Posts tonen met het label Jacky. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Jacky. Alle posts tonen

23 januari, 2024

Hoezo dom?


Gisteren waren we bij Shurgard, waar al jaren "dat kunnen/mogen/willen we niet weggooien" spullen staan. Veel is het niet meer, want sinds we in Rotterdam wonen is er een volwassen inboedel geloosd.

Maar daar gaat dit blogje niet over.

We hadden Jacky even mee naar binnen genomen. Ze begon vrijwel direct opgewonden te piepen en onrustig naar de balie te lopen.
Ze zocht de medewerkers op en zette haar korte pootjes tegen het wandje aan.
Het gepiep werd afgewisseld door een dwangmatig geblaf - zo erg dat de medewerkers bezorgd een blik over de balie deden. 

Toen raakte ons hondje helemaal door dolle.
Ik wist ineens wat er aan de hand was.

De balie.

Jacky kreeg in de UK bij de National Trust, English Heritage, winkels, restaurants en campings een lekkertje.
Overal waar ze een balie zag wist ze......................er komt iets lekkers.
(zie filmpje)

Verbazingwekkend toch, welke associaties Jacky legt.
Ik vind dat slim en aandoenlijk tegelijk.
Gewoon lief.

16 oktober, 2022

Gastvrijheid


↑Tussen mijn afbeeldingen voor ik deze mooie avond foto, gemaakt in Cadzand.

We hebben er een maand gestaan. De plek was geweldig. Het weer was wisselvallig. Gastvrijheid was er niet.
Deze camping verdient dus geen herhaling. 

De caravan heeft ons een geweldige dienst bewezen. Die mag nu op stal voor een winterslaap.

We zijn 14 mei tot 13 oktober, met 2x2 weken tussenpozen, op pad geweest.
Normandië, Groot-Brittannië en uit in eigen land. De caravan past ons als een maatpak.


Ook Jacky moet weer afkicken. Ze zal de eindeloze wandelingen missen. Maar ook het rennen achter de bal over het strand. En het pootje baden. Wat te denken van het "we gaan op restaurant."
Dan is ze klaarwakker.

Aan het einde van zo'n dag past haar mandje precies tussen onze bedden legt ze haar koppie dankbaar naast mijn oor. Ik hoor haar dan heerlijk dromen.

Kijken wat 2023 ons gaat brengen. 


Minder blij zijn wij met de overlast die vogels in onze box geven.
↕Ze hebben het al eens schoongemaakt, maar daar verhelp je het probleem niet mee.


De caravan is leeggehaald. Onze auto fungeerde als verhuiswagen.
Al het linnengoed wilde ik eruit hebben. Het gaat toch muf ruiken.

Terwijl ik tas voor tas de wasmachine in werkte kwam er een vierpotige gast, genaamd Tommy, logeren.

Tommy is bijna twee jaar ouder dan Jacky. Wij hadden hem als jonge hond regelmatig te logeren.
Een goeierd. Een lieverd.
Tommy was de reden dat wij weer een hondje wilden.

Hij laat op alle mogelijke manieren blijken Jacky lief te vinden, maar die genegenheid is niet wederkerig.
Wanneer we bij Tommy thuis zijn gedraagt Jacky zich, maar ze neemt meteen bezit van Tommy's mand en speeltjes. 
Tommy vindt het prima, zolang hij maar geen snauw van de teckel krijgt.

Jacky houdt van mensen, niet van honden. Hoewel ik denk dat er ergens in haar hartje toch een soft spot is voor Tommy.

Enfin, de ontvangst afgelopen vrijdag was allesbehalve gastvrij - laat staan vriendelijk.
Blaffen, grommen, lelijke tanden, snauwen.... We moesten Tommy in bescherming nemen en ondertussen Jacky tot rust bedaren.

Na een uur of wat ben ik ze samen gaan uitlaten. Ik was benieuwd hoe het in de lift ging.
Dat ging prima.
Jacky deed net of Tommy niet bestond en Tommy liep met een grote boog om Jacky heen.

