Je hebt suiker en suiker

Mijn route vanmorgen:

Apotheek Domburg, AH Domburg en daarna naar de Prelaatweg - naar die heerlijke fruithal.

↑Ja hoor ze zijn er weer. Blijkbaar al langere tijd.

"O heerlijk - pepernoten," hoor ik iemand die duidelijk behoefte heeft aan een suikerstoot.

Ze legt twee zakken pepernoten met een zoete coating in haar kar.

Ik ben geen heilige. Integendeel.

Dat ik momenteel te zwaar ben is mijn eigen schuld.

In de caravan at ik 's avonds stiekem een zak Haribo snoepgoed leeg. Maar manlief hoorde het geknisper en ik slikte een brok guilty pleasure weg met zoetzure beertjes.

Het werkt verslavend.

Het is nu een week geleden dat de weegschaal mij meedogenloos waarschuwde. Maar ook mijn kleren zaten niet meer lekker en ik weiger een maat groter te gaan dragen. Dan is het einde zoek.

Dus ga ik er ook meteen voor.

Ooit, in 1984, moest ik 30 kilo afvallen voor een operatie.

Ik woog 110 kilo.

Dat deed ik toen met Modifast, wat door de ziektekostenverzekering werd vergoed - want voorgeschreven door de huisarts.

Ik neem aan dat de smaken van die shakes verbeterd zijn. Het was geen pretje, maar het werkte.

Het overbekende gejojo is mij niet vreemd.

Nadien liep het meermalen uit de hand waarna ik weer zwaar op dieet moest. Zonder Modifast.

Montignac werkte voor mij fantastisch en dat doet het nog steeds.

Manlief hoeft niet te lijden. Ook hij krijgt meer groente en fruit binnen, maar dan wel met een aardappeltje of pasta.

Ik kook veel bewuster en geniet er ook meer van.

Het is waar dat afvallen moeilijker gaat naarmate je ouder wordt. Maar als je die rits weer probleemloos dicht krijgt geeft het moed.

Er is in een week 1,5 kilo af. Dat is meer dan verwacht.

's Morgens magere Griekse yoghurt met cruesli (wijkt af van Montignac)

Koffie met warme melk, uitgeperste sinasappel.

Geen lunch - hooguit een stukje fruit.

Thee met een plak ontbijtkoek of een bitterkoekje.

Er staan walnoten, 70% chocolade en rauwkost klaar als mijn maag begint te knagen.

Het mag geen kwelling worden.

Avondeten: groente (ook aangemaakt met crème fraiche indien nodig) en vlees.

Verse fruitsalade met kwark of yoghurt.

Mijn borrel laat ik niet staan. En ik drink suikervrije cola.

De nachten blijven problematisch. Ik word niet alleen wakker van een snurkende man, maar ook van een knorrende maag.

Dan moet ik iets zoets. Een bitterkoekje die ik kruimel voor kruimel opeet doet wonderen. 

De fruitschuur in Aagtekerke is echt een uitkomst.

Watertandend loop ik lang de gezonde zoetwaar. En het is veel goedkoper.

Een aanrecht vol groente en fruit voor €18,90.

Tot maandag zijn we voorzien.

Vanavond eten we een hamburger met een salade van komkommer, peultjes, bospeen en tomaten - aangemaakt met een kant-en-klare dressing. Manlief krijgt er gebakken kriel bij.

Morgen maak ik mijn heerlijke recept met zalm, spinazie, tomaatjes en kruidenkaas. Voor manlief gaat er apart pasta door. En we drinken daar witte wijn bij.

Op naar de volgende 1,5 kilo.

******

Eten en slapen in Tournus

Het hotel is geweldig. "Zeer profesioneel aangepakt," zegt manlief.

Er is een brasserie, een grote eetzaal achter (waarschijnlijk voor conferenties), een bar waar je ook kunt eten, een zwembad.....

En toch straalt het hotel iets gezelligs en familiaals uit.

De kamer zijn niet echt luxe ingericht, maar voldoen. De dubbele ramen houden geluiden van buiten uit.

Ze hebben wel een update nodig en de vloerbedekking is met honden niet echt hygiënisch.

Voor twee nachten incl. ontbijt betaalde ik €310,-

Twee kopjes warm water met een theezakje kost €8,-.

