Aanstaande maandag start P. met tekenlessen. Helemaal privé, veilig bij ons thuis.
**
Over een jaar tekent hij hetzelfde object. Kijken hoe het dan uitvalt.
**
Ik noteer het vast: 26 september 2010 - tekening huisje.
26 september, 2009
25 september, 2009
De Leeuw schreeuwt niet meer
Laat ik er geen doekjes om winden. EVA, de productiemaatschappij van Paul de Leeuw lijkt geen lang en gelukkig leven beschoren. Afslanken is het motto.
De economische crisis is ook in Almere voelbaar.
Paul de Leeuw is een geweldige televisiepersoonlijkheid, maar de zucht naar meer lijkt hem nu de das om te doen.
Waar is Elvis?, zal altijd een vraag blijven.
De tafel van Vijf kan, afgezeemd, weer in een ander praatprogramma dienst doen.
Peter van der Vorst verliet het productiehuis voortijdig. Dat terwijl het door hem gepresenteerde programma Van der Vorst ziet sterren wel hoge kijkcijfers haalde.
Niet in iedere televisiemaker schuilt een Reinout Oerlemans. Maar blijkbaar is het zijn van een fantastische presentator/zanger niet genoeg.
En nu twittert Paul ook niet meer. Ik "followde" hem niet. Dan zou ik helemaal gek zijn geworden. Paul gooide namelijk alles op zijn twitterpagina.
Als hij boodschappen (groot en klein) aan het doen was, als er een scheet dwars zat, als zijn zoon in bed had geplast, als de witte wijn op was, als hij geil was, als de buurvrouw boos was, als zijn man kiespijn had - Paul exhibitioneerde (in de ruimste zin des woords) er lustig op los.
Zo erg dat de media hem op de voet gingen volgen, wat tot ophef en vertier leidde. Paul zou mensen beledigd hebben en moest zijn excuses aanbieden. Toen was de lol er snel af.
Hij helpt nu zijn maatje Borsato, wiens artiestenburo deze week bankroet ging.
Ik hoop echter voor Paul dat hij het zo ver niet zal laten komen.
De Vries in Zierikzee
*************************************************verkoopt mij goed. Ik ben al twee keer uitverkocht geweest.
23 september, 2009
Enkeltje afgrond
"Ik heb vergissingen gemaakt, geen fouten." Het zijn de woorden van Maurice Lippens, ooit de hoogste man van Fortis. Een graaf met veel macht en geld.
Iedereen had het de afgelopen week over Prinsjesdag en de kamerdebatten. Opvallend was dat het veelal over de cabareske optredens van kamerleden ging en niet over de inhoud - namelijk dat Nederland niet wordt geregeerd. Het huis der democratie is verworden tot een theater.
Ik gooi het op onmacht. Niemand weet met deze crisis om te gaan.
Ondertussen gebeurde er in de bancaire wereld genoeg om je (als je je een beetje betrokken voelt) ernstig zorgen over te maken. En betrokken voel ik mij nog altijd.
Laat ik, op een simpele manier, het label ABN Amro eens updaten.
2007:
Fortis tast diep in de buidel voor AAB. TE diep, blijkt al snel.
Maar het kwaad is geschied. Uitverkoop van de bank volgt.
2008:
Bankwereld stort in. Wouter Bos grijpt in.
Fortis wordt gesplitst: Nederland en België.
Graaf Lippens sluit zich op doktersadvies in zijn donkere slaapkamer. Hij doet een tukkie terwijl zijn voormalige cliënten fortuinen verliezen. (Wanneer hij wakker wordt is ook zijn portefeuille wat lichter, maar mijns inziens niet licht genoeg.)
Er volgt een "tijdelijke" nationalisatie van AAB/Fortis totdat Bos aandelen met winst kan verkopen aan nieuwe private instellingen/personen.
De minister van financiën wordt door vriend en vijand geroemd. Hij is de redder des financiële vaderlands.
