12 juli, 2018

Terugroepactie Valsartan



Zo, dit kan naar chemisch afval.

Ik stond gisteren in de rij bij de apotheek toen ik de apotheker tegen een klant hoorde zeggen:
"U heeft via de media wel vernomen wat er met de Valsartan aan de hand is?"

Mijn bloeddruk steeg ter plekke en alle alarmbellen sloegen aan.

Dus toen ik aan de beurt was wilde ik mij graag laten voorlichten. Er was nou niet echt landelijk ruchtbaarheid aan gegeven.
"Om geen paniek te veroorzaken," volgens de apotheker.

Handig in vakantietijd.
Gelukkig ben ik nog in staat alert te reageren.

Mijn huisarts is met vakantie en dus moest ik aan de assistente van een waarnemend arts uitleggen dat het misschien toch wel een goed idee was om over te stappen naar een andere middel. Dat gold ook voor mijn echtgenoot.

Veel gedoe, maar wat mij vooral irriteert is de laksheid van de overheid en mijn ziektekostenverzekering.

Zoek het lekker maar zelf uit, mevrouw.

Een van de welvarendste landen van de wereld laat ons vervuilde medicijnen uit China slikken.

Dit is dus wat er kan gebeuren wanneer overheid en zorgverzekeringen de gezondheidszorg uitknijpen. Patiënten zijn er de dupe van.

Mocht u dit middel slikken of een medicijn waarin Valsartan verwerkt is (dus bijvoorbeeld Co-Diovan), raadpleeg dan uw arts cq. apotheek.


Beter voorkomen dan genezen.
*****

10 juli, 2018

De preutse censuur van Facebook (vervolg)


Het moet gezegd: Facebook heeft - na mijn protest - de foto goedgekeurd.
****

Vakantieherinneringen


Heeft u, beste lezer, dat ook? Dat je iets of iemand ziet/tegenkomt en dat er dan ineens herinneringen bovendrijven?

Vandaag liep ik door de Lusthofstraat en ineens rook ik nostalgie.
Ik volgde de geur en kwam bij de scharrelslager uit.


Iseo eind jaren zestig - Piazza Garibaldi.
Jaren achtereen DE vakantiebestemming van de familie ten Bruggencate.

Italië: het land van salami, prosciutto, fruit en kazen.

Maar neen.
Mijn moeder bestelde maanden van tevoren een hele cervelaatworst (ja echt, zo'n grote) en twee Edammer kazen bij Van der Waal op de Oudedijk.


Ook nam ze sherry mee. En blikken soep en smack.

Die sherry ging na één glas weer terug in de krat. Sherry in Italië smaakt(e) niet.

Ze kocht aldaar Martini Dry en was zo enthousiast dat er vijf flessen mee moesten naar Nederland. Maar Martini Dry smaakt(e) in Nederland toch niet zo lekker als in Italië.

Mijn moeder vertrouwde vers voedsel in Italië niet.
Gehakt durfde ze wel bij één slager in Iseo te kopen, mits die werd gedraaid (van 100% bistecca) waar ze bij stond.
Rundvlees durfde ze soms ook aan. Die werd wel tot touw gebraden.

Wij mochten geen water uit de kraan drinken.
Fruit moest geschild worden. 

Thuis in Rotterdam trakteerde mijn vader ons in het weekend op een ijsje van Capri.
In Italië was schepijs een verboden lekkernij.

Ik begreep het ook wel: iedere vakantie stonden er mensen bij onze tent met buikklachten.
De campingbaas stuurde ze naar "frau doktor."

En ja, 98% van de spugers en spuitpoepers waren onvoorzichtig geweest met eten en drinken.

In de jaren zeventig ging een slager in Kralingen ingeblikte runderlappen, gehaktballen en varkenslapjes verkopen.
Duur, maar praktisch.

Even terug naar bovenstaande foto.
Daar, onder de arcade van Piazza Garibaldi rook het altijd heerlijk.

De kruideniers, groente -en delicatessenwinkels hadden hun deuren wagenwijd open.

