Wild in 't wild

Van 15 oktober tot 31 januari zijn ze vogelvrij.

De Vries in Zierikzee

*************************************************verkoopt mij goed. Ik ben al twee keer uitverkocht geweest.

Enkeltje afgrond

"Ik heb vergissingen gemaakt, geen fouten." Het zijn de woorden van Maurice Lippens, ooit de hoogste man van Fortis. Een graaf met veel macht en geld.

Iedereen had het de afgelopen week over Prinsjesdag en de kamerdebatten. Opvallend was dat het veelal over de cabareske optredens van kamerleden ging en niet over de inhoud - namelijk dat Nederland niet wordt geregeerd. Het huis der democratie is verworden tot een theater.

Ik gooi het op onmacht. Niemand weet met deze crisis om te gaan.

Ondertussen gebeurde er in de bancaire wereld genoeg om je (als je je een beetje betrokken voelt) ernstig zorgen over te maken. En betrokken voel ik mij nog altijd.

Laat ik, op een simpele manier, het label ABN Amro eens updaten.

2007:

Fortis tast diep in de buidel voor AAB. TE diep, blijkt al snel.

Maar het kwaad is geschied. Uitverkoop van de bank volgt.

2008:

Bankwereld stort in. Wouter Bos grijpt in.

Fortis wordt gesplitst: Nederland en België.

Graaf Lippens sluit zich op doktersadvies in zijn donkere slaapkamer. Hij doet een tukkie terwijl zijn voormalige cliënten fortuinen verliezen. (Wanneer hij wakker wordt is ook zijn portefeuille wat lichter, maar mijns inziens niet licht genoeg.)

Er volgt een "tijdelijke" nationalisatie van AAB/Fortis totdat Bos aandelen met winst kan verkopen aan nieuwe private instellingen/personen.

De minister van financiën wordt door vriend en vijand geroemd. Hij is de redder des financiële vaderlands.

De rust lijkt weergekeerd.

Gerrit Zalm moet de fusie gaan leiden en wordt tot interim bestuursvoorzitter benoemd. De rollen zijn omgedraaid, nu is Wouter Bos zijn baas.

Al snel gonst het van de geruchten. Deutsche Bank lijkt het meest geloofwaardige gerucht. Voor de medewerkers van o.a. HBU breken spannende tijden aan.

2009:

Wouter Bos moet meer financiële injecties toedienen. De Tweede Kamer begint zich te roeren. Het hele jaar blijft het onrustig. De onzekerheid groeit, vooral bij de medewerkers.

Alle ogen zijn gericht op Duitsland.

Twee weken geleden komt dan eindelijk het beslissende woord. Deutsche Bank zegt NEIN tegen HBU, IFN en dertien zakenkantoren. Aan de voorwaarden van oosterburen wordt niet voldaan, vandaar. Slecht nieuws.

Het wordt penibel voor Wouter Bos. Neelie Kroes geeft AAB/Fortis tot 2 oktober om een (andere) gegadigde te vinden, anders gaat de fusie helemaal niet door.

Dat zou dramatisch zijn. Het leeggeroofde AAB kan niet zonder Fortis en single Fortis heeft geen poot om op te staan. De bank glipt dan als droog zand door de vingers en neemt duizenden werknemers mee.

Ik probeer de aanpak van Bos en Zalm te begrijpen.

Hebben ze alleen op DB gegokt?

Speculeerden ze op een vertrek van Neelie Kroes in november van dit jaar? Dachten ze het zo lang te kunnen rekken?

Dan hebben ze zich enorm verkeken op de slimme eurocommissaris.

Twee oktober is nu de deadline. Haalt Bos nog een konijn uit de hoge hoed?

Slaap

**************************
Ik had mij voorgenomen om deze week in Zeeland hard aan mijn nieuwe roman te gaan werken.
Er komt helemaal niets van. Ik slaap, ik slaap en ik slaap.

Herinnert u zich nog de stukjes over al die slapeloze weken, over mijn wanhoop, over de slaapmiddelen?
Dit voelt als inhalen, oppompen, de lege tank vullen. De slaap heeft mij in de greep. Ik geef mij eraan over.

