Drie in de pan

Vrijdag - visdag.

Het is geen scholtijd.

Maar schar, mits kersvers, is een lekker en goedkoop alternatief.

**********

Fun

Non ValEUR(O)

Ja, ik was tegen de euro.

Nee ik had/heb geen voorziene blik.

Ja, ik vreesde en voorspelde dat we onuitputtelijk zouden moeten dokken voor Zuid-Europa: het failliet van de ander bekopen met je eigen bankroet.

Vervolgens moeten wij aankloppen bij rijke landen als China en Brazilië.

En zo zakken we steeds verder weg.

Men heeft het over een Eurozone.

Ergens in een bureau ligt nog een zakje met Italiaanse Lires.

Nu roept iedereen nog dat het zover niet zal komen.

Vier jaar geleden hoorde ik dat ook over de financiële crisis.

Inmiddels zitten we in een tweede recessie.

Ik ben heel erg voor de Deuro, de Beuro, de Neuro, de Feuro en de Leuro. 

Echtgenoot, voormalig bankier, kwalificeert het treffend:

De ZEURO

*****

NOvember

De vogels zijn besluiteloos. Vertrekken of blijven.

Mensen doen sinterklaasinkopen en nuttigen iets op een terrasje - achter de kerstbomen.

Muggen proberen binnen te komen. Ik heb ze de hele zomer niet gezien.

De winterbanden zijn niet gewend aan warm asfalt.

Over een maand begint de winteruitverkoop. Heeft u al iets winterigs aan gehad?

De doktersassistente vertelde mij vanmorgen dat het al weken belachelijk rustig is.

"Koud hè?"

Nee.

"Warm hè!"

Bizar.

Is dit de spreekwoordelijke stilte voor de storm?

************

Horror

********************
Categorie gruwelijk nieuws:

Fatale longkanker na longtransplantatie
GRONINGEN - Een 27-jarige vrouw uit Groningen is afgelopen week in het Universitair Medisch Centrum Groningen (UMCG) overleden aan longkanker nadat ze eerder een longtransplantatie had ondergaan. Dat stelde een woordvoerster van het ziekenhuis donderdag.
De patiënte onderging de transplantatie omdat ze leed aan taaislijmziekte. De kanker is mogelijk het gevolg van medicatie die afstoting van de longen moet voorkomen. Hierdoor vermindert de afweer en neemt het risico op kanker toe, aldus het UMCG.

Hoewel organen die ter beschikking worden gesteld nauwkeurig worden onderzocht, kan nooit helemaal worden uitgesloten dat er een microscopisch kleine tumor in zit, bevestigt het ziekenhuis. De woordvoerster wil niet kwijt wanneer de vrouw de transplantatie onderging en hoeveel later ze kanker kreeg.
bron
********

Ongerust

**********************
"El! Kijk eens op mijn rug. Op mijn ruggengraat - vlak boven mijn stuitje. Een rare plek."
P. komt in paniek uit de douche.
Ik kijk.
'Inderdaad. Een verdikking - bruin gekleurd. Vreemd.'

"Verdomme. Waarom raak ik nou toch bij ieder krasje of bultje in paniek. Ik ben zo onzeker. Zo paranoïde."
Ik kan alleen maar instemmend knikken.
P. heeft mij als hypochonder (met een ernstige ziekte) ingehaald.

De volgende dag moet ik naar de orthopeed.
Ik verga van de pijn in mijn geopereerde arm. Slapeloze nachten. Het baart me zeker zorgen.

Aan de balie verschijnt een ouder (tweede helft 60) echtpaar.
Ze zijn net gezien. De vrouw moet geopereerd worden.
Ik weet niet waaraan en volgens mij weet ze dat zelf ook niet.

"Bent u het laatste half jaar nog opgenomen geweest in het Maasstad Ziekenhuis?"
Die vraag wordt nog steeds gesteld.
Man en vrouw kijken elkaar vragend aan. Hun eerste reactie is nee.
'Zes maanden? Effe denken.'
Hij denkt. Zij kijkt hoe hij denkt.
'Ja, inderdaad. Toch wel. Goh, ja.'

"Op welke afdeling heeft u toen gelegen?
'Daar vraagt u me wat. Hahaha, ik weet 't niet meer.'

"Weet u de naam van de arts misschien?"
'Nee, dat ook dat weet ik niet.'
De man kijkt naar zijn vrouw, maar die geeft niet thuis.

"U weet niet wie u behandeld heeft?"
'Nee, geen idee.'

"Weet u nog waarom u bent opgenomen?"
'Hoe bedoelt u?'
"Nou..............., bent u misschien geopereerd?"
'Geopereerd?'
Hij kijkt zijn vrouw weer vragend aan. 'Ben ik geopereerd?'
Ze haalt haar schouders op.

"Weet u niet meer wat u mankeerde," is de laatste poging van de geduldige assistente.
'Nee, geen idee. Echt geen idee. Hahaha.'

EPD EPD EPD galmt het in mijn hoofd. Maar dat gaat definitief niet door. Helaas!

