Ell-en vacance 4

***********************************
We reden zo snel we konden de oprijlaan van le Moulin d'Aure af om verder in dezelfde Chateaux & Hotelgids te speuren.
En dus vonden wij een veel leuker, gezelliger en mooier hotel dat ook nog eens dichter bij het prachtige oude centrum van Avignon ligt.

Hotel les Agassins ( zie het fotoalbum ) in Avignon/le Pontet heeft het - gezien de weinige gasten - in deze periode ook wat moeilijker.

De keuken is uitstekend, doch de kaart is uiterst beperkt - zo niet karig.
Ook onze wijnkeuze - de rosé uit de regio - was niet voorradig. Dat is vreemd. Als sommelier zou ik bij schaarste de leverancier op tijd bellen - zeker als het om een lokale wijn gaat.
Maar wellicht nog vreemder: het aangeprezen alternatief bleek ook uitverkocht.
Drie maal is scheepsrecht en die - overigens heerlijke - rosé kregen we voor de speciale prijs van 23,-.

Het personeel is allerliefst. We kwamen lichtelijk oververhit aan, deden ons verhaal - in slecht Frans en goed Engels, maar dat begrepen zij weer niet - en kregen de keuze uit meerdere kamers.
Ze zaten een beetje met de deux lits. Die kamers waren er wel, maar de bedden waren als één opgemaakt.

De lieverds hadden er het volgende op bedacht: er is een toegangsdeur tot twee aparte kamers. Twee kamers met twee bedden, twee balkons, twee wc's en twee badkamers. Of we ermee akkoord gingen die te nemen voor de afgesproken 100,-.

Mais naturellement!!!

Woensdagochtend hebben we Avignon "gedaan". Althans de grootste trekpleister: le Palais des Papes. Nog voor het Vaticaan, was Avignon het domicilie van de pausen.
Absoluut de moeite van het bezoeken waard!!!!



Mij bevreemdde het enigszins dat ze niet naar een legitimatie vroegen. Manlief kreeg ik er namelijk probleemloos als senior in. Nou duurt het niet zo lang meer eer hij dat werkelijk is, maar dat het zo voor zoete koek werd aangenomen zat hem toch niet lekker.

Vervolgens moesten we natuurlijk even een blik werpen op "le Pont", waar olijke toeristen voor de foto een dansje deden.
Avignon, gelegen achter die lange, eeuwenoude muur is niet alleen mooi - het is ook een leuke, bruisende en gezellige stad.

De middag brachten wij aan het zwembad door. P. vond eindelijk de rust om te tekenen en ik ploeterde op een Vertelsel. Nee, niet op de inhoud. Voldoende stof, maar ik had alles in Word gezet en opgeslagen. Toen ik het bestand opende bleef de pagina blanco. Grrrrrr.
Werken op een Amerikaanse laptop, zonder Europese tekens. Grrrrr!

De afgelopen zomer had meer weg van een natte herfst.
Nu is het herfst en lijkt het een behaaglijke, zonnige warme (na)zomer.

Ell-en vacance 3

Gisteren vertrokken we zonder enig gevoel van weemoed uit de Auvergne.

Nog in het hotel belde ik een door P. uitgekozen hotel in de buurt van Avignon. Die had hij, evenals de goed bevallen Manoir in Bourbon Lancy, uit het iets goedkopere zusje van de Relais & Chateaux. De, zeer aan te bevelen, gids van Chateaux & Hotels.

De receptioniste verzekerde mij dat aan mijn wensen – internet, deux lits en douche, tegemoet gekomen werd.
Over de pittige (120,-) prijs kon niet onderhandeld worden. Nee, het was nog hoogseizoen.
Goed, in het zuiden hanteren ze dus andere criteria dan in de rest van Frankrijk.

Met een gerust hart, dat wij in ieder geval niet naar een slaapplek hoefden te zoeken, vertrokken wij uit Issoire.
Direct na het bordje “Département de l'Ardèche” veranderde het landschap. In een woord prachtig. Temperatuur 25 graden.
Dat je hier in de zomer over de Hollandse koppen kunt lopen geloof ik graag.

Via de Route Napoleon ging het naar het bar ongezellige Montélimar, waar wij de autoroute opscheurden om tegen vijven de oprijlaan van “ Moulin d’Aure in Avignon - Graveson op te rijden.

Dat was even schrikken. Alles duidde erop dat het hotel dicht was.
Het meubilair buiten was bedekt met een dikke laag bladeren en het zwembad was afgedekt.

We liepen om het gebouw heen. Ramen en deuren waren gesloten.
P. toeterde, maar er gebeurde niets. Vervolgens tikten we op de ramen van het restaurant en riepen luidkeels "allo, allo”. Geen reactie.
Ik ontdekte een bel, waar ik op langdurig op drukte.

Nog voor ik kon ademhalen kwam er een beerachtig monster op mij af. Het dier liet een dreigend gromgeblaf horen en toonde mij zijn gezonde, vlijmscherpe gebit. Ik stond genageld aan de grond.
Mijn gil werd blijkbaar opgemerkt.

“Ssjjt, taissez”, klonk het. Het dier gehoorzaamde onmiddellijk.

“ Ahhhh, madame. Bonjour”. Een Edith Piaf-figuurtje kwam op mij af - zonnebril in de zwartgeverfde haren en een sigaret tussen de vingers.
Was ik niet overal “Défense de fumer ” tegengekomen?

“C’est mon bébé”, zei ze wijzend op de berenhond.

“Bonjour. C'est un grand bébé”, zei ik - zuur lachend. “Nous avons une réservation”.

Ze kwam dichterbij.
Te dichtbij.
Ik deinsde terug voor de zure kegel die uit haar mond kwam. “Haar vijf in de klok” was duidelijk wat vroeger begonnen. De zonnebril had ze beter op kunnen houden. Rood doorlopen, glazige, wegdraaiende ogen verraadden haar conditie.
Ze was starnakel bezopen.

Ik kreeg een sleutel in mijn hand geduwd. “Chambre cinq”.