Tot ons grote vermaak ging Tommy in Jacky's mand liggen. Jacky keek ons verbaasd aan, zo van "hoe durft hij." Ze liet het begaan en ging in Tommy's mand liggen.
(De honden hebben trouwens meer zit/ligplaatsen dan wij!!!!)


↑Het wandelen is lastig. De een wil links, de ander juist rechts - met gevolg: riemen in de knoop.

Daarom hebben we afgesproken dat we samen dagelijks één grote wandeling samen maken. Tommy is nog erger dan Jacky. Hij stopt bij iedere grasspriet.

Verder verdelen we het over de dag en laten we ze ook los van elkaar uit.
En ik neem de late dienst met Tommy op me.

Gisteren ging het een stuk beter. ↓Maar de lichaamstaal van Jacky spreekt boekdelen.


Vandaag konden we gelukkig droog wandelen in de herstzon.
Sinds mijn kindertijd is dit voor mij het Chalet Suisse park.


↑Mensen zaten heerlijk op het terras.


Manlief nam Jacky op schoot en dus kwam Tommy naar mij toe.
Maar ja, ik zat net middenin deze tekst..........

27 augustus, 2022

Nou vooruit dan maar, om het af te leren.


Semerwater - een klein meer. Leuk voor dagrecreanten en watersportes.
Jammer dat je er niet kunt wandelen.

Na de grote inspanning van gisteren moesten Jacky en ik vandaag, net als na een voetbalwedstrijd, uitlopen.
Afkicken.

Dus 3/4 mile naar Brainbridge.
Manlief zette ons weer af.


Het leek weer mankkelijk, maar ik had mijn handen vol aan de hekken waar Jacky onderdoor kroop.


Ook op dit minder goed begaanbare pad moest ik oppassen voor struikelen of uitglijders.
En Jacky maar trekken alsof ze mij de weg zou wijzen.

Hier hield ik mij aan het hekje vast terwijl ik in de andere hand mijn stok en de riem vasthield.
Het was nogal een stap voor deze 67-jarige, niet al te lenige vrouw. 


De baas liep ons honderd meter tegemoet.
Brainbridge is een prachtig dorpje.


Maar we moest terug naar de caravan.
Inpakken, reorganiseren, schoonmaken en tanken. Heel goedkoop in Hawes (ook gerund door de bevolking).

Het is momenteel erg druk. Nog vakantie en bank holiday.
De camping staat afgeladen vol.

Bij het tankstation stond een rij wachtenden op straat.


 

26 augustus, 2022

Uitdaging voor Jacky en mij


Eerst met z'n drietjes naar de waterval van Hardraw.
 

Manlief zette ons hier af.
Jacky en ik liepen door de weilanden naar Bolton Castle.


We moesten de nodige hindernissen nemen.


↑Zo liepen we ook over het erf van deze boerderij. Gelukkig zaten de angstaanjagend blaffende honden achter slot en grendel. Jacky hoorde het duidelijk en trok me over het erf.
"Wegwezen, vrouwtje."


Nog een horde, maar het ging gelukkig goed.
↓Jacky houdt normaliter niet zo van dit soort hindernissen.


De koeien keken het met lede ogen aan.

↓Maar dit was wel een lastige. Inmiddels brandde de zon fel en liep het zweet in mijn ogen.
Hier moest ik Jacky in mijn armen nemen en met mijzelf veilig over het hek zien te brengen. Ze verroerde zich niet.


Bolton Castle kwam steeds dichterbij en........................daar was het baasje.


↑Water en een mand - dat was het enige wat mijn hondje nodig had.

Ik weet niet waar ik de energie vandaan haalde (en ik wist dat ik het later moest bekopen) maar ik wilde toch weer het kasteel bezoeken.

Het is namelijk echt de moeite waard.



Ach, een paar honderd stappen (op en neer)........


↑Mooi - die twee haarden boven elkaar. Twee verdiepingen.
Geeft aan hoe klein de mensen toen waren.


Een geslaagde finale van de zeven weken UK.

Nog een dag Hawes, dan richting het zuiden.
Maandag terug naar Nederland.
*****