Uitspraak

Ouders Laura houden voogdij
28.8.2009 - 12:07
UTRECHT (ANP) - De ouders van Laura Dekker behouden het gezag over hun dochter, die een solo-zeiltocht rond de wereld wil maken. De kinderrechter in Utrecht vindt dat de ouders niet slecht zijn omdat ze de plannen van hun kind steunen, maar ze heeft het gezag wel ingeperkt door Laura voorlopig onder toezicht van Bureau Jeugdzorg te plaatsen.
De rechter vindt dat een zeiltocht van twee jaar zóveel afwijkt van wat een gemiddeld 13-jarig meisje meemaakt, dat een ernstige bedreiging van Laura's ontwikkeling te verwachten is. Ook zet ze grote vraagtekens bij Laura's vermogen om met extreme omstandigheden om te gaan.
De Raad voor de Kinderbescherming spande de rechtszaak aan, omdat ze het onverantwoord vindt dat het meisje de reis van twee jaar in haar eentje maakt.
De voorlopige ondertoezichtstelling geldt voor twee maanden. Half oktober moeten enkele onderzoeken naar de situatie en naar Laura zelf zijn afgerond. De kinderbescherming moet concreet laten zien waarom Laura volgens haar de reis niet zou moeten maken. Ook heeft de kinderrechter een kinderpsycholoog aangesteld om de zeilster te onderzoeken. Op basis van die onderzoeken bepaalt de kinderrechter eind oktober of Laura langer onder toezicht van jeugdzorg moet blijven. BRON

---------

Een vraag die mij (juridisch niet onderlegd) bezighoudt: wat als Laura zich nu laat uitschrijven en naar Nieuw-Zeeland vertrekt? Of kan dat niet omdat het onder de rechter ligt?

Ik ga niet herhalen wat ik eerder over deze 'zaak' heb geschreven. De foto spreekt boekdelen.

Het trotse lachen is de vader van Laura wel vergaan.

Ik zie een zweterig gelaat en verwarde, afwezige ogen. Hoe snel kunnen er rimpels optreden.

De man is binnen no time grijs.

Groot onderhoud

.................................................is er vandaag aan mijn hoofd gepleegd.

Mijn knappe, jonge, creatieve, frivole kapper, nee sorry topstylist en bedrijfsleider Dennis de Haan van Rob Peetom (Meent) heeft er weer eens behoorlijk het mes in gezet.
Hij is lekker aan het snoeien geweest.

Dennis is de beste kapper, nee sorry hairstylist, die ik ooit heb gehad. Een Kunstenaar met schaar en mes. Eindelijk eens geen kapper, nee sorry topstylist, die vraagt "wat mot er gebeuruh?"

Dennis heeft maar één doel: zijn klanten mooi maken. De Rob Peetoom groep gaat uit van de klant, niet het modebeeld. Je gaat dus niet met een standaardkapsel naar huis. Okee, daar betaal je ook geen standaardprijs voor.

Gelukkig kan ik gemiddeld zo'n twee maanden wegblijven, dus dat compenseert de kosten aanzienlijk. Voor een gratis servicebeurt (pony en achterkant bijknippen) kun je zo binnenstappen.
----------
Vandaag heb ik interview één "voor"gelezen. Mijn vrees werd bewaarheid, er moest het nodige gecorrigeerd worden. Ik weet niet of de journalist daar blij mee was. Maar het gaat om mijn boek dat goed uit de verf moet komen.
----------
Morgenmiddag staat interview twee op het programma. Zien hoe ik dat ervan afbreng.

Aan mijn haar, nee sorry coiffure zal het in ieder geval niet liggen.

Eerste interview

****************************************
Toen ik vanmorgen rond half twaalf (geestelijk) uitgeput achter mijn laptop plofte had ik geen puf om te schrijven. De vele e-mails vol compassie en getoonde interesse nopen ertoe nu toch te vertellen hoe het eerste interview is verlopen.

Laat ik wat vragen uit de e-mails en telefoontjes prikken.

1. Heb je er een goed gevoel over?
Ja en nee. Dat nee is gebaseerd op onzekerheid.
Dit was iets anders dan in een relaxte omgeving over je boek praten. Vandaag werden mij directe, onvoorbereide vragen gesteld waar ik adequaat maar weldoordacht op moest zien te antwoorden.
Alles werd opgeschreven.