Er is aan de overkant van het hotel een beveiligde, afgesloten parkeerplaats: gratis.

Maar Le Remparts verdient vooral aanbeveling vanwege het behulpzame personeel.

↓Nadat ik na een vermoeiende reis zaterdag een dutje had gedaan zag ik op de grond een enorme dot haar liggen.

Ik was verbaasd, want de kamer was gecheckt voordat wij hem betrokken.

Natuurlijk heb ik er meteen melding van gemaakt. Toen wij gingen eten bij de buurman is er nogmaals een schoonmaakploeg door de kamer gegaan.

Zondagochtend waren wij om 9.30 uur beneden. Een oudere vrouw moest het ontbijt verzorgen.

Weliswaar was het een buffet, maar ze kon het overduidelijk niet aan.

Toen ik twee koelelementen aan haar gaf om in de vriezer te doen raakte ze in paniek. Ze wist niet wat ze ermee moest doen.

Ik zei nog dat ik ze pas maandagochtend weer nodig had, maar ze bleef onvriendelijk doen.

Een andere gast schoot mij te hulp.

Toen ik langs het leeggegeten buffet liep en zij probeerde mensen aan de door haar aangewezen tafels te krijgen was voor mij de maat vol.

Andere Nederlanders zaten lachend toe te kijken hoe de vrouw helemaal over haar toeren raakte: ze kon het niet bolwerken in haar eentje.

Ik ben naar de receptie gelopen en heb de situatie uitgelegd. De dienstdoende zei dat er niemand was om bij te springen. Echten: binnen een paar minuten kwam er bijstand.

Ik herkende de vrouw van toen wij incheckten. Zij pakte kordaat aan.

Binnen no time was het buffet weer goed aangevuld en werden de vuile tafels afgehaald. Ik zag dat er een last van de arme vrouw afviel: ze kon zelfs lachen.

Toen begonnen gasten tegen mij aan te kleppen dat het toch wel een schande was zoals de vrouw had gedaan.

Klagen, maar niets ondernemen - give me a break.

Ze kwam zelfs naar me toe om me te bedanken. Ze moest toegeven dat het voor haar alleen inderdaad ondoenbaar was.

(Natuurlijk had ze zelf om hulp moeten vragen - maar daar zal een reden voor zijn.)

******

Die buurman waar wij zaterdagavond zo heerlijk aten was: le Bouchon Bouguignon die in hetzelfde pand zit als zijn duurderde (Michelin*) broer zit. We waren hier een week geleden ook.

Het was weer heerlijk.

Een viergangenmenu (keuze)  voor €45,-

*******

Zondagavond hebben we in de brasserie van het hotel gegeten.We aten dit maal à la carte. 

Het was tenslotte de laatste Bourgondische avond.

Ik nam in plaats van een dessert kaas. Maar toen de serveerster de kar naast onze tafel zette en ik vroeg wat er allemaal op stond moest ze het antwoord schuldig blijven.

Tja, dat komt niet echt professioneel over.

Manlief besloot de lokale gerechten te proberen.

Oeufs meurettes vooraf en Steak tartare Charolais als hoofdgerecht (rauw vlees). Ik had het hem, vanwege zijn zwakke maag/buik ten zeerste afgeraden - maar hij wilde stoer doen.

Daar kreeg hij een uur nadat we van tafel waren gegaan vreselijk spijt van en dat heeft tot 2.30 uur geduurd.

Ik maakte me alleen maar zorgen dat we de thuisreis niet konden voortzetten.

Dat konden we gelukkig wel.

Inmiddels zijn we in Reims.

******

Ik voelde de nabijheid van Couperus

Zondag reden we, op aanraden van vriendin D., naar Den-Haag om weer eens lekker Indisch te eten.

In Rotterdam is dit soort uitgestorven - zeker wanneer het ook om de zo belangrijke ambiance gaan.

Bij De Poentjak waan je je in een grote Indische huiskamer: rommelig, knus en oubollig.

De rijsttafel was heerlijk. De bediening uitstekend.

Ik begrijp dat dit de favoriete eetgelegenheid van de premier is.

Het wandelingetje van -en naar de (dure) parkeergarage was zeker zo leuk.

