Selexyz Donner

...............................................verkoopt "Weg van mijn moeder."
Het is even zoeken, maar nu weet u waar. Naast niemand minder dan Jeroen Brouwers.

Blind date

**************************************
Vanmorgen had ik een ontmoeting bij Dudok met één van mijn trouwste lezers, Bert. Zijn reacties beëindigt hij altijd met Cheers, maar we hielden het bij koffie en water.

Bert woont en werkt in Engeland en is ooit via een andere site op Vertelsels gekomen en hier blijven hangen. We hebben één gemeenschappelijke liefde: de VS.

Ik was zeer vereerd dat hij mij wilde ontmoeten om "Weg van mijn moeder" te laten signeren.

Het is dubbel.
Leuk om een dagelijkse lezer te ontmoeten.
Aan de andere kant neemt het ook het spanningselement weg, het mysterie van wie is wie.

Nee beste lezers, hier ga ik geen gewoonte van maken.

Cheers Bert.

Mijn muziek

Linda Hopkins is veruit mijn favoriete jazz, blues -en gospelzangeres.

Zet de geluidskraan maar open!

Fashion online 13

WIE.DE.SCHOEN.PAST..........................

Bad News Day

--------------------------------------------------------De koningin legt haar zoveelste ei-----------------------------------------------

----------------------------------------------------------------------------- Ja en Amen-----------------------------------------------------------

Sunset

Boekbespreking

Vandaag verscheen er op de website van MoreTXT, bureau voor tekst en redactie op het gebied van kunst, cultuur en lifestyle, een prachtige recensie van

WEG VAN MIJN MOEDER

Afgelopen zaterdag was ik in Rotterdam voor de feestelijke presentatie van de eerste roman van mijn vriendin Ellen ten Bruggencate, een boek waarvan de titel minstens voor drie interpretaties vatbaar is: Weg van mijn moeder. De roman, uitgegeven door Uitgeverij Aspekt, werd ten doop gehouden in boekhandel Amesz in de Rotterdamse wijk Kralingen, waar een groot gedeelte van het boek zich afspeelt. Ellen mocht daar meteen meer dan vijftig exemplaren signeren.

Ik heb dit boek van heel dichtbij geboren zien worden. Toen ik Ellen in 2005 leerde kennen, wist ze alleen nog dat ze een boek wilde schrijven over haar eigen herinneringen en het leven van haar moeder, die tijdens de Tweede Wereldoorlog als verzetsstrijdster actief was geweest voor het illegale dagblad Trouw. In de jaren die volgden heeft ze keihard gewerkt om het verhaal dat ze in haar hoofd had zo op te schrijven dat het ook voor buitenstaanders interessant zou zijn. En ze heeft zich met verve van die taak gekweten: het resultaat is geen navelstaarderige autobiografie zoals je die zo vaak leest van debutanten die denken dat ze Anne Frank wel even kunnen overtreffen, maar een deels waargebeurde, deels fictieve roman – een oorlogsroman, een historische roman, of misschien wel een ontwikkelingsroman – die een prachtig verhaal vertelt in een eenvoudige, trefzekere stijl. Met gebruikmaking van eigen herinneringen en historische feiten vertelt Ellen een verhaal waarin iedereen die ooit volwassen is geworden zich kan herkennen, een verhaal over die moeizame weg van kind tot volwassene – soms ontroerend, soms schrijnend, soms vertederend, soms bevrijdend.

Weg van mijn moeder, de titel zegt het al, gaat over twee vrouwen, een moeder en een dochter, in grofweg drie fases van de geschiedenis. Daar is ten eerste de jonge Puck, een kind dat slim is, grote verwachtingen heeft van het leven, maar die ook al vaak met teleurstellingen moet bekopen. We leren ook haar moeder kennen: een vrouw die soms wat harteloos overkomt vanuit het gekozen kinderperspectief, een moeder die zich door haar jonge dochter maar niet laat begrijpen. Die streng is, geen begrip heeft voor haar gevoelige dochter, en die vooral bezig is met haar carrière als kinderarts. En dan is er de volwassen Puck, de verteller. Een vrouw die inmiddels een eigen gezin heeft, een volwassen zoon, en voor de dood van haar moeder komt te staan. Zij blikt in het boek terug op haar eigen leven én op dat van de vrouw die haar moeder was. Die vrouw zien we ten slotte óók, al ver voordat ze Puck op de wereld zette: de moeder voordat ze trouwde en kinderen kreeg - een jonge, fanatieke verzetsvrouw die wist wat ze wilde en stond voor wat ze deed.