De rust lijkt weergekeerd.
Gerrit Zalm moet de fusie gaan leiden en wordt tot interim bestuursvoorzitter benoemd. De rollen zijn omgedraaid, nu is Wouter Bos zijn baas.
Al snel gonst het van de geruchten. Deutsche Bank lijkt het meest geloofwaardige gerucht. Voor de medewerkers van o.a. HBU breken spannende tijden aan.
2009:
Wouter Bos moet meer financiële injecties toedienen. De Tweede Kamer begint zich te roeren. Het hele jaar blijft het onrustig. De onzekerheid groeit, vooral bij de medewerkers.
Alle ogen zijn gericht op Duitsland.
Twee weken geleden komt dan eindelijk het beslissende woord. Deutsche Bank zegt NEIN tegen HBU, IFN en dertien zakenkantoren. Aan de voorwaarden van oosterburen wordt niet voldaan, vandaar. Slecht nieuws.
Het wordt penibel voor Wouter Bos. Neelie Kroes geeft AAB/Fortis tot 2 oktober om een (andere) gegadigde te vinden, anders gaat de fusie helemaal niet door.
Dat zou dramatisch zijn. Het leeggeroofde AAB kan niet zonder Fortis en single Fortis heeft geen poot om op te staan. De bank glipt dan als droog zand door de vingers en neemt duizenden werknemers mee.
Ik probeer de aanpak van Bos en Zalm te begrijpen.
Hebben ze alleen op DB gegokt?
Speculeerden ze op een vertrek van Neelie Kroes in november van dit jaar? Dachten ze het zo lang te kunnen rekken?
Dan hebben ze zich enorm verkeken op de slimme eurocommissaris.
Twee oktober is nu de deadline. Haalt Bos nog een konijn uit de hoge hoed?
Slaap
**************************
Ik had mij voorgenomen om deze week in Zeeland hard aan mijn nieuwe roman te gaan werken.
Er komt helemaal niets van. Ik slaap, ik slaap en ik slaap.
Herinnert u zich nog de stukjes over al die slapeloze weken, over mijn wanhoop, over de slaapmiddelen?
Dit voelt als inhalen, oppompen, de lege tank vullen. De slaap heeft mij in de greep. Ik geef mij eraan over.
Terwijl ik slaap ontwaken anderen.
In België roert Justine Henin zich weer. Wat Kim kan, moet zij ook kunnen.
Als ik Clijsters was zou ik daar ontzettend van balen. Justine Henin was overall de betere en een eeuwige sta in de weg voor de Vlaamse.
Heeft Kimmeke onverwacht eindelijk een Major gewonnen, moet Henin zo nodig ook haar racket van zolder halen.
Ook de "Rode Duivels" zijn wakker geschud. Door een Nederlander, Dick Advocaat.
Een jaar heeft hij geslapen: oud Fortis - topman Maurice Lippens. Terwijl het Belgische Fortisbestuur fysiek werd aangevallen tijdens aandeelhoudersvergaderingen lag de graaf op één oor.
In 2008 verdween hij plotseling. De dokter (hij zal wel een lijfarts hebben) had hem bevolen in een donkere kamer te gaan liggen.
De hele financiële wereld stortte in en Graaf Maurice Lippens sliep!!!
Hij is nu wakker.
Goed, hierover later meer. Eerst slapen.
Ik had mij voorgenomen om deze week in Zeeland hard aan mijn nieuwe roman te gaan werken.
Er komt helemaal niets van. Ik slaap, ik slaap en ik slaap.
Herinnert u zich nog de stukjes over al die slapeloze weken, over mijn wanhoop, over de slaapmiddelen?
Dit voelt als inhalen, oppompen, de lege tank vullen. De slaap heeft mij in de greep. Ik geef mij eraan over.
Terwijl ik slaap ontwaken anderen.
In België roert Justine Henin zich weer. Wat Kim kan, moet zij ook kunnen.
