Rotterdam Ahoy

Fotoshoot

Na een slapeloze nacht (geloof me, ik ben geen minuut in dromenland geweest) stond ik om negen uur op. Enigszins zwevend dook ik onder de douche, waste mijn haar, föhnde het in model en smeerde kleurtjes op mijn gelaat. Aan de waterzakken onder mijn ogen kon ik helaas niets doen.

Toen ik bij mijn fiets kwam viel ik bijna flauw. Een (nachtelijke?) onverlaat had een pak yoghurt in mijn fietsbak geleegd. Terwijl ik radeloos naar de troep voorop mijn fiets stond te kijken belde een juichende zoon, die het AD-artikel over mijn boek eerder had gelezen dan ik.

Het mobieltje van de Ster-reporter was buiten werking, dat wist ik nog van vorige week.

Ik legde mijn fiets op de grond om de yoghurt uit de bak te laten lopen. Uitlekken jij, mompelde ik geïrriteerd, maar toch ook weer niet echt ontstemd. De hoerastemming over het AD-stukje overheerste en verdreef mijn sjachrijn.

Ik vluchtte de lift in naar boven om een rol keukenpapier te halen.

*******
Enfin, twintig minuten te laat verscheen ik op mijn afspraak. De Ster-reporter stond gelukkig nog voor mijn ouderlijk huis. Ik probeerde mijn haar te fatsoeneren, maar tijd om af te koelen kreeg ik niet. Begrijpelijk.

De door mij bedachte pose werd mij even gegund. De Ster-reporter had zelf echter iets anders in mind. Terwijl mijn oude buurvrouw achter de gordijnen zat te gluren liepen wij naar de overkant. In de tuin, recht tegenover nummer veertien, moest ik poseren - mijn huis in de rug.

De Ster-reporter zat op het stoepje van nummer 27 en foeterde op zijn ouderwetse camera. De losse flitser moest na iedere opname opladen. Die tijd kletsten wij vol.

Toen ging plotseling de voordeur open en verscheen er een mevrouw in ochtendjas.

Goh, er is hier niets veranderd, dacht ik meteen. Mijn moeder schaamde zich er ook niet voor de deur te openen in haar peignoir. Iedereen deed dat.

Ik kende deze mevrouw niet. Ze was uiteraard verbaasd.

In mijn hyperpositieve bui legde ik uit wie, wat en waarom..... Ook nodigde ik haar uit voor de presentatie. We kregen nog net geen koffie aangeboden, maar lachend wenste ze ons (en vooral mij) veel succes.

Toen ik thuiskwam lag er een stapel gekochte kranten op tafel.

Het is lang geleden dat ik met zo veel plezier het Algemeen Dagblad las.

Buikpijn

*********************************
Ben een tikkeltje erg nerveus.

In de zaterdageditie van het AD/Dichtbij staat ergens een twee kolommenstukje (aankondiging) van Weg van mijn moeder.

Morgenochtend om tien uur worden er foto's gemaakt voor bij het tweede interview in de STER. Zenuwachtig kijk ik uit naar dat tweede interview, liever gezegd het resultaat. Inzage vooraf is mij toegezegd.

De fotolocatie heb ik zelf mogen kiezen.
Het wordt mijn ouderlijk huis.

Ik zie het al helemaal voor me: El achterover leunend tegen de voordeur in het portiek. De plek waar P. en ik vaak zoenend afscheid van elkaar hebben genomen.

"Moeten we dat niet even aankondigen?"

Daar was de journalist niet op gekomen.

"Misschien is het overdreven, maar het lijkt mij wel zo netjes die mevrouw te vragen of zij er geen bezwaar tegen heeft dat haar huis in de krant komt."

De journalist zou het haar gaan vragen, maar ik was hem voor. Ik wilde haar sowieso ook uitnodigen voor de presentatie en ingaan op een uitnodiging van jaren geleden om het huis van binnen nog eens te zien. Ik wil wel, maar ik durf niet. Nog niet.

Een uur geleden heb ik de huidige bewoonster gebeld. Aan mijn maag voelde ik dat ik het griezelig vond. Maar ze was alleraardigst en vond het prima.

Tien uur!! Jemig, dan ben ik net in mijn eerste slaap. Laat alle wekkers en mobieltjes om negen uur rinkelen!
P. zit dan al ruimschoots in Dudok aan de koffie en neemt met zijn kletsmaatjes de kranten door.

Ik moet mijn haren wassen en in stijl zien te föhnen, de ogen verven en iets passends aan.
Iets passends?
Alles past. Maar voor een foto in de krant moet het anders passen.