Wat mij het meest verbaast is de laconieke houding van deze mensen. Ze maken zich totaal geen zorgen. Dat ze de vragen niet kunnen beantwoorden lijkt ze totaal niet te deren.

Vrolijk kwebbelend - "effe Zuidpleintje doen?" - verlaten ze de poli orthopedie.

Het klinkt misschien vreemd, maar als ik moet kiezen tussen hypochondria en totale naïviteit - dan kies ik voor het eerste.
********************************************************************************

Prikje gehaald

Uitschrijven

***********************************
Bestellen, reserveren en kopen per internet heeft één groot nadeel: je wordt overladen met nieuwsbrieven.

Ik neig het spam te noemen aangezien ik nergens om die mail gevraagd heb. Sterker nog: ik vink altijd aan dat ik, afgezien van mijn order, niets wil ontvangen van Eurotunnel, Transavia, DiningCity, Foto Klein, autoverhuurders, hotels, restaurants, medicijnen, Kruidvat, Tele2...............................

Sommige linkmiegels maken uitschrijven zo ingewikkeld dat ik al snel opgeef. Hoogst irritant.

Heb ik me uiteindelijk uit de klauwen van bijvoorbeeld Transavia geworsteld, val ik er weer even makkelijk in na een nieuwe boeking.

Ongewenste mail.
Het blijft een hinderlijk fenomeen dat ik op de koop toe moet nemen.
**********************************************************************************

Snertweer.....

.......dus zuurkool.

****

Ouderliefde

****************************
Gisteren zagen wij deze bijzondere aflevering van DOKUMENT

De 28-jarige Franka is doof geboren. Ze heeft het syndroom van Usher waardoor ze ook blind dreigt te worden. Franka weigert aan de toekomst te denken, ze wil uitgaan, vriendschap, liefde en een baan.
*******
Schuif even door naar 01.07.02 en u zit aan tafel bij de "ouders."
Ouders??
Mijn mond viel open. Die van u waarschijnlijk ook.

"Het is erg genoeg dat je zo bent.."
"Wij hadden ook liever dat je normaal was."

Je bent doofstom. Je wordt blind. Je liefde blijft onbeantwoord. Bovendien ben je ongewenst.

Zelden heb ik een beter beeld van eenzaamheid gekregen.
*****************************************************************

Winterklaar

Dresscode

Dit verbaast mij toch.
De koningin en prinses Maxima - fully dressed MET hoed.

W.A. in een kaki broek en open overhemd zonder das.

Welke dresscode is dit? Tenue de Saba?
*********************************************************

Philips dagboek, het vervolg

Wat vooraf ging.

Zoals ik al verwachtte was het probleem met de televisie zo opgelost.

***

Er bevinden zich onzichtbare toetsen achter een zilverkleurig stripje in het lichtgevende zijpaneel.

"Hahahaha, u heeft het er waarschijnlijk afgepoetst," lacht de monteur.

'Nou, ik poets de televisie anders nooit.'

Ik toon hem de plumeau en de aankoopbon van mei 2011.

'Dat ik per ongeluk de aan/uit knop heb aangeraakt met het omdraaien van de televisie lijkt me aannemelijker.'

"Dan heeft het er nooit opgezeten."

'Inderdaad,' roepen echtgenoot en ik in koor.

(Wij hebben nooit geweten dat er aan de zijkant toetsen zitten. Misschien omdat dit een restant was van het failliete It's?)

Dan begint de monteur, sorry - buitendienstmedewerker, te telefoneren met collega's.

Iets over een nieuw frontje.

En weer hoor ik hem meerdere keren zeggen: "mevrouw heeft iets te vlijtig schoongemaakt."

Dat begint me behoorlijk te irriteren. Al zegt hij het niet - toch heeft het de connotatie van mevrouwtje.

Ook kan de man de connectie tussen Tele2 en de televisie niet herstellen.

"Kan ik niet. Mag ik niet."

Goed, maar maak dan dat je wegkomt, denk ik. Dan kunnen wij ons over de installatie bekommeren.

Maar nee, hij blijft pal voor de televisie staan met zijn hele hebben en houwen en voert eindeloze gesprekken met collega's - die over activiteiten buiten werktijd gaan.

Bij P. breekt het zweet uit.

Nu begint de monteur met zijn collega's over ons te praten: "ik ben hier niet welkom....."

De stemming wordt grimmig.

Het escaleert en ik verzoek hem dringend zijn spullen te pakken en weg te gaan.

Vervolgens zit ik een uur met de klantenservice van Tele2 aan de telefoon om de boel weer draaiende te krijgen.

Natuurlijk dien ik een klacht in bij Philips.

Ik geef te kennen geen nieuw frontje te willen. Niet alleen heb ik mijn buik vol van Philips. Ook vrees ik dat Tele2 weer van slag raakt.

Dezelfde avond word ik teruggebeld.

Het frontje is beschadigd, schijnt er op de bon te staan.

Eerst te hard gepoetst en nu ook nog beschadigd.

Ziet u een krasje??

Het smulmoment houd ik voor het laatst.

'Zo onhandig dat er geen handleiding bij dit toestel zit,' zeg ik tegen de monteur als hij ons de onzichtbare  aan/uit knop aanwijst.