Als ik Clijsters was zou ik daar ontzettend van balen. Justine Henin was overall de betere en een eeuwige sta in de weg voor de Vlaamse.
Heeft Kimmeke onverwacht eindelijk een Major gewonnen, moet Henin zo nodig ook haar racket van zolder halen.
Ook de "Rode Duivels" zijn wakker geschud. Door een Nederlander, Dick Advocaat.
Een jaar heeft hij geslapen: oud Fortis - topman Maurice Lippens. Terwijl het Belgische Fortisbestuur fysiek werd aangevallen tijdens aandeelhoudersvergaderingen lag de graaf op één oor.
In 2008 verdween hij plotseling. De dokter (hij zal wel een lijfarts hebben) had hem bevolen in een donkere kamer te gaan liggen.
De hele financiële wereld stortte in en Graaf Maurice Lippens sliep!!!
Hij is nu wakker.
Goed, hierover later meer. Eerst slapen.
22 september, 2009
21 september, 2009
Shit bij de buren
**********************************
Als het Transit busje van De Jong het erf oprijdt is er stront aan de knikker. Dit keer zijn de buren de sigaar. Aan het gebrom van de buurman te horen is dit niet de eerste verstopping.
Wij gaan een ommetje fietsen.
Als we na een uur terugkomen ligt er een grote hoop zand voor het huis. Dat beeld komt ons bekend voor.
De gresbuizen uit de jaren zeventig verzakken en scheuren open. De firma De Jong wordt wekelijks opgetrommeld. Sommige tuinen moeten volledig opengelegd worden om de verrotte boel te vernieuwen.
De discussie blijft: voor wiens rekening komt dit? Zodra ik mijn hekje uitloop ben ik namelijk op gemeentegrond.
Even terug naar het dreigende blubblub geluid. Wij hadden dat ooit in ons huis in Kapelle, maar we schonken er geen aandacht aan. Blubblub begon steeds onheilspellender te klinken en ja hoor...............
Ik trok de wc door en het water spoot met ongekende kracht de pot uit, gevolgd door een halve boom. Het leek een horrorfilm.
Van schrik verloor ik mijn evenwicht en knalde met mijn hoofd tegen de muur.
Toen ik op de grond mijn bewustzijn weer vond lag ik in mijn eigen water. Een paar druipende takken hingen over de pot.
Een boompje naast het huis was de boosdoener. Diens wortels hadden de riolering zo stevig omarmd dat die was geknapt. De rest spreekt voor zich.
Onze Zeeuwse buren zitten nu met hetzelfde probleem. Hun prachtig aangelegde tuin zal op de schop moeten.
Bomen en planten gedijen goed op mensenmest.
Als het Transit busje van De Jong het erf oprijdt is er stront aan de knikker. Dit keer zijn de buren de sigaar. Aan het gebrom van de buurman te horen is dit niet de eerste verstopping.
Wij gaan een ommetje fietsen.
Als we na een uur terugkomen ligt er een grote hoop zand voor het huis. Dat beeld komt ons bekend voor.
De gresbuizen uit de jaren zeventig verzakken en scheuren open. De firma De Jong wordt wekelijks opgetrommeld. Sommige tuinen moeten volledig opengelegd worden om de verrotte boel te vernieuwen.
De discussie blijft: voor wiens rekening komt dit? Zodra ik mijn hekje uitloop ben ik namelijk op gemeentegrond.
Even terug naar het dreigende blubblub geluid. Wij hadden dat ooit in ons huis in Kapelle, maar we schonken er geen aandacht aan. Blubblub begon steeds onheilspellender te klinken en ja hoor...............
Ik trok de wc door en het water spoot met ongekende kracht de pot uit, gevolgd door een halve boom. Het leek een horrorfilm.
Van schrik verloor ik mijn evenwicht en knalde met mijn hoofd tegen de muur.
