13 oktober, 2019

Een monster in de haven



Het Boerengat moest een haven worden voor luxe (zeil)jachten.

Haal dat zeil er maar definitief af. Er liggen alleen maar motorjachten. Van die joekels waarbij je je altijd afvraagt zwart geld??

De onschuldige woonboten waren niet mooi genoeg.
Zij moesten weg.

De omwonenden werd nooit naar hun mening gevraagd.
Wij waren tegen.

Niet tegen passanten, maar we zijn inmiddels twee jaar verder en het Boerengat heeft nog nooit vol gelegen.
Verre van dat kan ik wel stellen.

De ligplaatsen van de oude woonschepen blijven leeg.

En nu ligt er een monster aan de overkant.
Is dat een helicopterdek, of een groot schaakbord?

Wat moet zo'n schip kosten?

Als we het dan toch over vervuiling hebben..........
Bestaat er ook zoiets als vervuiling voor het oog??
****
Update:
Manlief roept mij toe, nadat hij mijn stukje heeft gelezen, dat het zonnepanelen zijn.
****

10 oktober, 2019

Hotelvrienden


Deze foto's van Naples/Florida duiken telkens op wanneer ik mijn map afbeeldingen open.
Ze maken me blij. Ik krijg er zonnige gedachten bij.


Over een maand is het weer zover.
Ik verheug mij er al een jaar op, vooral omdat we onze hotelvrienden weer zien.

Hotelvrienden zijn mensen die ieder jaar terugkomen en waar je een goede band mee hebt opgebouwd.

Je zit samen bij het zwembad, gebruikt samen een maaltijd, je helpt elkaar, en je kletst over alles en niets.
Het is een ongecompliceerd contact.

De groep bestaat uit drie Amerikanen, drie Canadezen, vier Britten, vier Ieren, twee Duitsers en twee Dutchies. De combinatie wisselt.

Het contact met Annie en Joann stopt niet wanneer we vertrekken.
Met hen facetime ik regelmatig.

De 82-jarige Joann uit Chicago weet alles en houdt iedereen op de hoogte.

Haar leven draait om de hotelvrienden en dat geeft ze ruiterlijk toe.
"You guys are my best friends."

Ze is veel te zwaar, fysiek immobiel, heeft chronische aandoeningen en is aan haar grote huis gekluisterd.
Haar man werd ruim een jaar geleden opgenomen in een verpleeghuis.

2019 was voor de hotelvrienden een jaar met onverwachte tegenslagen.

Via Joann kreeg ik slechte berichten uit Engeland.
Kanker.

In het voorjaar overleed een van de Canadezen vrij onverwacht na een korte ziekte.

En weer kwamen er slechte berichten uit Europa. Uit Ierland dit keer: Parkinson.

Twee maanden geleden overleed de man van Joann plotseling. Hij had twee weken eerder de diagnose botkanker gekregen.

Joann was sterk, maar werd een maand geleden plotseling getroffen door een hartinfarct.
Ze kreeg een stent en mocht naar huis met een krat vol medicijnen, die ze zelf moet bekostigen.
Ik sta iedere keer weer perplex als ik die verhalen over de Amerikaanse healthcare hoor.

Het feit dat haar trip naar Florida aanstaande is geeft haar wilskracht. Daar klampt ze zich helemaal aan vast.

De Duitse hotelvrienden zullen haar van het vliegveld ophalen.

Vorige week facetimede ze me weer.
Ik schrok me kapot.
De linkerzijde van haar gezicht was pikzwart en ze had een grote bandage boven haar dichtgeknepen oog.

Eerst was ik bang dat ze mishandeld was.
"I fell in the basement."

In feite viel het erg mee. Geen hersenschudding. Zelfs geen hechtingen. Alleen een schaafwond. Maar vanwege de bloedverdunners verspreidde de bloeduitstorting zich over haar hele gezicht.

De slimme tante had meteen een brief van de arts geregeld dat ze wel mocht vliegen.
"They may refuse me at the gate, Ellen. I don't want that to happen."

Gisteren verscheen ze weer op mijn beeldscherm.
"Hessy and Rob are not coming. She has Non-Hodgkin."

We hebben samen een potje zitten janken.
Zij in Chicago en ik in Rotterdam.
En toch samen.
****

06 oktober, 2019

Kokker-ellen (61)


Vandaag eten we vegetarisch en dus moest ik aan de slag.

Met pompoenen.
Nog nooit mee gewerkt.
Even googelen bracht me bij meerdere recepten.

Gelukkig lopen er bij Hanos genoeg vaklui rond en heb ik een keukenprinses als schoondochter.

Maar ook manlief deed een duit in het zakje.

Dus werd het een beetje van hun en een beetje van mijzelf soep.

Voor twee liter pittige pompoensoep (deels ingevroren) heb je nodig:

Twee liter groentebouillon
Een winterwortel
Drie flespompoenen
Knoflook
Grote sjalotten
Olijfolie
Zout
Gemalen komijn
Gemalen koriander


Maak bouillon (ik gebruikte tabletten) en kook daar een gesneden winterwortel in gaar, die je later ook pureert. 