"De gebruiksaanwijzing zit in een menuutje in de televisie geprogrammeerd," zegt hij parmantig.

'Ah - en hoe kom ik daarbij wanneer de televisie het niet doet?'

**********

Voor de tijd van het jaar

Voor de tijd van het jaar

Voorjaarsweer met herfsttinten.

*********

Gisteren beleefd.

Rotterdams Philharmonisch Orkest
dirigent Kirill Karabits
piano Simon Trpceski
Rachmaninoff Derde pianoconcert
***
Moesorgski Nacht op de kale berg (filmpje)
Moesorgski/Ravel Schilderijententoonstelling

Met zijn Schilderijententoonstelling schiep Moesorgski een van de indrukwekkendste stukken van de Russische Romantiek. Vooral in de orkestversie die Ravel ervan maakte zie je schilderijen in al hun kleurenpracht voor je. Als in een film trekken ze voorbij – mooier dan in een film zelfs, vindt dirigent Kirill Karabits: 'Muziek geeft je de ruimte voor je eigen verbeelding en die is meer waard dan wat dan ook.’

Een weergaloos concert.

Zo'n avond waarover je alleen in superlatieven kunt napraten.
***************************************************************************************

TV-TIP

Vanavond start de tweede reeks afleveringen van de prachtige, veel geprezen Britse serie Downton Abbey.

19.55 op NL2.

Daardoor mis ik wel de nieuwe Lewis op Canvas (20.40).

Gelukkig komt er altijd nog een Taggert achteraan.

*****

Philips dagboek

*************************************
Onze nieuwe (mei 2011) televisie doet het niet meer.
Ik vermoed een kleinigheid dat simpel is op te lossen, maar die service verleent Philips niet.

Woensdagmiddag:
"U wordt binnen 24 uur gebeld door de monteur voor een afspraak," zegt Rob de Belover van de klantenservice.

Donderdagmiddag:
'Er zijn 24 uur verstreken en ik ben nog niet gebeld.'
"Druk, druk, druk. Die 24 uur kan uitlopen naar 48 uur," zegt Jan de Etter.
'Waarom is mij dat gisteren niet gezegd?' Ik voel mijn bloeddruk stijgen.
"Tja, weet ik ook niet en daar kan ik ook niets aan doen."
Jan de Etter wekt een machteloze woede bij mij op.

Een uurtje later:
Ik vind dat ik het er niet bij mag laten zitten en bel weer.
'Mag ik Rob de Belover even spreken?'
"Die heeft pauze en zit niet op zijn plek. Waar gaat het over?"
Ik heb Willem Achterdocht aan de telefoon.

'Blablablabla.........................en ik zit nu thuis te wachten op een telefoontje. 24 uur is mij beloofd. Morgen ben ik niet bereikbaar. Vergaderingen, afspraken. Ik wil dus nu weten wanneer de monteur komt.'
Willem blijkt, na enig touwtrekken (hij heeft door dat ik niet loslaat), toe te willen geven.

"Ik vind dat u gelijk heeft en geef u daarom een nummer waar u direct hoort wanneer u gepland staat."
Ik krijg een referentienummer en een telefoonnummer in Limburg.
'Limburg?'
"Ja, en als zij het niet weten heb ik nog een nummer in Enschede."
Willem Achterdocht besluit te zeggen dat als het niet lukt ik hem terug moet bellen en hij er persoonlijk voor zal zorgen dat ik vandaag nog weet wanneer de monteur mijn televisie komt maken.
Mijn dank is groot.

Ik bel het nummer in Limburg en krijg Gé Zacht aan de telefoon.
Het referentienummer is bekend. Maar! "Aangezien u in Rotterdam woont moet u een nummer in Leiden bellen. Heeft u pen en papier bij de hand?"

Ik bel het nummer in Leiden.
"Vrijdag op zijn vroegst. U krijgt eerst een sms en daarna kunt u bellen hoe laat ze komen." Stefan Haast douwt zijn bericht er binnen een minuut door. Voor ik het weet hoor ik weer toet.
Ik hoop dat ik over 20 jaar nog zo assertief ben. Het is me in ieder geval duidelijk dat ik met mijn tijd mee moet gaan.

Donderdagavond:
SMS: "Volgens afspraak wordt u op op 04-11-2011 in de middag (12-17 uur) door een van ............"
Ook een ref. nr. xxxxxxxx en een telefoonnummer dat ik kan bellen voor de exacte tijd.

Vrijdag:
Ik bel dat nummer.
Buiten dienst.
Ik bel het nummer in Leiden. Wil Wel: "U wordt een half uur van tevoren gebeld. U staat als laatste gepland, dus het kan eind van de middag worden."
'Prima, dan weet ik dat.'
Om één uur belt de monteur. Sorry, ik moet buitendienstmedewerker zeggen.

Wordt zeker vervolgd!!
*****************************************

Down memorylane

Vroon is weg.

Failliet.

Vroon?

Ja, Vroon. Banketbakker op de Walenburgerweg en de Lusthofstraat.