Het mag niet weer zo'n 'borst(en)beeld' worden.

Andries twittert

Nee, Arie Boomsma zit vanavond niet in #kvdb. Misschien in DWDD.

Arie Boomma gaat dus per 1/10 EO verlaten. Persoonlijk vind ik dat heel erg jammer. Arie is fijne collega en we delen dezelfde missie.

PS - Echo

Het interview is ook ONLINE te lezen.

FUN

Interview Echo

Dit is dus dat eerste interview met iemand die nul komma nul van het boek wist, geen letter gelezen had - laat staan de achterflap (cover) had gezien.

Laat ik zeggen dat ik blij ben met de aandacht.

Speenhoff staat er goed op, de graffiti dek ik mooi af.

Schaduw over Wit Licht

*******************************************************
'The Silent Army' Nederlandse inzending Oscars
Volkskrant - ‎2 uren geleden‎
The Silent Army van regisseur Jean van de Velde is de Nederlandse inzending voor de Oscar voor beste niet-Engelstalige film. ...
Wit Licht ingezonden voor Oscars NRC Handelsblad
Wit Licht Nederlandse inzending Oscars NOS.nl
'Wit Licht' met Marco Borsato naar de Oscars Blik op Nieuws
De Telegraaf - AllePersberichten.nl (persbericht)
alle 32 nieuwsartikelen »
artikel e-mailen

Vanavond besteedde ook RTL-Boulevard ('Wit Licht' inzending Oscars) er aandacht aan. Producenten van Bride Flight, Oorlogwinter en De Storm hebben er advocaten op gezet.

Silent Army (de ingezonden versie van Wit Licht) werd onder andere uitverkoren door de distributeur van deze film.

Dat is volgens mij Vals Licht.

Groen licht voor wit licht

Marco en Leontien Borsato zitten zich waarschijnlijk in hun Gooische villa te verkneuteren.

Wie weet mogen zij begin maart naar Hollywood.
Wie weet zien wij Leontien in een outfit van a famous Dutch designer op de rode loper.
Wie weet loopt Leco (verdekt) achter haar aan met kam en mascara.

Wit Licht is de Nederlandse inzending geworden. Ik heb het over de Ocars.

Ik las dat op Twitter. Martin Koolhoven was de brenger van dit treurige nieuws. Zijn film Oorlogswinter is het niet geworden en dat is balen. Koop/huur die film (DVD) in ieder geval.

Wit Licht is een film met een boodschap. Het stelt de misstanden in de (Afrikaanse) wereld aan de orde. Het gaat over kindsoldaten.

Maar Oorlogswinter was gewoon een veel betere film. In alle opzichten een echte Nederlandse film. En ik denk dat Oorlogswinter in Hollywood bij the Academy meer kans had gehad.

Tenzij oorlogsfilms uit zijn en Derde Wereldfilms in. Het succes zal opgedragen worden aan hongerende, vechtende, stervende kinderen in Afrika.

Of daarmee hun buikjes worden gevuld ??

Maar dan is het schijnlicht.

De Goede Dood

Een tragikomisch toneelstuk over een vrijwillig levenseinde

Het grote pers- en publiekssucces van 2008 De Goede Dood beleeft dit seizoen een nieuwe reeks.
De familie Keller telt drie broers. De oudste is terminaal en heeft gekozen voor euthanasie. De middelste broer, de zakenman, blijkt steeds minder onkwetsbaar dan gedacht. De jongste toont zijn emoties pas als hij achter de vleugel zit. De ex-vrouw van de zakenman is inmiddels de geliefde van de oudste broer geworden. De dochter kan de zelfgekozen dood van haar vader maar moeilijk aan. De huisarts tenslotte, al jaren de
huisvriend van de familie, worstelt met een groot dilemma.

Het Rotterdamse toneelseizoen is van start gegaan met de winnaar van de Toneel Publieksprijs 2008.

Het was een prachtige uitvoering. Niet zozeer vanwege het verhaal, maar wel vanwege de cast.

De voor mij onbekende Hans Thissen speelde op magnifieke wijze de rol van een autistische jongen, wiens passie pianospelen is. Er werden ondermeer liedjes van Randy Newman gespeeld en gezongen. Heel goed gezongen.

Het tragische, het komische, het cynische, het stille, het muzikale, de choreografie, het decor, het klopte allemaal.

Ik hoorde veel gesnotter, zag dames regelmatig in hun handtas graaien.