Het kamertje leek op een nonnenverblijf, met een houten tafel en dito stoel.
Nog voor P. de bagage had uitgeladen probeerde ik mijn laptop. Geen internet!!
Toen ik beneden kwam was madame nergens te bekennen. Waarschijnlijk had ze weer dorst. Ze was in ieder geval onverschillig.

P. stond bij het gastenboek.
“ Dit is niets El. Er staan echt hele slechte bevindingen in dit boek en het restaurant schijnt exorbitant duur te zijn. Lets go”.

Ik knikte opgelucht.

“Madame, nous partons”, riep hij in een openstaande deur.
“Au revoir”.

We hoorden even niets.

Toen, vanuit de verte, “o foi”.

All the Presidents Wives 5

ELIZABETH KORTRIGHT MONROE

Birth: 1768, June 30 New York City, New York

Father:

Lawrence Kortright, born 27, November 1728;

a New York merchant, died in September of 1794

Mother:

Hannah Aspinwall, born 1729-1730, New York City; married 1755, May 6 at Trinity Church in New York City; died, 1777

Ancestry:

Belgian, Dutch;

Elizabeth Monroe's paternal ancestry line is from Bastian Van Kortryk, a native of Belgium who immigrated to Holland about 1615. Through her mother's family, the Aspinwalls, Elizabeth Monroe was related to the Roosevelts.

Birth Order and Siblings:

Birth order not known, three sisters, one brother;

Hester Kortright Gouverneur (?-?), Mary Kortright Knox (?-?), Sarah Kortright Heylinger, (?-?), John Kortright (?-1810), married Catherine Seaman in 1793 Hester Kortright married Nicholas Gouverneur in 1790 and their son married his first cousin, Maria Monroe, the daughter of James and Elizabeth Monroe.

Mary Kortright married attorney Thomas Knox in 1793, a relative of the first Treasury Secretary; Sarah Kortright married John Heylinger of Sanat Cruz, a foreign diplomat.

Physical Appearance:

about five feet tall, black hair, blue eyes

Religious Affiliation:

raised in Dutch Reformed Church, married in Episcopalian service Education:

No documentation exists. Her paternal grandmother who owned and managed her own vast real estate holdings in old Harlem, New York raised her. It was probably considered important enough to provide Elizabeth Kortright with something of a formal education; in light of her ease with life in France and Spain, she was likely instructed in French and Latin as well as the traditional "social graces" for young women of her class in literature, music, dancing and sewing.

Occupation before Marriage:

No documentation of her life previous to marriage; considering her family's wealth and social status, as a young woman, Elizabeth Kortright Monroe was part of New York City's elite circles, but it is unlikely she was socially prominent once the American Revolution had begun, since her father was a Loyalist officer.

Marriage:

17 years old, to James Monroe, (28, April 1758-4, July, 1831) Lieutenant Colonel during American Revolution, and U.S. Congressman from Virginia, on 16 February, 1786 at Trinity Episcopal Church in New York;

the couple spent a honeymoon on Long Island and then lived in the first U.S. capital city of New York with her father. Upon his retirement from Congress in 1786, they returned to his native state of Virginia where James Monroe practiced law;

they lived first in Fredericksburg, and then in Charlottesville to be near his close friend, Thomas Jefferson.

Children:

Three children, two daughters, one son:

Eliza Monroe Hay (1786-1840), James Spence Monroe (1799-1801) and Maria Hester Gouverneur (1803–1850)

Occupation after Marriage:

With Monroe's election to the Senate in 1790, the Monroes relocated to the new temporary capital city of Philadelphia. Elizabeth Monroe, however, spent much of her time in New York with her sisters and their families. Four years later, when Monroe was named U.S. Minister to France, they relocated to Paris. Elizabeth Monroe was immediately fond of the city and its people, and she was well-received there by both the local and diplomatic communities. During the last days of the French Revolution, Elizabeth Monroe made a name for herself by her courageous visit to Adrienne de Noiolles de Lafayette, the imprisoned wife of the Marquis de Lafayette - the great personal friend of George Washington and many other revolutionary era patriots and France's most prominent supporter of American independence. Elizabeth Monroe, in the American Embassy’s carriage, made it a point to visit the woman in prison; it was as clear a message as could be made unofficially by the U.S. government. Not wishing to offend their ally, the French government used Elizabeth Monroe’s "unofficial" interest in Adrienne de Lafayette to release her on January 22, 1795 without any official provocation and thus maintain their alliance with the U.S. yet save face for the imprisonment.

Recognizing the importance placed on social behavior and appearance, Elizabeth Monroe cultivated a balanced persona that managed to embody both the casualness of American custom, while respecting old-world European protocol. She followed French ritual by refusing to make a social call on a visiting American in Paris, despite the indignant reaction it incurred. Her adoption of French clothing combined with her physical beauty earned her the appellation of “La Belle Americane.” By their dignified manner, and through the personal relationships built by the Monroes with European ministers and diplomats, many foreign nations came to accept the absolute establishment of the United States as not only a new nation, but a powerful and sophisticated one that was carrying out the principals of democracy. The Monroes hosted American Thomas Paine in their Paris home after Monroe secured the freedom of the famous writer from prison (he had been imprisoned for opposing the execution of King Louis XVI). However, Paine's outrageous attacks on President Washington for letting him languish in prison for as long as he did, combined with Monroe's lavish praise of France (in direct contradiction of Washington's strict neutrality policy) led to his recall and the Monroe return to Virginia.

When Monroe was elected Governor of Virginia (1799-1803), Elizabeth Monroe began commuting between the capital city of Richmond and Charlottesville; during this time her father and son died and she developed serious health problems which would eventually lead to her increasing withdrawal from frequent public interaction. Many of the symptoms that were described by contemporaries suggest that it was a late-onset type of epilepsy or some illness that in later years frequently left her shaking and falling into unconsciousness.

During the Jefferson Administration, from 1803 to 1807, however, Elizabeth Monroe managed to return to Europe; the Monroes lived intermittently in London and Paris. Monroe was sent to France to help negotiate with Napoleon for the purchase of Louisiana and was then named Minister to Great Britain. London society did not highly regard the Monroes since the U.S. refused to engage itself as an ally to either France or England, and gave them the lowest possible social status; in contrast, she had an established circle of friends and acquaintances in Paris, including those rising to power in the new French government. Elizabeth and James Monroe, for example, were invited as guests to witness Napoleon’s December 2, 1804 coronation.