Mijn vader was een ongelooflijke snoeper.

Bepaald geen man van onsjes. Hij kocht wekelijks kilo's chocolade.

Bij Verkade op de Oudedijk.

Wij kregen in het weekend lekkers van Koppenol. Op verjaardagen kwam Nienhuis de bestelling brengen.

Twee grote taartdozen vol gebakjes.

Gesorteerd heette dat.

En roomboterkoekjes. Voor de tweede koffieronde.

"Ook gesorteerd," hoorde ik mijn moeder door de telefoon zeggen.

Van mijn schoonmoeder ("die weet hoe het hoort") leerde ik dat het taartjes zijn.

Anyhow, bij ons thuis was er volop eten en drinken.

Volgens jaloerse vrienden "een beetje overdreven veel."

Toen mijn ouders Kralingen verlieten en in de polder gingen wonen deed mijn vader de zoete boodschappen bij Vroon.

Mijn moeder liet ook de sinterklaas -en kerstinkopen aan hem over. 

En nu is Vroon er niet meer.

Weer een tastbaar stukje jeugdsentiment weg. Een bakker uit Berkel heeft zijn intrek in het muffig ruikende pand genomen.

Eerder deze week hoorde ik dat een oud-buur(t)jongen is overleden - 58 jaar oud.

Ook dan gaan mijn herinneringen vijftig jaar terug. 

Toen we knikkerden in de stoeprand.

Toen ik bij papa voorin de Peugeot 404 wilde zitten. Want in het dashboardkastje lagen bonbons.

Sweet memories

***

Burendienst

**********************************
Gerda.

Ze woonde op de 30^ste.

In de Rotterdamse “highrise,” waar alleen maar yuppen woonden, was iedereen anoniem.

Het bleef bij een beleefd “goedendag” in de lift. Meer kon er niet vanaf.

Gerda probeerde het wel, maar kon niet op tegen mobiele telefoons en iPods.

Wanneer de schoonmaker van het complex de gang van de 30^ste kwam stofzuigen, vroeg Gerda hem altijd binnen voor een kop koffie.

Ze had een nieuwe buurman. 
Hij had aangebeld. Gerda had hem binnen gevraagd.

Hij had geen tijd. “Ik heet Jan,” had hij gezegd. 
Ze had een buitenlands accent waargenomen, maar kon het niet thuisbrengen. Hij had haar een bos bloemen in de handen gedrukt.

Gerda was zo overdonderd geweest dat ze niet goed had gehoord wat hij in de haast tegen haar had gezegd. “Helpen……boodschappen…….post.”

Jan. Verder niets. Nergens een naambordje.

Dus was het "Jan van 301."

Ze stonden wel eens samen in de lift. Met nog iemand.

“Dag buuf,” zei hij dan en mompelde iets onverstaanbaars tegen zijn metgezel. Die knikte, vilein lachend naar Gerda.

Maandenlang vernam Gerda niets van haar buurman. Ze twijfelde of hij er nog wel woonde.

Tot op een middag de bel ging. In haar videofoon zag ze een man in een overall staan.

“Wie is daar?”

‘Bezorgservice. Ik heb een pakje voor 301,’ antwoordde de man. ‘Maar de bewoner is niet thuis. Wilt u het voor uw buurman aannemen?’

“Ja natuurlijk. Komt u maar naar boven.”

De pakketjesbezorger nam de lift naar de 30^ste en liet Gerda tekenen voor ontvangst. Bij gebrek aan een handtekening schreef ze keurig haar naam.

Het pakje legde ze op het gangtafeltje onder de spiegel. Toen pakte ze een stukje papier en

schreef daar “er ligt een pakje voor je bij 302” op. Met een plakbandje hing ze haar boodschap op de deur van Jan.

Josien stond in de lift. Met drie mannen. Vanwege een onbehaaglijk gevoel drukte ze lukraak op 7 terwijl ze naar 14 moest.

Eén van de mannen drukte op 30.

Tien dagen later werd, dankzij de schoonmaker die zijn koffie miste, het levenloze lichaam van Gerda gevonden.

Onlangs werd mij een pakketje aangeboden. Voor iemand die helemaal niet op onze verdieping woont. De besteller drong tot vervelends toe aan. Het was duidelijk dat hij er vanaf wilde.

“Ja, maar misschien is het wel een heel belangrijk pakje,” zei hij.

Even had ik een visioen: Gerda

Ik weigerde het pakketje.
*****************************************

FUN

HemelRIJK

Rijk de Gooyer is op 85-jarige leeftijd overleden.
Daar heeft hij de sterfdag van zijn vriend Theo voor uigekozen.

Ik zou "daarboven" wel eens een kijkje willen nemen.
****************************************************************

Somewhere Tonight

Het is de derde en laatste remake.
Na "Interview" en "Blind Date" beleeft vanavond de Amerikaanse versie van "06" haar Nederlandse première.

Een mooie manier van herdenken.

Evenals de "Avond van de Polemiek," wat een jaarlijks terugkerend evenement moet worden.
Natuurlijk op 2 november.
*********************************

7 jaar zonder Theo

Televisiegeschiedenis.