Pucks moeder heeft haar oorlogsverleden als verzetsvrouw in de doofpot gestopt. Min of meer letterlijk: haar geheimzinnige herinneringen zitten veilig opgeborgen in “het kistje met de gouden hoeken” dat altijd prominent in de kamer staat, maar dat tijdens Pucks jeugd nooit open gaat. Als een verleden dat altijd aanwezig is maar halsstarrig wordt verzwegen, of verdrongen.

Puck zelf, als slachtoffer van die zwijgzaamheid, kan maar op één manier die lijn in de geschiedenis doorbreken: door zelf wél op zoek te gaan naar het verleden, door open te schroeven wat er open te schroeven valt, en door met open ogen óók op haar eigen kindertijd te durven terugblikken.

Waar Ellen dan heel erg sterk in blijkt, is in het blootleggen van de zenuwen van menselijke relaties. Ook al spreekt de volwassen Puck met waardering en begrip over de verzetsvrouw die haar moeder als jonge vrouw was, met terugwerkende kracht is de kleine Puck in haar daarmee nog altijd niet bevrijd van de knellende band met haar moeder. De volwassen Puck mag nu dan weten waarom haar moeder in haar jeugd handelde zoals ze handelde, dat vergoelijkt haar gedrag voor de kleine Puck geenszins.

Kennis laat zich herijken, steeds opnieuw – er is vandaag de dag niemand meer die gelooft dat de aarde plat is – maar met herinneringen en gevoelens ligt het anders; die laten zich niet zomaar overschrijven. De kleine Puck blijft in Weg van mijn moeder voortdurend onwetend, onzeker, gekwetst. De volwassen Puck kan al dat kinderverdriet hooguit inbedden in hoofdstukken die relativering en troost bieden; maar ze kan níet de kleine Puck met terugwerkende kracht troosten. De volwassen Puck zien we groeien; ze leert als volwassene steeds beter met verleden en heden om te gaan. Maar de kleine Puck koopt niets voor die kennis. Als lezer gun je het kind zo dat ze haar latere inzichten tóen al had gehad. Maar tegelijkertijd, juist omdat wij weten wat zij nog niet weet, kunnen we een beetje om haar onwetendheid glimlachen. De kennis van de volwassen Puck maakt de beleving van de jonge Puck verteerbaar. Wij weten immers, en naarmate het verhaal vordert weten we dat steeds meer, hoe onmachtig haar moeder eigenlijk zélf was. In die zin kan ontwikkeling troost bieden.

Maar andersom geldt het ook: al dat verdriet van de kleine Puck, in flashbacks door de zoektocht naar het verleden heen geweven, geeft een schrijnend randje aan al die opgedane ontdekkingen en openbaringen van de volwassen Puck. Want met al die kennis heeft ze het kinderverdriet nog niet zomaar uit haar lijf geschud. Van je verleden kom je nooit echt los.

Ik zou iedereen willen aanraden Weg van mijn moeder te lezen. Het schetst een prachtig beeld van het ondergrondse Nederland in de oorlogsjaren, Rotterdam in de tijd van de Wederopbouw, en ons land anno nu, aan het begin van de eenentwintigste eeuw. Maar wat ik nog veel bijzonderder vind: het boek vertelt een prachtig verhaal over de ontwikkeling van jong, onbegrijpend meisje tot zelfstandige, volwassen vrouw, los – of weg – van haar moeder. Dat maakt het boek voor mij zo geslaagd.

UPDATE FOTO'S

 23 november 2010: Hoeiboei
  3 september 2009: Echo
  5 september 2009: Algemeen Dagblad 
  9 september 2009: De Ster
10 september 2009: Boekhandel Amesz
19 september 2009: Trouw
30 september 2009: Uitgeverij Aspekt
              5 mei 2010: toBeMagazine
**********************************************

Herkauwen

*********************************
Het is niet dat ik niet wil en de drang om een Vertelsel te schrijven is absoluut aanwezig, maar ik probeer die film van de presentatie te downloaden. Of in ieder geval een stukje daarvan.

Dat lukt dus niet.

Het moet lukken, net zoals het boek. Het moet lukken.

Dus stel ik het geduld van mijn lezers op de proef en doe ik het volgende voorstel:
Duik in Vertelsels gemist. Drie jaargangen kunt u doorspitten. Of zoek eens naar een label dat u aanspreekt. Mijn moyenne ligt ver boven één per dag, dus keuze genoeg.

De statistieken tonen dat mijn lezersschare sinds twee weken is verdubbeld.