Terwijl ik slaap ontwaken anderen.

In België roert Justine Henin zich weer. Wat Kim kan, moet zij ook kunnen.
Als ik Clijsters was zou ik daar ontzettend van balen. Justine Henin was overall de betere en een eeuwige sta in de weg voor de Vlaamse.
Heeft Kimmeke onverwacht eindelijk een Major gewonnen, moet Henin zo nodig ook haar racket van zolder halen.

Ook de "Rode Duivels" zijn wakker geschud. Door een Nederlander, Dick Advocaat.

Een jaar heeft hij geslapen: oud Fortis - topman Maurice Lippens. Terwijl het Belgische Fortisbestuur fysiek werd aangevallen tijdens aandeelhoudersvergaderingen lag de graaf op één oor.

In 2008 verdween hij plotseling. De dokter (hij zal wel een lijfarts hebben) had hem bevolen in een donkere kamer te gaan liggen.
De hele financiële wereld stortte in en Graaf Maurice Lippens sliep!!!

Hij is nu wakker.

Goed, hierover later meer. Eerst slapen.

Winterkost

De spruitjes floreren onder de warme septemberzon.

Nu de vorst nog.

Post

"Goeiemorgen, de koffie smaakt. Mijn buuf vond dit van je boek.

Fijne dag. Els"

21 september

Shit bij de buren

**********************************
Als het Transit busje van De Jong het erf oprijdt is er stront aan de knikker. Dit keer zijn de buren de sigaar. Aan het gebrom van de buurman te horen is dit niet de eerste verstopping.

Wij gaan een ommetje fietsen.

Als we na een uur terugkomen ligt er een grote hoop zand voor het huis. Dat beeld komt ons bekend voor.

De gresbuizen uit de jaren zeventig verzakken en scheuren open. De firma De Jong wordt wekelijks opgetrommeld. Sommige tuinen moeten volledig opengelegd worden om de verrotte boel te vernieuwen.
De discussie blijft: voor wiens rekening komt dit? Zodra ik mijn hekje uitloop ben ik namelijk op gemeentegrond.

Even terug naar het dreigende blubblub geluid. Wij hadden dat ooit in ons huis in Kapelle, maar we schonken er geen aandacht aan. Blubblub begon steeds onheilspellender te klinken en ja hoor...............

Ik trok de wc door en het water spoot met ongekende kracht de pot uit, gevolgd door een halve boom. Het leek een horrorfilm.
Van schrik verloor ik mijn evenwicht en knalde met mijn hoofd tegen de muur.
Toen ik op de grond mijn bewustzijn weer vond lag ik in mijn eigen water. Een paar druipende takken hingen over de pot.

Een boompje naast het huis was de boosdoener. Diens wortels hadden de riolering zo stevig omarmd dat die was geknapt. De rest spreekt voor zich.

Onze Zeeuwse buren zitten nu met hetzelfde probleem. Hun prachtig aangelegde tuin zal op de schop moeten.

Bomen en planten gedijen goed op mensenmest.

Tractorspotten

Tussen Kerkwerve en Brijdorpe (Schouwen Duiveland).

Op zoek naar Annet

*****************************************************
Annet, wie bent u?

Annet, wat bent u?

Annet, waar bent u?

Annet, ben ik een reguliere verschijning in uw leven?

Annet, u leest mijn "slecht geschreven huisvrouwenblog" bijna dagelijks?

Annet, u heeft mijn "slecht geschreven" roman gekocht en gelezen?

Annet, waar bent u bang voor dat u zich verschuilt achter een nepnaam?
******************************************************************

Derde kwartaal

We waren gisteren in Zierikzee. Ook daar moest ik mijn onbedwingbare nieuwsgierigheid voeden.

Boekhandel De Vries was het namelijk drie weken geleden gelukt om, ondanks het embargo, boeken binnen te krijgen. Deze winkel had de bestelling geplaatst op een beurs ver voordat ik voor het eerst kwam informeren. De eigenares vertelde mij toen dat ze "gevallen was" voor de omslag. Leuk!

