22 november, 2017

Thanksgiving


Het is druk in Naples.
Veel drukker dan vorig jaar.
Normaliter komen de "snowbirds" in januari.

Maar na de orkaan zijn huiseigenaren meteen deze kant op gekomen.
Verenigingen van eigenaars houden ingelaste vergaderingen. Er is veel werk aan de winkel.
Iedereen wil zijn woning zo snel mogelijk weer op orde hebben.

Dat is de reden dat bijvoorbeeld in dit gebouw geen screens naar beneden zijn.
Iedereen is er.


Thanksgiving is belangrijker dan kerstmis in de VS.
Families are reunited.

Voor het personeel in de receptie, the staff en maintenance hebben we iets lekkers ingepakt.
De dames van het ontbijt en housekeeping krijgen een fooi.


In de supermarkt is het een gekkenhuis.
Niemand heeft echt zin in die traditionele kalkoen, maar toch moet het....met een diepe zucht. 


"Where are you going for dinner," vraagt Mrs. Massachusetts mij.

'Downtown, on Fifth' antwoord ik.

"Fancy?" ze kijkt me bijna jaloers aan.

>>>Massachusetts, Chicago (twee veel te zware Amerikanen met rollators) en drie singles ontmoeten elkaar al enkele jaren in dit hotel.
Ze doen veel met elkaar. Vooral eten.
Bij de drie, door het hotel georganiseerde avonden, zijn ze altijd van de partij. Het is tenslotte gratis eten en drinken.
Wij praten vriendelijk met ze, maar we willen niet opgenomen worden in de groep.<<<

Ik sta met Mrs. Massachusetts bij de receptie.
Ze lucht ineens haar hart, wat ook weer gevaarlijk is want ik wil geen partij kiezen.

"The group decided that we're going to Mel's Diner for Thanksgiving."

Mel's Diner is goedkoop en niet echt gezellig.
Ontbijt zou ik nog wel aandurven, maar dinner....
En zeker geen restaurant waar ik iets zou vieren. 


"If we say that we want to go our own way, the others feel offended," gaat ze door.

'But this is YOUR vacation. Come on!'

In de verte hoor ik een auto (bevrijdend) toeteren.

'Sorry, have to run.'

Ik denk dat Mrs. Massachusetts volgend jaar toch weer die verdomde kalkoen gaat klaarmaken voor haar familie up north.
****

20 november, 2017

Evenementen en veiligheid


Afgelopen week werd er een zeer prestigieus LPGA toernooi verspeeld op het overdadig mondaine Tiburon in Naples.

Een "community" waarvan je verwacht dat het stijf staat van de security.

Onze eerste dag zetten wij de auto op een stoffig stuk land en namen de shuttle naar de baan.
En wij waren niet de enigen.
Dit was DE manier om op de baan te komen, zo werd ons verteld.

Maar de buschauffeur had kuren en bepaalde zelf wel wanneer hij reed.
Vrijwilligers werden kwaad. Zij kwamen te laat.
Daar trok de man zich niets van aan.

Wij gingen door de controle.
Er stonden twee mannen mensen te scannen. Rugzakken werden met handen en ogen gecheckt.

Op de terugweg durfde hij de U-turn naar het terrein met auto's niet eens te maken en reed via een winkelcentrum naar de andere kant van de weg.

"What the hell....," hoorde ik achter mij.

Toen hadden wij het besluit genomen dit de komende dagen anders te doen.


We parkeerden de auto bij een shopping center tegenover Tiburon.
Het was even uitkijken met oversteken (provinciale weg).

Auto's werden tegengehouden door twee agenten, maar "lopers" mochten na vertoon van hun entreebewijs doorlopen. 
Na de eerste keer kenden ze ons.
"Morning. Have a wonderful day."
We liepen zo de baan op, bij de 10e hole.

Na wat er allemaal gebeurd is het afgelopen jaar verwonderde ons dat.

Dit was weliswaar qua grootte niet vergelijkbaar met een belangrijk mannentoernooi, maar belangrijk was het wel.