Upon returning to the U.S. and after a two-month stint as Governor of Virginia, James Monroe served as Secretary of State (1811-1817) and he and Elizabeth Monroe lived in Washington, D.C. Having purchased a private home in nearby Loudon County, Virginia, however, they spent little time in the capital; Elizabeth Monroe was rarely seen other than official functions and did not reciprocate social visits that were made to her by other spouses of officials.

Presidential Campaign and Inauguration:

Elizabeth Monroe was not known to play any role during her husband's two campaigns for the presidency in 1816 and 1820; with the winner of a presidential election still being decided by members of Congress as electors, however, the activities of which are today considered strictly social entertaining carried some potential for improving or harming the reputation of one's spouse. In this context, it can thus be concluded that despite the backlash by other political spouses and diplomats to her protocol rules that dramatically limited White House entertaining that she recovered and sustained her status and that of the President in time for his re-election. She took a more personal if passive role during the 1817 Inauguration festivities. Since the renovations of the White House stemming from the damage the building sustained from the 1814 burning by British troops were not yet completed, the public reception following the new President's swearing-in ceremony were held in the Monroe's private home on I Street. However, Mrs. Monroe did not appear at either the swearing-in ceremony nor greet guests at the reception in her home.

At the 1821 Inauguration, Elizabeth Monroe did attend the public ball, held at Brown's Hotel.

First Lady:

March 4, 1817 - March 4, 1825

48 years old

Despite the fact that she was First Lady for eight years, very little primary source material exists on Elizabeth Monroe. No correspondence between her and the President, her family and the general public has survived. The few documents in which her name appears relate almost exclusively to legal, financial and property matters.

It was not Elizabeth Monroe but James Monroe who took charge of the details for the furnishings that were purchased for the newly renovated White House; thus the regal look of the mansion's new state rooms were not a reflection of any monarchial notions of Mrs. Monroe, as has sometimes been suggested. Though speculative, it is likely, however, that the First Lady had some voice in the matter and that she too preferred the emphasis on French, rather than English or American furnishings. The most frequent commentary on Elizabeth Monroe related to her physical appearance.

Despite her age, she looked youthful and contemporary accounts, supported by the material evidence at the Monroe Law Office and Museum in Fredericksburg, Virginia, detail the regal costumes and jewelry she wore at public occasions. With her previous life spent on the Continent, she was greatly influenced by European stay and manner. Her White House dinners were served "English style," with one servant for each guest. In private, the Monroe family spoke only in French.

Elizabeth Monroe provided an extreme contrast to her predecessor Dolley Madison, who had conceived of her role as partially a public one. As a consequence of both her fragile health and reserved social nature, as well as the prestige she hoped to convey by limiting the access of the President's wife to the spouses of other officials, Elizabeth Monroe established a European-style, less democratic protocol. To the spouses of Judicial and Legislative branch spouses, as well as those of the foreign diplomatic corps, she would neither make nor return the formal "call," meaning a visit that signified status and recognition from the Executive branch. President Monroe held a December 29, 1817 Cabinet meeting in which he explained the confusing rules of the new White House social policy and to also discuss how the different department heads might create their own policies in regard to social interaction with foreign dignitaries. Elizabeth Monroe held firm and on January 22, 1818, as she began her first winter social season as First Lady, sought and gained the support of European-born and -educated Louisa Adams, the wife of the Secretary of State. Intended to increase the prestige of the Executive branch, however, it initially backfired. When the Monroes decided to leave Washington for their nearby Virginia home instead of host the annual open house public reception on Independence Day in 1819, even those citizens not among the city's elite were insulted. Dissatisfaction with Elizabeth Monroe's protocol led to a boycott of all Administration receptions (not dinners) by officials in Washington. When Louisa Adams instituted the same social policy, her receptions were also boycotted. Finally, President Monroe held a second Cabinet meeting, on December 20, 1819. in which it was decided that while the President's family would hold steadfast to their rules, the other Executive Branch officials and their families - the Vice President and the individual Cabinet members - were free to determine their own social policy. Through the second Monroe Administration, a rare time during which there was a sustained period of none of the partisanship that always marked political life in Washington, Elizabeth Monroe's policy was accepted and guests returned to the White House. It also marked her slow withdrawal from the First Lady role; one notable exception was the 1824 White House dinner honoring the touring Marquis de Lafayette, whose wife the First Lady had saved from prison in 1795.

When Elizabeth Monroe did appear at receptions and other events in which the public would see her, she appeared youthful and capable; yet she was always accompanied and protected by a circle of her female relatives. The White House did not release any information on the details of Elizabeth Monroe's health condition; had it been known that she suffered from what was then called "the falling sickness," of epilepsy there might have been understanding. Rudimentary ignorance regarding epilepsy at the time, however, led to widespread assumptions that it was a form of mental illness, making it even more unlikely that the Monroes would have wished to disclose the details.

Another aspect of the problem was the First Lady's reliance on her eldest daughter, Eliza Monroe Hay, married to George Hay, the former prosecutor in the trial of Aaron Burr, and a prominent Virginia attorney. Educated in the most elite Parisian school of Madame Campan, the former lady-in-waiting to Marie Antoinette, Eliza Hay frequently substituted for her mother as White House hostess and it seems evident that she established the exclusive nature of the social tone of the Administration. Contemporary accounts depict her as abrasive and snobbish; she refused to call on the diplomatic corps spouses and determined that her younger sister Maria's 9 March, 1820 White House wedding - the first of a presidential child in the mansion - would be limited to only 42 personal friends and family members and that neither official Washington nor the diplomatic corps were to acknowledge the event with presents. Eliza Hay also made much of her friendships with royalty like Hortense de Beauharnois, who became Queen of Holland and Caroline Bonaparte, who became Queen of Naples.