Daar had ik eerlijk gezegd geen last van. Het spel boeide van begin tot einde.

Gaat dit zien!!

De Goede Dood. Een mooiere start van het seizoen had ik mij niet kunnen wensen.

Oeps

******************************
Waarom heb ik dat toch altijd.
Die ups & downs. Ze volgen elkaar wel erg snel op. Hondsvermoeiend.

Ik verlang naar een dull moment.

Dit vertelseltje komt van een ander adres.
Ik kan thuis niet meer op Blogspot komen, noch kan ik mijn eigen blog lezen. Internet doet het. E-mailverkeer werkt eveneens.
Het is alleen Vertelsels waar ik niet meer bij kan komen. Ieder ander blijkbaar wel. Gelukkig maar.

Oeps zegt Google telkens. Oeps irriteert mij.

Tele2 heb ik inmiddels gebeld, maar u weet hoe dat gaat. "U wordt binnen vier dagen gebeld."

Vanavond, in de schouwburg, ga ik overdenken hoe ik de volgende vier dagen door ga komen.

Waar ik mijn toneelrecensie ga schrijven

Naschrift AD

*****************************************
Voor zover ik mij kan herinneren (ik ben 54 jaar) gleed het Algemeen Dagblad bij mijn ouders voor dag en dauw door de bus.
In ochtendjas pakte mijn vader de krant van de mat: nog voor hij zijn tanden had gepoetst, nog voor hij thee ging zetten, nog voor hij ons wekte. Hij wilde de ochtendkrant voor zich alleen.

In mijn blogjes van gisteren heb ik geëmotioneerd mijn teleurstelling over de gang van zaken geuit.

Vertelsels is een persoonlijk blog waarop ik mijn mening niet onder stoelen of banken steek. Het zijn mijn woorden. Voor interpretatie kan ik niet instaan.

--------

AD draait cultuurkraan dicht is een door mij gekozen kop. Omdat ik dat zo voel.

--------

Ik uit mijn boosheid (en in deze ook mijn verdriet) over zaken die mij na aan het hart liggen.

1 September

******************************
Na een miserabele 31 augustus, die om vijf uur vanmorgen overging in een lichte, onrustige slaap, belde de journalist van het AD mij om half tien wakker.

##Gistermiddag, na dat laatste blogje hadden wij telefonisch nog contact gehad. Het was geenszins een vijandig gesprek: alles doorgepraat en wat zaken opgeklaard. Zij was door de uitgeverij gehouden aan een embargo tot 8 september.

Vraag me niet waarom, dat schijnt met de verschijningsdatum te maken te hebben. Maar vanaf 7 september werkt het AD volgens een nieuwe, door de Belgen opgelegde, structuur. Geen boekrecensies meer, laat staan een interview met ondergetekende.##

Ik hoorde vanmorgen meteen aan haar stem dat ze 'goed' nieuws had.

ZATERDAG staat er in het AD Rotterdams Dagblad!! een piepklein stukje. Het is geen recensie, geen interview, maar een aankondiging van mijn boek.

Daar ben ik al gelukkig mee.

Oh, ja: mijn maag is inmiddels terug op de juiste plek.

September

*************************
Voor mij betekent dit de start van het einde van het jaar. Idioot want we hebben nog vier maanden voordat we 2010 ingaan.

In augustus heb ik tweeënvijftig = 52 Vertelseltjes geproduceerd. Ervan uitgaande dat een trouwe blogger één blog per dag maakt ben ik wel een hele trouwe. Nog nooit heb ik met zo veel plezier mijn huiswerk gemaakt.

Kwantitatief doe ik het in mijn eentje op dit bescheiden privéblog nog helemaal niet zo gek. Omdat ik dik boven het moyenne zit kan het best een tandje minder.

September: de dagen korten, de avonden lengen.
September: de bladeren vallen
September: het Schouwburg en Doelenseizoen gaat weer van start
September: wat moet ik aan?
September: de wintercatalogussen komen uit
September: airco en verwarming
September: postelein en spruitjes
September: 2010-kalenders
September: nieuwe televisieseizoen
September: teleurstellingen en meevallers
September: vreugde en verdriet
September: 65-jaar geleden
September: "Weg van mijn moeder"
September: 30 dagen - 720 uur

Augustus 2009 is reeds geschiedenis.

AD in de achtervolging

*********************************************************
Moet ik uitleggen dat de kop humoristisch, ironisch of cynisch is bedoeld? Dat ik dat überhaupt nog kan opbrengen.

