Ouwe taaie, yuppie yuppie jee

Vrijdagavond. De stad lijkt leeg.

De vakantie is in volle gang.

Heerlijk, Rotterdam is van ons.

Onbekommerd wandelen wij richting Witte de Withstraat. We willen een hapje eten bij onze favoriete Italiaan Oliva. Het terras telt maar vier tafeltjes. Binnen lijkt er nog volop plaats.

Even doorlopen, drentelen langs de vele terrassen.

We zijn verbaasd. Alles is vol. Overal volk.

Yuppenvolk. Alleen maar yuppenvolk.

Gezellige, relaxte stemming. Die slaat op ons over.

We drentelen verder. Stevig omarmd.

De flirterige yuppen maken ons verliefd.

-----

We staan stil en zoenen elkaar.

Het is zomer. De zwoele stad maakt ons hitsig.

-----

Het lijkt wel of de horeca ontploft in de W de W. De straat is trendy en "in."

Begin je iets in de W de W, dan is succes verzekerd.

Het gezelligste café ter wereld, De Witte Aap, is daar het levende bewijs van.

Ter hoogte van de Westersingel draaien we om en keren terug naar Oliva. Het blijkt dat we een verkeerde inschatting hebben gemaakt. Alle open plaatsen zijn gereserveerd.

Dat wist ik ook - altijd reserveren. Maar ja, midden in de zomervakantie.............

We krijgen het vriendelijke advies naar GUSTO (van dezelfde eigenaar) te gaan. Die zit om de hoek, op de Schiedamse Vest.

-----

Ook daar is het (op het grote terras) razend druk, maar wij kunnen zittend wachten en drinken een apéritief - kijkend naar het ontspannen etende yuppenvolk.

Gusto is een aanrader. Kwalitatief (heerlijke verse ingrediënten) is deze eenvoudige versie van Oliva eveneens top.

De bediening is uiterst professioneel en aardig. De site is een smakelijk lokkertje.

We gingen van huis voor een snelle hap.

We beëindigen onze drukke dag heerlijk genietend van calamari, pizza (flinterdun, krokant en met apart geserveerde heldergroene rucola), dessert, heerlijke wijn en koffie. Ik betaal € 55,45.

-----

En het yuppenvolk?

Ach, je bent zo jong als je je voelt.

Mexflu

******************
Dit levensbedreigende virus houdt mijn gemoed al maanden bezig.

Nog een keer uitleggen waarom? Dat moet ik wel voor de nieuwkomers en blogpassanten.

Mijn man valt - met zijn leukemie - in de risicogroep.

Nu melden de media al maanden dat het Mexflu-vaccin in oktober verwacht wordt. Gezien de uitbraak in de UK lijkt mij dat rijkelijk laat, maar goed.............

Niet alles is te voorspellen - zeker niet een grieppandemie.

Minister Klink heeft in ieder geval ruimschoots ingeslagen, dus over een tekort aan vaccins hoeft niemand zich zorgen te maken.

Niemand min één.

Wij gaan namelijk in oktober met vakantie (voor hen die door deze mededeling op idiote ideeën wordt gebracht, het huis is bewoond en wordt tevens bewaakt door twee Rotweilers).

Ik vrees dus dat wij tussen wal en schip vallen. Toepasselijk, want wij hebben de boot naar - en een huisje in Zuid Engeland al geboekt.

Vorige week heb ik mijn huisarts om advies gevraagd. Helaas pindakaas.
Alles hangt af van de G.G.&G.D. Hij wist net zoveel als ik, uit de media.

Dus belde ik de G.G.&G.D. en legde mijn probleem voor. Wanneer begint het vaccineren en wat adviseert u ons te doen?
Ik had een weifelende mevrouw aan de telefoon (volgens mij een receptioniste). "U moet bij uw huisarts zijn. Die is verantwoordelijk voor zijn patiënten."

Ik zuchtte moedeloos. Ze gaf mij een ander nummer.

Toen ik dat nummer belde kreeg ik - tot mijn verbazing - Postbus 51 aan de lijn. De dame die mij te woord stond was net zo verbaasd als ik. "Verwijst de GGD u naar ons?"
Ze ging even ruggespraak houden (gelukkig geen 'in de wacht muziekje') en kwam na een minuut alweer terug. Ik moest toch maar weer contact opnemen met de G.G.&G.D.

Was ik nou bij het kastje of bij de muur?