Toen ik op de grond mijn bewustzijn weer vond lag ik in mijn eigen water. Een paar druipende takken hingen over de pot.
Een boompje naast het huis was de boosdoener. Diens wortels hadden de riolering zo stevig omarmd dat die was geknapt. De rest spreekt voor zich.
Onze Zeeuwse buren zitten nu met hetzelfde probleem. Hun prachtig aangelegde tuin zal op de schop moeten.
Bomen en planten gedijen goed op mensenmest.
20 september, 2009
Op zoek naar Annet
*****************************************************
Annet, wie bent u?
Annet, wat bent u?
Annet, waar bent u?
Annet, ben ik een reguliere verschijning in uw leven?
Annet, u leest mijn "slecht geschreven huisvrouwenblog" bijna dagelijks?
Annet, u heeft mijn "slecht geschreven" roman gekocht en gelezen?
Annet, waar bent u bang voor dat u zich verschuilt achter een nepnaam?
******************************************************************
Annet, wie bent u?
Annet, wat bent u?
Annet, waar bent u?
Annet, ben ik een reguliere verschijning in uw leven?
Annet, u leest mijn "slecht geschreven huisvrouwenblog" bijna dagelijks?
Annet, u heeft mijn "slecht geschreven" roman gekocht en gelezen?
Annet, waar bent u bang voor dat u zich verschuilt achter een nepnaam?
******************************************************************
Derde kwartaal
We waren gisteren in Zierikzee. Ook daar moest ik mijn onbedwingbare nieuwsgierigheid voeden.
Boekhandel De Vries was het namelijk drie weken geleden gelukt om, ondanks het embargo, boeken binnen te krijgen. Deze winkel had de bestelling geplaatst op een beurs ver voordat ik voor het eerst kwam informeren. De eigenares vertelde mij toen dat ze "gevallen was" voor de omslag. Leuk!
Nog leuker: "Weg van mijn moeder" is al voor de tweede keer uitverkocht. Nu is dit een boekhandel met een relatief kleine omzet, dus ik kan mij voorstellen dat er geen tientallen tegelijk besteld worden (ook niet van "grote" schrijvers trouwens). Maar toch............
"U heeft zeker een fanclub hier?!"
"Ja, dat moet haast wel."
Toen naar "De Blokkert". Tot mijn grote ontsteltenis werden de kerstgoederen uitgepakt. We hebben nog dik drie maanden te gaan, de mussen vallen van het dak, maar in Zierikzee kondigt de kerstman zich aan.
"Slaan jullie sinterklaas over," vroeg manlief.
Het antwoord was even bizar als het aanzicht van kerstballen en kunstsneeuw: "Die komt later."
19 september, 2009
18 september, 2009
Book 'n boek
.........................................online.
Vorige week twitterde iemand mij dat zij "Weg van mijn moeder" via BOL.COM had gekocht. Die site heb ik meteen bezocht. Mijn boek is inderdaad te koop, maar er stond geen inhoudelijke informatie bij, noch een afbeelding.
Op goed geluk heb ik toen een mailtje gestuurd. Na een dag kreeg ik bericht met het juiste adres en uitleg hoe ik een tekstje en afbeelding moest sturen.
Perfect!
Ik heb die opdracht meteen uitgevoerd.
Kort daarop kwam er een keurige persoonlijke e-mail waarin stond dat mijn informatie verwerkt werd. Over enkele dagen moet dat op BOL.COM te zien zijn.
Perfect!
**********************************
Vandaag maakten wij een promotour door Zeeland. Ik ben een 'kleine' schrijfster die zichzelf promoot en zelf publiciteit zoekt.
Eerst was De Drukkerij in Middelburg, Zeelands grootste en mooiste boekhandel, aan de beurt.
Precies een week geleden was ik daar ook om naar "Weg van mijn moeder" te informeren. Vanwege het embargo tot de twaalfde zou mijn boek op maandag (14) of dinsdag (15) in de winkel liggen.
