21 januari, 2020

Griepweer


Het griepseizoen is aangebroken.

In zeer nabije omgeving hebben we mee kunnen maken dat griep fataal kan zijn bij mensen die chronisch ziek zijn.
Maar ook ouderen, mensen met een zwakke gezondheid en te vroeg geborenen vallen in de risicogroep.


Wij (ik moet dit heel hard afkloppen) zijn al jaren de dans ontsprongen. Naar mijn mening vanwege de vaccinatie, goede vitamines (Solgar Omnium), veel water drinken en waakzaamheid.

Wij wassen onze handen rauw en drogen ze af met keukenpapier.
Handdoekjes gaan iedere dag in de was.
In de metro verberg ik mijn mond en neus in mijn sjaal.


Gelukkig kun je van het weer geen griep krijgen, maar je zou er wel van in bed willen kruipen.
******

17 januari, 2020

Zij en ik - het begon met Maggi


Zij staat voor mij bij de kassa.
Ik kijk altijd wat anderen op de band zetten en probeer daaruit op te maken wat er op tafel komt.
Zij heeft niet veel af te rekenen: flesje Maggi en flesje ketjap.

Mijn gedachten gaan meteen terug naar mijn jeugd.
Bij oma Rotterdam stond er standaard Maggi op de eettafel. Ik vond het heerlijk. Opa deed druppeltjes op mijn wijsvinger die ik dan oplikte.

Oma Egmond was streng zoutloos in verband met haar hoge bloeddruk en had het voor ons in de keukenkast staan.
Wanneer zij zelf soep maakte moesten wij die zelf op smaak brengen met Maggi.

Mijn moeder was niet zo voor de smaakversterker en daarom was het niet vaak in huis.
Maggi moch nie.

"Sinds 1897 Maggi, goh dat roept herinneringen op," zeg ik.

'Ja, heerlijk. Ik ken niet zonder.'

"Doet u het in de soep?"

'Ja, altijd. Me buurvrouw is ziek en ik trek bouillon voor haar, maar ze lust niet te zout - dus doet ik er voor me eigu Maggi bij. En in de macroni. Lekker hoor.'

De boodschappen rollen langzaam naar de kassière.
Achter mij staat een scootmobiel met een overvol mandje. Ik zie alleen maar chips, blikjes frisdrank  en pakken kano's.

Een jongetje voor ons, die nodig naar de kapper moet en met zijn alternatieve vader boodschappen doet, ettert en glijdt onderuit.
Geschreeuw. 

Wij negeren zijn gejammer. 

'Ja, me buurvrouw zit nu bij de kapper. Ze is nog niet kaal hoor, van de chemo.'

"Oei - dat klinkt serieus slecht."

'Ze heb lymfklierkanker en longkanker. Kom goed hoor. De chemo is aangeslagen.'
Ze wijst naar haar hals. 'Da's allemaal goed, nu nog haar long.'

Ik knik en weet niet zo goed wat ik moet zeggen. In onze eigen nabije omgeving maken wij momenteel droevige zaken mee.

 En dan.....achter me. 
Een kreet. 
'AU!'

Ik krijg een duw in mijn rug.

"Gaat je lekker!?" roept de scootmobiel.
Een man, die zich tussen twee kassa's met wachtende mensen een weg baant, struikelt en vloekt. 'AU!!'

Nogmaals: "Gaat je lekker?!"

Hij staat inmiddels aan het einde van de andere kassa en roept naar de scootmobiel:
'Ik heb me toch pijn gedaan? Dan hoef ik toch geen sorry tegen JOU te zeggen?'

Scootmobiel is razend.
"Je ken toch vragen of je er langs mag?! Maar nee, je duw iedereen opzij."

Ik verwacht een middelvinger maar die blijft uit.

Zij heeft afgerekend en wacht tot ook ik mijn twee boodschappen betaald heb.
Het is alsof we elkaar al jaren kennen.

'Nou, sterkte met uw buurvrouw. Ze boft maar met u als mantelzorger.'

Bij het woord mantelzorger zie ik haar trots glimlachen.
Ze bloost.

'En maak maar een lekker soepje, met Maggi.'

We zwaaien naar elkaar.

Zij en ik.
******

14 januari, 2020

Kokker-ellen (63) Bitterkoekjes



Even een update, vergezeld door een lekker recept dat in mijn eetpatroon (dieet vind ik een rot woord) past.
Morgen ben ik twee weken bezig en ik was zondag 2,6 kg afgevallen.

Nu zocht ik een koolhydraatarm recept voor koekjes dat ook geen vet/boter/olie bevat.