Ik heb in het verleden gemopperd op het misselijke gedrag van Amerikanen tijdens golftoernooien.
Tijdens dit, zeer goed georganiseerde, toernooi gedroeg het publiek zich uitzonderlijk correct.


De finale op zondag (zie eens hoe stil het 's morgens op de weg was) werd ongekend spannend en very entertaining.

Wachtend op de prijzen ceremonie kwamen twee veteranen met $1000.000 (voor overall winnares Lexi Thompson) uit de lucht "vallen."
Spektakels: laat dat maar aan Amerikanen over.


Hopelijk maakt Anne van Dam volgend ook deel uit van de LPGA en zien wij ook een Nederlandse vlag wapperen.
******

17 november, 2017

Vergankelijkheid


Er liggen stapels Duitse tijdschriften in de ontbijtzaal.
Ik neem er een paar mee naar het strand en lees o.a. wat er door de oosterburen over ons koningshuis geschreven wordt.

Het moge duidelijk zijn: Duits is de tweede taal in dit hotel.
Air Berlin mag dan failliet zijn, vanuit Beieren wordt er wel direct op Fort Myers gevlogen.

Ik maak kennis met een aardig echtpaar uit Massachusetts. 
Wanneer ik vertel dat ik Nederlandse ben moeten ze natuurlijk vertellen dat ze vorig jaar nog in Amsterdam waren.
En ik vertel dat wij wel eens in Massachusetts waren en dat wij erg van Boston houden.

De vrouw is in 1956 naar de VS gekomen, maar ze heeft een ongekend zwaar Duitse tongval.

Als ik dat vergelijk met mijn tante en oom die in 1948 Nederland verruilden voor een leven in Noord-Amerika...

Ik moet het omdraaien. Mijn tante spreekt Nederlands met een Amerikaans accent.

 Mrs. Massachusetts kom ik later op de dag bij Macy's tegen.
We struinen samen door de rekken met afgeprijsde kleding.
Ze praat Duits tegen me.
Richtig Deutsch.

Als een lieve moeder pakt ze een blouse voor me uit het rek.
Ik ga het passen en koop het.

De volgende ochtend begroeten we elkaar bij het ontbijt.
Ze pakt mijn hand en lacht naar me.

"Where are you from?" vraagt ze.
Ik zie dat haar man wil antwoorden, maar ik ben hem voor.
"From the Netherlands. Holland."

Zijn -en mijn ogen vinden elkaar.
Hij ziet dat ik het begrijp.

Er komen nog meer vragen die ze een dag eerder gesteld heeft.
Een dag eerder wist ik nog niets.
*****

We zitten met onze beste vrienden (voormalige buren) aan tafel.

Zoals gebruikelijk - wanneer we net terug zijn - vraag ik hoe het met ons oude buurtje in Cypress Woods gaat.

>>>We kochten onze condo in 1999. Twee jaar later ging de boel failliet.
Het resort was nog lang niet afgebouwd, maar onze straat was als eerste klaar en alle woningen waren verkocht en werden bewoond.

Die bankruptcy zijn we met elkaar goed doorgekomen. Het was moeilijk, maar het verstevigde de onderlinge band.
Twee jaar later kocht US Homes Cypress Woods en werd de bouw succesvol voltooid.
Wij verkochten onze condo in 2004.<<<

"Well Bill passed away and Jen has alzheimer's and lives in a home."

"Kate passed away and Bob has alzheimer's."

"Sharon had health issues. They are selling their condo. She can't walk the stairs anymore."

"Liv lost so much weight. She had health issues. John has alzheimer's." 

"Shane and Chistine sold their place as well. Health issues."

"Mary has breast cancer but is doing good. She is still taking treatment."

"Mike is taking care of Angie. He can't afford a home for her. She has alzheimer's."
Can't afford? Mike was accountant bij een international. Ze hadden drie huizen, waarvan hij er zojuist een in VA heeft verkocht.

Mijn vriendin en ik kijken elkaar aan.
Het is even stil.
Dan is het mijn beurt.