Met enige tegenzin volgde ik de raad op. Gelukkig kreeg ik iemand anders aan de telefoon, die mij wilde doorverbinden met de afdeling Infectieziekten. Leek mij een prima idee.

Maar daar waren alle medewerkers in dagoverleg.
Mijn nummer werd genoteerd. Daar het tegen vijven liep vreesde ik niets meer te horen.

Toch wel.
Om vijf uur werd ik door een verpleegkundige teruggebeld. Voor de zoveelste keer deed ik mijn verhaal, uitte mijn bezorgdheid en stelde mijn vragen.

Het antwoord was duidelijk en onbevredigend. Er is nog niets bekend. Het vaccin is er zelfs nog niet.
Oktober?
Misschien wel later. Laat u informeren door uw huisarts.

Wel kreeg ik voorlichting over de toe te passen hygiëne. Het bekende verhaal, waar ik maar ironisch (om mijn ergernis te verbloemen) op reageerde: "Mevrouw, ik heb geen vel meer om te wassen."

Conclusie: mijn vragen zijn onbeantwoord gebleven, mijn bezorgdheid is niet weggenomen.

Gevolg: ik zal mijn verhaal blijven doen, mijn bezorgheid blijven uiten en mijn vragen blijven stellen.

Maar wanneer?

Down memorylane

De kop doet vermoeden dat ik niets anders te doen heb dan herinneringen ophalen. Niets is minder waar, maar zoals eerder gezegd: ik houd het in de zomermaanden wat luchtig.

Trouwens, de discussie over de "abortuspil" beschouw ik als een onderwerp dat in de jaren zeventig thuishoort. Waarmee ik wil zeggen dat dit kabinet in plaats van vooruitgang voor achteruitgang kiest. Nog twee jaar periodieke onthouding en dan snel voor een ander koers kiezen.

We waren dinsdagavond bij kennissen in Kralingen. Zij wonen in "mijn" oude buurtje. Wanneer ik daar ben, krijg ik het "coming home" gevoel.

Vooral wanneer we de hele avond op het terras zitten en ik al mijn oude buurhuizen zie.

Ik zie mijn school, de oude bomen, de overgroene tuinen, de onveranderde gevels en in mijn fantasie zie ik kinderen touwtje springen en knikkeren in lege straten.

Ambivalente gevoelens, want wat heb ik deze lommerrijke buurt vaak vervloekt.

Door het blok van vier lanen loopt een gangetje waardoor de bewoners hun huis aan de achterkant kunnen bereiken. In mijn (jeugd)tijd heette dat "het poortje" (tegenwoordig alleen toegankelijk met een sleutel).

Ook het poortje werd door mijn zussen en mij vervloekt. 's Avonds moesten wij onze fiets 'achter' zetten.

Vervelend. Het betekende namelijk 's morgens vijf minuten eerder weg en dus ook eerder opstaan.

In het donker durfden wij niet door het poortje. Enge mannen!!

Dus was het zaak dat je vergat je fiets achter te zetten.

Mijn moeder ergerde zich aan de wanorde in de voortuin. Tegen elkaar gegooide fietsen, vaak niet op slot gezet.

Ze wist dat ze vier kinderen had die vriendjes hadden. Veel vriendjes.

Terug naar het poortje.

De grond was mul of drassig waardoor je je evenwicht dreigde te verliezen en genoodzaakt was je fiets aan de hand te nemen. Echter, ongedurigheid overheerste - dus balanceerde ik tussen de schuttingen en gebruikte mijn ellebogen om op de fiets te blijven. Gevolg: vuile, kapotte kleren.

Toch ben ik een keer ongenadig hard onderuit gegaan toen ik de bocht miste. Mijn mond kleunde keihard op het stuur. Gillend van schrik en angst strompelde ik naar huis. Het bloed druppelde op mijn zomerjurkje.

Mijn moeder nam mij, nadat de schaafwonden met prikjodium waren ontsmet, mee naar de tandarts op de Rozenburglaan. De twee afgebroken voortanden werden getrokken. Ik weet niet meer hoe oud ik was, maar het moeten melktanden zijn geweest.

Het poortje werd pas leuk toen mijn oudste zus een Mobylette kreeg, die ik met liefde achter zette. Eerste even stiekem een rondje om het blok - Oranjelaan, Julianalaan, Vredehofweg, Rozenburglaan. Als ik niet betrapt wilde worden nam ik de Vredenhofwegingang en crosste dan door het poortje achter ons huis langs om deze truc nog een paar keer ongezien te herhalen.