Vooral met 'suggestieve' vragen had ik moeite. Ik kan mij niet verplaatsen in mijn moeder, mijn man of mijn zoon. Dus met vragen als "wat zouden zij...." of "denk je dat zij....." kon ik niet zoveel.

2. Moeilijk omdat de journalist het boek niet gelezen had?
Ja, want er was totaal geen (wederzijdse) herkenning. De interviewer wist nul komma nul van mijn boek. Lastig, heel lastig: het is een complex verhaal.

Zijn interpretatie van mijn antwoorden klopte niet altijd. Dan moest ik hem corrigeren of mijn uitleg anders verwoorden.

Van niks naar een goede beeldvorming, die hij weer over moet brengen op zijn lezers -'t is zijn keuze geweest het zo te doen.
De vaste lezers van Vertelsels weten tien keer meer.

3. Persoonlijke vragen?
Natuurlijk. Daar had ik ook geen moeite mee, al moest ik er wel telkens op hameren dat "Weg van mijn moeder" een roman is. Het is geen autobiografie en ook geen historisch naslagwerk.

De lezer haalt er voor zichzelf de belangrijkste thema's en gevoelens uit. En het is aan de lezer om te bepalen wat de titel symboliseert.

4. Was het wel een prettig interview?
Ja, dat was het zeker. We zaten in een stil hoekje van café Melief Bender. Een mooie, historische en bekende locatie van en voor literair Rotterdam.
Ik vond hem bovendien een uiterst plezierige interviewer.

5. Wanneer kunnen we het lezen?
Volgens mij staat het volgende week in de Echo. Wel heb ik gevraagd het "voor" te mogen lezen, juist omdat ik het gevoel heb dat niet alles goed is overgekomen of begrepen.
Maar daar kan ik mij schromelijk in vergissen.

6. Foto?
Hahaha, ja.
Ik hing als een soort fotomodel tegen het beeld van Koos Speenhoff. Het bevreemdde mij achteraf wel dat ik helemaal geen gêne voelde. De Oude Binnenweg is nou niet bepaald een uitgestorven straat.

Ondanks de lichte onzekerheid ben ik blij met dit interview en de aandacht voor mijn boek. Nu weet ik ook wat mij de volgende keren te wachten kan staan.

Oefening baart kunst.
*************************************************

Eettip

In het kader van Restaurant Week (zie 21 augustus) hebben bij vanavond bij Azzia (met de omgekeerde Z) het €25,- menu gegeten.

Azzia krijgt goede tot zeer goede recensies. De bediening is erg vriendelijk. Het oogt allemaal proper.

Laat ik het diplomatiek stellen, want ik wil en kan dit restaurant niet afkeuren.

De gerechten worden overvleugeld door specerijen. Over het eten en de inrichting: SMAKEN VERSCHILLEN.

De onze is het in ieder geval niet.

Interview(s)

Mijn uitgever heeft een persbericht doen uitgaan naar meerdere media. Nee, ik koester geen (valse) hoop. DWDD en Paul & Witteman zitten niet op ten Bruggencate te wachten.

Maar voor een debutant als ik is alles spannend nieuw(s) en dat deel ik graag met mijn trouwe Vertelselsschare. Morgenochtend bijt de Echo (een lokaal Rotterdams weekblad) het spits af.

Vanmiddag trof ik de stem van een Sterjournalist op de voicemail met een verzoek om een vraaggesprek.

Vervolgens staat er begin september een interview met een groot landelijk ochtendblad op stapel.

Eerlijk, mijn grootste wens en enige doel was: een boek uitgegeven krijgen bij een echte uitgeverij.

Dit zijn de mandarijntjes op de taart. Ik hou namelijk niet van kersen.

Daar is straks een meisje loos

******************************************************************************
Om een record te verbeteren wil de dertienjarige Laura Dekker de wereld rondzeilen. Jeugdzorg is in de mast geklommen en eist tijdelijk de ouderlijke macht.

Ik heb geen sympathie voor deze zaak. Het meisje heeft drie paspoorten: Nederlands, Duits en Nieuw-Zeelands. Ze zal zich hier dus wel uit laten schrijven en naar het zuidelijk halfrond verdwijnen.

Het nieuws halen was vast een vooruitzicht van de familie Dekker. Maar niet op deze manier.

Toen ik dertien was had ik ook dromen.

Toen ik dertien was stapte ik in de moeilijkste periode van mijn jeugd, de puberteit.

Vanavond hoorde ik bij K&vdB heftige pleidooien om dit meisje haar gang te laten gaan. Ik vind het ronduit belachelijk. Afgezien van het feit of ze het fysiek en geestelijk aan kan.

