De wereld van Jacky

 

Rennen tot ik erbij neerval.

Die 20 meter lange lijn is geen belemmering.

Met de baas het strand op. Zout water proeven.

 

 

 

NOG EEN

 

Domme baas stapt in een drol.

Niet van mij hoor.

 

 

Ik ben alleen op de wereld.

 

 

Klitten en krullen.

Heel vervelend, ik moet naar de kapper. 

 

 

 

Gepiept. Maar niet door mij.

Ik ben (gelukkig voor mij) ook niet helemaal geplukt.

Vrouwtje en baasje zeggen dat dat de volgende keer wel weer moet.

Maar dat duurt nog een half jaar.

 

Rechtse splinters

 

P. kijkt op zondagochtend naar WNL, Harry Mens en Buitenhof.

Hij heeft een brede kijk op zaken.

 

Ik viel ergens halverwege in Buitenhof.

 

Het ging over VNL.

Ik vind dat een naam voor een luchtvaartmaatschappij, maar dit terzijde.

Bram Moszkowicz, iemand van "veelbesproken" gedrag, wordt genoemd als leider van deze partij.

 

Een zich druk makende Chris Aalberts ("De puinhopen van rechts") zat tegenover Joram van Klaveren (ex-VVD, ex-PVV, VNL).

 

Aalberts maakte een geagiteerde indruk. Hij interrumpeerde, verloor zijn geduld.

  Van Klaveren bleef rustig en beleefd. Zijn geboetseerde glimlach irriteerde Aalberts zichtbaar.

Aalberts: "Ik geef er geen stuiver voor."

Man, waar maak je je dan druk om (vroeg ik mij af). Het is onze democratie. 

Van Klaveren won.

 

Waar ik mij echter wel druk over maak en waar ik ook al eerder over heb geblogd is wat er aan zo'n nieuwe partij voorafgaat.

 

Is er onenigheid binnen een partij, dan kan een fractielid zomaar als VZP'er (Vertegenwoordiger Zonder Partij) in de Tweede Kamer blijven zitten.

Hoeveel VZP'ers telt de Tweede Kamer inmiddels?

 

Okee, hij/zij is gekozen. Maar hij/zij is gekozen omdat hij/zij tot een bepaalde partij behoort.

Ik stem in eerste instantie op een partij.

 

Het klopt niet en het brengt de geloofwaardigheid van de politiek ernstig schade toe.

BN'ers worden gevraagd het gezicht van een nieuwe partij te worden.

Gordon of Barbie in de Tweede Kamer. Ik sluit niets uit.

 

VNL.

Een professioneel bestuurd vliegtuig vol passagiers, of een door windbuilen ontworpen luchtkasteel?

*****

Dooie blaadjes en nieuw leven

Zorgwekkend

 

Uitgezwaaid door man en hond rijd ik naar Rotterdam.

Het dakje neer: voorjaar!!

Wind door de haren, zon op de huid. Ik voel mij een jonge blom.

 

Ik moet naar de pijnpoli.

Even vertellen dat het "tense apparaat" goed bevalt.

 

Op "De Zwaan" krijg ik buikpijn.

Een file houdt mij zeker tien minuten op.

 

 

Vijf minuten te laat sta ik bij de balie.

De assistente is nog druk met een oudere patiënt bezig. Ze probeert hem iets uit te leggen, maar de man begrijpt er niets van.

 

Ik begrijp het wel.

Maar ik begrijp niet waarom de assistente tot tien keer toe hetzelfde verhaal ophangt.

 

Het is belangrijk wat ze hem vertelt.

 

>> De man slikt veel medicijnen, die blijkbaar door de apotheek in "slikklare porties" aan hem worden gegeven.

Nu krijgt de man binnenkort een oproep voor een dagopname. Hij krijgt een bijzonder zware injectie, waar geen andere medicatie bij gebruikt mag worden.

Dus moet de man zijn apotheek daarvan verwittigen, zodra hij de oproep krijgt.<<

 

Het is allemaal te vaag voor hem.

 

"Wanneer krijg ik die oproep dan?"

'Ja, mijnheer dat weten we nu nog niet. We moeten de planning nog gaan maken. Dat wordt wel mei hoor.'

 

"U schrijft andere namen op dan die op de potjes staan."

'Het is hetzelfde, mijnheer. Alleen gebruiken wij de stofnaam.'

 

Stofnaam?

Nu begrijpt de man er helemaal niets meer van.

 

"Ik woon op een verdieping met andere mensen. We delen één postbus. Het gaat nogal eens fout."

'Ja, u maakt het wel ingewikkeld mijnheer. Maar gaat u nou maar eerst naar uw apotheek om te zeggen dat u moet stoppen met uw medicatie voordat u die prik krijgt. Anders gaat het echt fout.''