"Heeft u het besteld?" was mijn vraag toen. "Ja," klonk het overtuigend.
De verkoopster herkende mij vandaag en liep met mij naar de tafel nieuwkomers. Helaas, pindakaas.
Ze leek verbaasd en keerde terug naar haar computer.
"Het is niet leverbaar," zei ze na een paar minuten. Ik herhaalde die zin in vragende vorm.
Ze overtuigde mij dat het probleem of bij de uitgeverij of bij het Centraal Boekhuis - het CB - lag. Teleurgesteld liep ik terug naar de auto. Ik belde meteen mijn uitgever en legde het probleem voor.
Na vijf minuten werd ik teruggebeld. Er waren helemaal geen problemen bij en met het CB. Levering was wel degelijk mogelijk.
*************************************
Enkele weken geleden was ik in Goes bij De Koperen Tuin om te informeren naar de verkoopkansen van mijn boek. De eigenares wilde mijn kaartje hebben en verzekerde mij dat ze "Weg van mijn moeder" zou bestellen.
Na Middelburg ging de tour dus richting Goes.
Eerst om mijn boek bij oud AAB-collega's van P. te promoten en vervolgens om te kijken of mijn debuutroman daadwerkelijk te koop was bij De Koperen Tuin.
Nee dus.
Geharrewar achter de computer over het embargo dat tot 12 september liep.
"Het is nu 18 september," was mijn voorspelbare opmerking. "Kunt u zien of het is besteld? Zoals afgesproken!"
Toen begon de draaikonterij. Het CB kreeg weer de schuld. Ook de uitgever ging niet vrijuit.
Geïrriteerd belde ik voor de tweede keer mijn uitgever. "Wat is er met de bestellingen gebeurd die gedaan zijn vóór 12 september? Waarom worden die niet uitgevoerd?" Ik probeerde (tevergeefs) mijn machteloze boosheid in te slikken.
De verkoopsters doken weg achter de kassa en vermeden ieder oogcontact.
Terug naar de auto lopend jutte P. mij op. "Je moet ook alles zelf doen."
Dat kwam mijn stemming niet ten goede. Hij vertelde niets nieuws.
Maar ik had geen zin in ruzie. Ik bemerk dat mensen om mij heen een veel groter verwachtingspatroon hebben dan ik.
"Volgens mij vertellen die boekhandels niet de waarheid. Ze hebben het helemaal niet besteld."
Het zonnige terrasje lieten we schieten.
Mijn uitgeverij belde. "Ellen, wij hebben weer met het CB gesproken. De bestellingen van vóór 12 september zijn gewoon uitgevoerd. De Koperen Tuin en De Drukkerij hebben je boek niet besteld.
Boekhandels klagen over de "oneerlijke" concurrentie van digitale mediawinkels als Bol.Com.
Na een dag als vandaag moedig ik die concurrentie vurig aan.
Vorige week twitterde iemand mij dat zij "Weg van mijn moeder" via BOL.COM had gekocht. Die site heb ik meteen bezocht. Mijn boek is inderdaad te koop, maar er stond geen inhoudelijke informatie bij, noch een afbeelding.
Op goed geluk heb ik toen een mailtje gestuurd. Na een dag kreeg ik bericht met het juiste adres en uitleg hoe ik een tekstje en afbeelding moest sturen.
Perfect!
Ik heb die opdracht meteen uitgevoerd.
Kort daarop kwam er een keurige persoonlijke e-mail waarin stond dat mijn informatie verwerkt werd. Over enkele dagen moet dat op BOL.COM te zien zijn.
Perfect!
**********************************
Vandaag maakten wij een promotour door Zeeland. Ik ben een 'kleine' schrijfster die zichzelf promoot en zelf publiciteit zoekt.
Eerst was De Drukkerij in Middelburg, Zeelands grootste en mooiste boekhandel, aan de beurt.
