14 september, 2019

Antiek is niets meer waard



Er zaten deze week wat pechdagen tussen.

1.Ik stootte een niet goed dichtgedraaide fles met vloeibare donkerbruine antiekwas om en die ging klabats tegen de witte muren en over een kostbare pers.

Het tapijt heb ik meteen opgepakt en naar de stomerij gebracht, die daar een mannetje voor had.
Voor de zekerheid (het is nl. een genummerd exemplaar) heb ik een foto gemaakt.

2. Er ging in de wasmachine ook iets falikant fout waardoor een favoriete trui van manlief weggegooid kon worden.

3. Nadat ik een speeltafeltje had afgeleverd bij het Venduhuis ben ik vergeten Parkline af te zetten.
Gelukkig kreeg ik na een paar uur een berichtje.
Maar toen was ik al €17,- kwijt.
Nu maar hopen dat het tafeltje die kosten opheft.


De taxateur gaf mij weinig hoop (die ik toch al niet had).

Antiek verkoopt niet meer.

Hij gaf als voorbeeld een 19e eeuws mahoniehouten kabinet.
"Begin jaren negentig veilde ik die nog voor ruim fl.2000,-
Nu doen ze €150,- 

Stonden wij veertig jaar geleden te springen om erfstukken, de jonge stellen van tegenwoordig talen er niet naar.


Tweeverdieners hebben geen zin in hun vrije tijd zilver -en koper te poetsen. Of een kast in de was te zetten.
Antieke bureaus zijn onhandig. Je kunt er geen pc in kwijt en aan al die postvakjes heb je niets.

Wij gingen één, hooguit twee keer per jaar met vakantie.

Tegenwoordig boeken ze drie tot vier keer of piepen er een jaar tussenuit.
En uit eten gaan was in onze tijd iets bijzonders.

Heden ten dage spreken vrienden af voor ontbijt, lunch of diner. 
Ze bestellen online hun interieur en wisselen dat om de vijf jaar af.

Onze zetels hebben een tweede thuis gevonden.
Wij kamperen (lichtelijk brak - maar zeer voldaan over al het werk dat we verzet hebben) een paar weken thuis.

Twee antieke mensen wachten tevreden op een nieuwe vloer en moderne meubels.


10 september, 2019

Troost


We hebben een servies naar het Derde Servies gebracht en kregen er een troostprijs voor.
Met de troostprijs die ik bij De Slegte kreeg voor een paar boeken was ik veel blijer.


Op Zuid (met name Afrikaanderbuurt) zijn de bewoners ontroostbaar.


Bij de oversteekplaats op de Groenendaal stond een mevrouw heftig te gebaren naar haar volwassen, dove dochter.
Ze werden bijna omver gereden door leenscooters en gehaaste fietsers.

"Rot stad," hoorde ik haar mompelen.

Ze zag me kijken. Ik glimlachte. 
De vrouw was lichtelijk over haar toeren.

"Ja mevrouw, u zul wel denken, nou dat zit zo. Ik kwam voor de Douwe Egberts winkel."

'O, maar die....'

"Die zit er niet meer. Dat heb die meneer me ook verteld. Al drie jaar niet meer. Kijk, ik kwam voor een onderdeel."

Bestaan die koffiezetapparaten nog, vroeg ik mij in gedachte af en meteen zag ik waar dat apparaat bij ons thuis stond.

De luide boze stem van de vrouw trok me terug naar haar verhaal.

"Ja, kijk - mijn man wil niets anders dan een kopje DE - en we zijn al 44 jaar getrouwd. Hij wil geen andere koffie als uit de Moccamaster.

Moccamaster??

'Dat moet u zeker niet op het spel zetten,' grapte ik - maar die kwam niet over.

"En nu moet ik het op internet gaan bestellen en ik haat dat ding."

'Welk ding?'

"De computer."

'Ja, het valt tegen dat er zoveel verdwijnt. Ik leef met u mee. Komt u van ver?'

"Bergeschenhoek. Maar mijn auto staat in zo'n enge garage waar de auto's langs de muren schuren. Ken u dat?"

We liepen naar de overkant. De dove dochter keek schichtig om zich heen en kon de drukte op straat  niet aan, laat staan met een oververhitte moeder.

Ik stelde voor dat ze eerst maar eens een lekker kopje koffie moesten gaan drinken. Uit zo'n moderne machine, maar met een ouderwetse moorkop. Dat leek haar een goed idee.