To what extent Elizabeth Monroe was politically influential or expressed an opinion on the events and decisions faced by her husband are not known; it was widely accepted that after her death, James Monroe burned all their correspondence. In remembering his wife, Monroe would later write obliquely that she had shared fully in all aspects of his public service career and was always motivated by the interests of the U.S. One letter, from her influential son-in-law George Hay, however, does suggest that she was sought for her political savvy in response to at least one difficult situation involving the controversial Virginia Congressman John Randolph. She also formed enough of a close relationship with Andrew Jackson, then the popular hero of the Battle of New Orleans, to always be mentioned in the president's letters to the general.

Post-Presidential Life:

Elizabeth Monroe was in such poor health that she and her husband had to remain in the White House three weeks after his Administration expired. Retired to their plantation estate in Loudon County, Virginia, near Washington, D.C., her activities remained centered on her family and she assumed no public role and participated in no public activities. She traveled only to New York to visit her daughter Maria and her family, as well as her sisters and nieces and nephews. A year after leaving the White House, she suffered a seizure and collapsed near an open fireplace and sustained severe burns; she only lived three years after the accident. Upon her death, Monroe predicted that he would not live long; he died ten months later.

Death:

Oak Hill estate, Loudoun County, Virginia September 23, 1830 62 years old

Burial:

Oak Hill estate, Loudoun County, Virginia; re-interred to Hollywood Cemetery, Richmond Virginia, 1903

BRON.

Bevroren geld

De Zeeuwse gemeente Goes - waar wij jaren deel van hebben uitgemaakt - is iets te hebberig geweest.

Ik stel mij zo voor dat zij - vanwege tienden van procenten meer rente - haar gemeentegelden ondergebracht heeft bij een IJslandse bank. IJsland is failliet en die bank dus ook.

Twaalf miljoen down the drain. Hebzucht, gecombineerd met kortzichtige zuinigheid leidt waarschijnlijk tot een monumententenstad in financiële nood. Dom, dom, dom.

Hoezo geen cent teveel?!

Cold Turkey

***********************************
De drang om iets voor Vertelsels te schrijven is niet te onderdrukken. Idioot, maar ik heb pas rust wanneer ik een blogje heb geproduceerd.

Vakantiefoto's tot dusver. Marne - Bourgogne/Loire en Auvergne.

We zijn op weg naar de Provence: Avignon.

Ik moet de hotels (hoe simpel ook) in Frankrijk een compliment geven. Tot nu toe is er WiFi op de kamer. Het is gratis en werkt nog snel ook.

Wat wil een blogverslaafde nog meer?

Ell-en vacance 2

In de Auvergne is het moeilijk hotels vinden. Precies zoals ik vooraf vreesde: in oktober gaan ze dicht. Althans de behoorlijke.

De zoektocht naar een eenvoudige, doch schone slaapplaats bleek bijkans een onmogelijke opdracht. Zoveel vuile en aftandse kamers heb ik achter een charmante facade nog niet gezien. Wanneer ik neeschuddend naar buiten kwam stond P. met een flesje Vittel klaar, zodat ik mijn handen kon wassen.

We vonden - na twee uur zoeken - toch een redelijk hotel in Issoire, ten zuiden van Clermont-Ferrand.

Aan de Auvergne houd ik mixed feelings over. Zo nu en dan kwamen we door eeuwenoude dorpjes en hadden we prachtige vergezichten. Vervolgens was het: tja, hmm.

Misschien hebben we in de twee dagen dat we hier zijn het mooiste gemist. Dat kan zijn.

Maar een vakantie in dit gebied plannen? Nee

P. moest en zou naar de Puy de Dôme. Waarom is mij, zeker nu ik er geweest ben, een raadsel.

Ja, vanwege de Tour de France.

Een eitje voor de klimmers. De weg gaat als een spiraal naar boven waarna je via dezelfde route afdaalt. Niets geen haarspeldbochten. Dat kost ook nog eens nog 6 Euri.

De parasailers, die als roofvogels boven ons cirkelden, zorgden nog voor enig spektakel.

Helaas bleef het vandaag de hele dag erg heiig, waardoor fotograferen geen leuke hobby was. Driekwart heb ik weggegooid. Jammer.

Deze foto van de Meander Queuille (prachtig!!!) heb ik gejat van het internet.

CNN doet ons verslag van de ellende in de wereld. Bush, die slijmt met Berlusconi en de Europese top, die de koppen bij elkaar steken.

Ik vind het allemaal erg verontrustend en het heeft absoluut een impact op mijn vakantie.

Kokker - ellen (9) Monchoutaart

Toen ik nog een grote vriezer had, maakte ik in de herfst altijd pakketjes fruitprut.

Ik kookte aardbeien - frambozen - (aal)bessen en of bramen kapot, die ik vervolgens in vierkante Tupperware doosjes invroor. Handig te stapelen.

Suiker voegde ik pas bij de afwerking toe.

Altijd goed voor een lekker toetje in de winter.

A) Heerlijk als warme (gezoete) saus over roomijs.

Voor de liefhebbers: een scheutje Crème de Cassis is een aanrader. Maak het feestelijk af met een grote meringue en slagroom.

Of over (zelfgemaakte) custard of griesmeelpudding.

Jammie.

B) Ook heerlijk als (gezoet) koud soepje.

Gooi de saus even door de blender en vervolgens door een zeef. Voor de liefhebbers: roer er een scheutje Grand Marnier door.

Schenk in de soep glazen coupes (indien voorhanden) en laat er een bolletje goede (losgeroerde) crème fraiche of mascarpone in vallen.

Jammie.

Helaas heb ik de grote vriezer niet meer, maar tegenwoordig is rood fruit het hele jaar te krijgen. En als je het verwerkt in een gekookte saus proeft niemand waar die bes gehangen heeft.

Voor onderstaand dessert hoefde ik de saus alleen maar even aan de kook te brengen en er suiker en gelatine aan toe te voegen.

C) Monchoutaart.

Neem een ingevette springvorm (met losse bodem) of leg er vetvrij papier in, vastgeklemd door de ring. Laat het blik koud worden in de koelkast.