Nog leuker: "Weg van mijn moeder" is al voor de tweede keer uitverkocht. Nu is dit een boekhandel met een relatief kleine omzet, dus ik kan mij voorstellen dat er geen tientallen tegelijk besteld worden (ook niet van "grote" schrijvers trouwens). Maar toch............

"U heeft zeker een fanclub hier?!"

"Ja, dat moet haast wel."

Toen naar "De Blokkert". Tot mijn grote ontsteltenis werden de kerstgoederen uitgepakt. We hebben nog dik drie maanden te gaan, de mussen vallen van het dak, maar in Zierikzee kondigt de kerstman zich aan.

"Slaan jullie sinterklaas over," vroeg manlief.

Het antwoord was even bizar als het aanzicht van kerstballen en kunstsneeuw: "Die komt later."

Klein maar fijn

Book 'n boek

.........................................online.

Vorige week twitterde iemand mij dat zij "Weg van mijn moeder" via BOL.COM had gekocht. Die site heb ik meteen bezocht. Mijn boek is inderdaad te koop, maar er stond geen inhoudelijke informatie bij, noch een afbeelding.

Op goed geluk heb ik toen een mailtje gestuurd. Na een dag kreeg ik bericht met het juiste adres en uitleg hoe ik een tekstje en afbeelding moest sturen.
Perfect!

Ik heb die opdracht meteen uitgevoerd.
Kort daarop kwam er een keurige persoonlijke e-mail waarin stond dat mijn informatie verwerkt werd. Over enkele dagen moet dat op BOL.COM te zien zijn.
Perfect!
**********************************
Vandaag maakten wij een promotour door Zeeland. Ik ben een 'kleine' schrijfster die zichzelf promoot en zelf publiciteit zoekt.

Eerst was De Drukkerij in Middelburg, Zeelands grootste en mooiste boekhandel, aan de beurt.
Precies een week geleden was ik daar ook om naar "Weg van mijn moeder" te informeren. Vanwege het embargo tot de twaalfde zou mijn boek op maandag (14) of dinsdag (15) in de winkel liggen.
"Heeft u het besteld?" was mijn vraag toen. "Ja," klonk het overtuigend.

De verkoopster herkende mij vandaag en liep met mij naar de tafel nieuwkomers. Helaas, pindakaas.
Ze leek verbaasd en keerde terug naar haar computer.
"Het is niet leverbaar," zei ze na een paar minuten. Ik herhaalde die zin in vragende vorm.

Ze overtuigde mij dat het probleem of bij de uitgeverij of bij het Centraal Boekhuis - het CB - lag. Teleurgesteld liep ik terug naar de auto. Ik belde meteen mijn uitgever en legde het probleem voor.

Na vijf minuten werd ik teruggebeld. Er waren helemaal geen problemen bij en met het CB. Levering was wel degelijk mogelijk.
*************************************
Enkele weken geleden was ik in Goes bij De Koperen Tuin om te informeren naar de verkoopkansen van mijn boek. De eigenares wilde mijn kaartje hebben en verzekerde mij dat ze "Weg van mijn moeder" zou bestellen.

Na Middelburg ging de tour dus richting Goes.
Eerst om mijn boek bij oud AAB-collega's van P. te promoten en vervolgens om te kijken of mijn debuutroman daadwerkelijk te koop was bij De Koperen Tuin.
Nee dus.

Geharrewar achter de computer over het embargo dat tot 12 september liep.
"Het is nu 18 september," was mijn voorspelbare opmerking. "Kunt u zien of het is besteld? Zoals afgesproken!"

Toen begon de draaikonterij. Het CB kreeg weer de schuld. Ook de uitgever ging niet vrijuit.
Geïrriteerd belde ik voor de tweede keer mijn uitgever. "Wat is er met de bestellingen gebeurd die gedaan zijn vóór 12 september? Waarom worden die niet uitgevoerd?" Ik probeerde (tevergeefs) mijn machteloze boosheid in te slikken.
De verkoopsters doken weg achter de kassa en vermeden ieder oogcontact.

