17 juli, 2009

Een biertje teveel


Het is iedere avond racen om op tijd in het - reeds gereserveerde - restaurant te zijn. The British Open bepaalt onze dag. Er is nauwelijks ruimte. Vierentwintig uur is gewoon te weinig.

's Morgens om acht uur ontbijten we. Rond negenen zijn we op de baan. Daar gaat ieder zijns weegs. Zoonlief loopt met zijn favorieten mee.
P. en ik zoeken onze mooi plaatsen op en lopen wat tussen de bobo's en spelers rond op het verboden terrein.

Om zes uur ontmoeten we elkaar en drinken iets in het PGA-paviljoen. Je zoon is professional of niet. Zo zien we nog iets terug van onze investering.

Om zeven uur zijn we 'thuis'.
Dan moeten de ontbijt-en lunchlijstjes weer ingevuld worden, ik moet mijn e-mails checken/beantwoorden, probeer een blogje te maken en wil dolgraag douchen. Douchen om op te frissen of douchen om warm te worden.

Vanavond zaten we om acht uur aan tafel in The Rupee Room, een fantastisch Indiaas restaurant. Wij lieten ons verrassen door de kok.

De tafel naast ons meende ons ook te moeten verrassen. Op schreeuwerig gebral. Onze conversatie, die door moeheid toch al niet zo bijster sprankelend was, werd volkomen doodgeslagen door de buurtafel.

De heren en dame hadden twee pints of lager op. Dat was klaarblijkelijk een pint teveel.
Voordeel: snel betalen, wegwezen en op tijd onder de Schotse ruit.

16 juli, 2009

Daviot House

Bij deze een welverdiende reclame voor dit geweldige guesthouse in Ayr aan de Schotse westkust - een uurtje rijden van Glasgow.

Alles klopt aan deze buitengewone bed & breakfast. De hele huis ruikt fris en schoon. De smaakvol gerenoveerde kamers zijn van alle gemakken voorzien. De locatie (op twee minuten lopen van het strand en restaurants) is super.

Gasten met auto's krijgen een parkingpermit.

Het ontbijtkeuzemenu is uitermate gevarieerd en overheerlijk bereid. De tafel is een feest om aan te zitten.

Daarnaast voorziet Linda Galli (op verzoek) haar gasten van uitgebreide lunchpakketten en is zij bereid uw was te doen.
Zij is een top gastvrouw en Sylvio een top gastheer.

Er zijn zes kamers, allen in verschillende Schotse ruit. De badkamers zijn uitgerust met heerlijk ruikende tutteltjes en dikke zachte handdoeken. Op ieder bed liggen drie verschillende kussens.

Aan comfort geen gebrek.
Door het hele huis is WiFi te krijgen. Voor de zekerheid is er op de eerste verdieping een versterker neergezet.
Opvallend is hoe er aan brandveiligheid is gedacht. Zie mijn eerdere BEKIJKSELS.

East, west - Daviot House best.

15 juli, 2009

British Open

***********************************
Zon, een briesje wind en de beste golfers ter wereld: alle ingrediënten voor een fantastische laatste oefendag op the Royal Turnberry.
Iedereen in een opperbest humeur.

De Schotten vinden dit weer maar niets. Het moet waaien en regenen. De spelers en toeschouwers moeten lijden, vechten met de elementen.

Golfliefhebbers herkennen hoogstwaarschijnlijk de spelers op de foto's.
Dankzij mijn vriendin Fiona, die bij the R&A werkt, kreeg ik toegang tot verboden terrein (o.a. het clubhuis). Vandaar deze uitzonderlijke foto's van El met de groten der golfsport.

Nou ja, het zijn mijn favorieten. Ik houd een heel klein beetje van deze mannen.

Morgen begint het toernooi der toernooien en zitten wij op de voorste rij van de 18e Grandstand. Wederom zwaai ik Fiona alle lof toe.

BEKIJKSELS (met her en der onderschrift)

De baan is prachtig maar moeilijk. Als het weer tegen zit is dat voor de toeschouwers jammer en leuk.

De spelers te zien ploeteren met de omstandigheden is altijd fijn.

Practicedays

**********************************
Vanaf maandag tot en met woensdag kunnen de spelers oefenen. Normaliter zijn dat ontspannen dagen.

De spelers gaan met hun fans op de foto, geven handtekeningen, maken een praatje, een grapje en zijn benaderbaar.
Dat mag ook wel want de toeschouwers betalen veel geld voor de entree. De stemming is doorgaans relaxt.

Doorgaans!

Er is echter één uitzondering: Tiger Woods genaamd.

Wat ik gisteravond in de stampvolle pub (golfliefhebbers from all over the world zijn hier neergestreken) hoorde verbaast mij niets, maar maakt mij wel nog meer anti-Tiger.

Mijnheer is om zes uur 's morgens (zonder publiek, want de hekken gaan om acht uur open) gaan oefenen. Zo onttrok hij zich feitelijk aan zijn verplichting.
Nou ja, aan een sacherijnige Tiger is sowieso niet veel plezier te beleven.

Wat ik echt schandalig vind is dat hij zijn beklag heeft gedaan over het ontbreken van marshalls.(Marshalls zijn de ordebewakers/regelaars op de baan - het zijn vrijwilligers, veelal lid van clubs in de omgeving)

Tiger Woods mag dan de grootste golfer van de wereld zijn; voor zijn oefenrondje zou ik ook niet om vijf uur mijn bed uitkomen.

Enquête


De schoolvakanties zijn van start gegaan. Mijn nieuwe enquête gaat over uw vakantiebesteding.

<======Er kan weer anoniem gestemd worden.
VERT-EL-SELS blijft u dagelijks informeren, zij het inhoudelijk iets luchtiger.

Blijft u thuis of gaat u weg: ik wens iedereen een mooie zomer toe!

14 juli, 2009

Schotland, de 4e dag

Het op tijd klaar krijgen van een vertelseltje wordt een nijpende zaak. Ik heb nauwelijks tijd en dat wordt de komende dagen alleen maar erger.
Tussendoor heb ik ook nog contact met de uitgever/vormgever over de achterflap van mijn boek. Godzijdank is er e-mail.

Als the Open aan de gang is vertrekken wij 's morgens rond achten om 's avonds tegen zevenen weer binnen te komen. Dan is het snel douchen en eten. Maar vooral ook drinken. Opwarmertjes, zo gezegd.

Restaurants/pubs heb ik al geboekt. Ayr zit vol bezoekers, spelers, caddies en medewerkers van het toernooi. Er worden veertigduizend plus =40.000+ mensen verwacht.

Vandaag begon goed. Mijn maag had zich behoorlijk hersteld. Het heerlijke ontbijt van Linda (zie de foto's) ging erin en bleef erin. BEKIJKSELS VAN VANDAAG (incl. onderschrift)

We maakten kennis met de andere (golf) gasten uit Ierland. Leuke mensen met eenzelfde liefhebberij - dat schept meteen een band.

Vervolgens naar onze Snoepy, die onverwacht nachtbezoek had gehad van wat zeemeeuwen. Manlief was des duivels. Van zijn blauwe schatje moeten ze afblijven.
Het was even zoeken naar een carwash, want vogelpoep bijt uit volgens P.
Maar een carwash hebben de Schotten niet nodig. Ze worden tenslotte dagelijks op showers getrakteerd.
Onze Snoepy kreeg wat van ons. Dakkie open, dakkie dicht.

De luchten waren wederom spectaculair. Wat eruit kwam mocht ons bespaard blijven.

Desondanks hebben we een waanzinnig mooie tocht door het binnenland gemaakt. P. liep al drie dagen te zeuren over Castle Douglas. Volgens hem een prachtig landgoed met kasteel van de National Trust. Dus via adembenemende binnenwegen reden wij naar Castle Douglas.

Wat een teleurstelling. Castle Douglas is de naam van een groot dorp. Niets meer en niets minder.

In ieder geval ben ik van het gezeur af.

13 juli, 2009

Webstek


Er was een been geamputeerd vanwege slechte bloedvaten. Zodra ik dat nieuws hoorde heb ik hem nog een e-mailtje gestuurd waarin ik de hoop uitsprak dat hij spoedig weer in de tuin een joint kon roken. Helaas is het daar nooit meer van gekomen.
-------
Simon Vinkenoog (81) overleed na een hersenbloeding.
-------
Ik kan niet veel over hem schrijven. Ik weet niet eens meer of hij op mijn eindexamenlijst Nederlands stond.
Maar hij bracht mij wel altijd aan het lachen met zijn markante uitspraken en controversiële gedrag. Simon Vinkenoog wist wat 'genieten van het leven' inhield.
-------
Vooral zijn website bezocht/bezoek ik regelmatig. Ik hoop dat Edith Ringnalda (zijn 55-jarige vrouw) die voortzet met mooie herinneringen.
Het is een persoonlijke website en daarom erg leuk om te lezen.
-------
De hemel is een groot papaverveld.