Voor de bodem:
300 gr verkruimeld tarwebiscuit vermengd met

125 gr gesmolten (room)boter. Margarine kan ook, maar is minder lekker.

Verspreid het biscuitmengsel gelijkmatig over de bodem en druk goed aan. Laat het hard worden in de koelkast.

Voor de vulling:
1. 200 gr. zachte monchou (op tijd uit de koekast halen) mengen met 75 gr witte basterdsuiker
2. 250 ml koude slagroom kloppen met 1 zakje klopvast en 2 zakjes vanillesuiker

Meng 1 en 2 tot een homogeen, luchtig vulsel.

On top:

zelfgemaakte (rode) vruchtenprut

of
1 blik kersenvlaaivulling (Jonkerfris)

Nog even geduld terwijl de taart - minstens drie uur - opstijft in de koelkast.

Jammie!!

Ell-en vacance

***********************

We sliepen van vrijdag op zaterdag in een golfhotel in de buurt van Troyes.

Noodgedwongen.

Het hotel dat wij hadden uitgezocht bleek vol te zitten met Belgen. Jawel, die vluchten in grote getalen naar la douce France om nog een beetje levensvreugde te ervaren.

Aangezien het al laat was en wij moe werden leek ons alles goed.

Het Best Western Golfhotel zag er op zich niet slecht uit.

We aten - weer als enige - in de bistro. Voor weinig geld kregen we een uitstekende maaltijd. Daar was niets op aan te merken.

Over de kamer laat ik een eindeloos relaas achterwege.

De feiten op een rij:

25 graden,

een kapotte koeling,

een "naar elkaar rol bed",

schuimrubber kussens,

gordijnen die niet dicht konden en

een wc die kapot was. De deksel was gebarsten en we moesten handmatig de vlotter in de stortbak bedienen.

Ik heb drie uur geslapen.

"Genieten El!!", zei zoonlief dwingend door de telefoon.

Het afrekenen verliep allesbehalve vlotjes. Personeelsgebrek. En dan ook nog ongekwalificeerd.

Een link plaatsen lijkt mij dus niet gewenst.

Een prachtige najaars-zaterdagochtend. In Nederland zou de golfbaan om tien uur vol zijn. Wij telden vier spelers. Vergane glorie!! Wat een trieste bedoening.

Hoe we vandaag (vanuit het ongezellige, nietszeggende Reimsgebied) gereden zijn?

Vanaf Lac d' Orient (oostelijk van Troyes) via de D444 in zuidelijke richting via Chaource (kaas) naar Tonnerre. De wegnummering verandert zodra je een ander département binnenrijdt.

We reden verder over de D944 in zuidelijke richting via Avallon en verlieten vlak na Lormes de D944. We pakten de D977 die in westelijke richting naar Corbigny leidt.

Zo nu en dan een stop voor pain , fromage en een plas in de natuur. Maar vooral om van het fantastische landschap te genieten. Dakje naar beneden (22 graden), in een enkel shirtje en niemand op de (D) weg. Wat een goddelijke dag.

Via de D945 tuften we verder naar het zuiden langs Moulins Engilbert en verder via D-wegen naar Bourbon - Lancy, alwaar we in de liefelijke Manoir Sornat overnachtten, na heerlijk gegeten - en vooral gedronken te hebben. We hadden een uitstekende, eenvoudige, ruime, rustige kamer voor 78,- Euri (excl. ontbijt), die we helaas niet voor twee nachten konden boeken. Zondagsrust!!

We namen een vier-gangenmenu (ad 44,-) dat ons uitermate goed beviel. Vooral de kaaskar (ja Jaak :-)) was niet te versmaden. Omdat we op de grens van de Bourgogne en de Loire logeerden was het leuk en interessant de variëteit te proeven. Derhalve kozen we voor drie halve flessen (een witte Loire en twee rode Bourgognes), wat uitstekende keuzes bleken.

De letters flitsen nu dan ook voor mijn ogen weg.

Zondag gaat de reis naar de Auvergne, waar wij een bijzondere herfstatmosfeer verwachten.

Marne - offensief

In 1914 en in 1918 (dat is bijna honderd jaar geleden!!) was er een slag bij de Marne.

Op de vele (helaas gesloten) militaire begraafplaatsen, die wij onderweg tegenkwamen, staan duizenden kruisen.

Met of zonder namen.

Fashion online 7

Even wegdromen bij het mooiste dat GUCCI te bieden heeft.

Land in wanhoop

******************************************

We zijn met vakantie.

Gistermiddag vertrokken naar een gehucht - genaamd Groenendaal - vlak onder Brussel.

Ach, ach wat een arremoei. Dichtgespijkerde horecagelegenheden, leegstaande bedrijfspanden en een grauwsluier waar ik gedeprimeerd van werd. Ook ons hotelletje zag er op het internet gezelliger uit dan in werkelijkheid. Gelukkig waren er nog wel andere gasten.

We waren moe, de omgeving was ons onbekend, we hadden dorst en honger, dus bleven we in het hotel eten.

Een restaurant met ongedekte tafels betekent weinig goeds en nodigt allerminst uit tot een uitgebreide maaltijd. Toch namen we plaats op de "herniastoelen" en bestelden een drankje.

De eigenares zat aan een andere tafel haar zoontje te helpen met zijn huiswerk. Nou ja, helpen.

Het werd er ingestampt. Een Franstalige die overhoord werd in zijn eigen taal.

Moe verloor regelmatig haar geduld. De knul had er bepaald geen zin in en zat verveeld voor zich uit te staren.
Haar boze harde stemgeluid liet hem onverschillig. "Je pars, tu pars, il part.................................."

Ik kon de rijtjes mee opdreunen.

Hij keek naar ons.

Toen moesten er ook nog sommen gemaakt worden..........................door maman.

Daarna ging al het huiswerk in grote mappen en slaakte maman een diepe zucht (vrij tot zondagavond). Hoofdschuddend liep ze de keuken in waar papa inmiddels achter het fornuis stond - voor twee gasten. We bestelden het simpelste van de kaart en zo smaakte het ook.

Maar we hebben goed geslapen.