Te weten dat ik voor honderden schrijf geeft mij een enorme kick.

Nu die film nog en ik krijg een orgasme.

Boekpresentatie

Het is half één. Ik zit bij de kapper.

Mijn mobieltje gaat. "Kijk eens uit het raam!"

Daar staan zoon J. en zijn geliefde R. breeduit lachend. Thumbs up. Ze wijzen naar het ernaast gelegen pand.

Ik weet meteen wat ze bedoelen. Mijn boek ligt in de etalage van Snoek.

Ik krijg een brok in mijn keel. De eerste van de dag en zeker niet de laatste.

Nee, ik ben niet zenuwachtig. Ik omschrijf het gevoel als opgewonden - zoals ik mij als kind voelde op de dag voor mijn verjaardag.

Lonneke, mijn steun-toeverlaat en tekstredacteur arriveert en we drinken koffie. Daarna gaan de "mooie kleren" aan en probeer ik mijn gezicht op te krikken.

Om kwart over twee propt P. ons in de Mini. In de auto realiseer ik mij dat ik nog niets heb gegeten. Ik sms J. of hij iets te happen mee wil nemen.

De dames van Amesz zijn nog druk met de voorbereidingen bezig.

Ik hoop iets aan mijn speech te kunnen doen. Omdat ik de laatste dagen zo relaxt ben geweest is er van een serieuze voorbereiding niet veel gekomen. Er staan wat punten op papier, meer niet.

Carel en Berna, goede vrienden van mijn ouders die de gruwelen van de oorlog in Indië aan den lijve hebben ondervonden, zitten in een hoekje op ons te wachten.

Dan komt alles in een stroomversnelling. De winkel is binnen no time vol. Ik zie mijn uitgever enigszins verbaasd kijken. De glimlach in de mondhoeken verraadt een tevreden man.

Ook Marga en Miriam, de dames van Amesz, kijken perplex naar de opdringende meute.

Voordat ik het weet kondigt Marga de presentatie aan. Mijn speech ligt onaangeroerd achter mij, evenals een pak Sultana's.

Laat het komen zoals het komt en geniet, prent ik mijzelf in. Als ik de goede mensen maar niet vergeet te bedanken, is het enige waar ik bang voor ben.

Uitgever Perry Pierik steekt van wal. Hij zwaait mij -de te verwachten - lof toe. Tijdens Manuscripta is er opvallend veel interesse voor mijn boek geweest, zo vertelt hij.

Op het moment dat ik het woord wil nemen springt de secretaris van "Verzetskinderen" naar voren en vraagt het woord. "Okee, maar kort," zeg ik overrompeld.

Dan mag ik......

Sorry, maar ik kan dat niet meer recapituleren (godzijdank staat de hele presentatie op video).

Wel weet ik dat ik de helft vergeet. Het is bloedheet en ik wil de op elkaar gepropte mensen niet langer kwellen.

Mensen die de moeite hebben genomen om speciaal voor mij uit Zeeland, Castricum, Heiloo, Soest, Eibergen, Arnhem, Amsterdam, Oegstgeest naar Rotterdam te komen. En natuurlijk al die Rotterdammers.

Het eerste exemplaar overhandig ik aan vriendin Joan Leemhuis-Stout, voorzitter van het Nationaal Comité 4 en 5 mei. Haar antwoord is, zoals ik van haar gewend ben, zowel professioneel als persoonlijk.

Lonneke besluit het officiële gedeelte met een voordracht van enkele passages uit het boek.

Dan begint een lange signeersessie van maar liefst vijftig boeken. Exceptioneel volgens de eigenaressen van Amesz. Dat wordt beaamd door mijn uitgever, zeker voor een debutant.

Goed, ik heb zelf veel aan de publiciteit gedaan. Er zijn echter ook veel onbekenden, mensen die de aankondiging in één van de bladen hebben gelezen. Onverwachte ontmoetingen met Kralingers die ik dan toch weer op de een of andere manier ken.

Er was twee uur uitgetrokken voor deze presentatie. Die tijd heb ik meer dan nodig.

Een clubje belangstellenden/vrienden gaat spontaan met ons mee naar huis voor een hartversterkertje. De feestelijke dag sluiten we (en petit comité) culinair af bij de Harmonie.

Het startsein is gegeven.

De eerste honderd meter zijn afgelegd.

Ja, daar gaan we.

Onder andere bij boekhandel SNOEK, op de Meent in Rotterdam.

Ellen ten Bruggencate on top of Heleen van Royen.