Ill comes upo waur's back.

= it never rains, it pours.

Dat was het geval in het door P. uitgezochte gebied. Vandaag moest de reis richting Loch Lomond gaan. Onderweg zouden we een National Trust huis bezoeken.

Enfin, het lukte maar niet in mooi gebied te komen. Rond Glasgow is het om depressief van te worden. Eenmaal aangekomen bij het huis: Gesloten tot 14.30 uur.
Het was 12.30 uur.
Direct terug naar Ayr, want ik voelde me inmiddels hondsberoerd.

Gisteravond nam ik als dessert rubarb pie. Ik ben dol op rabarber, maar deze was ongezoet.
De - door mij toegevoegde - suiker veranderde niets aan de destructieve werking van de rabarber.

Gevolg: de halve nacht rechtop in bed gezeten. Het maagzuur wist zich met golven door het scheurtje in mijn middenrif te persen.

Vandaag maak ik fysiek een slechte dag door, wat ook meteen zijn uitwerking op mijn humeur heeft. Na drie uur slaap voel ik mij iets beter.

BEKIJKSELS (bijgewerkt en met onderschrift)

Cheery-bye the nou

12 juli, 2009

A tee'd baw

= A success from the start.

Wat vervelend nou. Ik heb niets te melden.
Alleen dan dat het fijn is. Over het weer hoor je mij niet klagen. Dan moet je niet naar Schotland gaan.

Over deze B&B alleen maar lof en blijheid. Ik zal nog wat foto's maken.
Linda en Sylvio Galli (heeft ook een Italiaanse ijssalon) runnen hun supercomfortabele B&B op een professionele manier. Het ziet er allemaal smaakvol en brandschoon uit. 's Avonds geven wij op wat we voor ontbijt willen.

De tafel ziet er prachtig gedekt uit met echte (Schotse ruit) servetten. De vrolijke Sylvio bedient terwijl Linda de keuken bestiert.
Speciaal voor de British Open (wanneer de restaurants en pubs vol zitten) bieden ze lunchpakketten en een drie gangenmenu aan. Over service gesproken.
Het huis is volgeboekt. Vanmorgen was het erg gezellig in de eetkamer. Geen zin in geklets, ook geen probleem.
Ik ben gelukkig even af van het slechte beeld dat ik van B&B had. Dit doet de slechte ervaringen vergeten.
See ye efter!

11 juli, 2009

Zeeturbulentie

Gisteren om drie uur sloten we aan in de speciaal geformeerde rijen voor de DFDS- ferry naar Newcastle.

De formaties waren duidelijk herkenbaar. Van rechts naar links, van groot naar klein. Maar ook qua hoogte werd een selectie gemaakt.
Vans, SUV’s, stationcars, auto’s met oma op het dak, auto’s zonder oma op het dak, met een fietsenstalling achterop, zonder fietsenstalling, met huisdieren aan boord en wij als de koekblikjes helemaal op links.

Het inschepen ging niet volgens een consequent patroon. Daarom duurde het ook twee uur eer we deck vier opreden. Volle bak met zo’n vierhonderd rijtuigen.

Het deed mij denken aan mijn vader die de kampeerwagen aan het inpakken was. Eerst het grote, zware spul en daarna de kleinere zaken. Maar zo nu en dan riep hij ‘en nu wat schoenen’. Dan werden er losse slippers en gympen als opvulling tussen de andere bagage gepropt.

In dit geval waren wij de schoenen .
Eenmaal aan boord vonden we snel onze weg naar de hut met uitzicht op zee. Deze overtocht duurt zestien uur en dan is slaapaccommodatie geen overdreven luxe. Een vierpersoons voor ons tweetjes.

De bedden waren uitstekend en opgemaakt met schone dekbedden. De douche functioneerde boven verwachting en aan ruimte hadden we geen gebrek.

Dankzij onze nekpleisters konden we de forse windkracht en de daarmee gepaard gaande deining trotseren.
Zitten en liggen was wel het beste. Zodra ik opstond leek het of ik dronken was en reikte ik van reling naar reling, evenals die andere duizend mensen aan boord: sommigen met zakjes – just in case.

We hebben gisteravond prima gedineerd in het vooraf (bij de boeking) besproken restaurant. De drankjes vonden wij razend duur. Het casino, de bioscoop en de live entertainment hebben wij voor gezien gehouden. Maar het is er allemaal.
Een retourtje IJmuiden - Newcastle (Noors schip met grotendeels Poolse bemanning) op deze manier (exclusief de drank) kostte ons €786,-

Het schip verlaten ging heel wat sneller. Hoewel.
Ons deck stond vast omdat het buitenluik niet open ging. Sterke mannen schroefden de fietsenrekken los die de twee decks scheidden.

Wij hadden het geluk dat Snoepy daarnaast stond, waardoor het P. met enig gemanoeuvreer lukte naar het andere deck te komen waarna we het schip konden verlaten.


Even kreeg ik een Harold of Free Enterprise moment.

09 juli, 2009

Campingfeuilleton deel 6 (slot)

Met dank aan een zekere Mr. Feijenoord (hoe kan het ook anders) die deze serie zo perfect op YouTube heeft gezet.

Hopelijk komt mijn eerstvolgende Vertelseltje vanuit Schotland.

Campingfeuilleton deel 5

Campingfeuilleton deel 4

Inclusief een samenvatting van de delen 1,2 en 3

Campingfeuilleton deel 3

Campingfeuilleton deel 2

Campingfeuilleton deel 1

Vakantie/Golf

(Te veel) koffers staan gepakt, de laatste wasjes draaien en het strijkijzer doet haar werk.

Vrijdag gaan we naar Ayr in Schotland.

Volgende week donderdag start the British Open (golf) op de linkscourse van Turnberry. Wij zullen daar iedere dag bij aanwezig zijn.

Tot die tijd gaan P. en ik heerlijk toeren en veel zien. De laptop gaat natuurlijk mee. Er zal vast en zeker genoeg stof tot schrijven zijn: te beginnen met de overtocht.

Scoobseltjes

De twintig verzamelde blogjes, waarin onze allerliefste viervoeter een prominente rol speelde, zijn te vinden onder het label Scooby.

08 juli, 2009

Dienstkloppers

**********************************************
Als het nieuws is dat Ad Melkert - oud-minister (Sociale Zaken, PvdA) en nu nog tweede man bij VN-Ontwikkelingsorganisatie UNDP, de nieuwe gezant van de VN in Irak wordt - dan laat ik dat voor wat het is.
Voor kennis aangenomen.

Dat Dick Scheringa het hoog op heeft met VVD' ers is wel opvallend. Na Gerrit Zalm en Frank de Grave mag nu Robin Linschoten het proberen bij DSB.
Voor kennisgeving aangenomen.

Laat ik mijn eigen nieuws maar brengen. Rotterdams nieuws.

Ik fietste over de Gerdesiaweg langs een horecagelegenheid. Mijn kettingkast maakte een raar geluid, dus stapte ik af en zette mijn fiets op het grasveldje naast het fietspad.
In de verte zag ik drie parkeerwachters aankomen. Een lege straat met parkeermeters, maar een overmacht aan drentelende ordehandhavers.

Er stopte een rood autootje voor het café. Een dame spoedde zich met een grote poster naar binnen. Ze had de dienstkloppers niet in de gaten.
Zij haar echter wel.
De heren zetten er de pas in. Nog voordat de dame terug was ontfermden ze zich over het enige vehikel in de straat: haar rode autootje.

Hooguit twee minuten is ze binnen geweest. Alleen maar om die poster af te geven. Ik hoorde de kroegbaas wanhopig een pleidooi voor haar houden.
Tevergeefs.
Regels zijn regels, wet is wet. De kas van Bos moet rinkelen.

Ik weet niet waarom, maar ik dacht meteen aan het taxislachtoffer in Amsterdam.

De opgekropte woede reageerde ik af op het achterwiel van mijn fiets. Die kreeg een ongenadig harde trap. Daarna vervolgde ik mijn tocht naar huis.

Zij een bon.
Ik een tik.

Manifest


Op Twitter las ik deze - desperaat ogende - oproep.