Terug naar de auto lopend jutte P. mij op. "Je moet ook alles zelf doen."
Dat kwam mijn stemming niet ten goede. Hij vertelde niets nieuws.
Maar ik had geen zin in ruzie. Ik bemerk dat mensen om mij heen een veel groter verwachtingspatroon hebben dan ik.

"Volgens mij vertellen die boekhandels niet de waarheid. Ze hebben het helemaal niet besteld."
Het zonnige terrasje lieten we schieten.

Mijn uitgeverij belde. "Ellen, wij hebben weer met het CB gesproken. De bestellingen van vóór 12 september zijn gewoon uitgevoerd. De Koperen Tuin en De Drukkerij hebben je boek niet besteld.

Boekhandels klagen over de "oneerlijke" concurrentie van digitale mediawinkels als Bol.Com.

Na een dag als vandaag moedig ik die concurrentie vurig aan.

Beestjes aan de lijn

Toen wij bijna vier maanden geleden ons huisje verlieten voor de verhuur hing ik een geel vaatdoek aan de waslijn. De huurders hebben het of laten hangen, of na gebruik weer terug gehangen.

Hoe dan ook, we zijn dit weekend in Brouw en ik heb dat vaatdoekje meer dan ooit nodig.

Zie dit vertederend familietafereel. Ik denk moeder en kind Lieveheer.

En dan de benamingen.

Het Zeeuwse Lieveheersbeestje, kok'aentje, kok'aontje, lieve vrouwke, lie:vevrouwebêêstjen, pàpoe:nebêêsje, pampoe:ntje, piempampoe:ntje, pieternelleke, pimpampoe:ntje

Kopvoddentax

zou Geert Wilders wel eens de kop kunnen kosten.

Hadden tegenstanders van de PVV-leider tot gisteren geen vat op hem, nu struikelt Wilders over zijn eigen onzinnige voorstellen.

Het sjaaltje doet wellicht de PVV de das om.

Post

**********************
We zijn even de stad ontvlucht om weer een beetje op adem te komen. Ik voel nu wel dat ik moe ben. Nee, ik ben niet in het spreekwoordelijke zwarte gat gevallen - zoals mijn nichtje vroeg.

Daar heb ik wel een verklaring voor. Ik had dit allemaal niet verwacht.
Ieder spatje publiciteit is voor mij een cadeautje. Hoewel ik moet bekennen dat ik er zelf ontzettend veel aan heb gedaan.

Vanmorgen ontving ik een e-mail van de hoofdredacteur van "Trouw" dat er aanstaande zaterdag een klein stukje over mijn boek in de krant verschijnt.
Geweldig, boven verwachting!

Nee, "Weg van mijn moeder" wordt geen bestseller. Ik schrijf ook niet voor het geld.
Het plaveit hopelijk de weg voor een tweede roman.

Er moet mij iets van 't hart.
Gisteren las ik heel toevallig deze tweet van Maarten van der Weijden (de Olympische goudzwemmer): "Baalt van het zakken van BETER van plek 10 naar plek 16. Ach, we zullen wel zien hoe het loopt."

Dat schoot mij in het verkeerde keelgat.

>>>>Even terug naar afgelopen zaterdag, het signeeruurtje.
Er stond een onbekende vrouw voor mij met haar - in eigen beheer uitgegeven - boek. Ze vroeg of ik er naar wilde kijken. Daarmee bracht ze me in verlegenheid.

"Wat moet ik doen om het ook echt uitgegeven te krijgen," vroeg ze.
Het klonk wanhopig en ik voelde intens met haar mee. Een jaar geleden had ik in eenzelfde situatie hetzelfde kunnen doen.

"Doorvechten, iedereen en alles inschakelen. Niet bang zijn. Je moet geluk hebben."
Ik voelde mij op dat moment trots en een geluksvogel. Door deze vrouw realiseerde ik mij eens te meer dat dit een bijzondere gebeurtenis is.<<<< *************************************** Eerlijk is eerlijk. Bekende Nederlanders hebben een streepje voor. Of ze nu kunnen schrijven of niet, uitgeverijen publiceren hun werk bijna ongezien. Het zal wel de competitieve inslag van Maarten zijn dat hij baalt, maar ik heb er toch op gereageerd met de vraag of hij zich realiseert dat veel fantastische schrijvers de kans niet krijgen een boek uit te geven.