Het poortje was ook handig om snel bij vrienden en buren binnen te wippen. Ik kan mij niet herinneren dat iemand de achterdeur op slot had. Hoe anders is dat nu.

Het poortje was een vrijplaats.

Het poortje was een schuilplaats, een vluchtroute.

En gluren.......................

Heerlijk, door spleten tussen de planken of door de kwasten (= eruit gevallen knoesten) in het hout.

En dat is precies wat ik afgelopen dinsdag - tig jaar na dato - heb gedaan.

Gluren naar mijn eigen huis.

Vandaag

voel ik mij zo.

La-vend-eL

Ik heb het advies van Els opgevolgd. De verkoper van Dille&Kamille beaamde dat muggen normaliter niet zo hoog vliegen.

Goed, dan blijft mijn redenering - dat mijn lekkere bloed ze naar grote hoogte leidt - staan.

Er staan nu overal kommetjes lavendel. Een heerlijk riekend washandje naast mijn kussen moet de zoemende irritoos bij mij vandaan houden.

Sweet dreams!

Mugge(n)ziften

**************************************
Vannacht was het raak. Nou ja, voor de mug dan. Die had beet.
Het zal rond tweeën zijn geweest. De eerste jeukende, rode zwelling verscheen op mijn arm, kort daarop gevolgd door een op mijn schouder. Irritante plaats. Daar schuift overdag mijn bh-bandje overheen waardoor de plek stevig wordt opgejeukt.

Eind juli en de eerste zoemende irritoos stijgen op naar ongekende hoogte. Volgens P. doen insecten dat niet en zouden wij in een prikvrije zone wonen.
P. heeft een dikke duim en ik zoet bloed.

Voordat ik ga slapen spuit ik mijzelf en mijn bed in met Autan.
Vannacht had ik blijkbaar van doen met een Autanresistente mug. Dus ging het licht aan en pakte ik een voor de hand liggend t'shirt. Ik zag hem zitten, sloeg, maar kon niet ontdekken of ik beet had.
Geen spoor in het t'shirt, noch op de grond. En ook geen bloedvlek op de muur.

P. werd wakker van het lawaai. "Met al dat licht trek je ze aan."
Niet alleen muggen, ook mot in de slaapkamer.
Het licht ging uit en ik drenkte me - tot grote ergernis van P. - in nog meer Autan.

Vanmorgen ben ik het hele huis doorgegaan met de gifbus. Reukloos staat erop.
Okee, maar toch stikte ik er half in.

En dat was nou juist bedoeld voor de muggen. Helemaal dan wel te verstaan.

Down memorylane

Dankzij filmmaker Martin Koolhoven - die een Western gaat maken - ben ik weer helemaal in de ban van dit genre. De televisieseries in het bijzonder.

Niet alle Westerns waren me even lief, hoewel ik mij wel verbeeld ze allemaal gezien te hebben. Zo vond ik Bonanza te soft.

De eerste die ik mij herinner is Rawhide (1959 - 1966). Clint Eastwood verkreeg bekendheid met zijn rol van Rowdy Yates, die ik te week vond.

Ik was verliefd op Sheb Woolley (1921-2003), die Pete Nolan (midden op de foto) speelde.

----

Wij hadden begin jaren zestig nog geen televisie.

Rawhide zag ik grotendeels bij de overbuurjongens Menko en Wim, bij wie ik iedere avond televisie keek. En iedere avond belde ik naar huis om te vragen of ik wat langer mocht blijven. "Er komt nog een leerzaam programma," jokte ik op aanraden van Menko en Wim.

Oma Rotterdam hield niet zo van vechtfilms. Bij haar kwam ik niet verder dan Ivanhoe.

Oma Egmond, "Ellen, gaan we vanavond naar de kojbojs kijken?", vond alles prachtig zolang ze haar Rotterdamse kleindochter maar bij zich had.

Wanneer zij bij ons kwam logeren, nam mijn vader haar televisie mee. Er zat een losse sprietantenne bij. De ontvangst was waardeloos, maar dat kon ons niets schelen. Beter een sneeuwbeeld dan geen beeld.

----

Toen Eric Fleming (boss Gil Favor) in 1966 tijdens filmopnames in een rivier verdronk, verdronk ik in mijn tranen. De serie stopte en ik was ontroostbaar. Volgens mij heb ik harder gehuild dan toen de Beatles uit elkaar gingen.