Als kick off organiseren we vrijdag 10 juli aanstaande een groot staand terras ergens in de binnenstad. Komt allen, we hebben beperkt drinken, dus neem zelf ook wat mee. Schrijf je in om Ai! Amsterdam te steunen! Kijk vrijdagochtend op deze site waar de actie plaats gaat vinden. Wees erbij als je stad je lief is!

Vanuit 010 wens ik het actiecomité veel wijsheid en succes!!

Man In The Mirror

Veel aandacht heb ik niet aan zijn overlijden besteed, dat deden anderen voor mij.
Ik was ook geen echte fan. Wel had ik mateloos veel bewondering voor Michael Jackson, de entertainer, de vernieuwer.
Bij deze mijn favoriete liedje: een lied met een boodschap.

Ook een lied met een dubbele moraal: had M.J. zelf maar eens wat vaker in the mirror gekeken. Of misschien heeft hij dat juist te vaak gedaan.

Anyway, ik heb vanavond zitten zappen tussen een mooie film en het eerbetoon aan M.J.

Waar het uiteindelijk allemaal om draait is zijn geld. Wie gaat dat krijgen?
Advocaten, maak uw borst maar nat.
Het wachten is op claims, de strijd om kinderen, het bewijzen dat het M.J's kinderen wel waren en nog meer van dat al.

'Dat al' waar ze in de VS zo goed in zijn. De dood van M.J. legt de familie geen windeieren. Het schijnt dat Neverland nu al schuldenvrij is.

De exploitatie van Michael vanaf zijn tiende jaar was weerzinwekkend. Ik vrees voor eenzelfde lot van 'zijn' drie kinderen.

Michaels leven was fake en daar was dit afscheid een mooie afspiegeling van.

Een show over Michael Jackson zonder Michael Jackson is bij voorbaat BAD.

06 juli, 2009

Fun


05 juli, 2009

Nul twintig

**********************
Grote kans dat ik nu mensen voor het hoofd stoot. Heeft u een groot 020-hart en een kort lontje? - sla dit blogje dan maar over.

We verlieten Rotterdam met stralend weer. Heerlijk, het dak kon eraf. Boven Schiphol hingen donkere wolken. Ook Amsterdam hield het niet droog.

Waarom ik mij niet op mijn gemak voel in Amsterdam?
Omdat mensen niet zichzelf zijn. Ze stellen zich aan. Ze willen artistiekerig doen en opvallen: de 'wij wonen in Amsterdam en daarom mogen wij ons zogenaamd vrij gedragen' attitude. Het 'je moet in 020 wonen anders hoor je er niet bij' gedrag irriteert mij mateloos. Het is van een grenzeloze onbenulligheid, vooral kenmerkend voor -en herkenbaar bij de import.

Het is een waardeloze stad met een dito bestuur. Er is werkelijk niets om trots op te zijn. Wel om je zorgen over te maken lijkt mij zo.

Daarom begreep ik de column van Hugo Borst ook zo goed.

We waren vanmiddag in de hoofdstad om een vriendin te bezoeken.
Ik zat met haar op een bankje voor het huis - komt haar straalbezopen buurman op ons af. Een afzichtelijke, onsmakelijke man voor wie ik naar de andere kant van de straat zou vluchten. Hij pakte ongevraagd mijn hand en mompelde iets onverstaanbaars. Waarschijnlijk zijn naam. Volgens mijn vriendin doet hij dat bij al haar gasten omdat hij zich close met haar voelt. De griezel. Het eerste wat ik wilde - en moest doen was mijn handen wassen.

Hij stalkt zijn buurvrouw en dringt zich lijfelijk aan haar op. Hoe zij daarmee omgaat is haar zaak, maar van mij moet hij afblijven. En dat heb ik hem ook duidelijk gemaakt.
Echt waar, het vieze mannetje (Kees van Kooten) is er een lekker ding bij vergeleken.

Vervolgens gingen we bij een klein Indonesisch restaurant in de buurt eten.
Alles nog in de jaren zeventig. U kent dat wel: oranje en bruin. Op zich niets mis mee, als het maar schoon is.
Mijn vriendin voelde zich niet lekker dus wilden we een snelle en eenvoudige hap nasi eten. Naast de bar stonden twee bakjes kattenvoer. Aan het zien van die twee bakjes had mijn maag meer dan voldoende.
Toen er ook nog een witte vette kater op mij afkwam (waarom ben ik altijd de pineut terwijl ik die beesten verafschuw) had ik het helemaal gehad.

Op de (wandelende) terugweg werden we gepasseerd door een winderige fietser. Telkens wanneer hij een scheet moest laten lichtte hij zijn bips van het zadel op en ontsnapte er een knetterend geluid.

Wat was ik blij toen ik de borden 'Botlektunnel afgesloten' weer in zicht kreeg.

Ze is lekkerder


Dit blogje schrijf ik in navolging op ze is lekker, want vandaag heb ik de allerbeste haring gegeten. Schmidt heeft niet voor niets gewonnen.

Ze zijn kleiner van formaat, maar zo romig. Deze haring smelt letterlijk op je tong. Wat een klasse (apart)!! Voor €1,85, dus goedkoper dan bij 'mijn mannetje' op de Meent.
Een vriendin vroeg gisteren of ik vandaag de duik in de mensenmassa zou nemen. Ik was rond drieën bij Schmidt en werd als eerste geholpen.
Nu staat er ook een brigade van zo'n twintig man achter de toonbank, dus lang wachten hoef je nooit in deze zeebanketwinkel.


Wachten is trouwens ook niet erg. Ik kijk mijn ogen uit.

Niet alleen naar de fantastisch geëtaleerde vissen, maar ook en vooral naar de gasten/klanten. Het is IN om bij Schmidt te lunchen.

Comfortabel zitten is er niet bij. Je moet gezien worden aan de hoge bartafels met een glas Sancerre voor je snuffer. Een hele fles in zo'n imposante wijnkoeler maakt natuurlijk meer indruk.

Het is belangrijk om indruk te maken. Excusez-moi, maar bij Schmidt komt de nouveau riche van Rotterdam. Een hoog 'Vanessa/Louis Vuittongehalte.'

Een goede viswinkel is reukloos, zeggen ze mij.
Als je Schmidt binnenloopt denk je dat je bij Douglas terecht bent gekomen: (h)eerlijk.
Wie wat heeft opgespoten is niet te onderscheiden.
Visluchtjes zijn ongewenste luchtjes. Daar zijn genoeg grappen over gemaakt.
-----
Komt een vrouw bij de visboer..........................................

Fun


04 juli, 2009

Kokker-ellen (12)

Voor een schaal vol Pavlova's:
3 eiwitten
125 gram fijne suiker
3 druppels citroensap
200 ml ijskoude slagroom
200 – 250 gram frambozen

Verwarm de oven op 120 graden.
Klop de eiwitten in een brandschone kom, met een elektrische mixer schuimig. Voeg lepel voor lepel de suiker toe. Ga 5 minuten door met kloppen tot het schuim dik en glanzend is. Voeg op het laatst citroensap toe.
Bekleed een bakplaat met bakpapier. Schep de meringue in een spuitzak met een kartelmondje. Spuit op de bakplaat 4 cirkels van zo’n 4 – 5 cm doorsnede, met een opstaand randje, zodat bakjes ontstaan.
Schuif de bakplaat op de onderste richel in de oven. Schakel de oven na 1 uur uit. Laat de pavlova’s rustig verder drogen in de afkoelende oven.
Klop de slagroom lobbig (beslist zonder suiker!). Vul de pavlova’s met de room en verdeel er de frambozen over.

De blog van Janneke Vreugdenhil is een van mijn favoriete kooksites. Niet alle recepten plaats ik, maar meringues vind ik onweerstaanbaar.
------------------------------------------------
Het schuimtaartje (in alle maten) als basis en de rest is fantasie.
Zelf vul ik ze (als dessert) met roomijs waarover mijn (eerder beschreven) roodfruitsaus gaat (of aardbeien) met een scheutje crème de framboise en een klodder ongezoete slagroom.
Yammie.

4th of July


Om uw historisch geheugen wat op te frissen:
*************************************************************************

During the American Revolution, the legal separation of the American colonies from Great Britain occurred on July 2, 1776, when the Second Continental Congress voted to approve a resolution of independence that had been proposed in June by Richard Henry Lee of Virginia. After voting for independence, Congress turned its attention to the Declaration of Independence, a statement explaining this decision, which had been prepared by a Committee of Five, with Thomas Jefferson as its principal author. Congress debated and revised the Declaration, finally approving it on July 4. A day earlier, John Adams had written to his wife Abigail:

The second day of July, 1776, will be the most memorable epoch in the history of America. I am apt to believe that it will be celebrated by succeeding generations as the great anniversary festival. It ought to be commemorated as the day of deliverance, by solemn acts of devotion to God Almighty. It ought to be solemnized with pomp and parade, with shows, games, sports, guns, bells, bonfires, and illuminations, from one end of this continent to the other, from this time forward forever more.