Op de laatste passage van mijn vorige blog kwam reactie. Die plaats ik.
Sportiviteit is mij niet vreemd, al merk ik op dat ik het aan niets en niemand verplicht ben.

Dat is mijn persoonlijke mening. De leiding ziet er geen verhaal in voor een niet-cultuurpagina. Ik zeg niet voor niets dat alleen in uitzonderlijke gevallen een interview op een niet-cultuurpagina zal verschijnen.

Sorry. Ik ben slechts een boodschapper. Vind het persoonlijk ook heel erg dat er in de nieuwe krant zo weinig ruimte overblijft voor literatuur.

Nogmaals: het interview en dus publicatie heb ik niet toegezegd. Ik heb toegezegd je boek te lezen en er bij je op terug te komen. Ik heb gepolst of je in bent voor een interview. Vind dat wel iets anders dan een belofte.

Snap dat je heel verdrietig bent. Maar je opmerking dat gedane toezeggingen niet worden nagekomen gaat me te ver. Dat is eenvoudigweg niet waar.

Tot deze week had een interview nog gekund. Maar er rust een embargo op je boek tot 8 september.

Groeten
xxxx

Laat ik de desbetreffende passage nogmaals plaatsen.

.....Op 31 augustus ben ik terug uit Italie. Neem dan direct contact met je op. Ben jij begin september beschikbaar voor een interview?........

Sorry, maar ik ben geen tussen-de-regels-lezer.
Ik had dit dus niet mogen interpreteren zoals ik heb gedaan.

.............Die beslissing kan ik pas nemen nadat ik het boek heb gelezen. Op basis van je boek zou je een interview zeker verdienen, het is prachtig,.....................

Op dit moment weet ik niet meer wat links of rechts is.

AD draait cultuurkraan dicht

******************************************************************
Ruim een maand geleden werd ik per e-mail benaderd door een journalist van de cultuurredactie van het AD Rotterdams Dagblad.

Zo begon het:

21 juli
Beste Ellen ten Bruggencate,

Val maar meteen met de deur in huis:

Ik heb je naam en mailadres doorgekregen van YYYYY Van hem heb ik begrepen dat je in september debuteert als schrijfster. YYYYY maakte me nieuwsgierig.

Ik zou graag een drukproef ontvangen, maar ik heb geen idee bij welke uitgeverij je bent aangesloten en wat de titel is van je boek.

Zou je me verder willen helpen?

Dank, veel dank.

Met vriendelijke groet,
xxxxxx

Ik gaf het adres van mijn uitgever door.

25 juli
Hallo Ellen,

Ik heb van je uitgeverij een drukproef gekregen. Omdat er een embargo op zit tot -uit mijn hoofd gezegd- 8 september, kan ik er voor mijn vakantie niets mee. De drukproef gaat in mijn koffer mee naar Italie.

Op 31 augustus ben ik terug uit Italie. Neem dan direct contact met je op. Ben jij begin september beschikbaar voor een interview?

Hartelijke groet
xxxxxxxxxxxxxxx

Het rommelt bij die krant. Kwalitatief holt het AD achteruit.
Vandaag kwam deze e-mail en draaide mijn maag letterlijk om.

Hallo Ellen,

Ik heb een ontzettend spijtige mededeling voor je. We kunnen geen aandacht besteden aan je boek. Sorry, veel sorry.

Vanaf maandag verschijnt er een nieuwe krant. We zijn daarnet bijgepraat door de leiding. De cultuurpagina's bestaan vanaf maandag uitsluitend uit uitgaansverhalen. Literatuur past daar helaas niet op.

In een enkele, zeer uitzondelijk geval krijgt een schrijver een interview op een niet-cultuurpagina.

Vind het heel rot. Had graag over je boek geschreven, maar ik heb me te houden aan het beleid van de krant.

Wens je heel veel succes met Weg van mijn Moeder.

Hartelijke groet
xxxxxxxxxx

Vervolgens:

Begrijp je teleurstelling. Kan niet meer dan mijn oprechte excuses aanbieden.

Wens je het allerbeste!

xxxxx

En toen deze (waar ik op zich ook wel weer blij mee was):

Voor de goede orde:

Ik heb toegezegd dat ik je boek zou lezen in mijn vakantie en dat ik na mijn vakantie contact met je zou opnemen. Ik heb gevraagd of je beschikbaar bent voor een interview, als mogelijkheid, ik heb niet gezegd dat ik een interview zou doen. Die beslissing kan ik pas nemen nadat ik het boek heb gelezen. Op basis van je boek zou je een interview zeker verdienen, het is prachtig, maar er is eenvoudigweg geen ruimte in de krant. Ik heb mijn best voor je gedaan bij de leiding. Sorry.