Kip aan 't spit.
Dat glanzende, goudbruine gebraad zette de speekselklieren aan het werk.

Op zondag reed ik met mijn vader naar Iseo waar we een paar van die heerlijke kippen kochten. 
Die werden in dik aluminiumfolie verpakt. 

Een kwartier later zaten wij voor de tent te kluiven terwijl het meer zachtjes tegen het muurtje klopte en de zon zich achter de bergen liet zakken.

Vandaag, ruim 50 jaar later, kluiven we aan kippenpoten terwijl de Maas aan de kade knabbelt en de zon achter de wolkenkrabbers verdwijnt.
*****

08 juli, 2018

De preutse censuur van Facebook


Deze onschuldige foto illustreerde dit nieuws in 

Ik vond het uniek en ludiek en zette het op Facebook.

De reacties waren enthousiast.

Maar "big brother" was not amused.
Of heb ik een rat tussen mijn vrienden?

In ieder geval: binnen een kwartier verscheen dit.


Ach ach ach, wat een zieligheid.

Dagelijks word ik op Facebook overvallen door spam, 
is messenger gehackt, 
krijg ik verzoeken van duistere types, 
zie ik de meest gruwelijke (oorlogs)foto's, 
of beelden van mishandelde, verwaarloosde huisdieren. 

Foto's waar ik van huiver.

Een vredelievende persfoto van "World Naked Bike Ride" mag niet.

Vrolijke blote mensen op een fiets door Amsterdam, hoe durf ik het te plaatsen!
****

06 juli, 2018

Persoonlijke bonus


Als vrouw met huishoudgeld let ik wel degelijk op mijn centjes.

Ik check iedere maandag de aanbiedingen van alle supermarkten bij ons in de buurt en maak dan mijn boodschappenlijstje.

Manlief is aan het einde van iedere maand verbaasd dat ik het met zo'n gelimiteerde toelage red.
Voor mij is het een sport.
We eten en/of drinken er niet minder om. 

Afgelopen week stond Pro-Activ van Becel, een duur product dat dagelijks op de boterham gesmeerd wordt, niet in de reclamefolder.

Toch zag ik op mijn bon dat ik een flinke korting had gekregen.
En daar wilde ik het mijne van weten.

"Dat is uw persoonlijke bonus, een korting die alleen bonuskaarthouders krijgen," zo vertelde de allervriendelijkste manager van Den Toom mij. "Staat niet bij het product vermeld. U kunt het altijd bij ons navragen."

Ik was blij verrast en kocht voor een paar maanden Becel.

Op maandag even langs de klantenservice om te vragen wat mijn persoonlijke bonusaanbiedingen zijn.

Verborgen meevaller.
****

03 juli, 2018

"Ik ben hier voor mijn gewrichten, dokter. Mijn geheugen is in topvorm"



Met die woorden nam ik vandaag afscheid van de reumatoloog in het Maasstadziekenhuis.
Ik ga u niet lastigvallen met mijn aandoening(en). Ik moet even mijn ergernis over de rampzalige communicatie kwijt.

Here we go.

Dankzij de orthopeed in mijn Ikazia kon ik snel terecht bij de reumatoloog aldaar.

Er was mij vooraf gezegd dat ik na twee consulten naar het Maasstadziekenhuis zou moeten, de hoofdzetel van de reumatoloog.
Vanwege een eerdere, prettige ervaring ging ik akkoord.

Helaas, dit was een andere arts.
Ook heel aardig en heel serieus.

De eerste afspraak ging goed. Hij ging grondig te werk. Er volgden foto's en bloedonderzoek.
Na twee weken moest ik terugkomen......in het Ikazia.

Zo gezegd zo gedaan.
Opvallend vond ik wel dat hij exact dezelfde vragen stelde als de eerste keer. Alsof hij mijn verhaal voor het eerst hoorde.

"Ik zie u over twee weken in het Maasstad - okee?! Ik wil nog even een extra bloedonderzoek doen, dus ga ook nog even naar het lab."