Vanmorgen bij het afrekenen vertelde madame dat de creditcardmachine het niet deed. Ze nam de gegevens van de kaart over.

De kredietcrisis grapte ik in de auto.

Maar die grap zou mij na een uur bezuren. Bij vijf achtereenvolgende tankstations werd onze creditcard geweigerd. Ook de Europas was onbruikbaar.

Uiteindelijk betaalde P. - die niets aan het toeval had overgelaten en voor genoeg contanten had gezorgd - vanuit de portemonnee. Maar lekker zat het ons helemaal niet. Dit was allesbehalve toeval.

In België worden Nederlandse kaarten (op het ogenblik) dus blijkbaar niet geaccepteerd.

Ik belde onderweg de Cardservice van ABNAmro. Er was niets aan de hand met onze kaarten en aan de limiet zaten we nog lang niet. Dat wist ik bij voorbaat al.

Toen ik voorlegde dat het misschien met de huidige financiële toestand te maken had, kreeg ik een ergerlijk lacherig antwoord: "nou, dat zal toch wel niet?" Zo'n lulletje van een callcenter.

In het eerste Franse dorp - genaamd Rocroi - konden we godzijdank beiden pinnen.

J'aime les Français en daar is geen woord verkeerd aan.

Site - tip

*************************
Als je de leeftijd hebt bereikt die ik heb bereikt denk je veel aan vroeger.

Het irriteerde mij wanneer ouderen herinneringen uit hun jeugd ophaalden. Dat doe ik nu zelf ook, doch niet (altijd) hardop.

Die nostalgische buien treden steeds vaker op en worden lekker gevoed door JEUGDSENTIMENTEN.

Oubollig ? Ja, misschien wel.
Maar oh zo leuk.

Althans, dat vind ik.

All the Presidents Wives 4

DOLLEY PAYNE TODD MADISON

Born:

Place: Guilford County, North Carolina

Date: 1768, May 20

Father:

John Payne, born, 1736, Goochland County, Virginia; believed to have initially been a planter; once he emancipated his slaves (according to then-prevailing Quaker belief) and moved to Philadelphia in 1783, Payne opened a small laundry starch-making business which failed.

He died, 1792, October 24.

Mother:

Mary Coles Payne, born 1745, married 1761 in Hanover County, Virginia;

Mary Coles was a Quaker, John Payne an Episcopalian. In 1764, he applied for membership in her meeting house and was accepted. In 1766, they moved to North Carolina with other Quaker families. In 1769, they returned to Virginia. In 1783, they settled in Philadelphia.

After her husband's 1792 death, Mary Payne briefly opened their home to boarders, including Congressman Aaron Burr of New York.

Several years later, Burr introduced the widowed Dolley Todd to Congressman James Madison of Virginia.

In 1793 Mary Payne moved to "Harewood," the home of her daughter Lucy Washington, in Berkeley Springs, West Virginia. She died at home of Mary Jackson, 1807, October.

Ancestry:

Irish, Scottish, French, English;

Dolley Madison's maternal grandfather, William Coles, was born in 1703 in Enniscarthy, Ireland, immigrated to and died in Virginia in 1781.

Her paternal great-great grandfather John Fleming was born in Scotland in 1627, immigrated to and died in Virginia in 1686.

Her paternal great-great-great grandfather John Payne was born in 1615 in England and immigrated to and died in Virginia in 1690.

Her paternal great-great-great grandparents Cornelius Dabney (born, 1640) and Susanna Swan (born, 1644) were born in France and immigrated to and died in Virginia.

Birth Order and siblings:

Fourth of eight children; Four brothers, three sisters;

Walter Payne (early 1760's -1784), William Temple Payne (mid-1760's-1795), Isaac Payne (mid-1760's-1795), Lucy Payne Washington Todd (1777-1846), Anna Payne Cutts (1779-1832), Mary "Polly" Payne Jackson (1781-1808), John C. Payne (born in 1782, death date unknown). Her sister Lucy was first married to George Steptoe Washington, the nephew of the first President, and married secondly, Thomas Todd, a U.S. Supreme Court Associate Justice.

Her sister Mary was married to John George Jackson, U.S. Congressman (Virginia).

Her sister Anna was married to Richard Cutts, U.S. Congressman (Massachusetts).

Physical Appearance:

5' 6 1/2" tall, black hair, blue eyes

Religious Affiliation:

Born into the Quaker faith, but expelled after her marriage to non-Quaker James Madison; attended Episcopalian services, and was confirmed in that faith in 1845, July 15 at St. John's Church, Washington, D.C.

Education:

No record exists of any formal education; although Philadelphia's Pine Street Meeting, to which the Paynes belonged, did offer class instructions for girls as well as boys, Dolley Payne was 15 years old at the time she moved to Philadelphia and was past the usual age for school.

Occupation before Marriage:

There is no indication that Dolley Payne worked in her father's starch business or other occupation.

Marriage:

First:21 years old, married 1790, January 7 at Pine Street Meeting House, Philadelphia, Pennsylvania to John Todd, lawyer (1763-1793);

they lived in a modest three-story brick house at the corner of Fourth and Walnut Streets;

Todd died in a yellow fever epidemic, 1793, October 14

Second:

26 years old, married 1794, September 15, "Harewood" estate, Charlestown, West Virginia to James Madison (1751-1836), planter, U.S. Congressman (Virginia);

following their wedding, lived in Madison's elegant three-story Spruce Street brick house until his retirement in 1797, when they moved to the Madison family plantation, "Montpelier," in Orange, Virginia.

Children:

By First Marriage:

Two sons; John Payne Todd, (1792-1852), William Isaac Todd, (1793), died at three months old, the same day as his father

By Second Marriage:

None

Occupation after Marriage:

Although she assumed the traditional role of wife and housekeeper following her first marriage, Dolley Todd also had the assistance of her younger sister Anna, who lived with her and there is suggestion that she was of help to John Todd in his legal work.

Following her second marriage and then her 1797 move to Madison's Virginia estate, Dolley Madison assumed not only household management of the plantation and slaves, but also cared for her elderly mother-in-law who lived there.