In de verte hoorde ik haar nog pruttelen, gelijk een verstopte Moccamaster.
******

04 september, 2019

Het verleden verdwijnt in een doos of in de vuilnis


Er komt een nieuwe vloer. En nieuwe meubels.
Wij zijn antiek, maar willen modern.

Om het werk te vergemakkelijken moet het huis leeggemaakt worden.
Gisteren ben ik de eerste verhuisdozen gaan vullen.

Antiek is uit. Het is ook niets meer waard.
Er was een tijd dat ik apetrots was op het tweehonderd jaar oude Wedgewood dat ik van mijn schoonmoeder kreeg.
Nu wil ik er van af.

De kinderen hebben een bord ⛔ op hun voordeur.
Ik begrijp ze.

Zij bouwen ook hun eigen verleden op en komen over dertig jaar met dezelfde vraag bij hun zoon.

Hoe vaak zijn wij verhuisd?
Ik ben de tel kwijt.


Maar dit is, tenzij we naar een zorginstelling gaan, de laatste keer.
Ik ben nooit bang geweest om dingen weg te gooien, maar ik kom er nu achter dat ik niet rigoureus genoeg ben geweest.

Nu gooi ik zelfs fotoalbums met vergeelde foto's weg.
Er valt van alles op de grond, o.a. dit fotootje van mijn moeder (links), mijn opa en mijn tante (jaren '20).
Ik duw het snel in een doos. 


"Hoeveel receptieboeken hebben we wel niet," vraag ik manlief.
'Tel maar hoe vaak ik ben overgeplaatst.'

Ze gaan naar de vuilniscontainer. Handtekeningen zijn toch onleesbaar.
Albums met felicitaties en kaarten gaan ook weg.
Wat moet onze zoon daar in godsnaam mee? Zo denk ik nu: "wat betekent dit voor zoonlief."


Ik bel schoondochter over de weegschaal die in de winkel van mijn (oud)tante Anna stond en later bij oma Egmond.
"El, ik weet niet waar ik hem moet zetten."

Ik begrijp het, maar ik kan hem niet weggooien. Er kleeft een triest verhaal aan.
Tante Anna en haar twee kleine kinderen stierven in de jaren twintig aan hersenvliesontsteking, als gevolg van de mazelen.

Dat verhaal en de tranen van mijn grootmoeder verplichten mij het apparaat te koesteren.
Ik verleg het probleem naar na mijn dood.


Er is weer iets ergens vanaf gevallen. 26-06-1976 - onze trouwdag.
Drukker Johan Kapsenberg had ons een lederen receptieboek cadeau gedaan.
Ik denk aan hem. Ook dood, evenals de meeste mensen die hun krabbel in dat boek zetten.
Niks voor zoonlief. Weg ermee.

En zo verdwijnt stilletjes ons verleden in de container, tezamen met oude tupperware bakjes.

Ik vertrouw op mijn herinneringsvermogen, maar vernietig nu wel alle geheugensteuntjes.

Het verleden glijdt door mijn handen.
Zo ook deze foto van de tent van mijn ouders. Ik zat me laatst suf te piekeren hoe die er ook alweer uitzag.


"Schat, wil je de films?"
Ik voel me bezwaard dat ik mijn zoon ermee lastigval, maar ik ruim nu ook voor hem op.

Jaren geleden hebben we alles op dvd laten zetten, dus waarschijnlijk belanden ze in de container.


Mijn eerste reis naar de VS in 1974.
Ik was geslaagd voor mijn eindexamen. De zussen hadden voor een sieraad gekozen.
Ik wilde naar de VS.
Maar verbazingwekkend hoe duur dat was. 

Ook manlief wordt aan het werk gezet.
"Moet dat niet naar Mop?"

'Nou, dat mag jij vragen. Ik durf niet meer.'


02 september, 2019

"Aai aai" in Blijdorp



"Hebben jullie zin om mee naar Blijdorp te gaan?"

Waarschijnlijk is dit de laatste mooie dag van de week en een uitstapje met onze zoon en kleinzoon laten we ons niet afnemen, dus..............
op naar Blijdorp.

Van verre horen we "Opa!!"
De woordenschat van het bijna tweejarige ventje is nog minimaal, maar volgens zijn trotse opa kent hij het belangrijkste woord wel.