Oven op 180-200° voorverwarmen.

Pompoenen halveren en ontpitten.

Leg er sjalot en knof in. Zout, gemalen komijn -en koriander erover en besprenkelen met olijfolie.

In de oven tot het gaar is.
!!Oppassen dat de ui niet gaat roken en die er eventueel eerder uit halen!!

Ik moest alles in zo'n klein bekertje met snijder pureren wat het tot een behoorlijke klus maakte.
Met een staafmixer gaat het veel sneller.

Pureer niet de schil van de pompoen mee en neem ook maar de helft van de ui en knoflook.
(Ik heb de soep nog extra gezeefd)

Als de soep te dun is, laat het inkoken.

Voeg naar smaak kerriepoeder toe. 
(Variant met chilipepertje/poeder of met gember)


02 oktober, 2019

Het kistje met de gouden hoeken



Het speelde een belangrijke rol voor -en in mijn boek.

Ik erfde het van mijn moeder. Of liever: ik koos het uit de boedelverdeling.
De documenten en foto's die ik aantrof toen ik hem (in 2002) thuis openmaakte wakkerden mijn nieuwsgierigheid aan.

Zonder dit kistje was er geen boek geweest, durf ik rustig te stellen.

Maar nu staat hij al jaren in de kamer: op slot.
En de sleutel?????

We hebben ons radeloos gezocht, maar konden de sleutel niet vinden.
Ook onlangs - voor de verbouwing, toen ik werkelijk door ieder laadje ben gegaan, dook de sleutel niet op.

Er moet tijdens de laatste verhuizing (5 jaar geleden) iets fout zijn gegaan.

Manlief haalde zijn schouders op. Hij vond het niet belangrijk.

Maar ik hoorde dat er iets inzat en kon het niet laten rusten.

Vandaag ben ik ermee naar Fixet op de Oudedijk gegaan.
Zij probeerden een paar sleutels, maar niets paste.

Ik werd naar naar de Sleutelcentrale op de Goudsesingel verwezen.
Helaas. Die doet niet meer aan losse sleutels.

Hij kwam wel met een briljant idee: "koop een ijzerzaagje dat tussen het kiertje past en waarmee u de haakjes van het slot door kunt zagen."

Ik ging naar de buurman en kocht een los ijzerzaagje waarmee ik terugging naar de sleutelman.

We kwamen tot eenzelfde conclusie.
Het zaagje was iets te dik en kon niet door het kiertje.

Terug naar Fixet op de Oudedijk, die ik meteen kon mededelen dat de Sleutelcentrale geen sleutels meer verkoopt.

Maar ik vond nu wel een goed zaagje.


Manlief ging aan de slag.

Weliswaar brak het zaagje af, maar het lukte hem om de kistje zonder beschadiging open te krijgen.

Er lag niet veel bijzonders in.
Hoewel?!


De sleutel is terecht.
*****

29 september, 2019

Stampen muss bleiben!!


Nu zal ik niet zeggen dat het een onzinnig stuk is, maar dat vind ik wel.


Natuurlijk ben ik van de "oude garde."

Ik moest stampen: "mit, nach, nebst....."

An, auf, hinter, neben, in, Über, unter, vor und zwischen gehen mit dem vierten Fall wenn man fragen kann 'wohin?' Mit dem dritten steh'n sie dann Wenn man fragt "wo' oder 'wann'.

Ik deed dat zonder veel tegenzin, want ik haalde er hoge cijfers mee.
Ja, ik vond Duits een leuk vak - vooral omdat ik die grammatica goed onder de knie had. Het gaf me houvast. 

In de vakantie speelde en sprak ik met Duitse kinderen waardoor ook dat onderdeel een positieve impuls kreeg.

En nog steeds heb ik veel aan die grammatica.

Het deed mij goed dat onze zoon in de jaren negentig ook een Duitse lerares van het "oude stempel" had. 
En ook hij moest stampen, en ik overhoorde hem.

"Twijfel je?? Dreun dan de rijtjes maar op."

Hetzelfde gold voor de lidwoorden: der, die, das.

En ook zoonlief haalde dankzij het stampen goede cijfers.

Dat de jeugd tegenwoordig verbaal slecht uit de voeten kan in het buitenland wijt ik aan desinteresse. Ze zijn verwend met google dat alles voor ze vertaald.
Communiceren gaat via tekstjes op een schermpje van 15 - 7 cm.

Waarom konden wij het wel en kunnen ze het nu niet meer??

Ik pleit ervoor om juist terug te gaan naar de oude structuren:

HBS, MMS en MULO.

Uitstekende, brede opleidingen waar een stevige basis voor een goede toekomst werd gelegd.

Auf Wiedersehen.
****

26 september, 2019

Kokker-ellen (60)


Er lag nog een halve staaf geitenkaas in de ijskast die inmiddels goed rijp was.

Ook had ik witlof met ham en kaas bedacht als maaltijd, maar ik hoefde de deur niet uit voor gerastpte kaas.

