Afgelopen maandag werden zonnige, mooie paasdagen voorspeld door het KNMI.
Sinds jaar en dag vertrouw ik die vroegtijdige voorspellingen niet. Ik ben argwanend.
De toeristenindustrie vaart wel bij het KNMI, denk ik dan.
We hebben wat stormachtige nachten in de caravan meegemaakt. Vrijdagnacht moesten we eruit om de luifel te redden.
Gisteravond hebben we alles op tijd binnengehaald.
De kinderen en kleinzoon zouden komen. Wij hadden een heerlijk hotel voor ze geboekt, vlakbij zee.
Schoondochter had fietsen gehuurd. Tutti moet goed oefenen aangezien hij binnenkort in hun drukke woonplaats met zijn klas naar schoolzwemmen moet fietsen.
En Tutti is een gezellige kletskous dus.........
Vrijdag belde schoondochter dat ze vreselijke buikloop had en onmogelijk zonder wc kon - dus ook de reis naar Zoutelande was onmogelijk.
Ontzettend zielig en verdrietig, want we hadden ons er allemaal erg op verheugd.
Wij gunden hen zo een ontspannen weekend aan zee.
Gelukkig kwamen zoonlief en Tutti wel. Het familieweekend werd een vader-zoon weekend.
Ondanks dat er geen route naar Zeeland filevrij leek lukte het hem toch binnen de geplande tijd op de bestemming aan de komen.
Eten doen we gezamelijk, maar verder is iedereen vrij.
Tutti was vergeten sokken mee te nemen. Op de fiets zijn wij daarvoor naar Meliskerke gereden.
Ik voorop, Tutti achter mij en zoonlief als hekkensluiter.
Voor mij was het ook een test. Na 20 jaar fietsloos te zijn geweest, trap ik er nu lustig op los.
Het voelt steeds vertrouwder.
Naar Meliskerke was eigenlijk een (paas)eitje, dus fietsten we door naar Biggekerke alwaar ik ze de lagere school van manlief liet zien.
Nauwelijks andere fietsers te bekennen. Die pakken allemaal fietspaden langs de kust - de Zeeuwse kust.
Onderweg kwebbelde Tutti achter mij aan een stuk door.
"Kijk oma, de duinen."
"Ben jij al moe, oma? Ik niet hoor."
"Kijk oma, de kerk van Biggekerke. Ik ken het hier."
De zon scheen volop. Het was een heerlijke dag.
Via Valkenisse belandden we bij De Meerpaal, waar de mannen een hartige pannenkoek aten en Tutti zich natuurlijk aan het klimwerk waagde.
De musea zijn vandaag gesloten, dus vader en zoon zijn naar Neeltje Jans.
De bunkers zijn wel open, zo zag ik. En daar gaan zoon en kleinzoon ook nog naartoe.
Het was heerlijk op het strand. Opvallend dat, ondanks de storm, de zee rustig was.
Ja ja, de strandkotjes staan - ook die van ons. Iets om ons op te verheugen.
Wij hebben voor het voorjaar gehuurd, maar er zaten al mensen.
↑Hij kan zich weer veilig laten zien, tot oktober.
Fijne paasdagen, beste lezers.
*****
Geen opmerkingen:
Een reactie posten