Het is een heerlijke middag in een boeiend leuke dierentuin.

Fijn om veel ouders met kinderen te zien. Maar ook grootouders die hun handen vol hebben aan een kleinzoon die op een driewieler capriolen uithaalt terwijl een peuter uit de kinderwagen dreigt te vallen.

Onze Mop loopt aan de hand van zijn opa en geniet zicht -en hoorbaar en wij genieten vooral van hem.

"Aai Aai."

Dat geldt voor alles dat vier poten heeft.
Ook onze Jacky.

En opa maar sterke verhalen vertellen waar Mop beleefd "ja ja" op zegt.


Ik betrap mijzelf erop dat ik me lichtelijk seniel gedraag wanneer ik "Hallo mijnheer de uil" ga zingen bij deze kooi - maar Mop negeert mijn gezang en laat met "daajin" weten dat we door moeten.


Bij de apen zitten we wat langer en ineens heeft hij mijn fototoestel in de gaten.

De apen zijn niet meer aantrekkelijk. Mijn camera daarentegen wel.

Ik hou het toestel vast en wijs Mop het knopje aan waar hij op moet drukken (geloof me - daar is hij heel goed in).
Hij hoort duidelijk klik en glundert. En ik geniet van zijn plezier.

Achter mij zucht zijn vader.


28 augustus, 2019

De cijfers


De laatste etappe was een lange en een met wat oponthoud.
Daar kon zelfs een Mc. Laren niets mee.

We namen weer de Westerscheldetunnel. In kilometers om, maar bij Antwerpen stond het muurvast en in Nederland schoten wij tenminste op.

Mijn Peu'tje stond in de caravanstalling.............met een lege accu.
Dat was gelukkig snel opgelost.


Inmiddels zijn we twee dagen thuis en alleen nog mijn nachtelijke desorientatie (ik denk dat ik in de caravan lig en moet eerst goed wakker worden voordat ik mijn bed uitstap) herinnert me aan die overheerlijke tijd in het VK.

Ook onze wereld draait inmiddels door. We zijn weer een radertje in de tijdmachine.

Maar waar stond het zout en hoe werkt dit fornuis?
Een afwasmachine????? Ik stond al met een fles Dreft in mijn handen.
Wennen.

Kleinkind geknuffeld, gegolfd, agenda gevuld met afspraken bij artsen en garages, nieuwe bank uitgezocht en verbouwing kortgesloten met parketmijnheer, Peu'tje vol boodschappen geladen, gewassen, gewassen, gewassen, stomerij, telefonades, nieuwe telefoon.........
......hier stop ik even voor een uitleg.

>>>>Vlak voor onze vakantie had ik een nieuwe Samsumg gekocht bij Coolblue. Een prima toestel waar ik snel aan gewend was.

In Schotland liep hij vast. Ik kon geen pincode meer intoetsen. 
Een handige knul op de camping in Morvich hielp me uit de brand (Had ik toen maar Coolblue gebeld, maar we zaten met slechte ontvangst en hij deed het weer).

Op de camping in Frankrijk, dus afgelopen zaterdag, zat hij weer muurvast.

Gisteren zat ik om half elf bij Coolblue. Lange wachttijden bij de servicebalie.
Na een uur was ik aan de beurt.

De terugbrengtermijn van 30 dagen was natuurlijk verstreken. Mijn toestel moest ter reparatie opgestuurd worden.
Jakkes. Zat ik EN zonder, EN ik kreeg een versleuteld apparaat terug.
Zij deed alleen haar werk en hield zich aan de regels.

Ik vroeg haar de manager erbij te halen zodat ik kon uitleggen dat ik met geen mogelijkheid in staat was eerder te komen.
Ze was gewillig (zag ook wel dat wij goede klanten waren) en liet me tien minuten wachten, maar kwam met een positief antwoord terug.
Een uitzondering: de baas maakte in dit geval een uitzondering. Maar de volgende keer....

"Maar waar was u dan?"
Ik leidde haar naar mijn blog: het bewijs dat we inderdaad heel lang weg zijn geweest.

"Kijk, en dat is de plek in Schotland waar we waren op het moment dat Samsung bye bye zei."

Ze leek opgelucht dat ik mijn verhaal beeldend kon onderbouwen.

Hulde wederom voor Coolblue.