Het bitterkoekjes recept dat ik op de site van Kitchen24 vond past perfect in het plaatje.
En laat ik nou dol op bitterkoekjes zijn.

Doe 150 gram poedersuiker, 1 theelepel amandelextraxt en 150 gram witte (ongebrande) amandelen, in de keukenmachine (met mes) en draait het fijn.
Voeg 2 eiwitten toe en laat de machine even goed doordraaien.

Doe het beslag in een spuitzak en spuit met eigen fantasie koekjes op vetvrij papier.
(Volgens Rudolf mogen er geen puntjes op zitten en kun je die met een natte vinger gladstrijken. Mijn koekjes hadden wel puntjes.)

Schuif het bakblik in de voor verwarmde - 190℃ - en bak in 10 minuten af. Pas op, het gaat snel!!


Dat zo'n simpel recept zo heerlijk uit kan vallen verrast mij.

Krokant aan de buitenkant en zacht van binnen.
Nadeel: we hebben alles in één keer opgegeten.
*****

11 januari, 2020

Niet te oud om te leren



We plannen een kort reisje naar Sardinië, waar onze Canadese vriend jaarlijks zes weken vertoeft.
Hij heeft daar geen auto, dus verheugt zich zeer op de culturele uitstapjes die wij met hem gaan maken.

Transavia vliegt voor een heel schappelijk tarief direct naar Sardinië.
Ik maak het duurder omdat wij onze stoel willen reserveren en omdat we koffers meenemen.
Dus pak ik een "pakketje," waar die mogelijkheden in zitten en die ook nog eens kosteloos te annuleren -of te wijzigen is.

Gelukkig maar, want een uur nadat ik geboekt heb ontdek ik dat er een belangrijke afspraak voor die periode staat.

Mijn wangen gloeien van de spanning, ook Herz (autohuur) is reeds geboekt.

Maar het lukt me om kosteloos de boeking om te gooien (ik betaal alleen tariefverschil).

Herz moet ik eerst annuleren om vervolgens een nieuwe boeking te maken.
Dat lukt tot vijf keer toe niet. Bellen dan maar - en dat blijkt later een geluk bij een ongeluk.

De klantenservice van Herz is fantastisch, zo heb ik al eerder ervaren.
De dame is zeer zorgvuldig en hulpvaardig. Zodra ze mijn lidmaatschapsnummer heeft ingevoerd komt ze met een korting van ruim €40,- op de proppen.
Dus altijd telefonisch boeken!!

Ze probeert de boeking definitief te maken, maar het lukt niet.

"Wat raar," hoor ik haar zeggen.

'Ja, ik liep ook vast. Mij lukte het ook niet.'

"Zullen we dan eerst even de voorwaarden doornemen? Houd u wel rekening met de afkoop eigen risico (€1900!!!)??"

Ik ben even stil. De speaker van mijn telefoon staat aan zodat manlief zich met het gesprek kan bemoeien.

'Wat kost dat?' Ik hoor de angst voor het antwoord in mijn stem.

"€35,- per dag - exclusief btw," is het antwoord. "Duur hè?!"

Ik moet inderdaad slikken. De verzekering is duurder dan de huur van de auto.
Maar we hebben ooit, zonder verzekering, in Ierland behoorlijke schade gemaakt (achteruit tegen een muurtje) - en die gok willen we niet meer nemen.

Ze denkt hardop met mij mee nu ze doorheeft dat bij mij de twijfel is toegeslagen.

"Ik kan dit wel een paar dagen voor u vasthouden, mevrouw. Dat geeft u tijd er rustig over na te denken. Er zijn andere mogelijk om te verzekeren. En misschien dekt uw creditcard het wel."

Daar heb ik nog nooit van gehoord en P. ook niet.

Ze geeft me een reserveringsnummer en we ronden het gesprek af.

'Bel jij de de credit card maatschappij even,' vraag ik teleurgesteld.

Manlief doet wat ik vraag en hoort dat er inderdaad een dekking van €500,- op de kaart zit. Dat is dus niet voldoende, maar wel fijn om te weten.

Ik bel Herz weer en krijg nu een man aan de telefoon.
Hij heeft een oplossing: 
"U kunt een speciale huurauto verzekering afsluiten bij bijvoorbeeld AXA. Dat scheelt aanzienlijk."

Ik ben opgelucht en vraag hem de huur van de auto definitief te maken.
Dat lukt ook hem niet, maar hij heeft al snel door waar dat aan ligt.
Nieuwe creditcard. Dat wordt snel in ons profiel aangepast en ik dank hem nogmaals voor de tijd, hulp en vooral aandacht.