Precies een week geleden was ik daar ook om naar "Weg van mijn moeder" te informeren. Vanwege het embargo tot de twaalfde zou mijn boek op maandag (14) of dinsdag (15) in de winkel liggen.
"Heeft u het besteld?" was mijn vraag toen. "Ja," klonk het overtuigend.
De verkoopster herkende mij vandaag en liep met mij naar de tafel nieuwkomers. Helaas, pindakaas.
Ze leek verbaasd en keerde terug naar haar computer.
"Het is niet leverbaar," zei ze na een paar minuten. Ik herhaalde die zin in vragende vorm.
Ze overtuigde mij dat het probleem of bij de uitgeverij of bij het Centraal Boekhuis - het CB - lag. Teleurgesteld liep ik terug naar de auto. Ik belde meteen mijn uitgever en legde het probleem voor.
Na vijf minuten werd ik teruggebeld. Er waren helemaal geen problemen bij en met het CB. Levering was wel degelijk mogelijk.
*************************************
Enkele weken geleden was ik in Goes bij De Koperen Tuin om te informeren naar de verkoopkansen van mijn boek. De eigenares wilde mijn kaartje hebben en verzekerde mij dat ze "Weg van mijn moeder" zou bestellen.
Na Middelburg ging de tour dus richting Goes.
Eerst om mijn boek bij oud AAB-collega's van P. te promoten en vervolgens om te kijken of mijn debuutroman daadwerkelijk te koop was bij De Koperen Tuin.
Nee dus.
Geharrewar achter de computer over het embargo dat tot 12 september liep.
"Het is nu 18 september," was mijn voorspelbare opmerking. "Kunt u zien of het is besteld? Zoals afgesproken!"
Toen begon de draaikonterij. Het CB kreeg weer de schuld. Ook de uitgever ging niet vrijuit.
Geïrriteerd belde ik voor de tweede keer mijn uitgever. "Wat is er met de bestellingen gebeurd die gedaan zijn vóór 12 september? Waarom worden die niet uitgevoerd?" Ik probeerde (tevergeefs) mijn machteloze boosheid in te slikken.
De verkoopsters doken weg achter de kassa en vermeden ieder oogcontact.
Terug naar de auto lopend jutte P. mij op. "Je moet ook alles zelf doen."
Dat kwam mijn stemming niet ten goede. Hij vertelde niets nieuws.
Maar ik had geen zin in ruzie. Ik bemerk dat mensen om mij heen een veel groter verwachtingspatroon hebben dan ik.
"Volgens mij vertellen die boekhandels niet de waarheid. Ze hebben het helemaal niet besteld."
Het zonnige terrasje lieten we schieten.
Mijn uitgeverij belde. "Ellen, wij hebben weer met het CB gesproken. De bestellingen van vóór 12 september zijn gewoon uitgevoerd. De Koperen Tuin en De Drukkerij hebben je boek niet besteld.
Boekhandels klagen over de "oneerlijke" concurrentie van digitale mediawinkels als Bol.Com.
Na een dag als vandaag moedig ik die concurrentie vurig aan.
Beestjes aan de lijn
Toen wij bijna vier maanden geleden ons huisje verlieten voor de verhuur hing ik een geel vaatdoek aan de waslijn. De huurders hebben het of laten hangen, of na gebruik weer terug gehangen.
Hoe dan ook, we zijn dit weekend in Brouw en ik heb dat vaatdoekje meer dan ooit nodig.
Zie dit vertederend familietafereel. Ik denk moeder en kind Lieveheer.
En dan de benamingen.
Het Zeeuwse Lieveheersbeestje, kok'aentje, kok'aontje, lieve vrouwke, lie:vevrouwebêêstjen, pàpoe:nebêêsje, pampoe:ntje, piempampoe:ntje, pieternelleke, pimpampoe:ntje
Kopvoddentax
zou Geert Wilders wel eens de kop kunnen kosten.Hadden tegenstanders van de PVV-leider tot gisteren geen vat op hem, nu struikelt Wilders over zijn eigen onzinnige voorstellen.