"And the good news?"
****

16 november, 2017

Het monster migraine


Middenin de nacht kruipt hij in mijn hoofd en begint te meppen en te schoppen.

Het monster migraine.

Met een gloeiende pook beukt hij op het rechteroog.

Het monster migraine.

Hij blaast mijn hoofd tot explosieve hoogte op.
Zo zie ik er ook uit.

Mijn nek verandert hij in een boomstam.

Het monster migraine.

O God, had ik maar meer imigran meegenomen, het enige middel dat het monster weerstand kan bieden.

Ik moet doseren. Hopen dat het monster na drie dagen de strijd opgeeft.

Mijn ogen tranen terwijl ik niet huil.

Ik ben misselijk terwijl ik tegen de pijn wil eten.

Het monster migraine is een niet te onderschatten vijand.

Een kwartier lang laat ik de warme douche mijn nek masseren.

Verzuip monster migraine!
Verzuip!
****

15 november, 2017

Alamo of Hertz


Na 20 jaar Alamo zijn wij overgestapt naar Hertz.

Waarom, als je altijd tevreden bent geweest over Alamo????

Toen ik ging boeken schrok ik van de prijs.
Ik legde het voor aan mijn man en besloot eens bij een andere verhuurmaatschappij te kijken: Hertz.

Zag ik het goed?
Een gratis Gold membership? Even een online formulier invullen.
€400,- goedkoper dan Alamo??

Ik wist niet wat ik zag en geloofde het pas nadat ik Hertz had gebeld.

Enigszins angstig meldden wij ons op het vliegveld bij Hertz. Bij Alamo stonden we altijd nog een kwartier bij de balie omdat er van alles ingevoerd moest worden.

Niet bij Hertz.
Zelden zijn wij zo snel geholpen. 
Er hoefde niets meer ingevuld te worden. Alles was geregeld.
Geen gezeur over upgrades of bijbetalen voor extra's.

Een intermediate besteld: 
we kregen een splinternieuwe fullsize Nissan Ultimate met slechts 400 miles op de teller.


Zie wat nieuwe klandizie teweeg heeft gebracht.
*****

13 november, 2017

Onrust



Wat doe je als het 28 graden is?
Dan ga je naar het strand.

Okee, het weer is onstabiel.
Ieder ogenblik kan het gaan onweren.

Wij zien buien hangen boven Marco Island.


De vogels worden er onrustig van.
Dat ongemak levert wel mooie plaatjes op.

BIRDS

De dames naast ons vluchten.
Onnodig lijkt mij.
Deze zwermen zijn niet uit op een sandwich. Ze zijn angstig voor wat er uit de lucht gaat komen.

Na wat ze twee maanden geleden hebben meegemaakt kan ik me daar wel wat bij voorstellen.

 
  

BIRDS
*****

Nederlandse export


Huh?
Old Rotterdam?
Ik weet niet wat ik zie. Gewoon bij de supermarkt.

Het aanbod Nederlandse kazen wordt ieder jaar groter.
Gouda's in alle soorten en maten, Beemster, Oud Amsterdammer....

Ik sta erbij te glunderen van trots. 

En hier moeten we erg om lachen.
Bij de plaatselijke Aziatische Toko zien we zomaar op een plank De Ruyter staan.


Voor een simpele nasi maaltijd ben ik hier wel heel wat duurder uit dan in Nederland: $16,53
(kipfilet, 1 pepertje, 1 paprika, 1 preitje, 1 zakje taugé, 1 portie rijst)

Vers heeft helaas nog steeds een prijskaartje.

Selamat makan!
****

11 november, 2017

Veteranen


Het is Veterans Day.
Big deal in de VS.

Maar eerst dit:
Het zal middernacht zijn geweest dat ik wakker werd van de (na)dorst.
Terwijl ik in de kamer op de bank mijn glas leeg zat te drinken schoot er iets met veel poten langs mij. Het verdween achter de koelkast.
Ik schrok me te pletter.

Wat was dat?
Een spin? Maar dan wel een knoert.
Of was het een hagedis?