Daar kwam het volgende antwoord op: "Hebben ze hun manuscript al doorgestuurd naar @paulsebes?"

Daar heb ik maar niet meer op geantwoord.

Ik ging even kopje onder.

Retoriek en metaforen

...................................................is wat de klok sloeg vandaag in de Tweede Kamer. Ik werd er doodmoe van.

PVV'er Wilders vergeleek het kabinet met een haperende auto die klaar is voor de sloop. Soms moest ik wel lachen. Vooral toen hij minister Rouvoet op de achterbank in het babyzitje plaatste.

Mariëtte Hamer haalde het liedje 15 miljoen mensen op dit hele kleine stukje aarde aan. Nou ja, aanhalen.................
Ze citeerde zowat het hele lied. De Partij van de Armoe heeft een zwakke spreekster als voorvrouw. Ze deed mij denken aan Ellen op de lagere school die haar eerste spreekbeurt opdreunde.

Ondertussen Twitterde Boris van der Ham (D66) er lustig op los. Lekker afgeven op andere partijen. Daar zijn ze trouwens allemaal goed in.
Het liep erg uit, zo las ik. Drop en pepermunt kwamen er aan te pas om wakker te blijven.

Om maar een indruk te krijgen van hoe ons land bestuurd wordt!

Morgen gaan wij voor een lang weekend naar ons huisje in Zeeland.

Weer wat verder weg van Den Haag.

Selexyz Donner

...............................................verkoopt "Weg van mijn moeder."
Het is even zoeken, maar nu weet u waar. Naast niemand minder dan Jeroen Brouwers.

Blind date

**************************************
Vanmorgen had ik een ontmoeting bij Dudok met één van mijn trouwste lezers, Bert. Zijn reacties beëindigt hij altijd met Cheers, maar we hielden het bij koffie en water.

Bert woont en werkt in Engeland en is ooit via een andere site op Vertelsels gekomen en hier blijven hangen. We hebben één gemeenschappelijke liefde: de VS.

Ik was zeer vereerd dat hij mij wilde ontmoeten om "Weg van mijn moeder" te laten signeren.

Het is dubbel.
Leuk om een dagelijkse lezer te ontmoeten.
Aan de andere kant neemt het ook het spanningselement weg, het mysterie van wie is wie.

Nee beste lezers, hier ga ik geen gewoonte van maken.

Cheers Bert.

Mijn muziek

Linda Hopkins is veruit mijn favoriete jazz, blues -en gospelzangeres.

Zet de geluidskraan maar open!

Fashion online 13

WIE.DE.SCHOEN.PAST..........................

Bad News Day

--------------------------------------------------------De koningin legt haar zoveelste ei-----------------------------------------------

----------------------------------------------------------------------------- Ja en Amen-----------------------------------------------------------

Sunset

Boekbespreking

Vandaag verscheen er op de website van MoreTXT, bureau voor tekst en redactie op het gebied van kunst, cultuur en lifestyle, een prachtige recensie van

WEG VAN MIJN MOEDER

Afgelopen zaterdag was ik in Rotterdam voor de feestelijke presentatie van de eerste roman van mijn vriendin Ellen ten Bruggencate, een boek waarvan de titel minstens voor drie interpretaties vatbaar is: Weg van mijn moeder. De roman, uitgegeven door Uitgeverij Aspekt, werd ten doop gehouden in boekhandel Amesz in de Rotterdamse wijk Kralingen, waar een groot gedeelte van het boek zich afspeelt. Ellen mocht daar meteen meer dan vijftig exemplaren signeren.

