Mysterie opgelost. Probleem (nog) niet.

We hadden gelukkig nog een nieuw stuk oude kaas in de koelbox in de schuur liggen.

Manlief had op internet gevonden dat muizen zich niet aan aluminiumfolie wagen.

Dus ging dat heerlijke stuk oude Beemster in de aluminiumfolie.

Maar vanmorgen bleek het toch anders te zitten.

Het moet een geweldig kaasdiner zijn geweest. 

Maar wij waren minder vrolijk.

Nu was duidelijk te zien hoe de muis de koelkast was binnengekomen: ↓via het gaatje van de vochtafvoer. Het spoor van kaaskruimels en snippers aluminiumfolie was duidelijk waarneembaar .

Meteen weer de receptie gebeld en de foto's gemaild.

Ze was sprakeloos en ik was enigszins boos omdat er gisteren geen actie was ondernomen (waar ik wel om gevraagd had), terwijl er wel personeel was.

Vandaag was er niemand om langs te komen.

Manlief reed meteen naar Praxis in Middelburg om muizenvallen te kopen, terwijl ik de ijskast ↑goed schoonmaakte. Het is nu helemaal goed te zien dat de muis zich een weg naar binnen heeft geknaagd.

Godzijdank hadden we de elektrische koelbox in de schuur staan, die ik naar binnen heb gehaald.

Tussendoor kwam een van de eigenaren met een valletje die hij in de ijskast zette.

Ook in de meterkast zit een gaatje waar ze doorheen kunnen komen.

Daar staat nu ook een val - uit voorzorg. En ook in de schuur.

De kast met droge producten zoals bloem, cornflakes, koek en dergelijke heb ik leeggehaald.

Meer kunnen we niet doen.

Afwachten.

Zojuist google er nog even op nageslagen:

"Nee, muizen eten geen aluminiumfolie, maar ze kunnen er wel doorheen knagen omdat het dun is; het is dus niet geschikt om voedsel in te bewaren, want ze eten er zo doorheen."

********

IJskast mysterie

CNN staat aan vanwege de Amerikaanse aanval op Venezuela.

Zo begint 2026 en het zal alleen maar verergeren.

Maar terug naar Courseulles.

Deze foto's maakte ik op 1 januari - de dag dat we ons hoofd weer helder probeerden te krijgen met een wandeling door het stadje.

 

↑Alles was dicht (ook op gewone zondagen) - maar de Fransen moeten hun baguette hebben en gingen daar gewillig voor in de rij staan. Kou of geen kou.

Terug op de kamer genoten we van het Nieuwjaarsconcert in Wenen.

Naar ik heb begrepen stopt de NPO met deze traditie.

Nog een reden om het land voor deze dagen te verlaten.

Wij hebben trouwens geen enkele knal gehoord. 

Wat een verrassing om voormalig RPhO - dirigent Yannick Nézet-Séguin op de bok te zien.

Wij hebben hem in de Doelen veel zien dirigeren. Een groot talent.

Groter dan Van Zweden. Dat durf ik gerust te zeggen. 

↑Ik genoot voor een laatste keer van de heerlijke fruits de mer.

Wat hebben we genoten van ons verblijf en de niet te overtreffen gastvrijheid!

Maar aan al het goede komt een einde. Helaas.

We waren ongeveer een uur onderweg toen we het onheil op ons af zagen komen.

Eerst natte sneeuw, gevolgd door droge sneeuw.

De Franse automobilisten pasten direct de snelheid aan.

We kwamen niet boven de 65 kilometer en ik vreesde dat deze slechte condities zouden aanhouden tot Zoutelande.

Immers, we hoorden alarmerende weerberichten vanuit Nederland.

Gelukkig bleek het een tijdelijke storing. Het heeft ons een half uur extra reistijd gekost.

We waren om 9.40 uur vertrokken en reden om 16 uur het park op.

Gisteravond bakte ik ei met tomaat.

Voor manlief deed ik er een paar plakken kaas over.

Het viel me op dat de kaas er raar uitzag. Aangezien het een vrij nieuw stuk was dacht ik dat het zo was afgesneden door de kaasboer.

Maar vanmorgen liet manlief duidelijk zien dat er iets geknaagd had aan de kaas.

Maar wat??

Ik ben meteen op onderzoek uitgegaan.

Er zijn nergens keutels te bekennen. Alles is schoon. 

↑Maar "het" heeft zich duidelijk door de ziplock zak een weg gebaand naar de kaas.

De receptie verzekerde mij dat er niets in de ijskast kan komen van buitenaf.

Ik begrijp er niets van.

Natuurlijk ben ik meteen alle keukenkastjes gaan nakijken, maar er is niets van muizen te ontdekken.

We moeten iets inhalen: oliebollen en appelflappen van de lokale bakker. Zo lekker hebben we ze nog nooit gegeten.

Opvallend.

Vroeger wensten we elkaar Gelukkig Nieuwjaar tot 6 januari.