Het sjaaltje doet wellicht de PVV de das om.
17 september, 2009
Post
**********************
We zijn even de stad ontvlucht om weer een beetje op adem te komen. Ik voel nu wel dat ik moe ben. Nee, ik ben niet in het spreekwoordelijke zwarte gat gevallen - zoals mijn nichtje vroeg.
Daar heb ik wel een verklaring voor. Ik had dit allemaal niet verwacht.
Ieder spatje publiciteit is voor mij een cadeautje. Hoewel ik moet bekennen dat ik er zelf ontzettend veel aan heb gedaan.
Vanmorgen ontving ik een e-mail van de hoofdredacteur van "Trouw" dat er aanstaande zaterdag een klein stukje over mijn boek in de krant verschijnt.
Geweldig, boven verwachting!
Nee, "Weg van mijn moeder" wordt geen bestseller. Ik schrijf ook niet voor het geld.
Het plaveit hopelijk de weg voor een tweede roman.
Er moet mij iets van 't hart.
Gisteren las ik heel toevallig deze tweet van Maarten van der Weijden (de Olympische goudzwemmer): "Baalt van het zakken van BETER van plek 10 naar plek 16. Ach, we zullen wel zien hoe het loopt."
Dat schoot mij in het verkeerde keelgat.
>>>>Even terug naar afgelopen zaterdag, het signeeruurtje.
Er stond een onbekende vrouw voor mij met haar - in eigen beheer uitgegeven - boek. Ze vroeg of ik er naar wilde kijken. Daarmee bracht ze me in verlegenheid.
"Wat moet ik doen om het ook echt uitgegeven te krijgen," vroeg ze.
Het klonk wanhopig en ik voelde intens met haar mee. Een jaar geleden had ik in eenzelfde situatie hetzelfde kunnen doen.
"Doorvechten, iedereen en alles inschakelen. Niet bang zijn. Je moet geluk hebben."
Ik voelde mij op dat moment trots en een geluksvogel. Door deze vrouw realiseerde ik mij eens te meer dat dit een bijzondere gebeurtenis is.<<<< *************************************** Eerlijk is eerlijk. Bekende Nederlanders hebben een streepje voor. Of ze nu kunnen schrijven of niet, uitgeverijen publiceren hun werk bijna ongezien. Het zal wel de competitieve inslag van Maarten zijn dat hij baalt, maar ik heb er toch op gereageerd met de vraag of hij zich realiseert dat veel fantastische schrijvers de kans niet krijgen een boek uit te geven.
Daar kwam het volgende antwoord op: "Hebben ze hun manuscript al doorgestuurd naar @paulsebes?"
Daar heb ik maar niet meer op geantwoord.
Ik ging even kopje onder.
We zijn even de stad ontvlucht om weer een beetje op adem te komen. Ik voel nu wel dat ik moe ben. Nee, ik ben niet in het spreekwoordelijke zwarte gat gevallen - zoals mijn nichtje vroeg.
Daar heb ik wel een verklaring voor. Ik had dit allemaal niet verwacht.
Ieder spatje publiciteit is voor mij een cadeautje. Hoewel ik moet bekennen dat ik er zelf ontzettend veel aan heb gedaan.
Vanmorgen ontving ik een e-mail van de hoofdredacteur van "Trouw" dat er aanstaande zaterdag een klein stukje over mijn boek in de krant verschijnt.
Geweldig, boven verwachting!
Nee, "Weg van mijn moeder" wordt geen bestseller. Ik schrijf ook niet voor het geld.
Het plaveit hopelijk de weg voor een tweede roman.
Er moet mij iets van 't hart.
Gisteren las ik heel toevallig deze tweet van Maarten van der Weijden (de Olympische goudzwemmer): "Baalt van het zakken van BETER van plek 10 naar plek 16. Ach, we zullen wel zien hoe het loopt."