Een dertienjarig meisje hoort in de tweede klas van de middelbare school te zitten, temidden van andere pubers met wensdromen.

Bittere wraak

Bron:
http://www.hpdetijd.nl/2009-08-19/opgehemeld-martin-bril

Rancune-journalistiek

Er is door mij genoeg aandacht aan besteed. Als ik mijn 'oude' blogjes teruglees wordt mijn mening alleen maar versterkt: wat wonen er veel kinderen in columnistenland.

Voor het label MEDIA heb ik blogjes geschreven over ruzies tussen journalisten en columnisten.

Zwagerman, Holman, Pam, Groenteman, Radhakishun, ze komen allemaal voorbij. Allemaal op elkaar hakkend, over elkaar buitelend.
Lachwekkend gekibbel. Maar wel inhoudelijk gekibbel.

Deze week heb ik mij verbaasd over HP/de Tijd. Stomverbaasd.

Sinds de redactiewissel had ik het weekblad niet meer gelezen.

HP/de Tijd verkeert in zwaar weer en doet er alles aan om de verkoopcijfers op te krikken.

Lees het stuk van Jan Zandbergen, die duidelijk de frustraties van zich afschrijft - over de koude ruggen van onder andere Martin Bril en Theo van Gogh.

Ook voormalig hoofdredacteur Steenhuis wordt geciteerd. Verbazingwekkend.

(Ik had problemen met het scannen - zie volgende blog)

Van Zandbergen zal ongetwijfeld gelijk hebben, de feiten laten spreken - maar erg kies vind ik het niet. Temeer daar het persoonlijke vetes betreft. Over de creatieve kwaliteiten van Van Gogh of Bril wordt niet gerept.

Daarin overstijgen zij Jan Zandbergen immers.

Mexflu - vervolg

*************************************
Onze (inval)huisarts bleef hardnekkig volhouden dat hij handelde zoals de G.G.&G.D. hem adviseerde. Althans dat vertelden zijn twee assistenten ons.

Echter, als u goed heeft meegelezen weet u wat de G.G.&G.D. mij gezegd heeft. Het ging over een receptje Tamiflu voor iemand die in de risicogroep valt - mijn echtgenoot.

In een van mijn laatste mails aan de dokter heb ik hem aangesproken op zijn verantwoordelijkheid als behandelend arts. De G.G.&G.D. geeft advies, maar legt hem niets op. Hij doet anders voorkomen.

Ook heb ik hem gevraagd of hij wel wist wat CLL was. Dat klinkt cynisch, maar het is zo dat veel medici onbekend zijn met deze leukemievariant.

Hoeveel meer kun je in de risicogroep vallen. Wij kregen nota bene op onze reizen altijd kuurtjes antibiotica mee van onze (overleden) huisarts.
We komen beiden uit artsengezinnen, en zijn niet achterlijk. Die kuurtjes hebben we nooit hoeven gebruiken (even afkloppen).

Deze week stond er ineens een ingesproken bericht op de voicemail van P. Een stotterende huisarts die toch Tamiflu voorschrijft. "Want ja, in uw geval............"

Tot vier keer toe herhaalde hij dat de assistente naar behoren had gehandeld.

Dat is ons probleem niet. Wij zijn afhankelijk van de beslissing die de dokter neemt.

Voor onze vakantie in oktober zullen wij een beroep doen op de Tamiflu. Tenzij de vaccinaties dan al gegeven zijn.

Het is wennen aan een nieuwe (onzekere) huisarts. Wij missen de oude, die altijd op zekerheid handelde.

Ook in deze is het een kwestie van wederzijds vertrouwen. Daar zijn geen pilletjes voor.

Eettip(s)

Volgende week (vanaf 24 augustus) is het de landelijke Restaurant Week. Hier doen zowel dure als goedkope restaurants aan mee. Driegangenmenu's voor € 25,-.

Tel uit je.........

IM Pieter Lutz

Van drie unieke, getalenteerde Rotterdamse broers, de dingen die voorbij gaan.

Amesz

Eindelijk is de vernieuwde website van boekhandel Amesz klaar en prijkt mijn eigen naam in grote letters op de openingspagina.

-------

<=== Ook op meerdere verkoopsites is "Weg van mijn moeder" te vinden. Links een kleine greep.

Er staat een doos versgeperste boeken bij mijn uitgever Aspekt klaar voor transport naar Amesz.