Een tijdrovende en zenuwslopende bezigheid - maar succesvol.<<<<

Om half een (ja, twee uur later) kon ik de hond uitlaten en mij naar de caravan snellen om die nog verder te ontruimen.

Nu zit ik al een halve dag achter de computer.
Alle campings verdienen een review op hun site en die geef ik graag.

En de cijfers?
Hier komen ze (excursies, etentjes, boodschappen e.d. niet genoteerd)

Kosten campings (incl. Kortgene) - 56 dagen
€1539,21
Gemiddeld: €27,48

Tanken:
€953,58

Afstanden (zonder excursies!!!!)
3637 km.

We plannen nog wat in het najaar.
*****

25 augustus, 2019

Campingvolk


Je vindt ze in alle soorten en maten op een camping.
Laat ik eens losgaan over een aantal ontmoetingen en wat we zoals hebben meegemaakt.

Kortgene: we werden door een enorme bemoeiziek ontvangen en naar onze plek begeleid. Hij wees ons de plek aan, dat was prima. Maar toen ging hij manlief aanwijzingen geven. 

Ik zag het zweet tussen het stuur en de handen staan en vroeg de man vriendelijk of hij ons zelf wilde laten klungelen. We wisten nu waar we moesten staan en zouden daar keurig gehoor aan geven. Maar nee…………..hij bleef. En maar roepen: "links, rechts, stop, terug..." 
Zenuwslopend en vooral tenenkromend.

Op een gegeven ogenblik zag ik de auto op drie wielen hangen en raakte ik echt in paniek. Er was niet veel voor nodig of de caravan had in het Veersemeer gelegen.

De dag voordat we weg zouden gaan vroeg manlief aan een buurman of hij zijn auto iets verder van het pad af kon zetten. We zouden erg vroeg vertrekken. 

Zou ons zoiets simpels gevraagd worden dan zouden wij dat meteen gedaan hebben. Maar nee: “help me er morgenochtend maar aan herinneren.”
De volgende ochtend moest ik de man wakker maken. 
Was hij chagrijnig? Ja, natuurlijk.

En niet vergeten, die vreselijke "voedselvergiftiging" waar we mee begonnen.
(Gaat van het lijstje af, tenzij we een beter bereikbare plaats krijgen)

Guines (bij Calais): alleen maar aardige, geïnteresseerde, behulpzame mensen. 
(Blijft altijd op het lijstje - ideale start -en finish)

Broadway/Cotswolds (Caravan Club): een buurman (twee plaatsen verder) die stond te kijken hoe wij ons op onze pitch nestelden. 
Typisch een man die verlegen zat om een praatje. Hij begon met complimentjes over onze caravan. “The best, the nicest…..”

Toen hij het onderwerp Brexit aansneed (hij had voor gestemd) en vroeg wat ik ervan vond heb ik hem exact verteld wat ik ervan vond. Daar was hij niet blij mee.

Maar hij bleef terugkomen. Ik had hem aan het twijfelen gebracht. Hij was van zijn stuk.

We kregen heel aardige buren uit Yorkshire met een VW-campertje. 
Ze waren bekaf. Hadden 7 uur!! in een file gestaan. Ik bood ze thee aan. Ondertussen begonnen ze aan de voortent.

Toen kwam plotseling the warden aanlopen. Ja ja, de regels van de Caravan Club: de camper stond niet goed. Of Paul hem maar even anders wilde zetten. Ik zag hem wit wegtrekken, maar hij volgde het dwingende verzoek op.

Toen wij de tv niet aankregen kregen we van alle kanten hulp aangeboden. Echt zo geweldig!!
(Blijft op het lijstje)

Hay-on-Wye/border Wales/Engeland (farm): een chagrijnig campertje die volgens mij een minderwaardigheidscomplex had. Hij reed het campertje en zijn vrouw volgde in een Ford Focus. Gezellig!!

Onze buurman Stewart had twee honden. Een Golden Retriever en een Staffordshire – voor de laatste was ik in het begin echt bang. 
Een vooroordeel: de hond was allerliefst. Geen geblaf, geen agressie – alleen maar kwipelstaarten.
Stuart had een enorme lekkage vanuit het watersysteem in zijn luxe camper: ik had medelijden, maar was ook blij dat anderen ook wat hadden. Zijn vrouw ging paardrijden.
(Gaat van het lijstje af, we hebben de omgeving gezien)

Fishguard/z-w Wales: een wat opdringerige overbuurman David, die me met iPayer hielp. 
Ik had het eerst niet door, totdat hij zich iets te frequent onder onze luifel meldde – en op ongelegen momenten (als we zaten te eten).