James Madison served as Secretary of State in the Administration of his friend, President Thomas Jefferson, from 1801 to 1809, and the Madisons moved to Washington, D.C.

At those receptions and dinners which the widowed President felt necessitated a female co-host, he asked Dolley Madison to aide him. While she was not a presidential wife or in any way given an official designation, her exposure to the political and diplomatic figures who were guests of the President, as well as to the general public who came to meet him, provided her with a lengthy experience as a White House hostess. Notably, she also took a large public role in the fundraising effort that supported the exploration of the Louisiana Territory by explorers Lewis and Clark. These eight years of fore-knowledge and opportunity to consciously create her own public persona were the crucial factor that enabled her to shape what was only a marital relationship to the President into a genuine public role that was soon called "Presidentress" by some chroniclers.

Presidential Campaign and Inauguration:

Dolley Madison's popularity as a hostess in Washington added greatly to the recognition of her husband by those members of congress whose electoral votes then chose the winner of presidential races. During the 1808 election, however, there was an attempt by Federalist newspapers in Baltimore and Boston that implied Mrs. Madison had been intimate with President Jefferson as a way of attacking her character. Her popularity prevailed during the 1812 election.

In preparation for the inaugural ceremonies of James Madison on March 4, 1809, Captain Tom Tinge, commandant of the Washington Navy Yard, had requested Dolley Madison's permission and sponsorship of a dance and dinner, and she readily agreed; thus, the first presidential "inaugural ball" took place that evening. Held at Long's Hotel, on Capitol Hill, there were four hundred guests in attendance. The event began at 7 p.m., opening with the playing of "Jefferson's March," followed by the entrance of the former President. Next, "Madison's March," was played and the new president and his wife entered. Dressed in a buff-colored velvet gown, wearing pearls and large plumes in a turban, Mrs. Madison made a dramatic impression. Although she did not join in the dancing, her sister Anna Cutts "opened" that portion of the program. A formal dinner followed, and Dolley Madison took her place at the crescent-shaped table, seated between the French Minister, General Louis-Marie Turreau de Garambouville and the British Minister, David Montagu Erskine.

First Lady:

1809, March 4 - 1813, March 4

40 years old

With more conscious effort than either of her two predecessors, and with an enthusiasm for public life that neither of them had, Dolley Madison forged the highly public role as a President's wife, believing that the citizenry was her constituency as well as that of her husband's. This would establish her as the standard against which all her successors would be held, well into the mid-20th century. This persona was specifically created to serve the political fortunes of not only the President, but also of the United States. She would steer conversation with political figures, including their spouses, in a way that revealed their positions on issues facing the Madison Administration, or sought to convince them to consider the viewpoint of her husband. She fortified her role of hostess by the visual effect of both the executive mansion and her own person, redecorating the public rooms in a style grand enough to impress foreign diplomats and dressing in a regal, yet simple manner. Her ebullient personality, although often masking deep-seated worry, had the effect of relaxing her guests, regardless of their political views. Dolley Madison also exercised political influence by utilizing all the acceptable forms of behavior for women at the time, through correspondence, entertaining and cultivating personal alliances with the spouses of important political figures. On numerous occasions, she sought to place supporters, friends and family members into official government positions.

Dolley Madison was the first First Lady to formally associate herself with a specific public project; as a fundraiser, supporter and board member, she helped to found a Washington, D.C. home for young orphaned girls. She also befriended nuns from a local Catholic school and began a lifelong association with the organization.

Her legend was made lasting, however, by her conscious act of symbolic patriotism in the hours preceding the burning of Washington by British troops during the War of 1812. She famously refused to leave the White House before being assured that the large portrait of George Washington was removed from the walls and taken safely away from potential destruction or defacing by the encroaching enemy.

Undocumented legend contends that Dolley Madison sponsored an egg-rolling contest for children on or near the lawn of the nearly-completed Capital Building, although it was at the time not yet landscaped. Another claim, which has persisted, but for which there is no documentation, credits Dolley Madison with convincing the President to permit Washingtonian Francis Scott Key to board a truce ship in an effort to seek the freedom of a captured friend. Moreover, that when he did so, he witnessed the firing on Fort McHenry and wrote the poem which became the Star Spangled Banner. Finally, there is the suggestion that it was Dolley Madison who urged both the President and Congress to keep Washington as the capitol city, rather than permit it to be returned to Philadelphia. Contemporary accounts do record her rage at the British for burning her favorite city and she did resume her entertaining as a symbol of rebirth in Washington, in the two buildings that she and the President occupied in the capital for the duration of his Administration.

Post-Presidential Life:

Dolley Madison aided her husband in the organization and preparation for public release of the papers he used in drafting the U.S. Constitution. Following his 1836 death and the increasing burden of vast debt accumulated by her irresponsible son, she was forced to sell their Virginia properties, including her home, the plantation Montpelier. In 1844, she returned permanently to Washington, D.C., living across from the White House in a row house owned by her former husband. Her near-poverty was alleviated only when Congress agreed to purchase part of her husband's papers. She was also awarded an honorary seat in Congress, permitting her to watch congressional debates from the floor, where members sat at their desks. She was, in addition, the first private citizen to transmit a message via telegraph, an honor given her by its inventor Samuel B. Morris. Incumbent First Ladies Julia Tyler and Sarah Polk, as well as the hostess for the invalid first Mrs. Tyler, her daughter-in-law Priscilla Cooper Tyler, all drew upon Mrs. Madison's advice on how to conduct their public role. Her last public appearance was on the arm of President James K. Polk at his last White House reception.

Death:

Her home, Washington, D.C. 1849, July 12 81 years old

Burial: Initially buried in the Congressional Cemetery, Washington, D.C., later re-interned at Montpelier estate, Orange, Virginia

*According to legend, it was at Dolley Madison's funeral that incumbent President Zachary Taylor eulogized her as "First Lady," perhaps thus being the first known use of the title in connection with a president's wife. No record of his eulogy is extant.

