↑Vorig weekend vroor het nog en hadden wij veel zin in kaasfondue. Het was heerlijk.
In Middelburg zitten een paar goede kaaswinkels: en veel goedkoper dan in Rotterdam.
De week begon druilerig en grijs.
Ongeacht de omstandigheden worden er iedere dag stevige wandelingen gemaakt.
Wij drietjes moeten in beweging blijven.
Maar aan de Zeeuwse kust is er niets zo veranderlijk als het weer.
Naar de bouw.
↓Achterste gebouw - bovenste verdieping.
Woensdag was het inmeetdag.
Wij hadden met de interieurbouwer afgesproken. Hij kon helaas weinig meten aangezien er nog niet gestuct was.
Verder waren er weer akkefietjes met de man die verkeerde tekeningen had gemaakt - maar dat moet ik van mij afschudden.
Er staat ook veel goeds op de rails.
Volgende week hebben we de eerste vergadering van de VvE. Ik houd mijn hart vast.
We zijn er ook niet gerust op dat de oplevertermijn gehaald wordt.
De tijd vliegt en er is nog erg veel te doen.
↑Hier komen de carports en parkeerplaatsen.
↓Bovenste verdieping: rechts keuken - links logeerkamer.
We zijn blij dat bij ons de ramen zijn geplaatst.
↓Zo hoog kunnen wij niet reiken dus de schilder mag daar afdekplaatjes op zetten.
↑Logeerkamer
↓Onze slaapkamer
Wij zetten even de rem op aankopen.
Het lijkt ons verstandig het appartement eerst in te richten met onze spullen en dan verder te kijken wat erbij past.
Afgelopen donderdag was het dan zover: onze eerste bridgemiddag op de golfclub.
Leuk om zoveel oude bekenden te zien. Manlief werd natuurlijk weer door velen herkend.
Vierentwintig spellen over zes tafels met tijdsdruk: het was heftig.
Op zich ging het niet heel erg slecht. We kregen geen ruzie: iets dat we elkaar vooraf hadden beloofd.
Voor Jacky was het ook de proef: zij moest vier uur alleen thuis blijven.
Een van de andere spelers liet haar hondje in de auto: "ze blaft de hele boel bij elkaar en dat kan niet in een appartement."
Ja, daar gaan wij ook mee te maken krijgen.
Enfin - we kenden de bidding boxes, maar met een score computer maakten we voor het eerst kennis.
Aan de eerste tafel ging het nogal eens fout.
Kaart verkeerd gestoken, kaart van de tegenpartij bij ons gelegd, kaart op de grond....
Gelukkig allemaal bijtijds opgemerkt en geen mes op tafel.......maar toch....
Maar de biedingen gingen goed.
Wij hadden echt tien dagen lang systemen doorgenomen en spellen gespeeld op de computer↑.
Dat het zo ver was weggezakt verbaast me - maar dat moet met de leeftijd te maken hebben. We beginnen van scratch.
Het komt wel weer terug, maar manlief heeft zich vroeger nooit aan regels, systemen en afspraken gehouden.
Nu wil hij het wel allemaal leren en dat is niet makkelijk.
De zesde en tevens laatste tafel was er een teveel.
Onze aardige tegenstanders zagen dat wij helemaal inzakten terwijl we DE kaarten kregen en dus MOESTEN spelen.
Ik ging gigantisch down. Mijn ogen draaiden van vermoeidheid en een knallende koppijn sloeg toe.
Ik zeg altijd dat ik mij geen zeventig voel. Maar nu merk ik toch dat de senioriteit wel degelijk een rol speelt bij de concentratie en het geheugen.
Bridge is een spel van onthouden.
Dat we laatsten werden was dus niet verwonderlijk.
Maar zoals Barry Stevens altijd zei: doorgaan.
Na een dag rust gaan we verder met oefenen en voegen we weer een systeem aan toe.
Vrijdagavond moeten we weer aan de bak.
Vandaag mocht ik weer mooie plaatjes schieten, op weg naar Aagtekerke.
Die mistluchten zijn ook mooi.
Op zaterdag haal ik altijd iets lekkers.
De bolussen van Koppejan zijn niet te versmaden.
******