Op 9 september (twee dagen voor 9/11) vond dit boeiende gesprek tussen twee gigantische persoonlijkheden plaats.

Het is een ode aan hen beiden.

Maar vandaag denk ik aan Theo van Gogh. En vooral aan zijn ouders



door Elly de Waard

*****



Fun

WTW

Het is tien over half een.

"Ik kom voor de WTW."

WTW??

WTF is WTW?

Stapje terug in de tijd:

Zie de foto en u begrijpt dat wij een probleem hebben.

Dit soort plekken tref je her en der in ons appartement aan. Ik dacht in eerste instantie dat het aan de ontluchting lag. Dat die kokers hun werk niet meer doen en dat dit roetvlekken zijn.

Lang leve de gezondheid.

Maar onze schilder dacht aan vocht.

Tijd om het vastgoedmanagement in te schakelen. 

Eerst kwam er een deskundige met een blocnote en een camera. Maar die krabde achter zijn oren.

"U hoort nog van ons."

Niet dus.

Totdat er vorige week iemand belde. Iets over schoonmaken en nieuwe filters.

Er werd een afspraak gemaakt voor.....vandaag - 13 uur.

Toch roet?

Maar waarom zegt het vastgoedmanagement daar niets over?

Vanmorgen werd ik op mijn mobiel gebeld - om half elf.

"Er staat een monteur voor de deur, maar er wordt niet opengedaan."

'Nee. Klopt. Ik sta bij de kassa van Albert Heijn. Is het al één uur?'

Tien over half een.

"Ik kom voor de WTW."

P. haalt zijn schouders op. 'U komt het ontluchtingskanaal schoonmaken?'

De man vraagt of hij onze stofzuiger mag gebruiken. De zijne is in de reparatie.

Raar verhaal. Maar goed.

'Waarom wordt dit uitgerekend bij ons gedaan,' vraag ik.

Hij zegt dat hij het niet weet.

'Vervangt u nu ook de filters?'

"Die heb ik niet bij me."

'Maar op de opdrachtbon staat dat die vervangen zullen worden.'

"Dan zal ik daar melding van maken."

'Was misschien handig geweest als u zelf de opdrachtbon goed had gelezen. Nu moet er weer een nieuwe afspraak worden gemaakt.'

Hij mompelt wat en maakt zijn klus af.

Na een uur spreek in hem weer via de videofoon.

"Is het goed als ik straks terugkom met de nieuwe filters?" Het klinkt als een schuldbekentenis.

Of hiermee het probleem van de zwarte plekken is opgelost blijft vooralsnog een vraag.

Maar ik zit met een nieuw probleem. Een kapotte televisie (van mei 2011).

Volgende week waarschijnlijk een blogje over een Philips monteur.

En dan zijn er mensen die vragen hoe ik aan zo veel stof tot schrijven kom.

*********

Occupy 010

Ze zijn er weer. Nu met een echte tent.

Het is ook heerlijk kampeerweer.

*****

Dierenleed

De inhoud van mijn maag schoot naar mijn keel toen ik dit zag.

Twee "flinke" kerels laten hun hondje uit.

Een hond zal altijd het baasje volgen, ook al moet hij/zij zich daar dood voor rennen.

Ooit van een vergroot hart gehoord? Dat is wat honden overkomt wier baasjes te lui zijn om met ze te wandelen.

Ja mensen, mijn boosheid is ook gericht op de fietsende uitlaters.

Ik vind het walgelijk en een vorm van dierenmishandeling.

Sommige hondenbezitters nemen het woord hondenleven wel heel letterlijk.

*********

Jong en oud

Woody van Amen en Evelien de Jong.

Tot 4 december is deze grote expositie te zien in de WTC Art Gallery.

Vrijdag t/m zondag van 12.30 uur 17.30 uur.

*********

Halloween

Halloween.

Ga toch weg met die onzin.

Halloween is geen Nederlands evenement. Net als Valentines Day.

De Kerstman is populairder dan onze eigen Sinterklaas.

Kopieergedrag.

Bel morgen dus niet bij mij aan!!

Je krijgt niets. Sterker nog: ik trek dat monstermasker van je hoofd.

Ieder land kent zijn tradities. Daar hoort Halloween niet bij!!

We gaan toch ook niet aan de Thanksgiving Turkey??

11 november: Sint(e) Maarten.

Bestaat dat nog?

*******

Benzine

Bantry, Ierland 149,9

A29: 165,9

Nieuwerkerk - Zeeland: 159,9

De klok

Niet vergeten: voor 't slapen gaan de klok een uurtje terugzetten.

Die lange avonden hebben ook wel iets.

****

Krachtarmoede

*****************************************
Dat slaat op het CDA.
Waar is die machtige, onoverwinlijke partij van weleer? De partij die de kleur van vele kabinetten bepaalde. Werd het christelijk rood of christelijk liberaal.

Er is niets maar dan ook niets meer van over.
Vandaag was er weer een congres. Weer ging het over Wilders. Dit maal indirect.