*****

Wat ik niet wist is dat er verschillende versies (1929,1939 en 1946) zijn geweest van mijn tweede favoriet - The Virginian. Ik zag de '62/71-serie.

Ook nu werd ik verliefd en wel op Doug Mc. Clure (rechts op de foto), die in 1995 is overleden.

Samen met mijn moeder, die erg voor de harde, rechtschapen maar toch sympathieke judge Garth was, vinkte ik dit programma in de AVRObode aan. Ze baalde wanneer ze een aflevering moest missen.

"Morgen vertellen wat er is gebeurd, hoor!"

*****

Hetzelfde gold voor The High Chaparral (1967).

Cameron Mitchell (ook niet meer onder ons), die de dwarse Buck Cannon speelde, hield mij uit mijn slaap.

Ik wil ze graag weer allemaal zien - terug naar mijn jeugd.

Cappuccino?

Er is een koffietrofee, genaamd Ketelbinkieprijs, uitgereikt aan onze buurman Cappucino en (de door ons regelmatig bezochte kroeg) Melief Bender.

-------

Zo nu en dan drinken wij koffie bij de eerste. Wanneer ik geen zin heb om helemaal naar mijn favoriete Urban (Botersloot) te lopen, nestel ik mij in de (inmiddels) smerige kussens op het loungeterras.

Ja, en bij Melief drink ik eerlijk gezegd alleen het koele, goudgele vocht met een prachtige schuimkraag - en dat is geen opgeklopte melk.

Het was moeilijk iets over de prijs in de media te vinden, maar uiteindelijk.......

ROTTERDAM -Melief Bender aan de Oude Binnenweg en Cappucino Rotterdam aan de Korte Hoogstraat serveren de beste koffie van Rotterdam. Dat blijkt uit de jaarlijkse verkiezing van de Ketelbinkie Koffieprijs.

Bertus en Ria Vermeulen van Melief Bender reageren opgetogen bij de uitreiking van de zwarte koffieketel. Op dit middaguur hebben de meeste bezoekers een pilsje in de hand maar vooral ’s morgens wordt ook veel koffie geserveerd. Keurig op een blaadje met een glaasje water en een likeurtje met slagroom. “Als ik zelf ergens koffie ga drinken, vind ik het belangrijk dat het goed verzorgd is. Dan moet je dus ook het goede voorbeeld geven”, vertelt Bertus.

Over een half jaar gaat de trofee naar Cappucino want voor het eerst in de 28-jarige geschiedenis van de Ketelbinkie Koffieprijs zijn twee winnaars uit de bus gekomen. Bij Cappucino wordt het personeel getraind om het perfecte kopje koffie te maken. “Pas als ze tien keer achter elkaar een goed kopje koffie kunnen maken mogen ze het ook in de zaak gaan doen”, vertelt Anke. Gevraagd naar de koffie bij Melief trekt ze een vies gezicht. “Het zijn wel aardige mensen en Melief is natuurlijk een begrip in Rotterdam.”

De koffietest wordt jaarlijks uitgevoerd door Rotterdamse journalisten, in de regel een beroepsgroep graag en bakkie lust. Ook de Havenloods testte mee en was onder andere te vinden op het terras van de Ballentent, de Euromast en het hostel Room. Om maar duidelijk te maken dat een scala aan horecagelegenheden wordt aangedaan. Ook hier is de crisis voelbaar. Tien procent van de bedrijven op de bezoeklijst had de deuren al gesloten. ‘Andere zaken hebben om economische redenen de openingstijden verkleind of besparen op andere wijze op loonkosten. Dat heeft dan weer gevolgen voor de service’, vermeldt het juryrapport. Tegenvaller is ook dat de prijzen voor een kopje koffie weer gestegen zijn. Een pluim ging daarom naar Doppio bij Erasmus, waar de espresso tussen 7 en 10 uur slechts 1 euro kost. Bron

--------

Voila, zij zijn uitverkoren als beste leutschenkers.

Mijn leut betreft de felicitaties, die Cappucino (trots) durft te tonen.

Campingfun

Speciaal voor hen die k(r)amperen, of dat van plan zijn.

Roofgoot

Koopgoot afgesloten wegens overval
27 juli 2009
De Koopgoot in het centrum van Rotterdam is afgesloten. Maandagochtend werd er een geldloopster overvallen. Van de daders ontbreekt ieder spoor.
Vermoedelijk zijn ze er vandoor gegaan met een vluchtauto die bij de V&D stond te wachten. Het is niet duidelijk of er buit is gemaakt.De geldloopster is niet gewond, maar wel over stuur. Het bovengrondse gedeelte van de Koopgoot is gewoon open voor het publiek.