(Bron: National First Ladies Library)

I again

************************
Iemand in de VS heeft onderstaand vertelsel in het Google-Engels gelezen. Dan staat er dit.

Missed:

A 42-year-old Rotterdammer was arrested in his hometown because he masturbeerde in a supermarket to the Lijnbaan, reports the AD. Even a 37-year-old friend from Adelaide is equip identified by the police.

The infraction came to his perpetrator acts from anger. One employee asked him to leave the store because of his drinking.
The man thought no time and ontdeed from his clothes. Then he pulled away in the supermarket. Besides the coatings showed his butt to the customers of the store. The police have taken him then.

Heb ik weer.

********************************

Gemist:

Een 42-jarige Rotterdammer is in zijn woonplaats aangehouden omdat hij masturbeerde in een supermarkt aan de Lijnbaan, zo meldt het AD. Ook een 37-jarige vriend uit Amersfoort is ingerekend door de politie.

De schennispleger kwam tot zijn daden uit woede. Een medewerker verzocht hem de winkel te verlaten wegens zijn drinkgedrag. De man bedacht zich geen moment en ontdeed zich van zijn kleding. Vervolgens trok hij zich af in de supermarkt.
Naast het trekwerk showde hij zijn reet aan de klanten van de winkel. De politie heeft hem vervolgens meegenomen. Bron: Spitsnieuws

Fun

Met stukjes spek en zo

**************************************************

Hij troost mij: de onvolprezen DOMINEE GREMDAAT

Wekelijks op Volkskrant.nl

En vandaag?

Vandaag heb ik mij binnen één uur twee keer op lopen vreten.

Ik moest een vrouw - van in de tachtig - met een rollator, die net als ik een griepprik kwam halen, letterlijk de praktijk van de huisarts intillen.
Onze samenleving vergrijst en er komt wellicht een dag dat ook ik slecht ter been raak. Onze dokter woont in een oud pand in Kralingen. Je moet een trapje op om binnen te komen.
Dan sta je nog maar in de vestibule en moet je nog twee treden nemen om in de hal te komen. Voor de wachtkamer zal je nog eens een hindernis van zes treden moeten overwinnen.
En al die trapjes moeten ook afgelopen worden.
Maar het komt blijkbaar niet in de dokter op om aanpassingen aan te brengen. Wat handgrepen her en der zou geen overbodige luxe zijn.
Doch, er wordt nul komma nul rekening gehouden met hen die slecht ter been zijn. En dus tilden een begeleidster van de mevrouw en ik haar naar binnen en naar buiten.

Toen zat ik in de metro en begon een stelletje scholieren te klieren. Trekken en duwen aan elkaar, slaan met rugzakken, kauwgom uitspugen en dat alles voor de deuren. Dus struikelde er iemand. Er werd gelachen. De jongedame wist nog net op tijd uit de metro te komen.

Ik zocht een ander compartiment op en nestelde mij naast een mevrouw met een rollator.

De griepprik begon te jeuken.

Super tiran

Er loopt een Moslima met twee kinderen voor mij door het electronische poortje van Albert Heijn.

Het meisje houdt moeders hand vast. Het jongetje van, ik schat, vier jaar loopt stelselmatig overal tegen aan te trappen en moet alles aanraken.

De vrouw laat hem (be)gaan.

Bij de groenteafdeling verlies ik ze uit het oog.

Wanneer ik een keuze moet maken tussen Cola Zero of Cola Light, hoor ik vanuit het ernaast gelegen gangpad een enorm kabaal.

Het is de Moslima die - onderbroken door het gebrul van haar zoontje - hem maant een zak chips terug te leggen. Ik versta haar niet, maar hem wel. Hij schreeuwt in het Nederlands tegen de vrouw. "Ik moet, ik moet..................."

Ze lijkt hem te negeren, wat in dit geval averechts werkt. Hij begint zakken chips uit de vakken te trekken en staat midden in het gangpad te spugen en te stampvoeten.

"Kom hier!", beveelt hij en hij wijst naar de grond voor zijn voeten.

Andere klanten lopen er met een boog omheen en doen net alsof ze het niet zien.

Mijn bloed kookt. Ik wil het ettertje bij zijn lurven grijpen. Maar ik wil ook de, zichtbaar bange, vrouw aanspreken.

Dus maak ik dat ik wegkom. Ik heb mijn vingers al vaak genoeg gebrand aan andermans kaarsen.

Bij de zuivel kom ik het trio weer tegen. Het ventje wijst naar een sixpack yoghurtjes.

Het gedram begint weer van voor af aan. Hij trekt aan de lange jas van zijn moeder. Nog voor ze iets heeft gezegd zet hij het gejammer in, telkens een octaaf hoger. "Wil ik, wil ik...................".

Het is druk bij de zuivel.

Er loopt een vrouw met haar booschappenkar regelrecht op de driftkop af.

"Mag ik er even bij?", hoor ik haar geïrriteerd vragen. Ze weet hem met de kar een klein geniepig tikje te geven. Nauwelijks zichtbaar, maar het verwende prinsje schrikt toch.

Ik breng de lege flessen weg en reken mijn boodschappen af. Als ik langs de andere kassa's loop kom ik ze weer tegen. Drie maal is scheepsrecht.

Op de band liggen een zak chips en een sixpack Danoontjes.

Ik zwijg

en lees met verbijstering wat een vieze puinhoop sommige ziekenhuizen er van maken.

Verdovingsmiddel blijkt infectiebron Havenziekenhuis
Ziekenhuis Alkmaar sluit vier operatiekamers
Faillissement dreigt voor ziekenhuizen Flevoland

Oh ja, waar ik me ook over verbaas is het volgende.

Sinds jaar en dag nemen wij in de herfst de griepprik. Man - en zoonlief vanwege medische indicatie, ik doe op eigen kosten mee.

Zo had ik vorige week via de receptenlijn van mijn huisarts mijn jaarlijkse vaccinatie aangevraagd.
Een dag later vielen er twee oproepen op de deurmat. Ik dacht eerst dat daar één van voor mijn zoon was. Maar nee, mijn naam stond bovenaan de brief.

Ik blijk - zonder dat ik dat wist - ook in de risicogroep te vallen.

Gek, maar ineens ben ik helemaal niet zo blij met die gratis prik.