22 juli, 2019

De laatste dag in Wales


U hoort mij niet klagen, maar om nou te zeggen dat ik mij prettig voel op deze "camping"....

Volgens manlief ligt het aan de andere kampeerders.
Liverpool en Manchester staan in deze regio. Ander volk dan in Broadway, dat is zeker.

Maar bij nadere inspectie van het was/plas huisje realiseerde ik mij dat het aan de kampeerders is om de boel schoon te houden.

Zo staat deze mop bij de douche. Het is de bedoeling dat je na het douchen hiermee de boel een zwabbert geeft.
Maar het water wordt volgens mij (en aan de bruine kleur te zien) nooit ververst.

Kijk ook eens naar de randen in de douche.
Gooi er een fles bleek of schoonmaakazijn tegenaan en je krijgt een heel ander aanzicht.

Daarom dragen wij slippers.


We rijden het liefst op een doel af. 
Van doelloos toeren wordt manlief zenuwachtig.

Ons doel vandaag was Caernarfon Castle (wij noemen het oneerbiedig Knarfun): het derde en misschien wel het belangrijkste bouwwerk van Edward I in Wales (we hebben ze alledrie gezien). 

De machtige koning liet hier zijn zoon kronen tot Prince of Wales en sindsdien is Knarfun de plek voor de op een na belangrijkste kroning in dit koninkrijk.

De A4085 heen bracht ons dwars door Snowdonia.
Dat maakte alles goed.


Ik was hier, zoals eerder gezegd, een half mensenleven geleden en toen maakte het weinig indruk.
Nu vond ik het wellicht nog minder leuk.
Veel te druk. Veel te kermisachtig en de locatie van het kasteel is niet opzienbarend. Maar wie ben ik.

Het kasteel is groots!!


Ik weet niet waarom ik het niet kan laten: ik moet en zal het hoogste punt bereiken.
Waarom toch? Ik heb hoogtevrees.


Wel indrukwekkend was dit museum.
Een eerbetoon aan de heldhaftige mannen uit Wales die hun leven gaven in WWI.

Moeders fotografeerden hun kinderen in militaire uniformpjes.
De doemdenker in mij dacht meteen aan het zijden draadje waar de huidige wereldvrede aan hangt. Hoe kijken zij over twintig jaar naar deze foto?


De terugweg (A4086) was wellicht nog mooier.

Twaalf dagen Wales liggen achter ons. Wat vliegt de tijd.
Morgen weer naar Engeland (in de buurt van Chester) voor een kort verblijf van twee dagen alvorens we naar Yorkshire reizen.

Hwyl fawr Cymru.
***

21 juli, 2019

Steady on Sunday


Manlief had vanmorgen een driestappenplan in gedachten.

Eerst naar Harlech Castle, dan Porthmadog en dan vervolgens richting Betws-y-Coed om ook nog een stukje Snowdonia mee te pakken.

Maar we wilden op deze droge, niet zonnige dag (19 graden) wel op tijd terug zijn voor de belangrijke bergetappe en de finaledag van The Open.

Harlech Castle was zeer de moeite waard. 
We zagen volwassen mensen met een kinderhart. Ze speelden serieus riddertje en deden dat vol overgave. 
Wie ben ik om ze uit te lachen. Deze mensen oefenen voor dagen als deze. 
Die ernstige blik in hun ogen vond ik bijna aandoenlijk. Ze wilden graag op beeld.


Manlief moest met Jacky (die middenin de arena ging zitten poepen) beneden blijven. Ik waagde mij naar boven.


Ik ben niet zo van jasjes voor honden, maar hier moest ik wel even over nadenken.
Toch niet gedaan.


Porthmadog is erg toeristisch en dat was te merken ook. Het duurde een kwartier voordat we de auto konden parkeren.
Het is zeker geen Menton of Monaco. 


Ik slaagde goed bij Edinburgh Woollen Mill waar ik twee plaids voor in de caravan kocht. Vorige week stootte P. een volle mok koffie om en toen was er even paniek in de tent……uh…caravan.


Tja, de klok tikte gestaag door en het leek ons verstandiger om langzaam maar zeker campingwaarts te keren, via het strand van Harlech (nogmaals een kwelling voor manlief toen we dwars over die prachtige golfbaan liepen).

De duinen en strand zijn van een ongekende wijdsheid. Evenals in Aberdaron, waar we gisteren waren, mogen honden maar op een kant van het strand. Ik vind dat eigenlijk een uitstekende regel.


Het was allesbehalve een stralende dag, maar toch zijn er van die helden die een frisse duik niet schuwen en die daarna achter een schermpje genieten van een zondag op het strand.


Bij een lokale slager, die in een piepkleine Spar gehuisvest is, kocht ik prize winning sausages.

Mae hynny'n wledd.