Fun

Nine Eleven

staat voor altijd op mijn netvlies.
***************************************************

Slaapsnoepje

............................en morgen gezond weer op.

Big brother

*************************************
Zij zijn groot en ik is klein. Maar zij vermelden dit blogje wel.

Lees SARGASSO'S verslag van de presentatie gisteren.

*********************************************

Niemand Regeert

Het moge duidelijk zijn dat mijn wereld op dit moment draait om de publicatie, presentatie en verkoop van mijn boek.

Na twee flinke, lokale artikelen en dat knallertje in het AD (alledrie binnen een week) lijkt de hectiek pas echt losgebarsten. Meer kan ik mij niet wensen. Alle aandacht omarm ik enthousiast. De presentatie is zaterdag en ik moet mijn toespraak nog voorbereiden.

Vandaag probeerde ik de kunst af te kijken van NRC-columnist en blogger Marc Chavannes, die in zijn 'vrije tijd' als hoogleraar aan de Rijksuniversiteit Groningen journalistiek doceert.

**

**

Aangezien ik wel eens reageer op zijn (inmiddels dagelijkse) blog OPKLARINGEN (zie links) ontving ik een persoonlijke uitnodiging voor de presentatie van zijn boek "NIEMAND REGEERT - de privatisering van de Nederlandse politiek." Verkoopinfo.

De prachtige, rake illustraties zijn van Ruben Oppenheimer.

**

Achterflap:

************

‘De Nederlandse overheid is als een broodje zacht open asfaltbeton. Twee identieke zachte happen met een toegankelijk lijkende harde laag ertussen.’ Dat ontdekte Marc Chavannes na zijn terugkeer uit Frankrijk en Amerika.

**

Nederland heeft zich bekeerd tot een ingrijpend marktdenken, zónder helder idee over wat we van de overheid blijven verwachten. Vaak omdat ‘het moest’ van Europa. Meestal was het een welkome (schijn-)bezuiniging. De vermarkting van het openbaar bestuur heeft geleid tot privatisering van de politiek. Het onderscheid tussen publieke en private taken is zoek. Het call center van de belastingdienst is niet behulpzamer dan dat van kabel of bank.

**

Chavannes verbaast zich over de eindeloze besluitvaardigheid rond rekeningrijden, de verloren beroepseer en de provinciale dans om de energiemiljarden. Over het blind vertrouwen in de maakbaarheid van de samenleving en de alkunde van computersystemen.

**

Als correspondent in eigen land beschrijft hij hoe Nederland zichzelf bestuurt: met een mengsel van grootspraak en uitstel-als-oplossing. Beide zorgen voor voldongen feiten. Niemand heeft het hier ooit gedaan. Niemand regeert. Een boek voor iedereen die wil weten hoe Nederland ervoor staat na Paars, Pim en de ontploffing van het zelfbedieningskapitalisme.

**

Een boek over de verpulvering van democratische politiek. Een pleidooi voor doe-het-zelf-democratie.

************

We hadden tijd genoeg om in te borrelen. Hare excellentie Ter Horst liet op zich wachten en moest ook nog vijf minuten vroeger weg. Of de aanwezige bloggers daar maar geen grappen over wilden maken!

Nu voelde ik mij - temidden van zwaargewichten als Sargasso, GeenCommentaar en Welingelichte-Kringen - niet aangesproken. Mijn gedachten gingen dan ook meteen naar die onweerstaanbare haringkar en dat ik die gedachte natuurlijk op zou schrijven.

Jammer dat de gasten niet de gelegenheid kregen vragen aan de minister te stellen. Her en der hoorde ik knarsende tanden.

Ik ben niet zo op Guusje. Zij is mij te koel, te onverschillig. "Laten mensen die altijd kritiek hebben dan zelf een partij oprichten."

Pardon? Wat een "lange tenen opmerking". Hoe serieus neem je je kiezers dan eigenlijk?

En ja, bij zo'n attitude vaart de PVV wel. Geert Wilders oogst wat de gevestigde partijen in de grond hebben laten zitten. Of het nou verrot is of niet.

De nazit en petit comité was eigenlijk wel zo leuk. Ik sprak met "grote" bloggers, journalisten en een paar andere trouwe Opklaringenlezers die Marc van stof tot schrijven voorzagen.

Aanstaande vrijdagavond tussen acht en negen uur is hij te gast bij OBA Live (Radio 5).

**

Dit reclameblok sluit ik af met de mededeling dat Marc Chavannes de volgende ochtend in de uitzending van Tros Kamerbreed (11 - 12 uur op Radio 1) zit.