Je loopt door de roerige 17e eeuw, maar ook door het decor van Eline Vere en andere Couperus romans.

Kortom: Den-Haag ademt geschiedenis.

Thuis genoten we nog na met koffie en spekkoek.

****

 

Kan dat allemaal wel in één blog

Nog even terug naar donderdagavond toen we in het hotel dineerden. Vanuit mijn stoel keek ik uit op een vensterbank waar lampen op stonden.

Uit een van die lampen kwam een soort van lichtkegel. Denk aan een flikkerende vlam.

Ik attendeerde manlief erop, die het ook zag.

Hij liep naar het venster en keek naar boven, naar het plafond. Toen alarmeerde hij direct de bediening.

Lekkage!!

Meteen werden de lampen weggehaald, want ja - electriciteit en water.......

Dus dat hield de gemoederen wel bezig.

Gisteravond gingen we bij een voor ons bekend restaurant eten.

Het is geloof ik de vierde keer dat we aanschuiven bij Les Ménétriers. Ooit heb ik die in de groene Guide Michelin gevonden.

Het restaurant heeft een prettige, lichte uitstraling.

De eerste keer vonden we het fantastisch. De tweede keer waren we teleurgesteld dat het menu niet was aangepast.

Dat menu lijkt steeds kariger te worden. Alles straalt iets zunigs uit.

Op de kaart staan maar vier voorgerechten en vijf hoofdgerechten.

Volgens ons werkt alleen de chef (eigenaar) in de keuken.

Ook madame gaat steeds zuurder kijken. Misschien zou ik dat ook doen als je iedere tafel hetzelfde opdient, want iedereen neemt het menu van €38,-. 

Daar staan de gerechten op die je ook à la carte kan eten en opvallend - allemaal hapjes die de chef van tevoren kan klaarmaken. Het is een kwestie van het bord mooi opmaken.

Vriendelijkheid is ver te zoeken.

We kregen wederom de kaaskoekjes en de zalmmousje bij het apéritif.

Het is allemaal wat vastgeroest.

Over de bereiding niets dan lof, maar heel bijzonder was het niet.

Het wijnadvies is altijd wel perfect. We hebben hier alleen maar uitstekend Elzassers gedronken, voor een zeer schappelijke prijs.

Nu ook weer: een heerlijke pinot gris.

Ook hier was de kerstversiering nog niet weggehaald.

Vanmorgen wisten we dat het een stralende dag zou worden.

Onze laatste dag in dit heerlijke gebied.

De wandelschoenen gingen aan.

Op naar de Vogezen, via de Col du Bonhomme (dik half uur rijden).

↓Ski's huren??

We hebben hier heerlijk gewandeld.

↑Le Lac Blanc

↓LeLac Noir

Er is hier voldoende te wandelen.

↑Een buurtschap middenin een natuurpark waar apartementgebouwen als deze geheel leeg staan: zoiets is bij ons ondenkbaar.

Het maakt derhalve helaas een vervallen, armoedige indruk.

Tijd voor een warm drankje met huisgemaakte myrtilles vlaai.

Het liep tegen tweeën. Er moesten nog boodschappen gedaan -en benzine getankt worden, dus op naar E. Leclerc bij Colmar.

Ook wilde ik nog graag langs een speciale wijnboer. Ik had gisteravond een foto van het etiket gemaakt.

Voor die heerlijke Pinot Gris (wel wat duurder dan Beblenheim) moesten we naar Hunawihr, wat op de route naar ons hotel ligt.

We werden alleraardigst ontvangen en konden het niet laten, nu we er toch waren, om nog wat andere wijnen te proeven.......en te kopen.

Maar hiemee was het het (wijn)feest nog niet ten einde.

↓We hadden nog iets te verzilveren: een cadeaubon voor drie flessen wijn, wat in de aanbieding van ons hotel zat (zie mijn blog van afgelopen woensdag).

Wat in het vat zit verzuurt niet en je moet een gegeven paard niet in de bek kijken.

Na deze welbestede laatste dag is het inpakken geblazen.

Vanavond hopelijk nog even genieten in het gezellige restaurant beneden en morgen met een bomvolle auto niet geblokkeerde wegen naar Nederland zien te vinden.

******