De blik in de ogen gaf mij het gevoel dat hij loog. En toen hij om mijn e-mailadres vroeg was ik helemaal op mijn hoede. Gelukkig ging hij de volgende dag weg.

Ach ja, en dan die leuke buren met wie we een praatje maakten maar die ons vrij lieten en wij hen. Zij hadden twee oude, trouwe viervoeters (foto). Zo ongelooflijk lief en aanhankelijk.


Het andere directe buurstel was wel heel bijzonder. Geen actieve mensen die erop uittrokken. 

Neen, hij zat de hele dag in de voortent naar de televisie te kijken. Zij deed hetzelfde in de caravan.

Op een gegeven moment was het geluid all over the camping te horen en ben ik hem heel voorzichtig gaan vragen of hij het geluid wilde temperen. 
Hij schrok zichtbaar en verontschuldigde zich: "my wife is watching shows and I'm watching sports." 

Vijf minuten later klopte hij aan. Hij had zijn headphones gevonden en dat wilde hij me even laten zien.
(Blijft op het lijstje)

Barmouth/n-w Wales (farm): buren met blaffende honden.
(Gaat van het lijstje af)

Frodsham/Chester (farm): aardige directe buren met een seniele dikke labrador die lopend alles liet lopen.
Verderop een gezin met drie kinderen. Ouders zaten aan het bier. Kinderen tennisten midden op het kampeerveld en raakten regelmatig de digitale schotel van hun buurman, die niet "thuis" was. 
Ouders zeiden niets.
(Gaat van het lijstje af)

Aysgarth/Yorkshire: Nederlandse buren die onder de luifel naar films zaten te kijken en nogal goed verstaanbaar (over de hele camping) met het thuisland aan het skypen waren. 

Ze wilden tot maandag blijven, maar hun plek was al weggegeven op de vrijdag ervoor - dus moesten ze op vrijdag verhuizen naar een plek wat geen plek was. 
Eigenares in alle staten want nu stonden er meer dan de geoorloofde tien campers/caravans. 
Foutje in de communicatie? 

Ze vertrokken een dag later omdat hij vond dat ze te scheef stonden. Juist op het moment dat de camping leegliep.

Nog zoiets vreemds: zijn vrouw leed aan "reumatische pijnen" (ik citeer hem) en had niet genoeg medicijnen bij zich.
Huh, al vier weken lang??? Ja, ze was hier bij een arts geweest die iets gegeven had waar ze bijna knock out van was gegaan. Daarna was ze zelf brufen gaan slikken en daar had ze een allergische reactie op gekregen.

"Misschien even uw eigen huisarts bellen en vragen of die contact op wil nemen met een arts hier?" Ja, dat was misschien wel een idee, ja.

Er pruttelde een heel oud VW-busje het terrein op. Ik dacht dat het vehikel uit elkaar zou vallen.


Man en hond waren onafscheidelijk. Zo aandoenlijk. De hond, die uit de verte door Jacky in de gaten werd gehouden, week geen moment van de zijde van zijn baas. Als die even naar de wc ging hoorde je hem huilen.
(Yorkshire Dales blijft op het lijstje, maar andere camping)

Kendal/Lake District (Caravanning Club):  hier realiseerden we ons ineens dat het hoogseizoen was en dat het mooie Lake District, binnen een uur bereikbaar vanuit Manchester, een populaire vakantie/weekendbestemming is.
Van rust was niet echt sprake meer. Wij moesten ons aanpassen.

Het was ook te merken in de douches en wc's. Onvoorstelbaar wat een viespeuken sommige mensen zijn.
(Gaat van het lijstje af)

Millarochy/LochLomond (Caravanning Club): weer een bomvolle camping waar wij de eerste dag niet op een prettige plaats stonden, onder naaldbomen en naast een kinderspeelplaats.

Klagen deden we niet: we zijn zelf kind geweest, hebben het altijd leuk gevonden als zoonlief aan het spelen was met andere kampeerdertjes en zien in feite ons kleinkind op zo'n schommel zitten.