Ik ben gelukkig weer in slaap gevallen, maar u kunt zich misschien voorstellen waar ik over droomde.

Vanmorgen heb ik het gemeld.
Om acht uur stond de klusjesman voor de deur.

Hij geloofde niet dat het een spin was geweest.
Volgens hem was het een cockroach (kakkerlak) en dan wel een hele grote. Die komen in Florida veel voor.
Enfin, er is achter de koelkast een vernietigend hapje gelegd en nu maar hopen dat het veelpotig gespuis wegblijft.


De kranten puilen deze dagen uit van de coupons.
Allemaal gigantische deals. Vanwege Veterans Day.
Heel uitnodigend voor uw blogster nu de dollar weer laag staat. En dan moet black friday nog komen. 

Het parkeerterrein van Coasland Mall is nog bijna leeg wanneer ik mijn fiets parkeer.
Macy's is net open.


Met goed gevulde tassen fiets ik twee uur later terug naar het hotel.

Ons hotel zit dit weekend vol.

Er zijn veel vaders met kinderen.
Veteranen.

Zojuist kwam ik zo'n ruwe bolster bij het zwembad tegen.
Het lijf bont en blauw getatoeëerd. 
Kinderen in het zwembad. Hij met een sigaret op een ligbed.
De sigaret pinkt hij weg, in een bloemenbed.

Wat heb je meegemaakt?
Wat heeft je gezin moeten doorstaan?
Huwelijk kapot?

Getormenteerde zielen. 

Ik herinner mij die duizenden soldaten, mannen en vrouwen, op Hartsfield-Jackson (Atlanta). 
Op weg naar Irak.
Zij/wij wisten toen nog niet wat zij/wij nu wel weten.

Ik sprak een echtpaar ("we've been enlisted") in de duty-free shop, daar waar hun superior hen niet kon zien.

"Why?"

"For the money. Only for the money. We want to start our own business."

"But what if one of you .....?"

"Then the other gets even more money."

Ik stond bijna te janken.
Het aangezicht van al die mannen en vrouwen in nieuwe kaki uniformen op weg naar een smerig land waar een smerige oorlog werd gevoerd.

Ze verdienen de aandacht die ze op deze dag krijgen.
*****

09 november, 2017

Gesprek op het strand


Een zwaar getatoeëerde man (ik weet niet wat het kruis op zijn rug betekent, maar het roept een vervelende associatie bij mij op), zit in tegenstelling tot ons verlegen om een praatje.

Het begint met complimenten.
"How smart," zegt hij over onze ruggen en wijst naar de zakjes met zand waar we de parasol mee hebben geborgd.
"I never take ours because it's always blown away."

We hummen en knikken vriendelijk.
Ik kijk naar de pelikanen die hun vleugels boven onze hoofden uitslaan.

Pelikanen hebben geen tattoo's.
Ze krijgen hooguit een vishaak in hun bek.


Vervolgens vraagt hij of ik een foto van hem en zijn vrouw in de zee wil maken.
Natuurlijk doe ik dat.

Wanneer hij het water uitkomt en zijn iPhone van mij overneemt vraagt hij:
"Where you guys from?"

"The Netherlands," antwoord ik beleefd. 

"Ah, you're like us - you escaped from the cold and snow huh?"

"We don't get much snow," probeert manlief.

"Yeah right. I guess your country and Vermont have the same climate. Mountains. Cold."

Hij lacht.
Ik ook. Maar om een andere reden.

"Hey, you have a great basketball player.......uhh ......?"

"You mean Rick Smits?" Manlief is hem voor.

"Yeah Rick. His wife is from my hometown. We went to school together."

Ik denk dat ik weet wat er nu gaat komen...................en het komt.

"Rick and I are good friends."

Tijd om te gaan, voordat mijn tankini broekje afzakt.
*****

08 november, 2017

Geluk bij een ongeluk


Dit heerlijke hotel hadden we vorig jaar, toen we er ook logeerden, geboekt.