........en dat is drie

No minister!

***********************************
In navolging op het VK is nu ook het Nederlandse parlement op declaratiehol geslagen. Guusje ter Horst heeft voortaan de lucht van haring aan zich hangen.

Theodor Holman besteedde dinsdag een column aan de declaratiedrift van Nederlandse ministers. Ik licht er de laatste passage uit.

''Dag winkelier. Mijn naam is Eimert van Middelkoop. Ik ben minister van Defensie. En ik had graag een parka, omdat het zo koud is in dit land.''

''Zeker, mijnheer van Middelkoop. Eén parka, uitstekend. Anders nog?''''Ja... Ik had daar graag een bonnetje van... En... eh... heeft u misschien nog een jacquet?''

''Een jacquet? Mijnheer Van Middelkoop gaat feesten? Tuurlijk... Ook op de bon zetten?''

''Ja graag. Want het zijn toch echt uitgaven die de overheid moet betalen, nietwaar.''

Het wrange toeval wil dat Van Middelkoop dat jacquet in werktijd zal dragen: tijdens de begrafenissen van Mark Leijsen (44) en Kevin van de Rijt (26).
**********************

Deadline

Het lijkt mij zenuwslopend, maar de meeste journalisten dagen hem uit: de deadline.

Zo ook de Ster-reporter die ik drie keer aan zijn jasje moest trekken. "Wanneer krijg ik nou inzage in het stukje dat je over mij en mijn boek gaat schrijven? Je hebt het toegezegd!"

De eerste keer dat ik dat vroeg was afgelopen vrijdag. Het Kralingse krantje hoort namelijk op dinsdag in de bus te vallen.

Zijn reactie klonk geschrokken: "Uh, o ja, dat is waar - dat wil jij graag."

Hij nam de gelegenheid te baat om mij meteen voor een fotoshoot te vragen. Dat gebeurde de volgende dag.

Na de opnames herinnerde ik de verstrooide Eeuwke nogmaals aan de afspraak. "Wanneer?"

"Jjjjjjaaa, komt er aan."

Gisteren, de dag voor het verschijnen van de Ster, belde ik weer. Ik rook een stresslucht door de telefoon. De deadline, hij haalt het niet, dacht ik.

"Vanavond Ellen, vanavond."

Inderdaad lag het stukje 's avonds laat in mijn mailbox.

Inhoudelijk vond ik het best. Ik kon geen onwaarheden ontdekken. Wel haalde ik er een typfout uit. Zijn schrijfstijl is niet de mijne. Ik herken er de chaoot in.

Vanmiddag was ik in Kralingen en ging op zoek naar de Ster. Het werd al snel duidelijk: de deadline was niet gehaald.

Gelukkig hebben we de foto al!

Hoewel? DE foto?

ADrenaline

Vanwege de vele reacties gepromoveerd.

Kokker-ellen (17) Boeuf uit de slowcooker

CROCKPOT kookt.

*******************

Vandaag zijn wij naar Auchan, de hypermarché tussen Kortrijk en Lille. Er moet weer wijn gekocht worden. Her en der graai ik nog wat andere, in Nederland niet verkrijgbare, lekkernijen uit de schappen.

Omdat ik niet weet hoe laat we thuis zijn en manlief vanavond een vergadering heeft, komt koken in de knel.

Dus roep ik de hulp in van mijn slowcooker en improviseer er lustig op los. Mijn crockpot stelt mij nooit teleur. Ik zet hem 's morgens aan, ga weg en 's avonds schep ik een heerlijk gerecht op.

----------------

Om een voorbeeld te geven (nee, geen maten - uit de losse pols):

Zout en peper sucadelapjes of magere runderlapjes. Wentel ze door de bloem en leg ze in de slowcooker.

Giet er rode wijn over. Een eenvoudige Côte du Rhone voldoet.

Doe er een blikje tomatenpuree bij.

Laurierblad en als u het in huis heeft: Provençaalse kruiden.

Pel een aantal sjalotjes en pers wat tenen knoflook uit.

Zet de slowcooker aan. High of low hangt af van de beschikbare tijd.

Een uur voor opdienen voeg ik er nog een doosje champignons toe. Worteltjes, spercieboontjes, whatever. Het kan niet misgaan.

Even proeven of er nog meer zout, peper of misschien een schepje suiker (doe ik niet) bij moet.

Puree, gekookte aardappels of stokbrood en een glas rode wijn erbij. Yammie!!

Crockpot is my friend!