Kraamverbod

*************************************
Vanmiddag kocht ik een bloemetje bij "mijn" bloemenstalletje op de Oude Binnenweg.
"Wilt u misschien even tekenen voor het behoud van de kraampjes in Rotterdam," vroeg de verkoopster. "De PvdA wil ons weg hebben. Ze willen de stad clean maken."

Ik tekende onmiddellijk.

Er moet veel uit het straatbeeld verdwijnen. Heel veel, maar niet de kramen. De kramen zijn gezellig, ze verhogen de sfeer in de stad en doen niemand kwaad.

Wat heerlijk om op een koude winterdag de verleidelijke, nostalgische geur van oliebollen op te vangen. De beste oliebollenbakker van Nederland heeft een kraam op de hoek van de Heemraadssingel. Moet dus weg.
Nog meer beton komt daarvoor in de plaats. Om maar te zwijgen over de gigantisch hoge huurprijzen.

Haring koop en eet ik bij de kraam op de Meent. De bloemenstallen kunnen op mijn kladizie rekenen. De friteskraam weet ik te weerstaan.

De PvdA verloochent al jaren haar eigen beginselen: opkomen voor de kleine man. Mijn hoop is gevestigd op de andere partijen. De kleine middenstander verwacht geen woorden, maar daden van de VVD en Leefbaar Rotterdam.

ROTTERDAM - Ondernemers van kramen en karren in het centrum van Rotterdam krijgen de wacht aangezegd. Hun kramen zouden de stad een rommelige aanblik geven. De gemeente zal de vergunningen niet verlengen, zodat de laatste verkopers uiterlijk in 2013 weg zullen zijn, meldt RTV Rijnmond.

"Het zou goed zijn als al die losse kraampjes weggaan en daar mooie kiosken van kwaliteit voor in de plaats komen'', zegt wethouder Schrijer. bron AD

Nu ben ik niet zo'n actievoerder.
Toch wil ik het bij die ene handtekening niet laten. Op LinkedIn - Rotterdam My City!! - heb ik een oproep tot protest gedaan. Vanavond ga ik de raadsleden aanschrijven.

Met de verkiezingen in het vooruitzicht zal de PvdA toch uit een ander vaatje moeten tappen.

Mensen, ik heb hier echt de pest over in. Het zojuist gekochte boeket kan mij niet opfleuren. Integendeel, wanneer ik ernaar kijk zie ik een steriele stad. "Clean" noemde de bloemenverkoopster het.
En dat sloeg niet op de politiek.

Als excuus wordt valse concurrentie aangedragen.
Flauwekul. Sinds wanneer bekommert de PvdA zich om dure winkeliers.

Ik heb het vermoeden dat het om, die in aanbouw zijnde, "Markthal" gaat waar de projectontwikkelaar is uitgestapt. Dat project ligt zwaar op de gemeentelijke maag.
Voor niet-Rotterdammers: de markt krijgt een permanente overdekte bestemming.

Maar ik wil mijn bloemetje en fruit bij het stalletje op de hoek kopen.
****************************************************************************

Mary Poppins

De enige echte!

Zoekplaatje

Op Twitter plaatste iemand deze foto. Ik vroeg waar dit bijzondere gebouw stond/staat. Helaas, dat bleef onbekend. Ook Google maakte mij niet veel wijzer.

Het is een conservatorium.

Weet iemand waar dit gebouw staat?

Klachten afhandelen

***************************************************
Mijn vriendin I. mailde mij dat haar kinderen ook slechte ervaringen hadden gehad met de Thalys. Hun klachten kwamen overeen met die van ons. Ter herinnering: onze heenreis en terugreis

Vandaag vroeg een andere vriendin hoe het met ons ging. Ze doelde op de maag-darmexplosie, enkele uren na de treinreis. Aangezien mijn lief zich nog steeds lamlendig voelt gooien wij het op het NORO-virus.

"En nog iets van de Thalys gehoord?"