 

"Maar wanneer....."

 

Oh, wat is dit triest.

Hij begrijpt het niet, of de uitleg van de assistente verdampt meteen in zijn oude brein.

 

Ik kijk op de klok en zie dat ik nu vijftien minuten te laat ben. In de wachtkamer zit niemand meer.

Dus reikt mijn arm langs de zij van de man en leg ik mijn afsprakenkaart op de balie.

 

'Ik help nu eerst even deze mevrouw, mijnheer.'

 

Gelukkig heeft de anesthesist nog een patiënt binnen. Dan ben ik aan de beurt.

 

Binnen vijf minuten ben ik klaar.

Ik bof: een vervolgafspraak is niet nodig.

 

De man staat nog steeds bij de balie.

 

Ik mag me nergens mee bemoeien, maar ik vraag me af waarom de assistente niet even een briefje richt aan de apotheek. Of even opbelt.

Daarmee bespaart ze de man veel hoofdbrekens en het kost haar minder tijd.

 

Vergrijzing.

Verzorging.

Verwarring.

Verontrusting.

*****

Netflix

 

Natuurlijk loop ik weer achter, maar bij thuiskomst uit de VS heb ik de knoop doorgehakt:

Ik heb mij geabonneerd op Netflix.

 

Lang heb ik het af weten te houden, maar waarom eigenlijk?

P. heeft zijn golfzender. Mag ik dan mijn film-app?

 

Ik kon er niet meer tegen:

Vrienden, de (social) media.....iedereen had het over seizoen 4 van "House of Cards."

"Veel beter dan Borgen," werd er gezegd.

 

Liefhebbers keken snakkend uit naar de nieuwe serie waarin één van mijn favoriete acteurs - Kevin Spacey - de hoofdrol speelt.

 

Ik dacht er al aan toen we twee maanden geleden in Savannah waren en langs "zijn" huis - "Midnight in the Garden of Good and Evil"- liepen.

 

Ik dacht er weer aan toen ik hem bij David Letterman zag.

 

En ik dacht er nogmaals aan toen ik hem voor de -tigste keer zag schitteren in "The Usual Suspects."

 

Spacey is ZO goed als hij ZO een slecht mens speelt.

 

Aanmelden is een fluitje van een cent.

Voor €8,- per maand kun je kiezen uit een gigantisch aanbod van films en series.

De eerste maand is gratis.

 

Ik weet mijzelf te bedwingen tot de avond.

Dan ga ik echt los.

House of cards is een lange serie. Ieder seizoen kent 13 afleveringen.

Ik ben halverwege seizoen 3.

 

Beter dan "Borgen."

Dat kan ik niet zeggen.

Anders.

Moet ook.

Statsminister kun je niet vergelijken met Mr. President.

****

Lentekriebels

Privacy? Ten koste van wie?

 

"Kijk, onze koffers!"

Het klinkt kinderachtig opgewonden.

 

Ik luister naar de purser die zegt dat we op het punt staan te vertrekken en dat alle elektronische apparatuur uit moet.

 

Onze koffers gaan er als laatste in en komen er (als het goed is) als eerste uit.

De privileges van business class vliegen

 

 

Ik denk aan Germanwings.

Alle bagage van dat neergestorte vliegtuig ligt in de Franse Alpen.

 

Hoe kortgeleden is het nog maar?

Ik hoor er niet veel meer over.

 

De gezagvoerder zegt dat deze vlucht naar Zürich gaat en dat we over moeten stappen als we naar Brussel willen.

Het is 1 april.

 

De Fransen hebben goed werk geleverd.

Er hoeft niet meer naar DNA gezocht te worden, de zwarte dozen zijn gevonden en de oorzaak is bekend.

 

Hoorde ik een zucht van verlichting? Ook bij mijzelf?

Zat je in dat vliegtuig, dan had je pech. Overgeleverd aan een psychiatrisch patiënt.

 

Onze koffers worden naar een ander ruim gereden.

 

Ik ben eigenlijk nooit bang. Maar ik kijk altijd wel wie mijn medepassagiers zijn.

 

Els Borst had ook pech.

Wat heb ik mij daar boos om gemaakt. Ziedend was ik.

 

Hoe snel ebt het nieuws weg.

Hoe snel vergeten wij, slaan we de bladzijde om.

Een nieuw hoofdstuk. Een nieuwe ramp. Een volgende gek.

 

We zijn in de lucht.

Een piloot komt in onze cabin slapen. Hij duikt in zijn tentje.

Er zijn nu nog zeker twee bemanningsleden in de cockpit.

 

Er moet iets veranderen!

Het recht op privacy mag geen levens kosten.