Adams' prediction was off by two days. From the outset, Americans celebrated independence on July 4, the date shown on the much-publicized Declaration of Independence, rather than on July 2, the date the resolution of independence was approved in a closed session of Congress.

One of the most enduring myths about Independence Day is that Congress signed the Declaration of Independence on July 4, 1776. The myth had become so firmly established that, decades after the event and nearing the end of their lives, even the elderly Thomas Jefferson and John Adams had come to believe that they and the other delegates had signed the Declaration on the fourth. Most delegates actually signed the Declaration on August 2, 1776. In a remarkable series of coincidences, both John Adams and Thomas Jefferson, two founding fathers of the United States and the only two men who signed the Declaration of Independence to become president, died on the same day: July 4, 1826, which was the United States' 50th anniversary. President James Monroe died exactly five years later, on July 4, 1831, but he was not a signatory to the Declaration of Independence. BRON

Uitgelekt

******************************
Dat de haring dit jaar uitzonderlijk lekker is had ik al eerder geconstateerd.

De uitslag van de Nationale Haringtest staat morgen in het AD.

Schmidt heeft weer het beste gescoord, zo lees ik hier:
De lekkerste Hollandse Nieuwe is dit jaar te krijgen bij Schmidt Zeevis in Rotterdam. ,,Gewoon perfect'', concluderen de keurmeesters. De haring van Schmidt krijgt dan ook het hoogst mogelijke rapportcijfer: een 10. Vishandel Koning in Rijswijk en Atlantic in Leiden krijgen van de jury een 10-, evenals de nummer vier, Volendammer vishandel Nieuwland in Amersfoort.

Update
Vandaag de officiële uitslag. "Het neusje van de zalm" komt als slechtste uit de bus. Zal dan wel een snotneus zijn.

Het gezelligste café (De Witte Aap op de Witte de Withstraat), de lekkerste haring en het mooiste uitzicht.

Ik ben een bevoorrecht mens.

My room with a view

03 juli, 2009

Tussen ten en Ten

Over ruim twee maanden ligt "Weg van mijn moeder" in de winkel. Op het internet wordt mijn debuut ruimschoots aangekondigd.

Het corrigeren behelsde niet alleen spelling, tekens, cursief of alinea's. Ik heb heel veel geleerd, dat geef ik eerlijk toe.

De proefdruk ligt bij de drukker, er is geen weg terug.

Mijn allergrootste steun bij de vervolmaking was Lonneke Kok.

Lon is tekstredacteur van professie. Zij doet freelance ook veel werk voor grote literaire uitgeverijen. Dankzij haar voel ik mij nu safe.

De opmaker (de man die de proefdrukken maakt) kreeg wel een sik van dat eindeloze geheen en weer, maar heeft er hopelijk ook iets van opgestoken.
De Nederlandse taal is moeilijk. De Nederlandse taal verandert ook om de haverklap. Dat maakt het verwarrend.
Zo had de opmaker het steeds over korrigeren.
Dat leest raar. Daar kan ik niet aan wennen.
Ook werd ik met mijn neus op consequent gemaakte fouten gedrukt, zoals jij kan in plaats van jij kunt. Toen Lon mij daarop attendeerde, kon ik wel door de grond zakken.

Of, na een dubbele punt begint een citaat met een hoofdletter.

De redacteuren van de uitgeverij hebben daar overheen gekeken en zich alleen gefocust op het verhaal. Of ze weten niet beter.
Bij de allerlaatste controle begon ik over iets te twijfelen: mijn eigen naam.

Ik ben er altijd van uitgegaan (ook zo moeilijk - ervan uitgaan) dat je altijd de authentieke naam schrijft: ten Bruggencate.

Verbaasd was ik derhalve toen ik in mijn boek de ene keer van Heel en de andere keer Van Heel zag staan.
Ik vroeg Lon om uitleg. Lees even mee:

Lieve El,

zowel het Stijlboek van de Volkskrant als de ANS (Algemene Nederlandse Spraakkunst) vermelden namen zoals ik dacht, dus met hoofdletter behalve als er een voornaam of voorletter aan voorafgaat.

Voorvoegels als 'de' en 'van' krijgen een kleine letter als voornamen of initialen eraan voorafgaan, anders een hoofdletter: Ellen ten Bruggencate, mevrouw Ten Bruggencate, schrijfster Ten Bruggencate, mw. Ten Bruggencate, Ten Bruggencate.

Uitzonderingen: bij dubbele namen (getrouwde vrouwen) krijgt de tweede naam altijd een kleine letter: Ellen ten Bruggencate-ten Bruggencate, mevrouw Ten Bruggencate-ten Bruggencate, Ten Bruggencate-ten Bruggencate

Bij adellijke titels idem: Barones ten Bruggencate.

Ik neem mijn petje af voor redacteuren als Lonneke, die zo nauwkeurig werken . Van flyer tot encyclopedie: een goede tekstredacteur is onontbeerlijk. Dat zal zelfs Harry Mulisch met me eens zijn.

***********************************************

Zo nu en dan loop ik een boekhandel binnen en vraag-met rode oortjes-of ze mijn boek gaan verkopen. Als ik daar positief antwoord op krijg ben ik als een kind zo blij.

Wanneer ik buiten ben bal ik mijn vuisten en sis 'Yesssssssssssss.'

Het kind dat haar hele leven zo verlangde naar erkenning krijgt dat op haar vierenvijftigste.

02 juli, 2009

Mrs. Slocombe tegen God:

"Are you being served, Sir?"

Post



Gisteren lag er een envelop ter grootte van een geboortekaartje in de brievenbus.
Welke vrienden zijn er nu weer grootouders geworden, vroeg ik mij in gedachte af.

Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen.

Midden in de grote hal van dit gebouw spatten mijn tranen op de stenen vloer uiteen.

Ik mis haar nog iedere dag. Ook heb ik een knagend schuldgevoel.
Vlak na Scooby's overlijden had ik mij voorgenomen een label aan haar te wijden. Een verzameling Scoobyblogjes.
Daar is het nog niet van gekomen.
Nee, ik heb dat nog niet gedaan.
***************************
De harde realiteit is dat er vandaag waarschijnlijk weer een envelop van het crematorium in de bus ligt..............................................
met een dikke rekening.

Kokker-ellen (11)

DIPTIP
*********
Wanneer wij in de VS zijn koop ik altijd kant- en klaar dips. Ranch en blue cheese zijn onze favorieten. Ook zie ik Spinach Dip staan, maar ik heb het nooit geprobeerd.

Enige tijd geleden aten we bij vrienden. Wij waren proefkonijnen en kregen onderstaand recept voor ons neus. Heerlijk.

Spinach Dip (voor veel mensen)
1 zakje Knorr groentensoep met tuinkruiden of Knorr mix voor boerengroentensoep
650 ml mayonaise (gebruik net niet de hele pot)
6 x 125 ml Sour Cream
450 gr diepvries gehakt spinazie (deelblokjes, niet a la creme)
4 bosuien
1 bosje radijsjes
zout
peper
knoflookpoeder
2 hele broden:
**eventueel één brood als schaal voor dip, andere brood voor dipping blokjes
peterselie als versiering

Ontdooi spinazie en pers alle water eruit met gebruik van een zeef. Meng soep, mayonaise, sourcream en spinazie goed.
Bosuien fijn snijden en erbij doen. Radijs in blokjes snijden (niet te fijn, moeten krokante stukjes blijven) en ook toevoegen.
Zout, peper en knoflookpoeder naar smaak toevoegen. Voor de beste smaak, mengsel 6 uur voor het serveren maken en in de ijskast bewaren.
Voor het serveren proeven of je nog meer zout, peper of knoflookpoeder wilt gebruiken.

**Net voor serveren, een serveer “schaal” van het hele brood maken door het brood uit te hollen zodat er een schaalvorm overblijft waarin de dip wordt gegoten. Het eruitgehaalde brood en het extra brood in stukjes snijden om te gebruiken om mee te “dippen”.
Peterselie kan gebruikt worden als versiering.

Heerlijk om rauwkost/stokbrood in te dippen. Ook fantastisch bij de BBQ of gewoon bij gegrild vlees en dito vis. Wat te denken van een koud buffet.