Uit piëteit laat ik de namen weg.

Piëteit met wie, met wat?

Piëteit leidt bij mij tot boosheid en verdriet. En lichamelijk tot misselijkheid.

Piëteit?? Is dat ook niet afspraken nakomen?

Het beleid bij het AD houdt blijkbaar in: Gedane toezeggingen komen wij niet na!

De journalist vond "Weg van mijn moeder" prachtig.

"AD, zet mij dan maar op de "niet cultuur pagina!!"

Down memorylane

De moeder van alle popfestivals.

OPROEP!!!!!!!!!!

*********************************
Heeft iemand iets over mijn roman "Weg van mijn moeder" gelezen in een weekblad of krant???

Ik was vanmiddag bij een verjaardagslunch. Daar beweerden drie mensen iets over mij/mijn boek gelezen te hebben. Ze konden alleen niet meer reproduceren waar en wanneer.

Er zou in een weekblad een aankondiging hebben gestaan van vier vrouwelijke nieuwkomers in de schrijverswereld, waaronder mijn persoontje. Iemand anders had het over een recensie.

Natuurlijk brand ik van nieuwsgierigheid. Ik verzamel alles!!

Foto's, krantenknipsels, e-mails, brieven, noem maar op.

Wie oh wie................................................

Eettip

In het kader van de Restaurant Week testen wij drie (voor ons nieuwe) restaurants. Na de teleurstelling bij Azzia (zie 26/8) was het nu de beurt aan een "andere" Italiaan.

ABACANTO in het Scheepvaartkwartier is wat eten betreft zeer de moeite waard. Het driegangenmenu van €26,- (er gaat €1,- naar een goed doel) was uitstekend. Prettig in dit restaurant was dat we konden kiezen tussen vlees en vis. De Tiramisu was onbeschrijflijk heerlijk en supervers.

-------

Over het eten niets dan lof. Het is een sfeervol restaurant. Grote bar, open keuken, veel pluche, gedimd licht. Misschien te sfeervol voor sommigen, al dat rood en die jazzbeelden op de muur. Apart is het zeker.

En toch maak ik geen omweg voor dit restaurant. Ik kan kort uitleggen waarom.

We kwamen om half acht binnen en gingen om half tien weg. Twee uur voor een driegangenmenu.

Handig zo'n open keuken, je kunt alles volgen. De gerechten werden from scratch klaargemaakt. Dat proefden we ook - zondermeer verrukkelijk. Maar het duurde allemaal veel te lang.

Het lag niet aan de bediening. Die stond ongeduldig te trappelen om uit te serveren.

Toen we vanuit het Scheepvaartkwartier de Scheepstimmermanslaan inliepen stuitten wij letterlijk op schaars geklede dames. Voor bars en cafés met suggestieve namen boden ze uitgegeten mannelijke restaurantsbezoekers nog een alternatief toetje aan. "Lekker uitbuiken, schatje?"

Ik trok P. mee, weg uit dit erotisch, gastronomisch kwartier.

Hij keek me teleurgesteld aan. "Mag ik niet eens kijken?"

"Nee, wij gaan thuis spijsverteren."

Dynastie

Aan het overlijden van Edward - Ted - Kennedy heb ik geen aandacht besteed. Gewoon vergeten.

De Kennedy's hebben mij altijd geïntrigeerd. Ik spaarde in mijn jeugd zelfs foto's van ze.

In zo'n grote familie is het bijna onvermijdelijk dat er wel eens iets gebeurt.

-----

De mooie jongen Ted, het kleine broertje van…………..

Ik denk dat hij daar lang onder geleden heeft. Hij was niet de slimste van het stel, maar werd gepusht door zijn machtslustige vader.

Brokkenpiloot Ted was vaak in het nieuws vanwege zijn onfortuinlijk aflopende escapades. Pas in de jaren negentig werd hij als politicus serieus genomen, het kleine broertje van…....

Hij werd na de dood van Bobby de nestor van de familie, het hoofd van een dynastie. Er zijn nu nog zussen over, en natuurlijk de kinderen.

Er volgt vandaag ongetwijfeld een grote familiereünie op de begrafenis.

Zo gaat dat meestal bij begrafenissen.

-----

In het geval van de Kennedy's kunnen ze Carnegie Hall wel afhuren.