Op 12 september hoop ik er veel te signeren. Manlief verraste mij met een prachtige pen.

Mijn vader zou zeggen: "Ellen, het materiaal is okee."

"Ja pap, nu de inspiratie nog."

Kokker - ellen (16) Tarte tatin

Vandaag heb ik een Tarte Tatin à l'improviste gemaakt die ik met een gerust hart durf aan te bevelen.

Op de foto is te zien welke vorm ik heb gebruikt (boterkoekvorm van Tefal).

Beboter de hele vorm van binnen.

Strooi ruimschoots donkerbruine suiker over de bodem.

Leg er rijkelijk partjes appel op (Elstar of Golden Delicious). Ik nam 3 Granny Smiths. (eventueel wat kaneel)

Maak een dakje van (boter)bladerdeeg.

Bestrijk dat met eigeel en prik er gaatjes in.

Zet het blik in het midden van een voorverwarmde (180 graden) oven.

Bak tot de korst goudbruin is.

Stort de Tarte op een groot bord. De korst is nu de bodem.

Natuurlijk kunt u de Tarte Tatin besprenkelen met Calvados en aansteken.

Wij dronken er een glaasje van het goddelijk appelvocht bij.

Roomijs of kaneelijs met of zonder zacht geslagen room, het kan allemaal.

Hier hoef je niet voor naar Normandië. Ik doe bij deze een bekentenis. Wij aten samen de hele taart op.

Ontegenzeglijk yammie.

Geen sex, geen eten

*************************************************
Een shi’itische Afghaan mag zijn vrouw geld en voedsel onthouden als zij niet aan zijn ‘redelijke seksuele verlangens’ wil voldoen. Dat staat in een omstreden wet die vorige maand door president Karzai per decreet is afgekondigd. Dat ging geruisloos, want anders gaan die mensenrechtenorganisaties zo moeilijk doen.

En ja hoor, Human Rights Watch heeft het inmiddels veroordeeld. Volgens die organisatie voert Karzai dit soort wetten door om steun te krijgen van een machtige shi’itische leider. BRON

Het is vechten tegen de bierkaai, daar in Afghanistan. "Onze jongens" doe hun uiterste best onderwijs voor meisjes te beschermen tegen Talibanaanvallen.

Hoezo democratie?

Een democratisch Afghanistan is een utopie. Een utopie is een abnormaal toekomstbeeld -droombeeld -heilstaat -luchtkasteel -onbereikbaar -waanvoorstelling - schijnbeeld -onverwezenlijkbaar droombeeld -onverwezenlijkbaar iets -onbereikbaar ideaal -illusie -ideaal -hersenschim -fata morgana -denkbeeld.

Van berichten als hierboven word ik moedeloos.

Stoppen met roken

Dat heeft mijn vriendin M. zich vandaag voorgenomen. Ik geloof niet dat het de eerste keer is.

Zelf ben ik in 2002 tegelijk met zoonlief gestopt. Met z'n tweeën gaat het veel makkelijker. Je kunt elkaars hand vasthouden. En je kunt elkaar knijpen.

-----

Ik kan M. niet helpen. Ze valt met haar anderhalf pakje per dag in de klasse zwaargewichten.

Het wordt dus afzien, ook voor haar liefhebbende echtgenoot, de poezen en madame Tokkie.

Prachtig als het lukt, maar ik ben reëel en wacht op de eerste zucht met smoezen.

Pisbel

******************************
Sorry, ik kan het niet laten. Deze aanvulling op gekte mag ik u niet onthouden.

Vanmiddag stopten wij bij een P aan de Autoroute voor een broodje camembert en een plas.

Ik zal trachten het sanitair blok in woorden uit te tekenen.
Links een deur waarachter zich een wc bevond, rechts een deur met dezelfde inrichting en daartussen twee halve saloondeurtjes waarachter twee urinoirs hingen.

Alle mannen pakten de gewone deuren. P. ook.

Toch waagde een Belg (het kan ook niet anders) zich achter de klapdeurtjes. Ik zag twee gespierde kuiten in spreidstand staan en hoorde een gezond gekletter in de hangbak.

Verbluffende waarneming: de man had zijn piemel in de linkerhand en zijn GSM aan zijn rechteroor.

Dat noemen ze leuteren.

Weer thuis

Toen ik vanmorgen wakker werd kreeg ik één oog niet meer open. Weer een cadeautje van een bloedliefhebber.