Ik heb dit boek van heel dichtbij geboren zien worden. Toen ik Ellen in 2005 leerde kennen, wist ze alleen nog dat ze een boek wilde schrijven over haar eigen herinneringen en het leven van haar moeder, die tijdens de Tweede Wereldoorlog als verzetsstrijdster actief was geweest voor het illegale dagblad Trouw. In de jaren die volgden heeft ze keihard gewerkt om het verhaal dat ze in haar hoofd had zo op te schrijven dat het ook voor buitenstaanders interessant zou zijn. En ze heeft zich met verve van die taak gekweten: het resultaat is geen navelstaarderige autobiografie zoals je die zo vaak leest van debutanten die denken dat ze Anne Frank wel even kunnen overtreffen, maar een deels waargebeurde, deels fictieve roman – een oorlogsroman, een historische roman, of misschien wel een ontwikkelingsroman – die een prachtig verhaal vertelt in een eenvoudige, trefzekere stijl. Met gebruikmaking van eigen herinneringen en historische feiten vertelt Ellen een verhaal waarin iedereen die ooit volwassen is geworden zich kan herkennen, een verhaal over die moeizame weg van kind tot volwassene – soms ontroerend, soms schrijnend, soms vertederend, soms bevrijdend.

Weg van mijn moeder, de titel zegt het al, gaat over twee vrouwen, een moeder en een dochter, in grofweg drie fases van de geschiedenis. Daar is ten eerste de jonge Puck, een kind dat slim is, grote verwachtingen heeft van het leven, maar die ook al vaak met teleurstellingen moet bekopen. We leren ook haar moeder kennen: een vrouw die soms wat harteloos overkomt vanuit het gekozen kinderperspectief, een moeder die zich door haar jonge dochter maar niet laat begrijpen. Die streng is, geen begrip heeft voor haar gevoelige dochter, en die vooral bezig is met haar carrière als kinderarts. En dan is er de volwassen Puck, de verteller. Een vrouw die inmiddels een eigen gezin heeft, een volwassen zoon, en voor de dood van haar moeder komt te staan. Zij blikt in het boek terug op haar eigen leven én op dat van de vrouw die haar moeder was. Die vrouw zien we ten slotte óók, al ver voordat ze Puck op de wereld zette: de moeder voordat ze trouwde en kinderen kreeg - een jonge, fanatieke verzetsvrouw die wist wat ze wilde en stond voor wat ze deed.

Pucks moeder heeft haar oorlogsverleden als verzetsvrouw in de doofpot gestopt. Min of meer letterlijk: haar geheimzinnige herinneringen zitten veilig opgeborgen in “het kistje met de gouden hoeken” dat altijd prominent in de kamer staat, maar dat tijdens Pucks jeugd nooit open gaat. Als een verleden dat altijd aanwezig is maar halsstarrig wordt verzwegen, of verdrongen.

Puck zelf, als slachtoffer van die zwijgzaamheid, kan maar op één manier die lijn in de geschiedenis doorbreken: door zelf wél op zoek te gaan naar het verleden, door open te schroeven wat er open te schroeven valt, en door met open ogen óók op haar eigen kindertijd te durven terugblikken.

Waar Ellen dan heel erg sterk in blijkt, is in het blootleggen van de zenuwen van menselijke relaties. Ook al spreekt de volwassen Puck met waardering en begrip over de verzetsvrouw die haar moeder als jonge vrouw was, met terugwerkende kracht is de kleine Puck in haar daarmee nog altijd niet bevrijd van de knellende band met haar moeder. De volwassen Puck mag nu dan weten waarom haar moeder in haar jeugd handelde zoals ze handelde, dat vergoelijkt haar gedrag voor de kleine Puck geenszins.

Kennis laat zich herijken, steeds opnieuw – er is vandaag de dag niemand meer die gelooft dat de aarde plat is – maar met herinneringen en gevoelens ligt het anders; die laten zich niet zomaar overschrijven. De kleine Puck blijft in Weg van mijn moeder voortdurend onwetend, onzeker, gekwetst. De volwassen Puck kan al dat kinderverdriet hooguit inbedden in hoofdstukken die relativering en troost bieden; maar ze kan níet de kleine Puck met terugwerkende kracht troosten. De volwassen Puck zien we groeien; ze leert als volwassene steeds beter met verleden en heden om te gaan. Maar de kleine Puck koopt niets voor die kennis. Als lezer gun je het kind zo dat ze haar latere inzichten tóen al had gehad. Maar tegelijkertijd, juist omdat wij weten wat zij nog niet weet, kunnen we een beetje om haar onwetendheid glimlachen. De kennis van de volwassen Puck maakt de beleving van de jonge Puck verteerbaar. Wij weten immers, en naarmate het verhaal vordert weten we dat steeds meer, hoe onmachtig haar moeder eigenlijk zélf was. In die zin kan ontwikkeling troost bieden.