Yammie!

01 juli, 2009

Olympische Spelen

in Rotterdam?

Wellicht.

Mijn stad gaat voor de nominatie van 2028 - honderd jaar na Amsterdam.
020 is dan waarschijnlijk nog een bouwput, als het niet naar de bodem van de zee is gezakt.

Rotterdam is volgend jaar de startplaats van de Tour de France, heeft een goede infrastructuur en de nieuwe Kuip is dan klaar.

Aan ondernemerschap en organisatietalent geen gebrek.

Plannen maken en dromen.

Natuurfilm


Zappend naar Wimbledon stuitte ik op de aankondiging van Into the Wild, een veelbesproken film van - de door mij mateloos bewonderde - Sean Penn. Ik bleef hangen.

Het is de verfilming van een waargebeurd verhaal:
Een rebelse, idealistische jongeman ontvlucht zijn (rijke) milieu en het materialisme en gaat op weg naar het onherbergzame Alaska. Hij reist van wonderschone plek naar wonderschone plek.

Op veel van die wonderschone plekken zijn wij geweest (behalve Alaska). Dat is ook het enige wat mij boeit aan de film, die onbeschrijflijk mooie natuur.

Geen moment kom ik echt in het saaie, voorspelbare verhaal. Geen moment voel ik sympathie met de hoofdpersoon.
Geen moment pakt het mijn interesse of nieuwsgierigheid.

Wel krijg ik weer ontzettend veel zin om een mooie route uit te stippelen. Dwars door the Dakota's, langs the Cheyenne River, Wyoming, the Rocky Mountains.................................

Into the Wild.

All the presidents wives 42


LAURALANE WELCH BUSH

Birth:
Midland, Texas 1946, November 4

Father:
Harold Bruce Welch, born 1912, November 21, Pontotoc County, Oklahoma, loan company branch manager and owner of home building company, died in Midland, Texas, 1995 April 29

Mother:
Jenna Louise Hawkins Welch, born 1919, July 24, Little Rock, Arkansas, married on January 29, 1944; worked as bookkeeper of husband's home building company from their residence.

Ancestry:
English, French, Swiss; Laura Bush's most recent immigrant ancestor is her maternal great-grandfather Louis Le Maire, born in 1840 in France. Nine generations back, her paternal ancestor Christopher De Graffendried, born in Bern Switzerland in 1691 immigrated to Virginia. Otherwise all of her ancestors were English in origin and their migration proceeds westward from the colonial era in Tidewater, Virginia through North Carolina, Tennessee, Mississippi, Alabama, Arkansas and Texas.

Birth Order and Siblings:
Only child

Physical Appearance:
5' 6", brown hair, blue eyes

Religious Affiliation:
Methodist

Education:
Robert E. Lee High School, Midland Texas, 1961-1964, Laura Bush served on the junior council and worked on the yearbook; Southern Methodist University, Dallas Texas. 1964-1968, bachelor's degree in elementary education; University of Texas at Austin, Graduate School of Library Science, 1970-1972, master's degree in library science

Occupation before Marriage:
After graduating from college, Laura Bush taught second grade at Kennedy Elementary School in Houston, Texas for two years. After earning her master's degree in 1972, she returned to Houston to work for two years as a school librarian. In 1974, she returned to Austin and worked as a school librarian at Dawson Elementary School, a job she held until her marriage in 1977. Marriage:33 years old, married 1977, November 5 to George W. Bush, born 1946, July 6, New Haven, Connecticut, oil businessman, at Glass Memorial Chapel, First United Memorial Church, Midland, Texas

Children:
Two daughters; twins Barbara Bush and Jenna Bush (born November 25, 1981)
*Laura Bush is the only First Lady to have given birth to twins

Occupation after Marriage:
Since George W. Bush was planning to begin his campaign for a U.S. Congressional seat shortly after his wedding, Laura Bush ended her work as a librarian and went to work full-time on his campaign. After his loss in 1978, she volunteered for local Midland causes and soon enough began working towards the goal of helping her father-in-law George H.W. Bush in his failed quest for the 1980 Republican presidential nomination. Once her daughters were born she focused on raising the two children while her husband struggled in the oil business. She was the strong but steadying influence that led to his determination to stop his heavy drinking during the time his father was Vice President. She moved to Washington, D.C. as her father-in-law began his successful 1988 campaign for the presidency; she afterwards returned with her husband to Texas, relocating to Dallas, where she volunteered in the care of babies who had congenital AIDS. She initially resisted her husband's 1994 run for Texas Governor. As First Lady of Texas, Laura Bush successfully lobbied for state funding of early reading, literacy and early childhood development programs, which became the social issues on which she focused. In the fall of 1997, for example, she held an Early Childhood Development conference much like the one held by Hillary Clinton did in the White House in the spring of that year. As Hillary Clinton was promoting the "Prescription for Reading" program nationally, Laura Bush was doing so simultaneously, on the state level. Laura Bush also began an annual Texas Book Festival that successfully raised large amounts of money for the purchase of books throughout the state public library system.

Presidential Campaign and Inauguration:
Through the 2000 campaign, Laura Bush avoided any controversy with remarks that were inconsistent with those of her husband, but she broke precedent by becoming the first presidential candidate's wife (who was not already First Lady) to address the convention that was nominating her husband. During the 2004 campaign, Laura Bush dramatically increased her role, delivering a policy-oriented speech at the Republican National Convention, making hundreds of stump speeches in which she addressed substantive policy accomplishments and goals of the Administration in economics, homeland security and the Iraqi War. At the 2001 inaugural she presided over a newly created event honoring American authors.

First Lady:
2001, January 20 - current incumbency 54 years old With the terrorist attacks of September 11, 2001, less than nine months after assuming the First Lady role, Laura Bush found her visibility much higher and with more demands made upon it than she had initially assumed it would be. Scheduled that day to become the first incumbent Republican First Lady to deliver Congressional testimony to a Senate Education Committee, in the weeks and months that followed, she frequently spoke in public forums on techniques that adults could use to comfort children who were traumatized by the changes wrought by the attacks. As the U.S. undertook an invasion of Afghanistan to free it of the extremist Taliban that had overtaken it, Laura Bush met with Afghani women to hear their stories of the harsh repression the women of their country suffered. She discussed their plight as the topic of her radio address on November 17, 2001. It was the first time a First Lady spoke in lieu of the President during one of the weekly radio addresses usually made by the Chief Executive.

Education has been the primary focus of Laura Bush's tenure as First Lady and the issue that has bound all the various efforts she has spearheaded. When she eventually was able to deliver testimony before the Senate Education Committee on January 23, 2002, Laura Bush called for higher teacher salaries and better training for Head Start and day care workers. In the nine month of her tenure introduced a National Book Festival in Washington, D.C. based on the model of the one she had created in Texas. Within two years, this festival had inspired the Russian First Lady Ludmilla Putin to host an October 1, 2003 book festival in her nation that Laura Bush attended in Moscow, along with several American authors.

Along these lines, Laura Bush has supported numerous government and private sector efforts to promote reading and education. She has been a strong advocate and defender against critics of the Administration's No Child Left Behind Act signed by the President in January 2002, providing federal funds to the local level to recruit new teachers, improve teacher training, or raise teacher pay. She also served as a spokesperson and promoter of three programs that sought to build the ranks of the teaching profession: the New Teacher Project, which draws from different professional backgrounds; the Troops to Teachers, which seeks those in or leaving the military; and Transition to Teaching that cultivates mid-career professionals and recent college graduates. In March of 2002, she held a White House Conference on Preparing Tomorrow’s Teachers, bringing together university and business leaders, education advocates, teachers’ unions, public policy organizations, and foundations to consider teacher preparation at colleges of education and professional development for experienced teachers. Laura Bush had earlier hosted a July 2001 White House Summit on Early Childhood Cognitive Development, along with Education Secretary Rod Paige and Health and Human Services Secretary Tommy Thompson. She created a national initiative, "Ready to Read, Ready to Learn," to inform parents and policy makers about early childhood education and the importance of reading aloud to and with children from their earliest days and helped to develop a series of magazines called "Healthy Start, Grow Smart," to inform parents about infant cognitive development and health.

