthijs van Heijningen noemde Carice van Houten, die inmiddels een stal kan bouwen voor haar kalveren, een beperkte actrice.

Over het dankwoord van Nasrdin Dchar is genoeg gezegd en geschreven. Een politiek statement maken is een fenomeen dat ook is overgewaaid uit de V.S. Denk maar even aan Michael Moore.

Ik wil graag geloven dat Nasrdin een prachtige hoofdrol heeft neergezet in Rabat en dat hij de terechte winnaar is.

Maar om daarna te roepen dat de multiculturele samenleving een succes is?

Zijn toespraak was trouwens ook een aardig stukje acteerwerk. Inclusief de gejatte kus van Hally Berry.

Ik kom nog even terug op dat ene zinnetje: “Ik ben een moslim en ik heb een fokking Gouden Kalf in mijn hand.”

Fokking?

Fokking. Ik kan het niet in mijn woordenboek vinden.

Fokking. Een woord dat ik te pas en te onpas hoor.

Fokking. Wanneer ik het typ, slaat de spellingcontrole op tilt.

Fokking. Weten de ouders van Nasrdin, die in de zaal zaten, wat dat betekent?

Fokking. Is dat een verbastering van fucking?

Zo ja, dan zei Dchar: “ik heb een neukend Gouden Kalf in mijn hand.”

Ik moest meteen aan Theo van Gogh denken. Een “geitenneuker” met een neukend Gouden Kalf in zijn hand.

Maken we even een denkbeeldig sprongetje naar Hollywood.

U weet misschien, net als ik, dat de Oscaruitreiking met een kleine vertraging de huiskamer binnenkomt? Zo kan er worden ingegrepen bij onbetamelijke uitlatingen of “onplezierige” voorvallen.

De kijker merkt daar weinig van.

Totdat……………….

Oscarwinnaar Dustin Hoffman betreedt het podium, neemt zijn trofee in ontvangst en pakt de microfoon. De camera zoemt in op de satanisch lachende Jack Nicholson wanneer Hoffman zijn laatste zin uitspreekt:
"I’m a Jew and I have a beep Oscar in my hand.”

*********************************************************

Buurland in geldnood

*********************************************
Het is niet te geloven, maar op 10 oktober 2008 (de eerste dag van de vakantie) schreef ik onder andere dit:

Gistermiddag vertrokken naar een gehucht - genaamd Groenendaal - vlak onder Brussel.
Ach, ach wat een arremoei. Dichtgespijkerde horecagelegenheden, leegstaande bedrijfspanden en een grauwsluier waar ik gedeprimeerd van werd. Ook ons hotelletje zag er op het internet gezelliger uit dan in werkelijkheid. 
Maar we hebben goed geslapen.
Vanmorgen bij het afrekenen vertelde madame dat de creditcardmachine het niet deed. Ze nam de gegevens van de kaart over.

"De kredietcrisis," grapte ik in de auto.

Maar die grap zou mij na een uur bezuren. Bij vijf achtereenvolgende tankstations werd onze creditcard geweigerd. Ook de Europas was onbruikbaar.

Uiteindelijk betaalde P. - die niets aan het toeval had overgelaten en voor genoeg contanten had gezorgd - vanuit de portemonnee. Maar lekker zat het ons helemaal niet. Dit was allesbehalve toeval.
In België worden Nederlandse kaarten (op het ogenblik) dus blijkbaar niet geaccepteerd.
Ik belde onderweg de Cardservice van ABNAmro. Er was niets aan de hand met onze kaarten en aan de limiet zaten we nog lang niet. Dat wist ik bij voorbaat al.

Toen ik voorlegde dat het misschien met de huidige financiële toestand te maken had, kreeg ik een ergerlijk lacherig antwoord: "nou, dat zal toch wel niet?" Zo'n lulletje van een callcenter.
In het eerste Franse dorp - genaamd Rocroi - konden we godzijdank beiden pinnen.
hele blog
Het was de dag waarop ABNAmro staatsbank werd, een deel van Fortis incluis.

Nu (op de kop af drie jaar later) dat gedonder met Dexia aan de gang is moest ik meteen aan die bizarre dag denken. Toen wij, nee-ik bedoel onze bankpasjes, nergens kredietwaardig bleken.

Rare Belgen.
***************

Globetrotters

***************************
Wij zijn binnen Nederland zeven keer verhuisd. Rotterdam - Heerhugowaard - Zierikzee - Oud Beijerland - Kapelle -Tytsjerk - Rotterdam (2x).
Iedere verhuizing was leuk. Mijn echtgenoot had het met mij getroffen: ik pakte even makkelijk de dozen in als uit.