Ik dacht dat er over het lot van Mauro beslist zou worden. Dat er twee dissidenten roet in de Leers maaltijd zouden gooien.
Nu hoor ik dat de uitkomst als volgt klinkt: er moet humaner met minderjarige asielzoekers worden omgegaan.
Krachtarmoede!

Stel mij alsjeblieft niet de vraag of Mauro mag blijven. Dan krijg ik meteen alle voorstanders op mijn nek en word ik voor inhumaan uitgemaakt.

Maar er zijn regels, wetten, bepalingen, afspraken. En in de zaak Mauro zijn die er al sinds Hirsch Ballin.
Ja, ik vind het vreselijk zielig en verdrietig voor die jongen. Maar hoeveel Mauro's zijn er?

Er zullen ongetwijfeld hiaten zitten in procedures. De jongen wordt op een afschuwelijke wijze de dupe van onduidelijkheden.
Aan de andere kant vind ik het meeslepen naar de Tweede Kamer, waar over hem gesproken wordt als een stuk slachtvee, ook niet erg kies.
En gisteren weer bij P&W, waar dezelfde vragen over&over gesteld worden. Heeft dat toegevoegde waarde?

De volksvertegenwoordiging heeft het laatste woord. Zo werkt dat in een democratie.
Om met de Rijdende Rechter te spreken: "en daar zult u 't mee moeten doen."
***************************************************************************************

De Chinezen komen

"De Russen komen," riepen we in de jaren zestig.

Dat was letterlijk bedoeld. Na de inval in Hongarije wilden mijn ouders emigreren naar de VS.

Dat ging echter niet door.

Vandaag is queen of the road Chinees geworden.

Ze heeft veel pleegouders gehad. Amerikanen, (bijna Canadezen), Nederlanders/Russen.

Haar biologische ouders hopen dat ze niet helemaal vervreemd van haar moederland.

Voor het geval u het niet meer weet: Saab was ooit Zweeds.

Wen er maar aan!

China neemt (na de VS) Europa over.

Wordt China de crisisbezweerder?

Waarschijnlijk wel. Onder het mom van financiële hulp.

Chinezen zijn onderhandelaars. Ministers en vice-ministers gaan niet over een nacht ijs.

Dat zal bikkelvrouwtje Merkel zwaar vallen - maar Europa zal zwichten.

Mijn overburen zijn Chinezen.

Ze spreken nauwelijks Nederlands.

Dat hoeft ook niet.

Zij gaan mij Chinees leren.

We zijn aan het onderhandelen over het uurtarief.

******

Bar en blut

Wanneer wij de pub binnenkwamen zaten ze er al. Naast de open haard.

"Kijk dit is onze plaats." Zo keken ze. Van die mensen die 's morgens om 8 uur hun handdoeken op de stretchers bij het zwembad leggen.

Hij was een klein mannetje met een 1990 Specsavers-bril op zijn neus, die achter zijn eigen buik aanliep.

Haar kan ik beter typeren. Kent u Olive, van "On the buses" (eind jaren '60) nog? Nou, zo dus.

Hij dronk pinten Heineken. Voor haar moest hij twee keer naar de bar lopen voor een flesje witte wijn, een flesje tonic, een glas en een glas met ijsblokjes.

Als zij eenmaal haar drankje gemixed had ging hij buiten een sigaartje roken.

Erg spraakzaam waren ze niet.

Ik stelde me zo voor dat ze vroeg gegeten hadden. Begon om 6 uur voor ons het pre-dinner borreluur, voor hen waren het post-dinner drankjes.

De derde avond hoorde ik Olive tegen barboy zeggen dat ze de volgende ochtend om 9 uur met de boot van Dublin naar Liverpool moesten. Back home.

Het is minimaal vier uur rijden naar Dublin (gedeeltelijk tolweg) en je moet er minimaal een uur van tevoren zijn.

Tel uit je winst. Goedkoop reizen doe je op onmogelijke tijden, zo leert ook onze ervaring.

Enfin, binnen een half uur stond hun tafeltje vol lege glazen en flessen. De drank stimuleerde ogenschijnlijk het libido van Olive. Ze zocht lichamelijk contact bij haar ventje.

Tevergeefs. Die toverde weer een sigaar tevoorschijn.

Eerst begreep ik niet zo goed wat er aan de hand was, maar dat werd me duidelijk toen hij een stapeltje eurobiljetten tevoorschijn haalde voor een nieuwe ronde.

Ze zaten hun euro's op te drinken, zoals wij vroeger op de laatste vakantiedag de buitenlandse valuta probeerden op te maken aan Italiaanse souvenirs of Zwitserse chocolade.

Boerend legde hij zijn laatste vijftigje op de bar. Daarna zijn laatste twintigje.

En daar was Olive, die gierend van de lol haar tas boven de tafel leeg kieperde. 

Barboy kwam aangesneld en probeerde de glazen te redden. Voor hij het wist sloeg horny Olive haar kwabberige bovenarmen om zijn nek. Werd hij rood van schaamte of was het ademnood?

"You handsome thing," giechelde de dronken vrouw. "Let's dance."

Maar Specsaver kwam tussenbeide. "No more euro's. Time to go home."

