28 augustus, 2016

Er een mouw aan passen


Vrijdag.

Het patroon is duidelijk.
Alles gaat prima.
De eerste mouw zit goed.

De tweede mouw zit niet goed.
Ik voel dat hij trekt.
Er zitten plooitjes in die in de andere mouw niet zitten.

Ik haal hem uit.
Verdomme, ik had de naden niet moeten af -en inknippen.

Ik speld hem er weer in.
Weer trekt ie.
Nog steeds die plooitjes.

Uithalen maar weer.

Ik laat het rusten en slaap er een nachtje over.

Zaterdag.

Ik leg het patroon erop en teken opnieuw af.

Er wordt niet gemopperd.
Er is geen paniek.
Ik neem de tijd.

Na zes pogingen:
De mouw wil niet lukken.
Verder maak ik het jasje helemaal af.

Zondag.

Er is ruim stof over.
Ik knip een nieuwe mouw en speld hem in.
Ja, hij past!

Maar dan - ja ik moet er zelf hard om lachen - zie ik (foto boven) dat hij er binnenstebuiten inzit.

Het komt goed.
Ik adem rustig door.
De aanhouder wint.

Wie de jas past, trekke hem aan.

26 augustus, 2016

Kokend


Klagen doe ik niet.
Het is tenslotte toch nog goed gekomen met de zomer. Al vind ik het voor de scholieren wel sneu.

Toch was er even een 'godver' momentje afgelopen woensdagavond toen ik boontjes en aardappels stond af te gieten en de oven met gebraad de kamer een extra boost gaf.

"Dit dus niet de komende dagen. Ook ik ga over op het tropenrooster. Qua eten dan."

'Krijg ik geen gekookte aardappelen, vlees en groente?'

"Nope. Geen fornuis of oven de komende dagen."

Dat ik deze zomer nog in mijn badpak zou lopen had ik vorige maand niet kunnen bedenken. Nadat ik donderdagochtend om 8 uur 's ochtends boodschappen voor vier dagen had gedaan, trok ik hem toch aan.

Tropisch was het zeker.
Wij wisten de temperatuur in huis redelijk op peil te houden met drie krachtige ventilatoren.
Echt ideaal.

Met groot verlangen keken we uit naar de avond-douche om vervolgens plat op ons bed te ploffen en door het geruis van de wieken in slaap te dommelen.


Op ons 12 jaar oude Airmiles bbq'tje waarvan we ons ieder jaar, wanneer hij uit het stof en spinnenwebben wordt gehaald, afvragen of hij het nog wel doet lagen gisteren heerlijke kipsateetjes te garen.

Een ongezond maaltje met vette sauzen en zonder groenvoer.


Vandaag komt de wind uit het noorden en is het binnen inmiddels afgekoeld naar 24 graden. Desondanks maak ik een frisse avocado/limoen salade. (!!de onrijpe avocado's waren vandaag nog onrijp en dus heb ik ze in aluminiumfolie gewikkeld en 10 minuten in een oven van 100 graden gedaan. Werkt!!).

Restjes stokbrood in de broodrooster en klaar is El.
Dit keer groenvoer zonder vlees.



24 augustus, 2016

Modetrends


Geboren in 1955 maakt mij een kind van de jaren zestig.
Mijn ouders hadden van die loodzware stoelen. Ik herinner mij een ruwe (onverslijtbare) stof en houten voeten.
Die dingen waren niet te verplaatsen.

Verder was er veel eiken.
Mijn moeder vertelde mij dat ze na de oorlog blij waren met wat ze konden krijgen.

Ze gingen voor degelijkheid en comfort.
Eind jaren zestig kwam "Gelderland" in ons huis.
Tijdloos modern.

De eerste foto toont de stoel waar mijn ouders voor rood stonden.

Geloof het of niet - die stoel staat nu, vijftig jaar later, bij mijn zoon.
In een nieuw jasje weliswaar.


Veel mooier dan het retro model (hieronder) waar weer veel vraag naar is.


Onlangs bezocht ik een vriendin in haar nieuwe huis.
Aardetinten, daar was zij voor gegaan.
Helemaal niet lelijk. Maar wel weer een trend.

"Is het nou grijs of bruin," vroeg ik - wijzend naar een hoogpolig vloerkleed.
Makkelijk te combineren, maar op den duur is het UIT.