Verhuizen werkte in ons geval verslavend.
Na vier jaar begon het weer te kriebelen. Ik moest weer weg. Naar de volgende stek. Nieuwe omgeving, nieuwe mensen, nieuw avontuur.
Wij hadden het niet voor het zeggen waar we naartoe gingen.
De bank was de baas. Maar de baas was coulant. Terecht, want mijn echtgenoot volgde de orders braaf op.

Voorwaarde was dat we binnen de gemeente waar P. werkte gingen wonen.
In het begin hebben we ons daar braaf aan gehouden. Maar in Goes werd het moeilijk en konden we een fantastisch huis kopen in het leuke Kapelle (Annie M.G en J.P). De baas gaf groen licht.

Ook Leeuwarden was een problematisch geval. Vanwege P's functie kregen we wat meer bewegingsvrijheid. Echter, Tytsjerk was the biggest mistake ever.

We hebben geluk gehad.
Ons (vakantie)appartement in Florida was in 2004 binnen een week verkocht, met winst. Het had meer kunnen zijn, volgens vrienden aldaar. Maar wij waren meer dan tevreden. Een half jaar later begon de economische malaise.

We wonen nu al bijna vijf jaar in dit tijdelijke huurappartement, waar tot voor kort een verhuisdoos in de gang stond - ten teken dat het tijdelijk was. Dat huren geeft ons de vrijheid te gaan wanneer we willen en dat is een heerlijk gevoel.

Wij reizen graag.
Overal waar wij komen vestigen wij ons denkbeeldig. "Escape to a country." 


Vanmorgen zat P. op internet te zoeken naar een huisje in Ierland - een land in grote problemen.
Wij waren zes jaar geleden in Ierland en raakten op slag verliefd. Dun bevolkt, dus veel ruimte - vriendelijke mensen - en die weergaloos mooie natuur.

In 2006 was Ierland nog rijk, waren er opvallend veel Poolse werknemers en was de huizenmarkt op zijn top. ( Tussen 1992 en 2006 gingen de huizenprijzen met meer dan 300 procent omhoog.)
De afgelopen jaren zagen huizenbezitters de waarde van hun woning met meer dan 38 procent omlaag gaan. De vooruitzichten blijven somber (daling naar 80 procent), zo lees ik in dit artikel van de Irish Times.

Tijd dus om zelf eens de stand van zaken op te nemen.
100.000 jonge hoogopgeleide Ieren verlaten het land. Twee oude, rustzoekende Hollanders komen binnen.

De views trotseren welke crisis dan ook. Die zijn onbetaalbaar.

****

Geen commentaar

"10 years ago we had Steve Jobs, Bob


 Hope and Johnny Cash - Now we have no 


Jobs, no Hope and no Cash."

Zeeuwse dieren

KOM!

GA!

Trammen

********************
Wanneer je middenin de stad woont verplaats je je te voet, per fiets of met het openbaar vervoer.
De buien radar voorspelt weinig goeds, dus ik besluit de tram te nemen.

De heenreis.
Ik ga naar Hillegersberg. Met tram 4.
Maar, om bij tram 4 te komen ga ik eerst met tram 21 naar het Weena.
Daar stap ik over.

Tram 4 is onvoorstelbaar smerig. Zo erg dat ik meteen naar een douche verlang.
Tram 4 gaat over de Straatweg naar de Bergse Dorpsstraat, waar ik wil uitstappen.

Althans................
Ineens maak hij een flauwe bocht. "Dit gaat fout," denk ik.
Ik zit in een bijna lege tram. Dus schiet ik de controleur aan.
"Mevrouw, u had  moeten overstappen op bus 95. Bij station Noord."
Station Noord. Ik denk meteen aan Monopoly.
Geen man overboord. Ik stap uit en loop een stukje terug.

In de verte zie ik bus 95 aankomen, die me voor het huis van vriendin M. afzet.
M. vertelt dat deze ellende tot half oktober duurt. "Ze zijn met de tramrails bezig."
*********
De terugreis.
Met bus 95 reis ik tot het punt waar ik op de heenweg ben ingestapt.
Maar er is helemaal geen tramhalte.

Dan maar lopen naar station Noord.
Nee, niet van Monopoly. Of misschien ook wel.

Anyhow - dit keer zit ik in een schone tram, met plastic stoelen.
Ik stap uit op het chaotische Weena en twijfel of ik niet zal lopen naar huis.

Op dat moment komt tram 25 eraan en steek ik snel over naar de andere halte.
OMG - ik zit in de tram naar Schiebroek.

Eerstvolgende halte stap ik uit, steek over naar de andere halte en neem weer tram 25 naar het Weena.
Daar stap ik uit en zie acht trams van alle kanten op mij afkomen.

Ik besluit te gaan lopen en beland in een Oranje meute.

Vanavond gaan we naar het concert. Lopend.
Ik val vast in slaap.
**************************