 

In godsnaam, sukkel niet in.

Ga aan de slag.

 

Wij arriveren op tijd in een mistig Brussel.

Onze koffers staan als eerste op de band.

 

Ik realiseer mij heel goed dat er mensen zijn die nog op een snipper, een scherf, een lap uit de Franse Alpen wachten.

*****

Atlanta

 

 

De laatste overnachting op Amerikaans grondgebied was bij onze lieve, gastvrije vriendin K.

Zij liet ons nog even het een en ander van haar stad, Atlanta, zien.

 

Ik ben inmiddels gewend aan de betrekkelijk jonge geschiedenis van dit land.

Het is de geschiedenis van de V.S. Niets meer en niets minder. Daar hoef je niet laatdunkend over te doen.

 

De burgeroorlog woedde hevig in Atlanta.

In de heuvels, vlakbij het huis van onze vriendin, werden zware veldslagen geleverd.

 

We reden door Buckhead (foto boven), het Beverly Hills van Atlanta.

 

We bezochten het historische Swan House (in de VS vooral bekend als filmlocatie van "The Hunger Games").

Daarna was The Smith Family Farm aan de beurt.

 

Atlanta en Gone with the wind zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Hier woonde de schrijfster Margaret ("Peggy") Mitchell in een piepklein appartement. Hier schreef zij het grootste deel van de, met de Pulizerprijs bekroonde, bestseller.

 

Bekijk mijn foto's en alle info, het is echt de moeite waard.

 

Atlanta was een niet te overtreffen toetje.

*******

De laatste stuipen

Apple Tini 

Strandverhuizing 

War for sale. 

Stillevens 

Boom met haar

$30,- kwak 

Erop los spuiten.

Golf-scrotum

Spitting image

Retro? Nee, antiek

Nep? Nee, echt

Zwompak

Laatste avond, eerste sunset.

 

So long Naples.

****

De Franse pets

 

Ooit waren wij op een camping in Frankrijk getuige van een openbare vernedering.

Eerlijk gezegd had dat kind ook een pak slaag verdiend. Zijn vader sloeg met een behoorlijk ritme, daarna verdween het ettertje in zijn tent.

 

Een flink pak slaag heet sindsdien binnen ons gezin (vaste lezers weten dat wij sterk zijn in het produceren van uitdrukkingen) een Franse pets.

 

Op het terras van ons favoriete restaurant zat een meisje te gillen, schreeuwen, jengelen, jammeren, schelden..........

Als ik mij zo gedragen had......mijn vader zou mij zo hardhandig buiten de deur hebben gezet dat zijn vingerafdrukken wekenlang op mij armen en billen te zien waren.

 

Maar achter ons liet de volkomen ongeïnteresseerde vader (volgens P. zat hij alleen naar de beursstanden op zijn iPhone te kijken) zijn vrouw uitschelden door het kleine secreet.

 

P. nam de situatie met brandende ogen op en waarschijnlijk werd dat opgemerkt.

De vader stond op en nam zijn dochter mee.

Ze liepen het terras af.

 

"Nou,  die krijgt toch een Franse pets!," zei P.

"Of hij zet haar in de auto."

 

Nog geen vijf minuten later kwam de man met een huppelend en voldaan kijkend meisje terug.

Ze had een duur Third Street tasje (te vergelijken met de PC) in haar hand.

Wangedrag werd beloond.

 

Het loedertje kreeg haar beloning nadat ze drie happen pasta had gegeten.

Ik vloekte zachtjes.

 

 

En ja hoor.

Het gedram, gejengel, het bloed onder de nagels halen begon weer.

 

 

Kinderen moet/mag je niet slaan?

Het zou onmacht van de ouder zijn.

 

Dat zal zo zijn, maar in sommige gevallen geldt toch echt wie niet luisteren wil moet maar voelen.

Gelukkig heeft onze zoon het nooit zover laten komen.

 ******

Het ultieme "Uit" gevoel

 

 

Campiello: het beste en lekkerste restaurant.

Heerlijk eten.

Leuke, ietwat patserige entourage.

"Foute" mannen met uitgedoste "betaalde dames." 

Genieten, dus.

 

Tuna tonnato ga ik thuis zeker ook eens maken.

 Zo ook deze verfrissende Sicilian champagne cocktail:

 

 

Inparkeren.

Wij zitten eerste rang.

Veel te oude testosteron in een Mustang.

Beng! 

Het kleine blauwtje is geraakt.

Iedereen hoort en ziet het.

Het is een mooie plaats, maar de "held" knijpt er toch tussenuit.

 

 

Uitgegaan, plaatsje vergaan.

In Third Street moet je auto's zien en auto's moeten gezien worden.