Beneden bij de receptie gekomen leek ook daar een douche open te staan. De waterleiding was gesprongen. Zolang de gasten nog onder de douche stonden, tanden poetsten of de wc doortrokken konden ze niets ondernemen.

Met weemoed vertrokken wij uit Honfleur.

------

Ergens halverwege België haalden we (laat ik het voorzichtig omschrijven) wat oudere auto's in. Vroeger noemden wij die Turkenbakken: grote auto's uit de jaren zeventig.

Anno 2009 mag je dat niet meer zeggen.

------

Zeven passagiers in een Mercedes (voor één retourtje aangeschaft, daarna kan hij naar de sloop), oma op het dak en een achterbumper die gedurende 2000 kilometer ongetwijfeld het wegdek eens geraakt zal hebben: Medelanders op terugreis vanuit hun mediterrane moederland.

------

Bij het eerste tankstation op Nederlands grondgebied moest ik plassen. Hoge nood.

Iemand anders had ook hoge nood. Hij spreidde zijn kleedje tussen de auto's richting het oosten en deed daar zijn behoeftige gebed.

Zoiets had ik nog nooit gezien. Mijn camera lag op mijn schoot..................

Hij moet wel heel blij zijn geweest terug te zijn in Nederland.

------

Thuisgekomen las ik de column van Holman.

Deze mensen zijn hier eind jaren zestig gekomen. We spraken over "gastarbeiders."

Tegenwoordig weet ik niet meer hoe ik ze moet aanduiden, want het is altijd fout.

Sorry, maar dit beeld zag ik in 1970 niet.

Nou ja, we zijn weer thuis.

Normandië

We moesten en zouden een restaurant terugvinden in Port en Bessin (zeker weten deden we het niet) waar we ooit heerlijk geluncht hadden.

Via de relatief rustige kustroute (invasiestranden) kwamen we op 'de plaats van bestemming' aan. Manlief is er zeker van, ik twijfel nog steeds.

Geniet met ons mee en klik de foto's aan.

-----

Normandië is mooi, heeft een niet uit te wissen plaats in de geschiedenis, de mensen zijn vriendelijk, het klimaat is prettig en culinair is het top (als je van vis, kaas en appels houdt).

Zometeen gaan wij ons laatste maal nuttigen.

Ik moet nog aan de Fruits de Mer.

-----

P.S: Fruits de Mer was niet geweldig. Vrij eentonig, weinig variatie.

Horeca klaagt niet, maar maakt een slecht zomerseizoen mee. Wij vinden het gezellig druk. Kunnen nog overal direct aan tafel. Dat is bijzonder zeggen de restaurateurs. Normaliter moeten ze tot twaalf uur 's avonds mensen wegsturen.

-----

Op de terugweg een café en Calvados gedronken bij Anne en Christophe.

Pays d'Auge

*****************************************
Het was geen goede start gisterochtend.

Ten eerste had ik vanwege de warmte geen oog dichtgedaan, tot een uur of vijf. Rond half twaalf waagde P. mij toch wakker te maken.

Een koffie bij de hiernaast gelegen Tabac moest wij weer op de benen helpen. We liepen langs het hotel toen ik een brandende peuk op mijn kop kreeg. De onverlaat dook snel weg en sloot het raam.

Na de koffie zijn we gaan toeren door de Calvados. Eind van de middag maakten we de onvergeeflijke fout door naar Deauville te willen. Dom, omdat we wisten dat we niet richting strand moesten gaan.
Onze straf: één uur (in de) file. Dat komt de stemming (zelfs in een cabriolet) niet ten goede.

Bekaf en geen zin in uit eten kwamen we om acht uur bij het hotel aan. Dan doet een lange warme douche wonderen.

Vervolgens hebben wij genoten van een heerlijk drie-gangenmenu (19,-) met wijn en Calvados na.

Nu heb ik geen tijd om foto's te uploaden.
De ronkende motor van Snoepy draait ongeduldig.

Honfleur

Er valt niet veel te melden. We zijn in Honfleur en mijn lezers kunnen weer via de foto's meegenieten.

Vanaf Lille hebben wij de Péage genomen. Duur, maar daardoor lekker rustig. In totaal, inclusief le Pont de Normandie, waren wij vijfentwintig euro kwijt.

Vanavond visjes gegeten op een terras. Naast ons zaten Belgen (Vlamingen). We raakten aan de praat. Nou ja,................... de Belg raakte aan de praat.

Weet u wat nog dommer is dan een domme Belg?

Een Belg die denkt dat hij slim is.