Jazeker, lees maar even mee.

Vooreerst onze verontschuldigingen voor de onaangename ervaringen die U had met Thalys op 28/12 en tevens onze verontschuldigingen voor de laattijdige reactie: wij kregen echter een toevloed aan e-mails te verwerken in de laatste weken en behandelen ze per datum van aankomst.
---
Thalys heeft inderdaad een onfortuinlijke periode gehad tijdens het voorbije winteroffensief waarbij er veel vertragingen waren en er tevens verschillende treinstellen uit circulatie moesten genomen worden wegens averij (gebroken vensters wegens ijs-inslag). Dit laatste (het gebrek aan treinstellen die qua veiligheid 100% in orde zijn) heeft onze exploitatie-afdeling meermaals voor de verscheurende keuze gesteld om ofwel een niet-gereinigd treinstel onmiddellijk terug te laten vertrekken met andere reizigers, ofwel het treinstel - zoals normaal voorzien - in het atelier te laten reinigen en de reizigers nog een supplementaire wachttijd te geven. Veelal werd voor de eerste mogelijkheid geopteerd en derhalve zijn er dus wel degelijk niet-gereinigde treinstellen onmiddellijk terug in dienst genomen. Hopelijk kan U begrip opbrengen voor deze ingreep waarvan U helaas ook het slachtoffer was.
---
Wat de attitude van het treinpersoneel betreft hebben wij Uw opmerkingen overgemaakt aan de verantwoordelijke voor het Nederlandse treinpersoneel die niet zal aarzelen om het desbetreffende personeel te interpelleren.
---
Ik maak hier dus uit op dat wij niet de enige ontevreden reizigers zijn geweest. De Thalys is zondermeer de snelste verbinding met Parijs.
Als u tweeëneenhalf uur uw plas of poep kunt ophouden en niets aanraakt, dan is dit beslist de beste manier om in de Franse hoofdstad te komen.
*************************************************************

Mental coaching

*****************************************
Onder het motto beter goed gejat dan slecht bedacht plaats ik deze column van Wim de Bie.

Een rare voorpagina van de Volkskrant

De Volkskrant drukt vandaag (zaterdag 23 01 2010) prominent op de voorpagina een artikel af met de kop ‘De Joodse collaborateurs’. Op zo’n plek en met zo’n volume wordt de suggestie gewekt of een sensationeel nieuwe kijk op de holocaust wordt geboden.


Het artikel blijkt te gaan over het boek ‘Vogelvrij, de jacht op de Joodse onderduiker’ van Sytze van der Zee. Elders in de krant wordt op bijna twee pagina’s nog eens aandacht aan het maandag te verschijnen boek geschonken.


Het onderwerp is niet nieuw. Lou de Jong schreef in zijn befaamde geschiedschrijving over het verraad binnen eigen kring, maar niet uitvoerig. Dat doet Van der Zee wel - hij stelt vast dat ‘zeker 120 in Nederland wonende Joden’ tijdens de bezetting met de Duitsers hebben samengewerkt bij het opsporen van onderduikers. lees verder

Uitgeveild

Vannacht heb ik nog even naar de benefietshow gekeken, die door ondere andere George Clooney was georganiseerd. Voor Amerikaanse begrippen was het een sobere, ingetogen uitzending met zo nu en dan een tearjerker vanuit Haïti. Echt of onecht - er was werk van gemaakt. Nu maar hopen dat de opbrengst net zo opzienbarend is.

Mijn aandeel in de Twitterveiling was minder succesvol.

Daar zit sinds gisteren, wat inkomsten betreft, niet veel beweging meer in. Ook in de categorie boeken staan de meeste artikelen nog op nul.

Mijn eerste aanmelding werd niet goed verwerkt. Na vier tevergeefse pogingen dat te corrigeren heb ik (ten einde raad) een tweede exemplaar geplaatst. Ook dat ging niet vlekkeloos.