We hadden wel bijzondere buurtjes: acht honden met twee bazinnetjes. Heel leuk.

Maar we mochten de volgende dag verhuizen naar een prima plek aan het water - met meer privacy en............en met onvoorstelbaar veel muggen.

Achter ons stond een tent die als een huis was ingericht, inclusief een kachel.

Een vrouw alleen zat uren te bellen: "Neen, ik vind het niet erg om alleen te kamperen. Ik vind het fijn. Ik amuseer me. Neen, ik vind het echt niet erg. en hoe is het bij jullie? Wat ben je aan het doen? Wat ga je doen? Hoe is het weer bij jullie? Is er iets leuks op de televisie? Er zijn op zondag altijd leuke oude films. Wat ga je eten?..............."

Even verderop stonden Celtic-fans in een niet te grote tent met één slaapcabine. Ouders met twee jochies.

De radio stond de godsganse dag aan. Het oudste zoontje (ik schat 5 jaar oud) werd door zijn oom opgehaald uit Glasgow om naar de voetbalwedstrijd te gaan. Hij had een splinternieuwe gele Celtic-outfit aan waar ik hem mee feliciteerde. Hij was trots.

Ik schatte zo in dat de mensen op een flatje in een niet al te fraaie wijk in Glasgow woonden. Ze genoten van het kamperen en ik hoopte voor hen dat het droog bleef, maar helaas. Ze waren in ieder geval in een half uur thuis.

Toen ik langs hun tent liep stond de muziek loeihard aan. Ik zag niemand. 
Het slaapdeel was gesloten, dus ik vermoedde dat pa en ma wellicht een nieuwe Celtic-fan aan het maken waren.
(Gaat van het lijstje af)

Morvich/Schotse Hooglanden (Caravan Club): onze directe buren waren alleraardigst. Er kon iedere dag wel een kort informatief praatje af en we kwamen elkaar nota bene weer tegen op de camping in het Lake District (zij waren op weg naar huis in Hampshire, wij maakten een tussenstop alvorens terug te keren naar the Cotswolds).

En dan natuurlijk die lieverds die mij wegwijs maakten met de oven!! Iedere keer wanneer ik het vlammetje zie aangaan denk ik aan ze. Hij leek op de presentator van het BBC-programma Pointless"."

Maar er waren ook alternatievelingen die zich niet aan de regels wilden houden. 
Helaas: Nederlanders. Ik plak niet graag stempels, maar dit waren of SP'ers of GL'ers. Vrije opvoeding - overal lak aan.
Kinderen aten alleen buiten terwijl de ouders in de camper zaten. En maar gillen en schreeuwen. Ouders vonden alles goed.

We hadden vier nachten geboekt. Het werden er tien.
Dat had met Skye te maken. Te mooi voor woorden.
(Gaat als long stay van het lijstje af. Fantastische camping, maar we willen op Skye staan)

Stirling/Schotland: een stel idioten in een Rotel-bus die het vee in de wei de stuipen op het lijf joegen. 
Na melding werd er meteen ingegrepen. Een strenge caming met veel regeltjes.
(Gaat van het lijstje af)

Troutbeck Head/LakeDistrict (Caravan Club): onze vrienden waren over en wij waren alle dagen op pad.
(Blijft op het lijstje)

Broadway/Cotswolds (Caravan Club): geen bijzonderheden. Camping stond vol, maar geen geluidsoverlast.

Canterbury/Kent (Caravanning Club): stampvolle camping waar ik bij binnenkomst al van wist "dit wordt niet fijn."
Er werd ons een plaats vlakbij de douches gegeven. No way!!
Na overleg met de warden mochten we naar een afgelegen hoek van de camping.
Helaas....het maakte niet uit: om ons heen stonden meerdere kampeerders die schijt hadden aan "consideration."
Ik ben er 's avonds uitgeweest om drie dames in een tent achter ons te vragen of ze het wat rustiger aan konden doen. Om twaalf uur was het nog feest.
De volgende dag (gisteren) heb ik het gemeld bij de warden. "You should have called me." Ze liet me een number op de brochure zien en beloofde de dames op hun gedrag aan te spreken. Dat was duidelijk te merken. 
Manlief had een minder fijn gesprek met een kerel vol tattoo's over het volume van zijn radio. Die stond zo hard dat de man P. niet eens kon verstaan.
Vannacht hadden de dames herenbezoek. Ze werden hoorbaar verwend.
Bij ons viel ineens het elektra uit. Een van de buren had uit wraak onze stekker eruit getrokken.
(Gaat van het lijstje af)

Guines/Calais: dezelfde dubbele plek, ver van het zwembad en de drukte.