RTV RIJNMOND

Verbaast me niets. Het zijn tenslotte geldlopers die te voet hun diensten verlenen.

Maar de overvallers hebben toch niets aan hun buit? Het zijn toch plofkoffers?

Ik hoor nu overal sirenes. Achtervolging?

In ieder geval zaten wij weer eerste ring.

Schoonmaak

Onderste foto: 25/7 - 20.00 uur

Bovenste foto: 26/7 - 05.40 uur

HULDE AAN DE MENSEN VAN DE ROTEB

Blootsingel

Afgelopen week werd een Winsummer billenfotograaf opgepakt. Een aanrander, zo meldde de Telegraaf.

De man zou in Groningen en omstreken vrouwen van achter - en onder gekiekt hebben.

------

Deze billenfreak zou zich vandaag in het "Billen & Borstenparadijs" gewaand zou hebben.

------
Nadat ik de renners had zien afzien op de Mont Ventoux, heb ik mijzelf tussen de deinende massa gewaagd - met fototoestel. Over afzien gesproken. Soms draaide ik mij beschaamd om, terwijl ik toch allesbehalve preuts ben. Ik voelde me tamelijk 'overdressed.'

------
Dit had niets meer van doen met multi-culti. Dit was Paramaribo of Willemstad aan de Maas.

Een vreemd straatbeeld in Rotterdam. Op zaterdagmiddag: gesloten winkels, overvolle afgeschermde (autochtone) terrassen, één miljoen mensen op straat, drankvergunning, geen blauw maar burgersurveillance en minimaal één Mexicaanse griepdrager.

------

Wie en wat ik en passant tegenkwam is HIER te zien. U mag ongegeneerd uw cursor op de geportretteerde dame zetten om haar ogen wat beter te bekijken.

Kleine tieten, grote tieten, dikke billen, kleine billen, mooie mensen, lelijke mensen, geile mensen, frigide mensen, homo's, hetero's, dansers, scootmobielers, gevelplassers, blowers, spuiters, drankorgels, hangouderen, hangjongeren, arrestanten, zakkenrollers, vrolijkerds, sacherijnen, lege flessen, kapotte flessen, rotzooitrappers, gebruikte kapotjes, ongebruikte kapotjes, definieerbare luchtjes, ondefinieerbare luchtjes, grote plasjes, kleine plasjes, grote wasjes, kleine wasjes.

Vannacht is de stad van de Roteb.

THEEVEE

...............................................................en de (lekkerste) flappen van V&D.

Trommeldam

De eerste zomer in dit appartement vond ik het allemaal nog wel leuk. De marathon, zomercarnaval, streetparade, autoraces en al die andere evenementen op en rond de Coolsingel.

Inmiddels zijn we een paar jaar verder en begin ik mijn buurvrouw te begrijpen. Zij ontvlucht, juist vanwege deze festijnen, de stad voor een paar maanden.

Normaliter is een stad uitgestorven in de zomer. Rotterdam is de uitzondering op die regel.

Morgen staat Rotterdam op zijn kop vanwege Zomercarnaval. Maar al twee dagen is het verkeer totaal ontregeld. Nietsvermoedende automobilisten en fietsers rijden zichzelf klem. Ook worden wij door subtropisch getrommel en geluidstesten uit onze slaap gehouden.

Het festijn rekt zich ieder jaar verder uit. Met andere woorden: het begint steeds vroeger.

Deze foto's heb ik vandaag gemaakt.

Vluchten naar Zeeland kan niet. Ons huisje is deze twee maanden verhuurd.

Ik zie ons voor de televisie zitten: kijkend naar de fietsende beklimming van de Mont Ventoux - met koptelefoon op.

De middenstand rond de Coolsingel ziet het absoluut niet zitten. Zij houden de deur op slot.

Wij ook.

Maar dat opgesloten gevoel is niet prettig. Ik doel op calamiteiten.

Deze tenten doen vermoeden dat men op het ergste is voorbereid.

Drie Rotterdammertjes

Ik schat 1923. Rechts mijn moeder.

Deze drie peutertjes zijn niet meer en dat maakt mij melancholiek.

Zo ben je er.
Zo ben je er niet meer.
Zo is het leven.