Ook de datum (tot wanneer er geboden kan worden) leidde tot misverstanden en misverstanden maken mij onzeker en zenuwachtig. Normaal gesproken gaat de veiling door tot 31 januari, maar dan zitten wij (hopelijk) in de VS.

Kortom, het werd een gedoe. Vandaar dat ik, in goede samenspraak met de redactie, mijn aanbod heb ingetrokken.
Ik verwijt niemand iets. Het is allemaal vrijwilligerswerk en de druk is hoog. Twee dames moesten op één dag zeshonderd mails verwerken.

Laat onverlet dat ik geheel achter dit soort initiatieven sta. Er zijn nog hele leuke dingen op de Twitterveiling te koop zijn. Bijvoorbeeld deze: Portrettekening.

Je creatief/actief inzetten voor een goed doel - er iets voor willen doen - heeft mijn voorkeur boven (gedachteloos) storten.

PS

Voor wie mijn opmerking in het vorige blogje niet heeft begrepen.

Heeft Beckham ballen?

Zien wij Anita Witzier dit met Jan Smit doen?

Ongelooflijk!!

*********************************
Hennie Huisman, die al enige jaren in dienst is van de EO, gelooft niet in een God die Haïti zonder reden veranderd heeft in een puinhoop. ,,Daar wil ik niet eens in geloven'', zei de televisieman op Radio 555. bron

"Nee Henny, ik ook niet. En dan hebben we het hier nog maar over een natuurramp. Henny, je moest eens weten waar mensen, die in een god geloven, toe in staat zijn. Weet je dat wel, Henny?

Of is Henny gewoon een beetje dom."

Misrekening

*********************************
De grote televisie-actie voor Haïti heeft zo'n drieëntachtig miljoen euro opgebracht. Dat is incusief de verdubbeling van Koenders. Onzin! Het komt uit uw en mijn portemonnee. Gewoon belastinggeld.

Ik hoorde zojuist dat de algemene opinie negatief is. Men gelooft niet zo in deze actie voor een land dat wordt geregeerd en geteisterd door corruptie. De hulpverlening oogt chaotisch. Er zijn veel te veel media die hulverleners in de weg lopen en hard mee-eten van het VN-voedsel.

En misschien worden Nederlanders een beetje kriegel van het braafste jongetje van de klas imago. De Amerikanen zijn veel minder goedgeefs. Larry King haalde met zijn "celebs" een schamele vijf miljoen dollar op.
Ook de Twitterveiling levert minder op dan ik had verwacht. De bekende Twitteraars zijn opmerkelijk stil. Okee, Maxime Verhagen heeft een das ter veiling aangeboden, maar al die andere politici en showsterren doen niets.

Nog een tegenvaller: de Rekenkamer zal, in tegenstelling tot wat Balkenende eerder had toegezegd, niet controleren of de inzamelingsopbrengst in Haïti goed besteed wordt. Zoiets voedt de achterdocht.

Vannacht om twee uur kunnen we op Nederland 3 meegenieten van de benefietshow 'Hope for Haïti', gepresenteerd door George Clooney en Wyclef Jean.
Ik ben benieuwd of mijn eerdere uitspraak over de krenterige Amerikanen geloochenstraft wordt.

Sorry Beau, Jeroen, Linda en Reinout - daar kijk ik nou wel naar.
***********************************************************************

Twitterveiling

******************************
Aangezien ik maandelijks aan een andere hulporganisatie doneer, doe ik niet mee aan de landelijke actie. Ik ben dat soort "feestelijke" uitzendingen een beetje zat.

Echter, ik heb mijn gesigneerde boek twee maal aangeboden op de Twitterveiling.

Daar staan nog veel meer leuke aanbiedingen op. Zo biedt Halina Reijn kaartjes aan voor haar voorstelling La voix Humaine - inclusief een meet&greet achteraf.

Ga dus naar die leuke veilingsite en geniet!!