En daar gingen ze. Stevig gearmd om elkaar in evenwicht te houden.

Blut.

Echt blut, naar later bleek.

Barboy bracht mijn Irish Coffee en kwam even bij ons zitten. Hij vroeg of wij ons niet aan de Liverpoolers gestoord hadden.

Ik zei dat ik me kostelijk had geamuseerd en P. beaamde dat.

Hij lachte en vertelde dat het echtpaar iedere avond cash had betaald.

Geen creditcard of pinpas?

Nee - die hadden ze niet, of in ieder geval niet bij zich. Alles cash.

Het was even stil aan ons tafeltje. We dachten alledrie hetzelfde.

Toen vroeg ik aan barboy: "It's quite a walk to Dublin. Isn't it?"

****

Eigen risico

eerder

P. wist van het eigen risico van bijna €1340,- maar besloot het (eigen) risico te nemen.

In de VS nemen we altijd het Gold pakket, waarin alle dekkingen zitten.

We moesten dus een beschadigde auto inleveren op het vliegveld.

De gefronste wenkbrauwen achter de balie beloofden weinig goeds.

De manager bekeek de schade en maakte foto's. We moesten op het ergste rekenen: "dag, €1340,-"

"Ze laten het waarschijnlijk niet eens maken," zei P.

Wellicht had hij gelijk, maar alle doemscenario's en verdachtmakingen richting autoverhuurbedrijf konden zijn eigen stomme fout niet verdoezelen.

We hadden geen gezellige laatste avond.

Ook gisteren was het een sombere dag. P. moest, met tegenzin - maar volgens afspraak, contact zoeken met de autoverhuurder om te horen wat the final verdict zou zijn.

Maar eerst belde ik een aantal dealers in Cork en Dublin om te horen wat een nieuwe bumper kost.

De schatting lag rond de €350,-. Trouwens, in Nederland viel de berekening, met €800,-, heel wat hoger uit. 

Met die informatie belde P. het verhuurbedrijf. Achteraf bleek dat een sterke troef. Op mijn onderzoeksdrift was niet gerekend.

Ze zouden terugbellen. De schade expert in Dublin moest bepalen hoe duur het ging worden.

Na een paar gemiste telefoontjes en moeilijke communicatie (hoewel altijd vriendelijk) kreeg P. vanmiddag Dublin aan de telefoon. Die €350,- was wel een erg lage schatting, maar de man refereerde er wel aan. De boodschap, "don't try to screw us," was dus wel aangekomen.

Verdict: €548,30

Onnodig - maar dat is achteraf praten. In ieder geval veel beter dan die beangstigde €1340,-

Wij hebben ons lesje geleerd. Laat het een waarschuwing voor iedereen zijn, die ooit een auto huurt (in Ierland).

In ons geval was het een muurtje.

Maar het kan evengoed een braamstruik zijn.

*********

Kort door de bocht

Cork

(klik op de foto om het album te openen)

Cork is not my kind of town.

De gevolgen van de recessie zijn duidelijk merkbaar.

Ik geef de voorkeur aan het Ierse landschap boven de architectuur.

***********************

Pre-Authorization

Ideaal: een hotel tegenover de vertrekhal.

We vliegen om 6.10 van Cork naar Amsterdam en laten ons om 4 uur wekken.

Bij de desk is niemand. Er zou een receptionist zijn: 24/7.

Dial 41 staat er op een bordje. Er gebeurt niets.

Dat doe ik tien keer.

Er gebeurt tien minuten niets.

Wij openen deuren en roepen luidkeels om hulp.

Er gebeurt niets.

Dan parkeert er een busje voor de ingang. Er stapt een man uit. De shuttle chauffeur?

Ik loop naar hem toe.

"There is nobody at the desk."

'I'm the one at the desk.'

"Why aren't you there. What if there's an emergency."

'Ah, well.'

P. doet er nog wat schepjes bovenop.

Maar de man vertrekt geen spier. Ook geen verontschuldiging.

Even naar gisteren:

We checken in. Ik geef mijn creditcard.

Nog voor ik het weet is er €150,- afgehaald. Dat noemen ze pre-authorization.

"The room is €69,-. What are you doing?"

Ze legt het uit, maar ik vind het helemaal niet fijn wanneer er met mijn creditcard gespeeld wordt.

'All hotels do that nowadays.'

"Well not the hotels we stayed in."

Ze houdt vol dat pre-authorization standaard is in alle hotels.

Ze liegt.

De verlaten desk - een uur geleden - is mij nu geheel duidelijk.

**********

Fun

Ring of Kerry

ALBUM

***

Het nieuws

**************************
Denk vooral niet dat het wereldnieuws hier aan ons voorbij gaat.
Toen we donderdag incheckten was het eerste wat de receptioniste zei: "Khadaffi is dead."

Natuurlijk was ik blij. Vooral voor die onderdrukte Libiërs. Voor hen die familieleden verloren door de gruwelijkheden die deze dictator op zijn geweten heeft. Blij ben ik ook voor hen die moesten vluchten.

Maar zoals ik begin dit jaar, na de val van Moebarak, al schreef : ik vrees (voor) de toekomst. Wat is het alternatief?