Before she entered the White House, Laura Bush already had an interest in American history. As a young woman, she had grown up reading American Heritage magazine. Laura Bush lobbied to continue much of the work of Save America's Treasures, the federal funding for which was not scheduled for further appropriation. The new program, "Preserve America," communities were recognized for protecting and celebrating cultural and natural heritage, using their historic assets for economic development and community revitalization, and encouraging people to experience and appreciate local historic resources through education and heritage tourism programs. As part of the program's encouragement of citizens to keep the environment regionally indigenous, Laura Bush replanted native grasses at the presidential Prairie Chapel Ranch in Crawford to preserve the Texas landscape. In January of 2004, she announced the creation of a new Preserve America History Teacher of the Year award, again fusing the issue of education to an outside issue she has supported. In 2004, she revealed her effort with the White House Historical Association to renovate the Lincoln Bedroom, suggesting its original use as Lincoln's Victorian Cabinet Room. While entertaining in the Bush White House has been more limited than recent Administrations, one venue the First Lady had an special interest in combined her love of literature with the educational salon-type gathering sponsored by First Ladies Hillary Clinton, Rosalynn Carter and Lady Bird Johnson: Laura Bush has hosted the series "White House Salute to America's Authors," to celebrate our country's great literary works. Featured authors have included Mark Twain, Women Writers of the West, authors of the Harlem Renaissance, and three classic American storytellers: Truman Capote, Flannery O'Connor and Eudora Welty. While a strong defender of the President, Laura Bush has also felt free to express political opinions of her own: she did not believe that Roe vs. Wade should be overturned, felt that the issue of gay marriage should initially be a matter of public decision and not judicial; and agreed with the President's opposition to stem cell research. In the first months of the second Bush term, Laura Bush continued to enlarge her public role. She fulfilled her promise to visit Afghanistan, where she promoted a new teacher-training institute for women in Afghanistan that is being established there with U.S. support and her personal commitment. She accepted the United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization's (UNESCO) honorary Ambassadorship for its Decade of Literacy, raising awareness and support for global literacy for children, women, and men around the world. In this capacity, she delivered the International Women's Day to the U.N. Commission on the Status of Women on March 8, 2002. In May, 2005, Laura Bush made one of her most politically overt forays, traveling to Egypt, Jordan and Israel. At the World Economic Forum, she emphasized the link between providing education to all genders and socioeconomic groups within a society and the fostering of democracy. During her Middle East trip, she visited religious sites sacred to Jews and Muslims and encountered spirited protestors among members of both faiths there. She also declared what proved to be a disagreement with the President in regard to the Secret Service not notifying him of an aircraft that violated a security zone near the White House and, as she returned from the Middle East, observed that democracy might take a longer time than initially anticipated to root itself in some cultures. To what degree she has exerted influence in the way of policy has not been fully disclosed by the White House, although the President acknowledged in May of 2005 that there were times they disagreed in private, suggesting that they certainly discussed many of his decisions. Just as it was acknowledged that she had a great personal influence on his earlier decision to stop drinking alcohol, the President later disclosed that she also successfully urged him to reconsider his rhetoric regarding the Al Qaeda terrorist leader Osama Bin Laden after declaring that he would find the man "dead or alive."

Any influence she may have on policy initiatives or funding for programs remains speculative and unconfirmed. It was Laura Bush, for example, who announced that the Administration's 2004 federal spending request in the budget asked Congress for a 15 percent increase in funding libraries and museums over the previous year, with the prospect of dispensing some $242 million for the Institute of Museum and Library Services, which dispenses funds to the nation's 122,000 libraries and 15,000 museums. Also, for 2003, the First Lady declared that the President's proposed creation of a $10 million fund dedicated to addressing the nation's shortage of librarians, 58 of whom were projected to retire by 2019. For 2004, $20 million was appropriated. The Institute's director Robert Martin later specifically acknowledged the First Lady with the President for their "commitment" as the first grants were awarded, suggesting that it was Laura Bush who had successfully pressed for the budget increase and creation of the librarian education fund.
In honor of Laura Bush's career as a librarian and her lifelong dedication to early learning, early reading and literacy, Congress named a librarian program at the Institute of Museum and Library Services after her. Funded through the Departments of Labor, Health and Human Services, Education and related agencies, the "Laura Bush 21st Century Librarian Program" was enacted as bill H.R. 3010 on 30 December 2005, and became Public Law 109-149. With federal funding of $24 million, the program recruits and educates librarians as part of an effort to bring new professionals into public, academic, research and school libraries, building the capacity of library schools through faculty and curriculum development. Furthermore, it seeks to raise the skill and expertise levels of current librarians and library workers. The program gives particular attention to enhancing school library media centers, which has proven to have a direct link to student achievement. Part of the challenge that has been determined is disseminating awareness among teacher and school administrators of just how central a role a library and librarians can play in furthering student achievement and enhancing the overall educational process. For example, library media centers and librarians can supplement the traditional curriculum of teachers with instructional materials, extending their hours of service beyond those of the school day, and working in closer coordination with teachers and school administrators.

In the fall of 2005, Laura Bush hosted a White House Conference on Helping America’s Youth to promote public awareness of the problems facing at-risk youth, gathering policymakers, research experts, foundations, faith-based and volunteer organizations, educators, coaches, and parents to exchange programs and methods that have already proved successful and consider new venues to the same end. Each spring of her tenure, Laura Bush has also supported a public awareness campaign regarding women's heart disease. She partnered with the National Heart Lung and Blood Institute to share "The Heart Truth," a public service information campaign to get out the word that heart disease is the leading cause of death among American women. In her speeches on the subject, Laura Bush has emphasized the importance of healthy eating, exercise and preventive screenings. As part of her public awareness campaign to alert women to issues of heart disease and heart care, she highlighted an exhibit of red-colored gowns worn by the living former First Ladies and herself in Washington, D.C. at the Kennedy Center for the Performing Arts, and in southern California at the Ronald Reagan Presidential Library, joining former First Lady Nancy Reagan at the latter event in March of 2007. Laura Bush dedicated the National First Ladies’ Library Education and Research Center on September 4, 2003. In her dedication speech, she stressed the need to better understand the role played by our nation’s women – not just First Ladies, but all generations of women.

Bron: http://www.firstladies.org/biographies/

30 juni, 2009

Nieuwsbrieven

*********************************
Zodra ik op internet mijzelf bekend maak bij bijvoorbeeld Delta Airlines, KLM, filmshops, boekensites of een hotelketen krijg ik ongevraagd nieuwsbrieven.

Ik denk dat ik inmiddels vijftig gebruikersnamen en wachtwoorden heb opgeslagen op een USB'tje. Een noodzakelijk kwaad.

Hetzelfde geldt voor pasjes, spaarkaarten en pincodes.

Niet dat ik seniel ben, maar zo nu en dan word ik er daas van.

Terug naar de hinderlijke nieuwsbrieven.

Als voorbeeld geef ik de - door mij al eerder verfoeide - KLM.
De Flying Blue-site verwelkomt me hartelijk. Daarna ga ik naar mijn eigen profiel en geef daarin aan dat ik GEEN nieuwsbrief wens te ontvangen.
Vervolgens log ik uit en verlaat de KLM website.

Daarna zoek ik de site weer op en log in met de gegevens van manlief. Want ook hij wordt belaagd door ongewenste blauwe post (komt op mijn adres aan).
Ik herhaal de procedure.

Een maand later.
Ja hoor, daar is ie weer.......................de nieuwsbrief.

Tot mijn boze verbazing zie ik dat het 'wel nieuwsbrieven ontvangen' staat aangevinkt. Dus probeer ik het weer te veranderen.
Natuurlijk krijg ik een foutmelding. En nog een, en nog een.

De Zwaan, ik kan z'n nek wel omdraaien.

Crisis

*****************
Het nieuws dat ons zonnige weekend in het Ahrgebied enigszins overschaduwde was de mysterieuze verdwijning van Huibert Boumeester.

Dat zijn dode lichaam gevonden is mag aan de ene kant een geruststelling zijn, aan de andere kant roept het vragen op. Vragen die wellicht nooit beantwoord kunnen/zullen worden.

Elsevier wist meteen te melden dat het om zelfmoord ging. Daar lijkt het inderdaad op, maar dat Boumeester zichzelf naar de eeuwige jachtvelden heeft geschoten is vooralsnog niet door de politie bevestigd.

Ik ben goed in thrillerscenario's, doch laat me daar niet toe verleiden.

Huibert Boumeester heb ik één keer meegemaakt bij een aandeelhoudersvergadering van AAB. Die stond geheel in het teken van de overname door Fortis. Hij kwam als een serieuze, rustige man over.

Dat de economische crisis - waar ik het ABN*Amro/Fortis-echec ook onder schik - tot dodelijke slachtoffers zou leiden leek en lijkt mij onvermijdelijk.