Maar toen kwam Irma en die blies alle plannen de lucht in.
Niet dat het hotel veel te lijden heeft gehad, maar toch vonden ze het nodig om tot 1 december dicht te blijven om de boel weer in orde te krijgen.

En dus moest ondergetekende op de laatste nipper iets anders zien te vinden.
Het liefst weer met een keukentje.

Na wat speurwerk kwam ik bij Residence Inn terecht.
Toen ik belde waren ze nog bezig met reparaties, maar een week later zouden ze opengaan.
Geluk bij een ongeluk: omdat het met de boekingen blijkbaar nog niet storm liep, het was tenslotte nog onrustig en wel degelijk hurricane time, kreeg ik een prachtige prijs aangeboden voor een "one bedroom suite."


De locatie is niet mooi, maar wel gunstig.
Ik kan naar het strand -en de winkels fietsen. We zitten direct naast de twee beste visrestaurants van Naples.

De suite: living met goed uitgeruste keuken en aparte slaapkamer (twee televisies) en grote badkamer, is veel beter dan wat we hadden in The Cove Inn (keukentje in de slaapkamer).

Dit is een hotel dat veel door zakenmensen wordt geboekt.

Geweldig is het ontbijtbuffet. Heel on-Amerikaans, zo uitgebreid.
Bagels, brood(rooster), croissants
Boter, becel
Cereals
Wafels (zelf te maken)
Yoghurt, melk
Fruitsalade
Koffie, thee
Orange juice
Havermout
Hard gekookte eieren
Bacon, scrambled eggs, worstjes
Kaas
Tomaten

Wat te denken van een gratis krant?!

Er is een goede laundry room met twee wasmachines en twee drogers, die buitengewoon goed werk leveren.

Het hotel organiseert op maandag, dinsdag en woensdag tussen 6-7.30 uur borrels en bbq's.
Allemaal inclusief.


Is er dan niets dat ontbreekt?
Jawel:
Kluisje
Balkon
Groter zwembad
Groter bed

Maar het is absoluut een fantastisch alternatief en tenzij The Cove Inn ons volgend jaar een gelijkwaardig tarief aanbiedt......

*****

07 november, 2017

Beweging op het strand


Het yoga klasje was er weer.

Ik ben daar niet lenig genoeg voor. Laat mij maar lopen.
Een luie vakantie is het niet hoor! Ik fiets tussen hotel en strand en terug.

Maar de loop was zo nu en dan behoorlijk zwaar.
Een deel van het strand is nog niet echt makkelijk te belopen na de hurricane.


Halverwege nam ik een verkoelende duik.

In de verte speelden dolfijnen die ik helaas niet met de telelens kon filmen vanwege het tegenlicht (het was op goed geluk filmen). Even goed kijken dus!

Na een uur was ik terug bij mijn bezorgde echtgenoot.
Ik liet even zien waar ik helemaal naartoe gelopen was. Dat doet hij me niet na.

06 november, 2017

Ditjes en datjes


In Nederland gaan ze dan naar het Binnenhof, of naar het stadhuis.
Hier gaan ze langs de weg staan met borden. 

In onze ogen stelt het niet veel voor, maar toch haalt het 't lokale nieuws.


Dit artikel vond ik veel opmerkelijker: mensen die hun buren aansprakelijk stellen voor geleden schade na de hurricane.

Daar zal in dit appartementen complex geen sprake van zijn.
Opvallend, de palmbomen worden verwijderd.


Er gaan nog wel wat maanden overheen eer Naples (en de rest van SW-Florida) helemaal hersteld is van wat Irma heeft aangericht.


Maar dat zal hen een zorg zijn. 


Zit ik nou te wachten op een menu waar calorieën en/of koolhydraten bij vermeld worden?
Maar waar wij in Nederland nu ook eens toe over moeten gaan: leftovers mee naar huis nemen.
Zeker een niet opgemaakte fles wijn. Het behoedt je voor teveel drinken.


Hoewel de temperatuur (30 graden) iets anders doet vermoeden, zijn ook hier signalen van de herfst waarneembaar.
***