Witlof met ham en geitenkaas uit de oven.
Het is heel simpel.

Ovenschaal met olijfolie invetten.
De witlof in vieren -en de harde stukken eruit snijden.
Snipper de ham 
Verbrokkel de geitenkaas
Sprenkel er honing over en olijfolie.

In een voorverwarmde (200०) oven zetten.
Wanneer het een kleurtje krijgt omscheppen en terug in de oven.


Je hebt voor dit gerecht echt veel geitenkaas nodig wil je die proeven, maar het is zeker een leuke, makkelijke afwisseling.
*****

22 september, 2019

Communiceren is moeilijker dan een vloer leggen



Dinsdag zou de vloer worden gelegd.

Daar waren drie dagen voor uitgetrokken.
Zo was het afgesproken met Europoort en zo was het ook geregeld met de verhuizer, die op maandagmiddag de flat had leeggehaald - op de slaapkamer -en het kabinet na.
Die laatste was te verschuiven (ja, op een gladde vloer wel, maar niemand had gedacht aan het beton dat daaronder ligt - zo bleek later).

Er zou in de slaapkamer begonnen worden, zo was afgesproken.

Enfin, maandagnacht heb ik dus weer nauwelijks geslapen.
Die beren waren nog steeds niet verdwenen.

Om half zeven stond ik onder de douche, want stel dat de vloerenman om half acht op de stoep zou staan?!
Niet het geval.

Manlief verliet het huis om acht uur naar Zierikzee. De auto moest een beurt hebben.

"Je redt het wel hè?"

Pas tegen half tien ging de bel.
Twee flinke jongens kwamen de vloer eruit halen.

Niks tot en met het halletje. Niks drie dagen.

"Ik ben vanmorgen opgebeld. Het is de bedoeling dat wij nu alles weghalen en het nieuwe laminaat wordt vandaag in de hele flat gelegd. De man die het zou komen leggen heeft zich vanmorgen ziek gemeld. Maar er is voor vervanging gezorgd."

Ik dacht dat ik een hardverzakking kreeg en stuurde tierende whatsappjes naar echtgenoot die ik nu more than ever nodig had.

"Lukt het u om alles om te zetten? Ik begrijp dat het u overvalt."


Ik moest wel.
Godzijdank kon ik het nodige op het balkon kwijt en wist ik op de gang een paar kleine dingen te zetten.

De mannen zetten de zware bedden in de zitkamer.
Die moesten later weer verzet worden omdat ook daar het oude laminaat uit moest.
En toen werden ze weer in de zitkamer gezet omdat er in de slaapkamer werd begonnen met leggen.

Kunt u het nog volgen????? 

Ondertussen was het tien uur en had manlief de baas van Europoort telefonisch te pakken gehad.
Er was geen andere mogelijkheid dan deze.
Alles moest vandaag gebeuren.
De leggers zouden om twaalf uur komen. Hij beloofde mij te bellen.
Op dat telefoontje zit ik nog steeds te wachten.

De weghalers verrichtten prima werk.
Zij waren na twee uur klaar.

Maar om twaalf uur was er nog niemand.
Manlief was inmiddels op de weg terug.

Ik belde nu zelf maar eens met Europoort. Ja, N. begreep dat ik gestresst was en mij zorgen maakte, maar dit waren echt fantastische vaklui en zij konden de vloer in een middag leggen.
Mijn razernij werd er niet minder om. 

Om een uur ging de bel.
Daar waren ze.

Neeeeeeen, geen denken an.
Ze begonnen niet in de slaapkamer, maar in de zitkamer.

Hup daar gingen de bedden weer. En wat verlangde ik naar een bed!!
Wij sloten ons met onze iPads op in de slaapkamer en keken naar Prinsjesdag.

Geloof het of niet: de hele flat was om vijf uur klaar.
De plinten in de keuken moeten nog vastgezet worden en hopelijk gaat dat komende week nog lukken.


Deze mannen uit Barendrecht (WNL) zetten de bedden terug op hun plaats, evenals de linnenkast en het loodzware kabinet - waar wij ze zeer zeer erkentelijk voor zijn.


We dronken nog wat met deze deskundige zzp'ers en eindelijk kreeg ik het juiste verhaal te horen:

N. van Europoort had ze om half negen 's ochtends gebeld en gevraagd of ze deze klus konden doen omdat hij een ziektemelding had gekregen. Ze konden maar één (halve) dag en dus werd alles op alles gezet om de klus te klaren.

Het was in feite één dag pijn lijden in plaats van drie.
Geluk bij een ongeluk. 

Maar waarom belde N. mij 's morgens om negen uur niet zelf om uit te leggen dat de plannen vanwege overmacht totaal anders zouden lopen??

Dat was een kleine moeite geweest en had bij mij veel zorgen en stress weggenomen.

Vorige week schreef ik op Facebook dat ik blij -en opgelucht zou zijn wanneer week 38 ten einde was.

En dat ben ik.  
*****