Bij anderen vind ik het mooi. Leuk ook.
Een knalrode keuken van Ikea. Ziet er gelikt uit.

Zelf ben ik altijd voor tijdloos gegaan.
Ik heb mij nooit een smaak door buitenaf laten opleggen.
Zo bleef ik vasthouden aan witte keukens, aan witte muren, aan witte deuren en aan neutrale vloeren.

Ging mijn zus in de jaren- '70 voor oranje en mijn moeder voor groen (zij had keukenkastje zoals op de foto hieronder), ik bleef vasthouden aan wit.


Dat jaren-'70 oranje heb ik altijd vreselijk gevonden.
De aanleiding voor dit blogje is deze foto van een afgrijselijke fonduepan op Facebook. Of ik er maar een like aan wilde geven. 
No way.


Wij vroegen -en kregen bij onze verloving in 1974 een roestvrijstalen fonduepan van het onverslijtbare merk Spring.

Ruim veertig jaar na dato gebruik ik de rechaud nog regelmatig.


Ik wist oranje uit mijn huishouden te bannen, totdat...........
........totdat sinterklaas voor de deur stond met dit cadeau.

Een hype toentertijd.
Een ruimte-verslinder.
Slacentrifuge genaamd.

21 augustus, 2016

Van Zeeuwse bodem


De weersverwachtingen voor het weekend zijn slecht.
Nu (donderdag) het nog droog is wordt er hard geoogst.

Halloween is nog een paar maanden verwijderd, maar ook dit product komt steeds vroeger op de markt.
Over twee weken liggen de pepernoten weer in de schappen.


Lekkers van Zeeuwse bodem.
Onze toekomstige biefstukjes en gehaktballen lachen ons vriendelijk toe.
Kriebel in de nek.
Relaxte koeien smaken het best. 


Toch te laat.
Het is zondag. De boer bidt in de kerk voor een goede oogst.
Maar zijn uien staan in het water.

19 augustus, 2016

Churandy Martina


Atletiek blijft voor mij DE sport van de Olympische Spelen.

Komt door mijn vader.
Hij behoorde in de jaren dertig tot de Nederlandse top.
Lang en slank. Geen spoor van spierversterkers.
Nederlands kampioen met discus en kogel.

Hij keek altijd naar atletiek.
Genoot, maar ergerde zich ook.

Vooral om het show gedrag van sommige atleten.
"Concentratie, an me hoela," zei hij dan.

Ik heb de afgelopen week vooral gelet op de emoties achteraf. Hoe teleurstellingen rauw verwerkt worden. Pal na de prestatie.

Ik noem er een paar:

Huilen (nadat ze in de eerste ronde na één minuut plat op de rug gaat).
Schelden en tieren na een (onterechte) jurering.
In het oneindige kijken.
Schoenen weggooien.
Paard op de billen slaan.
Maar ook de rust in de ogen van Epke vond ik fascinerend. Je voelde die val aankomen. Hij ook volgens mij.

De druk was enorm.
Ik ben niet zo van verwachtingen. Ik hoop alleen maar.

Had Schippers vorige jaar geen goud op de WK gehaald, dan was nu iedereen (en vooral Dafne zelf) laaiend enthousiast over haar zilveren plak.
Thompson is momenteel gewoon de nummer één op de 100 -en 200 meter. Klaar!!

En dan Churandy Martina.
Die man die praat alsof hij altijd high is.

Wat een geweldige atleet is dat.
Ongrijpbaar voor de pers. Hij is altijd vrolijk. Altijd positief. Laat zich door niets en niemand gek maken.
De journalisten kunnen nog zo ".....ja maar" zeiken, ze krijgen hem niet kwaad.

Heerlijk!
En dan wordt hij ook nog eens 5e op de 200 meter.
Gewoon omdat hij hard kan lopen. Heel hard.
En hij is er blij mee.

Ja, voor zo'n sporter zette ik graag mijn wekker.
****

17 augustus, 2016

Een dag naar het strand


Jetlag. Ik heb er last van.
De mooiste sport vanuit Rio komt 's nachts tot mij. Ik moet het zien.
Van slaapritme is geen sprake meer.

Maar wat een prachtige prestaties!
Ik was niet met alle sporten bekend. Ook blijkt nu dat ik slecht op de hoogte ben van wie er meedoen.

Keirin.
Ik had er nog nooit van gehoord.

Matthijs Büchli en Elis Ligtlee?
Al sla je me dood.