Manlief belt onze eigen autoverzekeraar.

Bingo!!
Voor €5,50 per dag is alles geregeld en kunnen wij met een gerust hart op pad.
*****

10 januari, 2020

Schouwen is nog in diepe winterslaap



Ik moest naar de tandarts in Middelburg.
Voordien waren we op Schouwen voor de dierenarts, de vleesboerderij, de groenteboer, de eierboer en om even te kijken hoe ons voormalig huis erbij stond.
Een vertrouwd rondje.

Zo troffen we onze lieve buurtjes uit Keulen toevallig. We hadden sinds ons vertrek uit Brouw geen contact gehad en dus was er veel bij te praten.

De boeren verwachten duidelijk geen vorst want de suukerpeen waren nog niet weggehaald.
Kool en spruiten krijgen dit jaar waarschijnlijk geen bezoek van koning winter.

Schouwen slaapt nog.


08 januari, 2020

Ellen(de) met de trein.


Nee, ik reis niet veel met de trein. In Nederland reizen wij sowieso niet veel.

Vandaag had ik met een oud-schoolvriendin afgesproken in Hilversum.

Met het OV zou dat maar een uur kosten.
Prima.

Van Alexanderpolder (via Gouda) naar Utrecht (11.18 uur) was effe schrikken.
De trein was afgeladen, dus nam ik plaats in het tussenstuk bij de deuren. De vrouw naast me zat erg te hoesten en trok haar snot via de neus naar de keel. Niet echt smakelijk.

Ik zag de bacterieën door de ruimte kruipen en zweven.

In Gouda gingen er mensen weg, dus baande ik mij razendsnel een weg naar de coupé, nog voordat er nieuwe passagiers binnenkwamen.

"Wilt u uw tas misschien even weghalen?"

Op die plaats ging ik zitten. 

!!Spijt!

Ze zat een enorme salade te eten. De saus liep langs de mondhoeken naar haar kin.
Geen servetje of zakdoek, dus werd de bak bovenop haar rugzak gezet en ging ze op zoek naar iets om haar mond mee af te vegen.
Ik voorzag dat dat in de rugzak zat.......en zij waarschijnlijk ook want de zoektocht in haar jaszakken bleek tevergeefs.
Dan maar aan de jasmouw.

Ik keek de andere kant op en ging op mijn rechterbil zitten zodat ik het niet hoefde te zien.

Helaas: rechts zat een man uit een pak melk hoorbare slokken te gulpen.
Tegenover mij had een meisje weliswaar earphones in, maar ik hoorde duidelijk een of andere rapper noodkreten uitslaan.

Aan het eind van de coupé had een moeder haar dochtertje op schoot. Ze keken naar een Disney film, want ik hoorde duidelijk het gekwetter van Donald Duck.

Het was een warm weerzien met L. We hadden elkaar vijftig jaar niet gezien en tijdens de lunch pakten we een voor een de rugzakken uit. Er zit nog genoeg in voor een volgende ontmoeting.

Een paar uur later stond ik weer op het perron van Hilversum.
Geen trein op tijd.
Geen trein vijf minuten te laat......tien minuten te laat......vijftien minuten te laat.


Eindelijk riep een vrouwenstem om dat er ergens een storing was.
Zo'n twintig minuten te laat sukkelde de Sprinter binnen.

Gelukkig gaan er regelmatig treinen uit Utrecht naar Rotterdam, maar toch was ik te laat thuis om het telefoontje te plegen dat ik moest plegen.

Dit retourtje kostte me €21,- en dat vind ik vrij duur voor iets dat niet naar behoren werkt.

En het milieu? Mijn kleren gingen meteen in de wasmachine.
******

07 januari, 2020

7/1/1920 - 7/1/2020


Dit zal 1956 of '57 zijn geweest.
De box stond in de serre (achter Wil).

Mijn afstuderende moeder met haar neus in de boeken. 
De onvergetelijke, onmisbare Wil, die het huishouden en het verzorgen van vier kinderen op zich nam, keek (voor de foto) mee.
Mijn afwezige biologische moeder -en mijn toegewijde, liefhebbende waarneemmoeder.


Kersttijd 1966 - mama 46 jaar.
Het huis was nog in de oude staat, zo zie ik aan de kachel en het meubilair. Alles op de foto herinner ik mij.
Ze vond het heerlijk wanneer Astor haar benen warm hield.

Vandaag, honderd jaar geleden werd ze in Rotterdam geboren.

Ik kan -en wil dat bijna niet geloven.
Het confronteert me met mijn eigen sterfelijkheid.
*****