Vandaag ben ik in vier winkels geweest. 

Iedereen keek verbaasd om toen ze vanuit de deuropening Gelukkig Nieuwjaar hoorden.

Dat was ik en ik had er lol in.

*****

Geen knallers, wel een domper

Een feestelijke jaarwisseling: iedereen was er klaar voor.

Ook op de eerste verdieping, die vaak wordt afgehuurd voor bijeenkomsten, zagen de tafels er feestelijk uit.

240 couverts.

Maar voordat het zover was draaide het personeel nog gewoon een lunch - waar zoals gewoonlijk goed gebruik van werd gemaakt.

Daarna moest de boel razendsnel worden omgebouwd. Alle krachten waren opgeroepen.

Ook de discjockey installeerde zich.  

Er waren twee dansvloeren.

Wij zaten op onze eigen plek. De beste plek, niet in de drukte - maar toch alles overziend.

Dit diner dansant zat in ons pakket.

Mensen die niet in het hotel logeerden betaalden €106,- p.p. Geen gekke prijs aangezien het wijnarrangement erbij inbegrepen was.

En zuinig waren ze niet. Zodra je glas leeg was werd het bijgevuld.

Ik heb vijf soorten geteld.

Te beginnen (om acht uur) met de champagnecocktail, waarvan we er ook twee kregen.

Maar toen waren we al gealarmeerd dat het weleens TE zou kunnen worden.

Met stomme verbazing zag ik andere gasten aan een stuk door de glazen leegdrinken en begerig jaknikken wanneer ze weer met de flessen langskwamen.

↑Opvallend: ondanks 240 gasten werden de flessen ter plekke ontkurkt. 

Het werd een traditioneel diner, waar wij erg van houden.

De porties waren voor ons aan de te grote kant, maar wederom zag ik om mij heen de mannen hun bord schoonvegen met stokbrood.

Délice antillais, als break tussen de voorgerechten en het hoofdgerecht, was alcoholisch.

Ze haalde voor mij speciaal de alcoholvrije versie.

En toen reed er een ambulance met zwaailichten het parkeerterrein op.

De muziek stopte onmiddelijk.

Een oudere man was onwel geworden in de wc. Er was geen paniek, maar ineens was de feestsfeer verdwenen.

Een zeer ongemakkelijke situatie.

De man werd naar de ambulance gebracht waar hij blijkbaar onderzocht werd.

Het duurde allemaal erg lang en ondertussen werd de eetzaal verlicht door de zwaailichten.

Uiteindelijk werd hij overgebracht naar het ziekenhuis, vergezeld door zijn vrouw.

Het was geen fijn schouwspel dat zich onder ons neus afspeelde.

De wc's  waren tijdelijk buiten gebruik om schoongemaakt te worden waardoor mensen naar de eerste verdieping moesten.

Ondertussen tikten de wijzers richting twaalf uur. 

We zaten nog aan het vlees toen de DJ begon af te tellen. Met volle mond wensten we elkaar een goed 2026.

Nadat de borden waren weggehaald kwamen er mensen op ons af.

Manlief werd fijngeknuffeld door een benevelde Fransoos wiens spiermassa die van manlief ver overtrof.

De muziek ging verder en er werd enthousiast gedanst. Ook de wc's waar ze de ramen wagenwijd hadden opengezet, werden vrijgegeven.

Om een uur hielden wij het voor gezien.

Niet heel veel later stopte de muziek.

Vanmorgen liet ik het ontbijt schieten. Het liefst was ik in mijn bed gebleven, maar frisse lucht happen vond ik toch aantrekkelijker.

Ongelooflijk, maar op de eerste etage stonden de tafels alweer klaar voor de lunch.

Gelukkig nieuwjaar beste volgers. Blijf veilig en gezond!

******

Stilletjes bedanken

Vandaag, op oudjaar, moest ik weer naar the American Cemetery (Omaha Beach).

Maar eerst even een kijkje nemen op onze camping in Port-en-Bessin. We kwamen er toch langs.

Dit is echt de rustigste periode van het jaar, dus bezocht ik eindelijk het (gratis) museum.

De security was streng.

Jas opendoen, zakken legen, rugzak op de band door de scan.

Een Fransoos voor me werd vanwege iets dat in zijn tas zat niet toegelaten.

En ik met mijn beste Amerikaanse accent wenste iedereen "Happy New Year." 

Het is een mooi museum.

↑Op deze foto is goed te zien hoe zwaar Caen, waar we eergisteren waren, getroffen is.

↑Een moeder verloor vier zonen op een ver continent. 

Ik zat alleen in het theater, waar een film werd vertoond.

Mooi gedaan. Kort en bondig: over drie bevrijders met totaal verschillende achtergronden, die hun leven opofferden voor onze vrijheid.

Niemand zag mijn tranen.

Tranen van ontroering, verdriet, boosheid en angst.

Security deed zijn ronde.

  

Het blijft indrukwekkend. Daarom wil ik er altijd weer naar terug.

*****