In één land (Afghanistan) hebben we tevergeefs geprobeerd de Taliban te verslaan. Zie waar we nu in verzeild zijn geraakt.

In Libië, Egypte en Tunesië helpen we de Taliban in het zadel. Het is allemaal zo ongelooflijk gecompliceerd. Zo tegenstrijdig. Ik geloof dat geen regering er meer raad mee weet.
Dat we het zullen bezuren weet ik wel zeker. Is het niet vandaag, dan wel overmorgen.

Pff, het Nederlandse nieuws kan me gestolen worden.

Televizierring of zoiets???
**********************************

Review hotel

Even een korte terugblik.

Stel - u besluit naar deze regio te gaan en u vraagt mijn advies.

Zou ik Glengarriff Park Hotel aanbevelen??

Ja........................................ en nee.

Dat is makkelijk gezegd nu we drie avonden bij overbuurman "Casey Hotel" hebben gegeten.

Niet alleen is het eten daar beter en zijn de drankjes goedkoper, ook heb ik vanavond - na het eten -  een kijkje mogen nemen in een van de kamers.

Die zien er perfect uit en zijn goedkoper (maar niet reusachtig). Kamers 9 en 11 zijn bij deze in mijn geheugen opgeslagen.

Terug naar het hotel waar we vijf dagen vertoefd hebben. De suite is zo groot als ons huisje in Zeeland.

Perfect - zeker bij slecht weer.

Het hotel is modern en clean. Zo clean dat wij het onpersoonlijk vinden.

Onderhandel met het hotel over het tarief! Het lukte mij er €20,- per dag af te krijgen.

Het Ierse ontbijt ((in het weekend tot 11 uur!) is ons heel goed bevallen.

 De warme maaltijden daarentegen vinden wij minder (lees eerdere blog).

Voedsel en drank zijn niet goedkoop.

Het personeel is vriendelijk en hulpvaardig. Er is voldoende gratis parkeergelegenheid en de ligging van het hotel is perfect. 

Wij hadden met een tekort aan warm water te kampen. P. kon vanmorgen niet eens scheren. Dat is armoedig.

Ik heb het gevoel dat ze aan alle kanten proberen te bezuinigen, maar volgens de recepie was er een probleem met de "plumbing."

Vijf dagen lang?

Stommiteit: een haarföhn inbouwen in een bureau (zodat die niet gejat kan worden), maar geen spiegel in de buurt hangen.

De bedden met veel kussens en dekbedden zijn perfect. De lift is comfortabel. Gratis Wifi is ook fijn.

Kortom: aan dit advies heeft u dus helemaal niets.

***************

For sale

Deze foto verwoordt voorbeeldig de situatie waarin Ierland zich bevindt.

**************

Dorpsgekken 2

************************************
Zondagochtend.
We zitten in de ontbijtzaal naast de familie des huizes.
Met "are you enjoying your holidays" worden we weer door Ann Marie begroet. Wij knikken en zij zegt "good - good."
De eigenaresse M. herkent me van de eerste dag. Ze begroet me hartelijk en vraagt of we het naar ons zin hebben.

Ze zit met twee dochters, een schoonzoon en drie kleindochtertjes gezellig te keuvelen en bestellen hun ontbijt bij Ann Marie.

"Are you enjoying your holidays," vraagt Ann Marie weer wanneer ze de koffie brengt.
'Yes, we're enjoying it very much. Thank you.' Wil ze graag dat M. hoort hoe beleefd ze met de gasten omgaat?

Ik denk aan de avond ervoor. Aan de ontmoeting met de twee roddeltantes.
Toen ik aan de ene Ena Sharples vroeg wat er dan zo bijzonder aan deze familie was gniffelde ze enigszins achterbaks "you will find that out yourself."
Ik had mijn schouders opgehaald en gezegd dat het dan wel niet wereldschokkend zou zijn. Maar mijn nieuwsgierigheid was wel gewekt.

En dus zitten wij langer dan normaal aan het ontbijt. Het plenst buiten toch,
Zondagmorgen ontbijt de familie blijkbaar met elkaar en wordt er volop bijgepraat. Ann Marie bedient de thuisgasten.

Vervolgens begint (o)ma M. uit de kinderbijbel voor te lezen. De rest van de familie kletst er gezellig doorheen, wat M. totaal niet schijnt te storen.
Ik geniet van het opgewekte stel.

"Even grapefruit en marmelade halen."
Wanneer ik terugkom zegt P.: "kijk eens naar hiernaast."

Ik kijk.
Daar zit Ann Marie, met blozende wangen. Aan het hoofd van de tafel. Ze eet pap. En daarna een dubbelgevouwen witte boterham.
Een van de meisjes kruipt op haar schoot.
Er gaat mij een lichtje op. Zou Ann Marie ook een dochter zijn?

"Are you enjoying your holidays," wil Ann Marie weer weten wanneer we aanstalten maken om eetzaal te verlaten.
'Very much so.'
"Good - good."

Ann Marie: is zij de goed behandelde Assepoester?
***************************************************************