Maar ik heb genoten van deze baanrenners die vreselijk hard op rare fietsjes over een steile baan racen.
Het was een vreemde mengeling van acrobatiek en fietsen waar ik naar zat te kijken.

En die twee zwemmers die 10 kilometer crawlen en goud winnen.
Jemig.
Wat knap allemaal.

Maar vanmorgen vroeg moesten mijn memmen weer tussen de platen.
Bevolkingsonderzoek.
Gisteravond was ik al naar Rotterdam gegaan.
Ook mijn buurvrouw (gaat op postcode) zat in de wachtkamer. Zij is 75, dus dit was haar laatste oproep.

Natuurlijk had ik de pech dat een man eindeloos met mijn tieten aan het kneden ging.
Ik vond het onprettig. Voelde me opgelaten.
Volgende keer geef ik echt aan dat ik dat niet meer wil.

Maar om half elf zat ik in de auto op weg terug naar Zeeland.

Weer pech: de Haringvlietbrug was net open geweest.
Ik bleef links rijden maar moest me op een gegeven ogenblik toch in de file naar de N59 nestelen.

Dan komt er één kilometer twee stroken die ik altijd benut om in te halen.
Ik schoot zeker twintig auto's op.
Achter mij blokkeerde een woedende vrachtwagenchauffeur de linker baan. Belachelijk, want daarmee blokkeerde hij de boel extra.

Enfin, we reden langzaam - maar we reden.
Op Radio Rijnmond hoorde ik dat Rotterdam op weg naar het strand was. Ook de N57 stond vast.

Bij Oude Tonge stond ik weer stil.
Geen idee waarom.

Sukkelend kwamen we op de Grevelingendam waar wederom een file ontstond.

Toen belde zoonlief.
We hadden elkaar lang niet gesproken.

"Waar rijd je dan nu?"

'Ik sta stil.'
'Maar ik ga er bij Bru toch echt af en verder binnendoor.'

"Huh? Woensdagochtend?"

Ja, hoewel de vakanties ten einde zijn wil Nederland - na een armoedige zomer - alles uit een zonnige dag halen.
Ook al is het woensdag.

Na anderhalf uur was ik thuis.

Terwijl ik dit schrijf staan de N57 en de N59 weer vast.
Richting Rotterdam.
****

13 augustus, 2016

De gevallen atleet


"Ach dat is niet eerlijk," zei ik na een bevooroordeelde opmerking van manlief over Yuri van Gelder.
Hij had de oefening van de turner gezien.
Die uitpuilende, glazige ogen.
Gebrandmerkt voor het leven.
Niet te vertrouwen.

Vooruitziende blik van manlief?

Een paar dagen later was Yuri niet meer onder de sporters, maar onder de advocaten.

De hele pers leek en lijkt zich achter de sporter te scharen.
Ik kon me in de kritiek tegen de bobo's wel vinden.

Wat doet die enge Camiel Eurlings daar?

Waarom komen de spelers niet voor Nederland uit maar voor een moderniteit, genaamd team NL?

Waarom ontneemt Maurits Hendriks de (vroeg startende) sporters, die zichzelf jarenlang alles ontzegd hebben om dit de bereiken, de vreugde van de Olympische Spelen? Ze moeten wanneer ze klaar zijn linea recta terug naar Nederland omdat ze andere sporters uit hun concentratie kunnen halen. De unieke kans om andere sporten te zien wordt hen daarmee ontnomen. 

En blijkbaar deed Yuri van Gelder juist dat op die zondagochtend.

Dat advocaten glunderend zo'n media-zaak aanpakken lijkt me evident.
Kom op zeg, Yuri wist dat ook.

Schijt aan was voor mij de omslag.

Als je zo weinig respect hebt voor je sport, collega's en de Olympische Spelen, waar miljoenen naar uitgaan, dan verdien je ook niet mijn respect.

Dat de relatie tussen coach en sporter niet goed was kan ik mij voorstellen.

Ach, doe niet zo naïef. Zelfs ik (als toeschouwer) ken de verhalen van de sporters. Dat ze minstens twee weken "opgesloten" worden en zich strikt aan regels dienen te houden is bekend.

Maar Nederland kiest voor the underdog.

The underdog die maandag had kunnen schitteren in de ringen.

Alleen maar door zich even aan de regels (belachelijk of niet) te houden, zoals alle andere Olympiërs doen.
*****