Prima.

Ik liep naar de balie om een afspraak te maken en een labformulier te ontvangen.

"U gaat naar het Maasstad. Zij sturen u een brief met afspraak."

Prima.

Ik wachtte.
Na een week had ik nog niets ontvangen en dus belde ik de reuma-poli van het Maasstad.

"Uh, nee - de dokter heeft nog geen order gegeven. U zult wel binnenkort een oproep krijgen."

Dat vond ik heel vreemd, maar ik wachtte.

Helemaal bizar werd het toen ik een dag of twee later werd gebeld door een mevrouw die een afspraak met een revalidatiearts voor me wilde maken.

Ik was stomverbaasd, temeer daar ik met de arts iets heel anders had afgesproken.

"Sorry, maar ik wacht op een afspraak met dokter X, die ook nog bloeduitslagen heeft."

'Neen, de dokter belt u over een paar weken.'

Het gesprek eindigde vinnig daar ik niet toegaf. Er klopte helemaal niets van.

De volgende dag hing ineens de reumatoloog aan de lijn.

"Dit is helemaal niet conform de afspraak," liet ik hem geïrriteerd weten.

'Ja ja sorry - ik hoorde dat er iets niet goed is gegaan.'

Het werd weer een verwarrend gesprek waarin ik hem meerdere malen moest corrigeren.

"Nee nee, zo hebben we het niet afgesproken.... U heeft dat en dat gezegd."

'We spreken over drie weken in het Maasstad af," zei hij stellig.

Prima was het allang niet meer. Ik kreeg steeds meer twijfels.


Vandaag reed ik naar het medische dorp Maasstad, want daar lijkt het op.
Mijn auto moest ik bijna een kilometer verderop parkeren.

Gelukkig was ik thuis naar de wc geweest, want in het ziekenhuis voelde ik me al besmet zodra ik de schuifdeur doorliep.
Er zwierf weer eens een gevaarlijke (VRE) darmbacterie door het ziekenhuis. Iets waar het Maasstad een abonnement op lijkt te hebben.

Eens maar nooit meer, dacht ik toen ik me in liet schrijven.
Iets wat achteraf niet nodig bleek, want bij de reuma balie.........

"Mevrouw, het is een belconsult."

Ik dacht dat ik ontplofte.
Jezus, wat werd ik kwaad.
Jammer dat ik de brief niet mee had genomen.

"Ik zal hem even bellen......................Oh nee, kan niet. Hij is zijn telefoon vergeten."

'Ja, dat is wel typisch dokter X,' liet ik me ontvallen.
Ze grinnikte alsof ze mijn opmerking wel kon waarderen.

Bij toeval liep hij op dat moment langs de balie. Ik was razendsnel en trok hem aan zijn witte jas.

Mijn ogen moeten inktzwart zijn geweest, want hij schrok.

Komt erop neer dat ik na een kwartier naar binnen mocht.
En weer kwamen die vragen die hij bij het eerste consult ook stelde.

Heel aardig. Heel begripvol. Maar mijn geduld was op.
Ik heb hem geconfronteerd met zijn slechte manier van communiceren en hij bood zijn excuses aan.

Zijn gezicht zat vol wondjes. 

"Ik ben gevallen," zei hij.

O ja, ook weer typisch dokter X, dacht ik. Mijn kwaadheid maakte plaats voor medelijden.


De dames achter de balie, bij wie ik later nog eens mijn beklag ging doen, hadden het inmiddels uitgezocht.

De computer had de t als td gelezen en dus was er automatisch een brief voor een gewoon consult uitgegaan.
Ach ja, natuurlijk. Het was de schuld van de computer.
Ze dachten mij daarmee tevreden te stellen.

Niet dus!

"Neen dames. Dokter X heeft heel duidelijk tegen mij gezegd dat hij me op de poli wilde zien en daar zit noch een t noch dt in."
******

01 juli, 2018

Kokker-ellen (57)


Sardines!
Dol op. 
Ik eet ze, indien aangeboden, altijd in Italië.