De omslag

Zo, dit is het dan. De laatste hobbel voor de publicatie is genomen.

Bij deze de omslag.

Nieuwsgierig?
Nog even geduld tot 12 september. Dan vindt de presentatie van mijn debuutroman plaats en signeer ik.

De omslag van - en in mijn leven.

1957 - 2009

foto

Slecht nieuws

*********************************
9 mei 2006
Het mooiste bericht kwam van mijn nichtje E, die het wel van de daken kan schreeuwen;
De vogels zingen voor mij een extra uitbundig lied. Ik hoef nooit meer naar de kaakchirurg. Ik ben eindelijk echt klaar met de kanker!!!! Na 10 jaar...........

22 juli 2009
Er is een kwaadaardige tumor in haar hoofd aangetroffen. Opereren kan niet - bestralen is de enige optie. E. kent de bijwerkingen. Ik hoop voor haar dat de technieken inmiddels verbeterd zijn.

Want van de techniek hangt haar leven nu af.

Besmet

Sinds gisteren voel ik me belabberd. Een griepje zou ik een jaar geleden gezegd hebben.

Mexicaanse griep denk ik nu de hele tijd?

Laat ik vaststellen dat ik in ieder geval besmet ben met het 'angstvirus.'

In the UK was het vorige week onophoudelijk op de televisie. Een gezond jong meisje en een arts bezweken aan de ziekte. Het aantal besmettingen loopt daar in een hard tempo op naar de honderdduizend. Er wordt gewaarschuwd public transportation te vermijden.

------

Wij moesten wel op dat schip.

Ja, ik huiverde. Ja, ik waste mijn handen voortdurend, ik opende deuren met mijn ellebogen, maakte zelfs het bestek schoon en snoot mijn neus met papieren zakdoeken die ik daarna meteen weggooide. En toch..........................

Kinderen liepen over het schip en moesten zonodig alles aanraken.

Een soort dwangneurose. Zelfs de leuning van mijn stoel kreeg een veeg.

Ik ben gammel. Vieze smaak in mijn mond, zware benen, geen energie en een onbestendig gevoel in mijn neus. De temperatuur komt niet verder dan 37,1.

Houen zo.

DFDSlecht

*****************************
Sorry, maar mijn klachtenlijn staat weer open. Het betreft DFDS Seaways.

Had ik het in mijn vorige blogje over een Colaatje van €3,80, ’s avonds wemelde het van de ontevreden reizigers bij de servicedesk.
Klachten dat er geen internet was, over het slechte eten, maar vooral over de exorbitant hoge prijzen.
Ik hoorde een onvervalst Amsterdams geluid behoorlijk tekeer gaan in zelfverzonnen Engels. De man had €5,80 moeten betalen voor een kop koffie dat hij omschreef als slootwater.

Zelf stonden wij ook ons beklag te doen.
We hadden een fles Campari in de TaxFreeshop gekocht voor Pound Sterling 11,95.

Ik wist dat bedrag gepast neer te tellen. De vijf pence in drie munten (twee van twee en een van een pence). De caissière schoof de munten terug en vroeg om een muntstuk van vijf cent. Anders moest ik mijn drie muntjes maar eerst gaan wisselen bij de varende bank.

Er ontstond een discussie die ik niet zal beschrijven. Maar boos werd ik.
Nergens stond er dat je niet met kleine muntstukken mocht/kon betalen. Het was voor madame inconvenient, daarom weigerde ze mijn kleingeld.

Dus wilde ik er het mijne van weten en stapte – met P. in mijn kielzog – naar de servicedesk. Ook daar enige verbazing.
Er werd direct actie ondernomen door een mevrouw met één streep op haar veel te grote uniform. Het duurde even voordat ze onverrichter zaken terugkwam.

De caissière had voet bij stuk gehouden en de éénstreep wist zich er geen raad mee. Dus werd er gebeld met boven en binnen twee minuten liep er een knappe, zongebruinde mannelijke vierstreep -vergezeld door een forse vrouwelijke driestreep - langs ons richting TaxFree.

De caissière bleef echter volhouden en had het gegooid op een kasverschil. Niemand wist wat de policy was en juist dat maakte P. driftig. De vierstreep stond ons lacherig, schouderophalend te woord, maar had geen antwoord op onze vraag.

‘Good luck with your ship,’ wenste P. hem toe. Met andere woorden: geen reisjes meer met DFDS.

King of Scandinavia, waar één fles Campari net zo duur is als twee kopjes slootwater.