Mensen die via de Twitterveiling op mijn blog terecht zijn gekomen heet ik van harte welkom. In de linkerkolom en in deze LINK staat alles wat u wilt weten over "Weg van mijn moeder."

Tot 27 januari: bieden maar.....................................
********************************************************************

Betutteling

*********************************
Daar gaan we weer. De overheid heeft weer iets normen-en waardenachtigs gevonden: Aardig doen.

We moeten aardig doen tegen elkaar.
Nou, ik kan u nu alvast verklappen dat zoiets alleen de geestelijke zorgverleners blij maakt. Ik heb mijn therapeut al gebeld.
"Hee Ellen, ik dacht eigenlijk dat het goed met je ging."
"Het ging prima met mij totdat ik hoorde dat ik aardig moet doen."
"Maar jij bent toch een aardig mens?"
"Ja - dat dacht ik ook, maar ik doe niet altijd aardig. If you know what I mean."

Aardig doen. De KLM interpreteert dat wel op een hele bijzondere manier.
Dikke mensen moeten een tweede stoel betalen. Noem het een obesitas-taks. Nog zo'n betutteling en tevens een schandelijke manier om het toestel vol te krijgen.

Ik vind mijzelf dik en ik vind die stoelen in de economy class dwangbuizen. Het is wel eens voorgekomen dat ik de gordel niet dicht kon krijgen. Met het schaamrood op de kaken vroeg ik de stewardess om hulp. Blijkbaar was ik niet de enige en gelukkig waren er genoeg verlengstukken aan boord. Ze kwam mij later geruststellen: de kist kwam uit Japan, vandaar............................

Goed, stel dat iemand van tweehonderd kilo straks twee stoelen betaalt. Hij/zij klapt dat de leuning omhoog waardoor een dij en een bil op de andere stoel kan rusten. Ik stel mij voor dat de bilnaad precies boven ruimte tussen de twee stoelen hangt. Niet echt comfortabel.
En welke gordel gebruiken ze?

Wat ik mij trouwens ook afvraag: krijgen ze dan ook dubbel te eten en te drinken?
Handig als je geen keuze kunt maken tussen chicken or beef.

Procedure

*******************************************
De bel gaat. Het is de postbode. Hij brengt mij twee aangetekende stukken. Ik slaak een zucht van verlichting: de creditcards.
Hij knikt beamend.

“Waar moet ik tekenen?”
“Mijnheer moet tekenen.”
“Mijnheer is niet thuis.”
“Dan komt mijn collega morgen weer langs om het aan te bieden.”
“Morgen is mijnheer er ook niet. Hij werkt namelijk."
“Nou, de procedure blijft hetzelfde, maar dan laat mijn collega een ophaalbericht achter. Mijnheer kan het dan vrijdag ophalen bij de dichtstbijzijnde TNT-vestiging.”
“Waarom laat u het bericht nu niet achter. Zoals ik al zei: hij werkt.”
Het is alsof ik tegen een muur praat.

“De procedure………………………………………………” Hij herhaalt letterlijk wat hij eerder heeft gezegd.
Eens te meer stuit ik op een barricade van regels en bepalingen. Ze zijn onpraktisch, onlogisch en kostbaar.
Mijn laatste poging: "Als mijn man mij nou machtigt om mogen voor die stukken te tekenen?"

De postbode schudt neen. Het heeft geen zin mij verder te verzetten. Ik moet het positief bekijken. De stress van de creditcards valt in ieder geval weg.

Daarbij vergeleken is dit ergernisje peanuts.

Eerste lentekriebEL

Gestoord eten

***********************************
Is het u wel eens overkomen?
U zit gezellig met uw partner, vriend of vriendin te eten en aan de tafel naast u zit iemand om een praatje verlegen. Nou ja, praatje. Laat ik het maar gerust een woordenbombardement noemen.

Meestal begint het onschuldig, "De Tiramisu is hier heerlijk. Die kan ik u echt aanbevelen."