Dat schoot mij in het verkeerde keelgat.
>>>>Even terug naar afgelopen zaterdag, het signeeruurtje.
Er stond een onbekende vrouw voor mij met haar - in eigen beheer uitgegeven - boek. Ze vroeg of ik er naar wilde kijken. Daarmee bracht ze me in verlegenheid.
"Wat moet ik doen om het ook echt uitgegeven te krijgen," vroeg ze.
Het klonk wanhopig en ik voelde intens met haar mee. Een jaar geleden had ik in eenzelfde situatie hetzelfde kunnen doen.
"Doorvechten, iedereen en alles inschakelen. Niet bang zijn. Je moet geluk hebben."
Ik voelde mij op dat moment trots en een geluksvogel. Door deze vrouw realiseerde ik mij eens te meer dat dit een bijzondere gebeurtenis is.<<<< *************************************** Eerlijk is eerlijk. Bekende Nederlanders hebben een streepje voor. Of ze nu kunnen schrijven of niet, uitgeverijen publiceren hun werk bijna ongezien. Het zal wel de competitieve inslag van Maarten zijn dat hij baalt, maar ik heb er toch op gereageerd met de vraag of hij zich realiseert dat veel fantastische schrijvers de kans niet krijgen een boek uit te geven.
Daar kwam het volgende antwoord op: "Hebben ze hun manuscript al doorgestuurd naar @paulsebes?"
Daar heb ik maar niet meer op geantwoord.
Ik ging even kopje onder.
16 september, 2009
Retoriek en metaforen
...................................................is wat de klok sloeg vandaag in de Tweede Kamer. Ik werd er doodmoe van.
PVV'er Wilders vergeleek het kabinet met een haperende auto die klaar is voor de sloop. Soms moest ik wel lachen. Vooral toen hij minister Rouvoet op de achterbank in het babyzitje plaatste.
Mariëtte Hamer haalde het liedje 15 miljoen mensen op dit hele kleine stukje aarde aan. Nou ja, aanhalen.................
Ze citeerde zowat het hele lied. De Partij van de Armoe heeft een zwakke spreekster als voorvrouw. Ze deed mij denken aan Ellen op de lagere school die haar eerste spreekbeurt opdreunde.
Ondertussen Twitterde Boris van der Ham (D66) er lustig op los. Lekker afgeven op andere partijen. Daar zijn ze trouwens allemaal goed in.
Het liep erg uit, zo las ik. Drop en pepermunt kwamen er aan te pas om wakker te blijven.
Om maar een indruk te krijgen van hoe ons land bestuurd wordt!
Morgen gaan wij voor een lang weekend naar ons huisje in Zeeland.
Weer wat verder weg van Den Haag.
PVV'er Wilders vergeleek het kabinet met een haperende auto die klaar is voor de sloop. Soms moest ik wel lachen. Vooral toen hij minister Rouvoet op de achterbank in het babyzitje plaatste.
Mariëtte Hamer haalde het liedje 15 miljoen mensen op dit hele kleine stukje aarde aan. Nou ja, aanhalen.................
Ze citeerde zowat het hele lied. De Partij van de Armoe heeft een zwakke spreekster als voorvrouw. Ze deed mij denken aan Ellen op de lagere school die haar eerste spreekbeurt opdreunde.
Ondertussen Twitterde Boris van der Ham (D66) er lustig op los. Lekker afgeven op andere partijen. Daar zijn ze trouwens allemaal goed in.
Het liep erg uit, zo las ik. Drop en pepermunt kwamen er aan te pas om wakker te blijven.
Om maar een indruk te krijgen van hoe ons land bestuurd wordt!
Morgen gaan wij voor een lang weekend naar ons huisje in Zeeland.
Weer wat verder weg van Den Haag.
Abonneren op:
Posts (Atom)