De speculaties lopen uiteen. Hij zou depressief zijn, tegen een burn out aan zitten.
Nee, hij was helemaal niet somber zeggen naasten.
Hij zou tevergeefs status hebben nagestreefd.

Naar wat er in Boumeesters hoofd is omgegaan kan ik alleen maar gissen.

Miljardendief Bernard Madoff, die waarschijnlijk cliënten tot wanhoopsdaden heeft gedreven, zal sowieso in gevangenschap sterven. Die zekerheid heeft hij.
Het jaar 2159, dat is zo'n drie generaties verder.

Is er dan nog wel leven op aarde?

29 juni, 2009

Rotterdam - Jazztown


Het North Sea Jazz Festival staat weer voor de deur. 10,11 en 12 juli in AHOY!

Niet alleen in AHOY swingt het. In de hele stad zijn gedurende de gehele (voorafgaande) week jazzpodia. Nul Tien is een en al jamsession. Zie North Sea around town.
*********
Mocht u moed, puf, zin en uithoudingsvermogen hebben, gecombineerd met een dikke portemonnaie, dan moet u zeker gaan. Hierbij de link naar de kaartverkoop en het programma.
Bij deze temperaturen moet ik er eerlijk gezegd niet aan denken. Het is een staand binnengebeuren.
Twee jaar geleden vond ik het een kwelling.

Eerlijk is eerlijk: Er komt weer een groot aantal jazzgiganten.

Wij zitten dat weekend in Schotland, maar ik kijk graag de beelden terug.
Shakend in mijn stoel.

28 juni, 2009

Service

Jawel, wederom een complimenteus blogje over Nespresso.
Het is heerlijk om tussen de klachten eens een positief geluid te kunnen laten horen. Eerlijk is eerlijk, ik maak er ook melding van.
Opvallend is wel dat het telkens hetzelfde merk is dat in de prijzen valt.
----
De casus:
Ik was meerdere keren bij mijn Nespresso-provider, de Bijenkorf, geweest voor een ontkalker. Drie keer kreeg ik neen.
Uitverkocht.
Niet binnengekomen.
De laatste vijf minuten geleden verkocht.
We zitten er op te wachten.
Enzovoorts, .....................

Dus via de website van Nespresso een ontkalker besteld. Ging prima.
Het is een duidelijke site. Kind kan de was doen.
----
De kosten waren tien euro plus vier euro verzendkosten.
Ik plaatste een opmerking dat bestellen via internet noodzaak was, omdat ik bij de Bijenkorf telkens bot ving.
----
Twee dagen later werd het pakketje keurig bezorgd.
Tot mijn grote genoegen was mijn opmerking over de verzendkosten ter harte genomen en vervielen de vier euro verzendkosten.

Dat noem ik service.

Tot mijn schrik ontdekte ik dat ik - domme ik - een ontkalker voor een ander type apparaat had besteld. Dus belde ik de klantenservice.

'Geen probleem mevrouw ten Bruggencate, u kunt deze ontkalker ook gebruiken - zij het op een andere manier'.

'Oh hemeltje. Hoe dan?'

'Ik zal de procedure stap voor stap met u doorlopen'.

Dit was een klantenservice met verstand van zaken! Met kennis van het product! En met een flinke portie geduld en vriendelijkheid!

Ik zette de microfoon van de telefoon aan en legde deze op het aanrecht. Vervolgens deed ik precies wat de aardige klantenservice-mevrouw mij opdroeg. De hele procedure, tot en met het twee keer naspoelen.

'Kan ik verder nog iets voor u doen, mevrouw ten Bruggencate?'

Ik kon zo snel niets verzinnen.
----
Of ja, misschien toch.........................
de was?

27 juni, 2009

Bietenzeer


Wij vieren onze trouwdag altijd uitgebreid.

We begrijpen dat drieëndertig jaar bij elkaar blijven iets bijzonders is. Onze omgeving maakt ons daarop attent.
Zelf vinden we het heel gewoon.

Ons huwelijksbootje heeft heus wel eens averij opgelopen. Niet zo'n beetje ook.
Maar dan legden we hem op het droge en gingen in en aan de slag. Hij is nog steeds zeewaardig.

We zijn (deze keer zonder Scooby) terug in het Ahrtal - zo'n 3,5 uur rijden van Rotterdam.

Ditmaal hebben we het goed getroffen met het hotel Jägerstübchen in Laach/Mayschoss (zie foto's), waar we in mei tijdens een toeristische route langsreden. Toen wist ik al welke kamer ik moest boeken. DE FOTO'S met ondertiteling.

Gisteravond hebben we heerlijk gedineerd in Walporzheim. Er lag een dikke wijngids op tafel die zo aanlokkelijk was, dat wij vandaag terug zijn gegaan om te proeven en te kopen.

Vanavond genieten we van een Schnitzel mit Pfifferlingen, Pommes Frites und Salat. Net zo heerlijk als gisteren, maar dan anders.

Vanmorgen was het om tien uur nog dauwtrappen. Letterlijk wel te verstaan. We maakten een frisse wandeling langs de Ahr.
Het is opvallend, nee - angstaanjagend stil. Op een paar bussen na zijn er nauwelijks toeristen. Hoogst dubieus dat hotels in de eerste week van juli zelf met vakantie gaan, nietwaar?

Onze 12053ste huwelijksnacht was dankzij een indringend piepje in het bed - via de muren - waarschijnlijk in het hele hotel hoorbaar. Dat vrijt niet echt ontspannen kan ik u (in vertrouwen) mededelen.

Maar wij zijn duizend en één nacht in ieder geval ruimschoots voorbij gestreefd.

Zomergasten

Margriet van der Linden (Opzij) heeft een interessant lijstje gasten opgesteld.
Na drie mindere jaren, verheug ik mij op deze serie die begint op 26 juli met Viktor&Rolf.
Vervolgens op
2 augustus: Prem Radhakishun
9 augustus: Trudy Dehue
16 augustus: Carice van Houten
23 augustus: Alexander Pechtold
30 augustus: Jaap van Zweden

La Vilette is v.v.t

********************************************
Opnieuw sluit een toprestaurant

ROTTERDAM - Rijnmond is opnieuw een topzaak kwijt. Na Yokoo en Bernisse Molen heeft La Vilette de handdoek in de ring moeten gooien.

De regionale gastronomie is geschokt na de gedwongen sluiting van het vooraanstaande etablissement in hartje Rotterdam. ,,Van dit bericht krijg ik acuut buikpijn,'' zegt patron cuisinier Erik van Loo van tweesterrenrestaurant Parkheuvel.

Per mail liet Ingrid Hörster (43), eigenares van La Vilette, gisteren weten dat persoonlijke omstandigheden en de kredietcrisis haar de das hebben omgedaan. Ze is niet bereikbaar voor een nadere toelichting.
,,Ze zit er volledig doorheen,'' weet Gert Blom, mede-eigenaar van restaurant Amarone (1 ster), oud-werknemer van La Vilette en goede vriend van Ingrid Hörster.

In het circuit gaat het gerucht dat de wegen van Gert Blom en Harrie Baas (eveneens eigenaar van Amarone) scheiden en dat eerstgenoemde het opgedoekte La Vilette overneemt. ,,Harrie en ik staan aan de vooravond van een verbouwing. Je investeert niet in een zaak als je van plan bent op te stappen.''

In mei 1995 namen Ingrid Hörster en haar partner Fred Mustert La Vilette over van Carl Schuurs en Yvonne Savert, die in Frankrijk een andere draai aan hun leven wilden geven. Na acht jaar beloonden de veeleisende inspecteurs van Michelin de gedrevenheid van Mustert en Hörster met een ster.

Na de breuk met Fred Mustert, begin 2007, ging Ingrid Hörster als enig aandeelhouder door met La Vilette. De scheiding maakte haar portemonnee een heel stuk dunner.
,,Ik heb hem voor de hoofdprijs uitgekocht,'' liet ze zich ooit ontvallen.

Nicolas Belot, sous-chef onder Mustert, nam de leiding in de keuken van La Vilette over.
In de zomer van 2008 vertrok hij geheel onverwacht naar Rijswijk. In Marc Muzerie, algemeen beschouwd als een grote belofte, vond Ingrid Hörster de ideale opvolger.

Drie chefwissels in korte tijd, daarmee kon Michelin niet uit de voeten; in november 2008 raakte La Vilette zijn ster kwijt. Zeven maanden later heeft het restaurant de stekker eruit moeten trekken. bron

Het nieuws was al eerder per e-mail tot mij gekomen, maar dit artikel in het AD - voorzien van smeuïge details (die feitelijk nog veel smeuïger zijn) zegt het allemaal.
Lees onze ervaring van twee jaar geleden.