Je knikt beleefd en maakt vervolgens een onvergeeflijke fout. Je antwoordt: "Ik doe aan de lijn."
Ook nog eens een onzin antwoord. Je doet helemaal niet aan de lijn.

Van die vijf woordjes maakt de eenling dankbaar gebruik. Voor je het weet hoor je verhalen over heldhaftige reddingswerkzaamheden in Verweggiestan en relaties met men in very high places. Niet alleen jij hoort ze, het hele restaurant hoort ze. Maar het hele restaurant zit niet naast deze naar contact hunkerende ziel. 

Je probeert fluisterend een - voor de buurman onverstaanbaar - gesprek met je tafelgenoot te beginnen. Tevergeefs.
De opdringerigheid van de man kent geen grenzen. Je verbeeldt je dat zijn praatspuug je overgare pasta bereikt. Je duwt het bord vol walging van je af .

Wanneer de ober je volle bord weghaalt lieg je dat het te veel is. "De rekening graag."
Je disgenoot knikt instemmend en verontschuldigt zich. Terwijl hij naar de wc gaat zoek je naar je portemonnee.

De buurman begint meteen te zeveren over hoe duur alles toch is. Het blijkt een opstapje naar de kredietcrisis.
Je voelt dat je op het punt van ontploffen staat in dit bomvolle restaurant. Uit pure wanhoop leg je een flap van vijftig euro op het schoteltje met pepermuntjes. Je gunt zelfs de slechte keuken een fooi van acht euro.

Je weet niet hoe snel je weg moet komen. 'Grazie, grazie,' hoor je de Rotterdamse ober roepen.

Is u dat ook wel eens overkomen?

Interview

Ruim een maand geleden mailde mijn uitgever Perry Pierik van Aspekt mij: Wim Huijser, Aspekt auteur, wil groot aandacht besteden aan je boek in toBe - een glossy over leven en dood. Hij neemt contact met je op.

ToBe, ik had er nog nooit van gehoord.

Inderdaad, kort daarop nam Wim Huijser, de nieuwe hoofdredacteur van toBe Magazine, contact met mij op. Een paar dagen later ontving ik het blad, dat twee keer per jaar verschijnt.
Het voortraject via Wim Huijser liep uiterst plezierig. Ik, als "interviewgroentje," werd op mijn gemak gesteld.

Ingrid Kortooms, een ervaren bladenjournaliste en -zoals ik nu op Wikipedia lees - dochter van schrijver Toon Kortooms, zou mij interviewen.

Vorige week belde Ingrid om een afspraak te maken. Ze klonk enthousiast en wilde dolgraag weten wat nu fictie en non-fictie was. Die vraag krijg ik graag.
Mijn antwoord is steevast: Ware gebeurtenissen als fundament voor het verhaal - de rest maakt het een roman. Het klinkt cryptisch. Uit de vele (verschillende) reacties maak ik op dat iedereen het zijne eruit haalt. Dat begint al bij de interpretaties van de titel. Leuk.

Vandaag was het dan zover. Goed voorbereid met naslagwerken, documenten, foto's, thee en pindarotsjes wachtte ik de journaliste op.

Ingrid zou hier om half drie zijn, maar "dankzij" haar TomTom (door mij omgedoopt tot DomDom) was zij het spoor totaal bijster. Om drie uur belde ze op om op de ouderwetse manier uitgelegd te krijgen hoe ze hier moest komen. Vijf minuten later ging de bel.

Over het interview kan ik kort zijn: het was een aangenaam gesprek. Ingrid kreeg een kijkje in mijn leven, fantasie en schrijfkeuken. Ze stelde mij op mijn gemak waardoor het ook een "natuurlijk" gesprek werd.

Het artikel (in de rubriek Dossier) over de totstandkoming van "Weg van mijn moeder" verschijnt in het aprilnummer van toBe Magazine.
Voor wie onbekend is met toBe: dit stemmige-maar geenszins sombere tijdschrift met een prachtige layout heeft een oplage van rond de 110.000 = honderdtienduizend en is verkrijgbaar bij Bruna en AKO-filialen.