Wij zijn tot de conclusie gekomen dat, ondanks de inzet en het harde werk van de medewerkers, wij in het vervolg afzien van de Caravanning Club Campings.

Het zijn mooie sites, maar de plaatsen zijn kleiner dan die van de Caravan Club en er was altijd gedoe. Dat had vooral met geluidsoverlast te maken, wat ook weer te maken had met het soort kampeerders.

Maar op de bovenste foto ziet u drie zeer blije vakantiegangers.

Zeven weken UK zijn voorbij gevlogen.
We hebben enorm van dit avontuur genoten.
*****

21 augustus, 2019

Oxford


Wat een weergaloos leuke, mooie, interessante stad.
(Om te onthouden voor de volgende keer: parkeergarage Gloucester Sq)

Ik ben geen fan van Harry Potter, maar wel van (Endeavour)Morse en Lewis.
Die konden ook elk moment de hoek om komen.


Jacky mocht natuurlijk niet mee naar binnen, maar bij de Bodleian Library was dat geen enkel probleem.
"I'll take care of her." En zo geschiedde.


New College is one of the constituent colleges of the Unversity of Oxford in the United Kingdom. Founded in 1379 by William of Wykeham, the full name of the college is St Mary's College of Winchester in Oxford. The name "New College", however, soon came to be used following its completion in 1386 to distinguish it from the older existing college of St. Mary, now known as Oriel College.
In 2017, the college ranked first[ in the NorringtonTable, a table assessing the relative performance of Oxford's undergraduates in final examinations. Historically, it has been ranked highly. It has the 3rd highest average Norrington Table ranking over the previous decade. The college is between Holywell Street and New College Lane (known for Oxford's Bridge of Sighs), next to All Souls CollegeHarris Manchester CollegeHertford CollegeThe Queen's College and St Edmund Hall. The college's sister college is King's College, Cambridge.
The college is one of the main choral foundations of the University of Oxford. The college choir is regarded as one of the leading choirs of the world, and has recorded over one hundred albums; it has been awarded two Gramophone Awards.
Like many of Oxford's colleges, New College admitted its first mixed-sex cohort in 1979, after six centuries as an institution for men only.
The hall is the dining room of the college and its dimensions are eighty feet by forty feet (24 m × 12 m). In his charter, Wykeham forbade wrestling, dancing and all noisy games in the hall due to the close proximity of the college chapel, and prescribed the use of Latin in conversation.
The panelling was added when Archbishop Warham was bursar of the college. The marble flooring replaced the original flooring in 1722. The open oak roof had been replaced by a ceiling at the end of the 18th century, and little is known of it. It was not until the Junior Common Room offered £1000 to restore the hall roof that work began on the roof seen today; this was in 1865 under the architect Sir Gilbert Scott. The windows were replaced at the time with painted glass and the portraits moved to a higher level. The hall underwent a major restoration project and reopened in January 2015.


Ik kan niet alle foto's uploaden naar mijn blog.

Het zijn er bijna honderd, dus klik op mijn ALBUM 
en wandel mee door de geschiedenis van deze unieke stad.

Want Oxford ruikt anno 2019 nog steeds naar de 14e eeuw.
*****

Terug in de Cotswolds


Onze vrienden zijn ons maandag op eigen gelegenheid gevolgd naar Broadway. Zij logeerden in het prachtige eeuwenoude Lygon hotel.

Voor ons was het een lange rit. Na een halve nacht slapen vertrokken we uit het Lake District om 7.45 uur en arriveerden we na bijna 380 km om 13.15 uur op de inmiddels bekende camping in Broadway. 

Het welkom was dan ook hartelijk, doch de vrije plaatsen waren beperkt.

Later op de dag stond het vol.

Het slechte weer hebben we achter ons gelaten.

Dinsdag was een dag bij uitstek om erop uit te trekken.
En dat deden we dan ook.
Verder verwijs ik gemakshalve naar de foto's.

Stow on the Wold, 
Bibury met de wevers huizen op Arlington Row, 
Bourton-on-the-Hill met Bourton house and garden.