Het is jammer, maar onvermijdelijk.

De fuik 2

***********************
84 uur durende alcoholcontrole

ROTTERDAM - In het Rotterdamse centrum is de politie donderdagavond een 84-uur-durende alcoholcontrole gestart.

De ongekend lange actie is geen poging om in het Guiness Book of Records te komen, maar is vooral bedoeld als signaal aan alle automobilisten: Het is nog altijd niet in orde om aangeschoten of dronken achter het stuur te zitten.

Hoewel bij standaardcontroles steeds minder dronken rijders worden gesnapt, ziet de politie nog altijd ‘figuren die drinken en rijden’.

Op verschillende plekken lopen automobilisten de komende dagen de kans om de fuik in te rijden en te moeten blazen. Ook als er nergens een grootscheepse controle is, dan is er nog een wagen van de noodhulp vrijgemaakt om doorlopend te controleren of mensen met een glaasje te veel op rondrijden. Diverse eenheden van zowel de wijkpolitie als de noodhulp doen mee aan de grote actie, die toevallig valt op dagen dat vele mensen op het terras onder het genot van een alcoholische versnapering van de zon genieten. Bron

26 juni, 2009

1976 - 2009


The show is over


25 juni, 2009

De fuik

Waarom begon ik mijn vorige blogje over het openbaar vervoer?

Omdat er vanavond in het centrum van Rotterdam - namelijk op de Meent - een drankcontrole was. En niet zo'n kleintje ook. Wat een overmacht aan blauw op straat!

De politie had een strategisch punt uitgezocht. Je kon als automobilist geen kant meer op.

Auto's die er tussenuit probeerden te knijpen werden door motoragenten ingehaald en terug geëscorteerd. Busjes, Golfjes en motoren reden af en aan.
Jongelui met blikjes bier werden op straat aangehouden.

Het was een gigantische schoonveegactie.

We hebben als ramptoeristen vanaf een bankje het schouwspel gevolgd. Het was vroeg op de avond en in één uur werd er welgeteld maar één automobilist betrapt.

Brave burgers, slechte blaaspijpjes of barmhartige politieagenten?

Een man, die de fuik vanaf het terras had opgemerkt, kwam te voet preventief blazen.

Drie heren (lichtelijk aangeschoten) moesten de stad uit, maar liepen zenuwachtig over het plein te ijsberen. Ze zochten tevergeefs een sluiproute.

Ik kon me zo voorstellen dat ze na hun werk lekker geborreld hadden of dat de lunch iets was uitgelopen.
'We kunnen geen kant op,' hoorde ik één zeggen. 'Wat moeten we nou?'
Ze verdwenen mopperend uit ons zicht.

Na een uur liepen wij richting huis. We passeerden het terras van Dudok.
Daar zat het drietal. Aan de koffie met appelgebak. Midden op de tafel stond een grote fles water.

Een dure actie, gezien de karige vangst.
Maar bij iedereen zit de schrik er weer even goed in.

Bahhhhh

***************************
Ideaal van middenin de stad wonen is dat je nooit de auto pakt wanneer je 'around town' blijft. Tram en metro zijn om de hoek.

Wij hadden een BBQ van kantoor.
Het bier smaakte goed, maar de grote vette worsten lagen er niet appetijtelijk bij. Iedereen liep te jongleren met plastic bordjes en bekertjes. Er stonden welgeteld twee tafels voor zo'n zestig mensen.
Verder was het erg gezellig.

Terug in the city besloten we maar even een snelle, lekkere en betaalbare hap te gaan eten bij de Satébar, onze favoriet. We zijn vaste klanten.
Ze hebben er een nieuwe locatie bij, namelijk op de Karel Doormanstraat. Geweldig, met terras.

Om een lang verhaal...............................

Ik had mijn bord met heerlijk bami -en saté bijna leeg toen ik op een pikzwarte haar stuitte.
Het bord bijna leeg, mijn maag bijna vol. U voelt hem al.......................

De anders zo aardige ober had direct een excuus klaar waarmee hij echtgenoot en ook mij boos maakte.
'Het is een risico wat je als gast loopt als je buiten wilt eten. Dan kan er zomaar een haar in je eten terecht komen.'

'En kruipt die haar dan naar de bodem om zich daar lekker tussen de mie te nestelen? Zo van sliert zoekt sliert,' vroeg ik.

De ober was standvastig. 'Ja, dat is mogelijk.'

P. werd driftig en eiste excuses.
Het obertje bleef pruttelen.

Ik duwde mijn bord in zijn handen en vroeg om de rekening.
Die kwam. Mijn maaltijd was niet berekend.

Ik vond het niet eens een genoegdoening. Ik was boos, maar vooral teleurgesteld.

Teleurgesteld in ons zaakje. Teleurgesteld in ons obertje.
En ons obertje was waarschijnlijk teleurgesteld in ons.

Vanwege de fooi die hij misliep.

Vraagtekens


(CNN) -- South Carolina Gov. Mark Sanford, just back from a secret trip to Argentina unknown to his staff or his wife, admitted Wednesday he has carried on an extramarital affair with a woman in Buenos Aires, Argentina.

South Carolina Gov. Mark Sanford chokes up on Wednesday as he admits to having an affair.

"I've been unfaithful to my wife," Sanford told a news conference in Columbia, South Carolina. "I developed a relationship with what started as a dear, dear friend from Argentina."
His voice choking at times, Sanford apologized to his wife and four sons, his staff and supporters, and said he would resign immediately as head of the Republican Governors Association.
The affair began in the last year and was discovered five months ago,
Sanford said without elaborating. He added that he and his wife were trying to work through it.
Watch Sanford admit to the affair »
In a statement issued later Wednesday, Sanford's wife, Jenny, said she asked him to move out two weeks earlier but was still open to a reconciliation for the benefit of their children. lees verder
************************
Niet alleen hang ik kotsend boven de wc wanneer ik zijn publiekelijke biecht zie, ook zet ik vraagtekens bij de consequenties die hij trekt. Ik bedoel als gouverneur.
----
De man heeft een buitenechtelijke verhouding gehad.
Maakt dat hem een onbetrouwbare gouverneur of presidentskandidaat?
Oké, als het privéreisjes naar Argentinië waren die hij bij de staat heeft gedeclareerd................
----
Mijn god, al die fijne (= lui die de moraal preken) hoge Pieten in de VS piesen naast de pot. Het is het land der hypocrieten.
Op zondag prijzen ze de Heere en op maandag gaan ze uit de kleren.
Politici, priesters, ambtenaren, bestuurders - ze hebben allemaal een onbedwingbare 'ruime' seksuele behoefte.
----
Bill Clinton bleef godzijdank zitten als president.
Godzijdank omdat hij gewoon een goede president was. Nadat Clinton (ondanks hardnekkig liegen) vrijuit ging kon hij toch weer op het politieke vertrouwen rekenen.
----
Zie welke Born Again Christian er na hem kwam en waar dat toe geleid heeft.

24 juni, 2009

Campingeten

P. kwam me om zes uur ophalen uit Brouw. Het einde van een heerlijk weekje zonnig en (nog) rustig Zeeland.

Het huisje ziet er weer picobello uit voor de verhuur.
Daarom wilde ik er ook niet meer koken.

Bij het winkeltje op het nabijgelegen Landalpark kocht ik een blikje Smac en een pak Hollandse groenteschotel van Iglo.

Het knapperige stokbroodje kon ik niet laten liggen.

Zo toverde ik in tien minuten een heerlijke eenpansmaaltijd op tafel. Het flesje rode wijn erbij deed wonderen.

Maar het gaat mij specifiek om Smac.

Het brengt mij terug naar mijn jeugd, naar de kampeervakanties met mijn familie. Kamperen in tenten.

Mijn vader had zelf een bagagewagen ontworpen en gebouwd. Achterin, boven het nummerbord, zat een kastje waarin het butagasje stond. Mijn moeder kon onderweg koffie zetten.
In de bagagekar ging veel proviand, waaronder een aantal blikjes Smac; zo makkelijk te openen met dat - op de deksel geplakte - sleuteltje. Het was nog een nauwkeurig werkje om het strookje er recht af te draaien en om je vingers heel te houden.

We aten Smac gebakken, door de macaroni (in Italië!), door papa's fameuze prut of dungesneden op brood met een lik mosterd.

Zo nu en dan, in noodgevallen, pak ik het weer uit een blikkenschap.

Altijd gaan mijn gedachten terug naar mijn jeugdjaren.

Smac is tijdloos.