Aan het idee dat straks wellicht zo'n honderdduizend lezers kennis nemen van mijn debuutroman zal ik wel nooit kunnen wennen.
****************************************************************************************************************************************

A(l)s

*******************
A(l)s de overheid eerder had ingegrepen bij de uitbraak van Q-koorts was het doden van tienduizenden zwangere geiten niet nodig geweest  Dat stelde het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM) zondag in het NOS-journaal........ lees verder

As is verbrande geit.

Kaartenkwestie

********************************************
Wij gaan over een week naar de VS, het land waar een creditcard onontbeerlijk is. In hotels en bij autoverhuurders willen ze je creditcard als "onderpand."

We maakten vorig jaar mee dat iemand een huurauto vooruit contant wilde betalen. Dat mocht, maar ook wilde Alamo een kopie van zijn creditcard, als een vorm van garantie, maken.
De man kwam met zijn bankcard en een stapel dollars, maar hij had geen creditcard bij zich. Ook wij vonden dat nogal merkwaardig. Een Amerikaan zonder creditcard wekt achterdocht. Hij kreeg de auto dus ook niet mee.

Onze creditcards verlopen binnenkort. Ja, inderdaad - precies wanneer wij in de VS zijn. Ik zag de bui al enkele maanden geleden hangen en heb de maatschappij daar schriftelijk van op de hoogte gebracht.
Ik kreeg een standaardbrief terug. "Dan moet u het door iemand na laten sturen."
Uhhh??
En als onze post nou wordt bewaard door TNT?

Iets anders:
Mijn creditcard verloopt dus volgende maand. Met die kaart probeerde ik een tijdje geleden een hotel voor juli 2010 te boeken. Dat ging niet.
Handig.................dus niet. Irritant, dat wel.

Manlief heeft alsnog gebeld. Antwoord: de creditcards zijn op 29 december verstuurd en u moet rekening houden met een "route" van zeven werkdagen. Telt u even met mij mee?

Zo houdt een stukje plastic onze gemoederen bezig.

RE, RE, RE, RE......................................

De premier reageerde op het rapport van de commissie Davids. Een reactie die verbaasd en verontwaardigd werd ontvangen, ook door de coalitiepartner PvdA.

Politici, media, bloggers, nou ja Jan en alleman reageerde op de reactie van JPB en vervolgens op de reactie van Mariëtte Hamer. Ik ook.
Het ging nauwelijks over de inhoud van dat rapport. Nee, de reacties waren belangrijker.

Iedereen keek elkaar aan: "Wat is jouw reactie?"
Sommige reacties op reacties waren voorspelbaar: "Dit kabinet moet opstappen." Wilders dacht een voet tussen de deur te hebben en probeerde de reacties van Balkenende, Bos en Hamer te laten botsen. Hij faalde. Balkenende kwam met een herziene reactie - een compromisreactie (ik noem dat een draaikontreactie) - iets waar het CDA goed in is.

Vandaag lees ik dat Willibrord Davids heeft gereageerd op de reactie van de premier: "Voorzitter Willibrord Davids van de Onderzoekscommissie-Irak vindt dat premier Balkenende deze week „niet zuiver” heeft gereageerd op sommige conclusies van zijn rapport." .......gehele tekst.

Er komen nog een paar pittige debatten in de Tweede Kamer - over Uruzgan, maar ook over de inhoud van het rapport Davids. De reactie van de commissievoorzitter zal daarbij zeker worden meegenomen.

Reactie roept reactie op. Daarover debatteerde ons parlement deze week.

Dat resulteerde in nog meer reacties.

See you later, Bobby

De Amerikaanse zanger en liedjesschrijver Bobby Charles is op 71-jarige leeftijd overleden.
Charles werd vooral bekend door liedjes die hij voor anderen schreef, zoals See You Later Alligator. Dit lied werd een hit door de vertolking van Bill Haley en the Comets.