Maar zelf heb ik ze nog nooit klaargemaakt.

Daar lagen ze......bij Hanos.
Redelijk geprijsd. En ze werden voor mij schoongemaakt.

Ik rekende vijf per persoon, maar had er net zo goed tien mee kunnen nemen.
Zo heerlijk.

Hierbij een simpel recept dat niets van de markante sardine-smaak wegneemt.

Besprenkel een ovenplaat met olijfolie. 
Leg de sardines er open in met de huid naar boven.

Sprenkel er knoflook over.
Vervolgens oregano (vers of gedroogd) en broodkruim (is optioneel - ik laat het de volgende keer achterwege)
Zout en peper.

Besprenkel met olijfolie.

15 minuten in een voorverwarmde 200∘ oven.

Geef hier een frisse salade bij en veel citroen.


29 juni, 2018

Heinenoordtunnel


Het stond donderdagavond weer naar alle kanten muurvast in de stad.
Moest je richting Bergen op Zoom/Zierikzee via de A29, dan had je grote pech.

"Ze kunnen beter een hotel pakken en lekker op een terras gaan zitten," merkte manlief op. Hij had gelijk.

Reden: weer een groot ongeluk in de Heinenoordtunnel.
Dit keer gelukkig geen doden, maar wel een enorme ravage en vijf gewonden.

En weer waren vrachtwagens betrokken bij dit ongeluk.

Even terug naar de ochtend: 
wij moesten naar de tandarts in Middelburg en reden deze route.

Vrachtwagens (veelal buitenlandse) pakken, sinds de vierbaansweg is doorgetrokken naar Bergen op Zoom, de A29. Het ontlast de A16, Rotterdam - Breda.

Je mag er op grote stukken 130 km rijden en het is een ideale verbinding met Antwerpen.
Wij balen er stierlijk van.

Vooral bij de Heinenoordtunnel is het een gevaarlijk gekrioel.
Hoekse Waarders blijven tot het laatste moment links inhalen en schieten na de tunnel ineens naar rechts om de afslag te pakken.

Vrachtwagens rijden te hard en mogen in de tunnel inhalen.
Ik ben een fan van het Duitse inhaalverbod voor vrachtwagens, en niet alleen in de spitsuren.

Met een snelheid van 100 km (ALS men zich daar tenminste aan houdt!!) crashen kan alleen maar in total loss resulteren.

Mijn grote angst is een explosie, zoals in 2016 gebeurde. Je kunt geen kant op.

Goed, even terug naar donderdagochtend, rond tienen.
Op de heenweg was het onrustig rijden, to say the least.

Ik hoorde manlief regelmatige angstige kreten uitslaan en ook ik merkte onoplettend rijgedrag van andere automobilisten op.. 
Mijn vinger raakte de alarmknop welgeteld vijf keer aan.

Op de terugweg ging het een stuk beter.
Het zal rond 13 uur geweest zijn dat wij een vrouw op de (lege) A29, aan de andere kant, zagen lopen. Bellend.

"Die speelt met haar leven," merkte ik op.

Maar toen we de tunnel uitkwamen zagen we een file.
Een file, die nog niet echt lang was.

Ongeluk?
Pech?

Geen politie. Geen ambulance(s). Geen brandweer. Geen hulpdiensten.

Die vrouw had duidelijk hulp ingeroepen, maar bij wie?

Nog voor de afslag Rotterdam hoorden we het op de radio: 
"Er heeft zojuist een heel zwaar ongeluk plaatsgehad in de Heinenoordtunnel."

Vreselijk.

Later werd ook "onze" kant afgesloten om de hulpdiensten doorgang te verlenen.
Stond je in de file, dan kon je zo'n acht uur geen kant op.  


Er moet echt gehandeld gaan worden.

Breng de snelheid maar terug naar 80 km en maak een rechterbaan (ruim voor de tunnel) met doorgetrokken streep voor de afslag Heinenoord.

De huidige A29 is een dodenweg.
****