Maar andersom geldt het ook: al dat verdriet van de kleine Puck, in flashbacks door de zoektocht naar het verleden heen geweven, geeft een schrijnend randje aan al die opgedane ontdekkingen en openbaringen van de volwassen Puck. Want met al die kennis heeft ze het kinderverdriet nog niet zomaar uit haar lijf geschud. Van je verleden kom je nooit echt los.

Ik zou iedereen willen aanraden Weg van mijn moeder te lezen. Het schetst een prachtig beeld van het ondergrondse Nederland in de oorlogsjaren, Rotterdam in de tijd van de Wederopbouw, en ons land anno nu, aan het begin van de eenentwintigste eeuw. Maar wat ik nog veel bijzonderder vind: het boek vertelt een prachtig verhaal over de ontwikkeling van jong, onbegrijpend meisje tot zelfstandige, volwassen vrouw, los – of weg – van haar moeder. Dat maakt het boek voor mij zo geslaagd.

UPDATE FOTO'S

 23 november 2010: Hoeiboei
  3 september 2009: Echo
  5 september 2009: Algemeen Dagblad 
  9 september 2009: De Ster
10 september 2009: Boekhandel Amesz
19 september 2009: Trouw
30 september 2009: Uitgeverij Aspekt
              5 mei 2010: toBeMagazine
**********************************************

Herkauwen

*********************************
Het is niet dat ik niet wil en de drang om een Vertelsel te schrijven is absoluut aanwezig, maar ik probeer die film van de presentatie te downloaden. Of in ieder geval een stukje daarvan.

Dat lukt dus niet.

Het moet lukken, net zoals het boek. Het moet lukken.

Dus stel ik het geduld van mijn lezers op de proef en doe ik het volgende voorstel:
Duik in Vertelsels gemist. Drie jaargangen kunt u doorspitten. Of zoek eens naar een label dat u aanspreekt. Mijn moyenne ligt ver boven één per dag, dus keuze genoeg.

De statistieken tonen dat mijn lezersschare sinds twee weken is verdubbeld.

Te weten dat ik voor honderden schrijf geeft mij een enorme kick.

Nu die film nog en ik krijg een orgasme.

Boekpresentatie

Het is half één. Ik zit bij de kapper.

Mijn mobieltje gaat. "Kijk eens uit het raam!"

Daar staan zoon J. en zijn geliefde R. breeduit lachend. Thumbs up. Ze wijzen naar het ernaast gelegen pand.

Ik weet meteen wat ze bedoelen. Mijn boek ligt in de etalage van Snoek.

Ik krijg een brok in mijn keel. De eerste van de dag en zeker niet de laatste.

Nee, ik ben niet zenuwachtig. Ik omschrijf het gevoel als opgewonden - zoals ik mij als kind voelde op de dag voor mijn verjaardag.

Lonneke, mijn steun-toeverlaat en tekstredacteur arriveert en we drinken koffie. Daarna gaan de "mooie kleren" aan en probeer ik mijn gezicht op te krikken.

Om kwart over twee propt P. ons in de Mini. In de auto realiseer ik mij dat ik nog niets heb gegeten. Ik sms J. of hij iets te happen mee wil nemen.

De dames van Amesz zijn nog druk met de voorbereidingen bezig.

Ik hoop iets aan mijn speech te kunnen doen. Omdat ik de laatste dagen zo relaxt ben geweest is er van een serieuze voorbereiding niet veel gekomen. Er staan wat punten op papier, meer niet.

Carel en Berna, goede vrienden van mijn ouders die de gruwelen van de oorlog in Indië aan den lijve hebben ondervonden, zitten in een hoekje op ons te wachten.

Dan komt alles in een stroomversnelling. De winkel is binnen no time vol. Ik zie mijn uitgever enigszins verbaasd kijken. De glimlach in de mondhoeken verraadt een tevreden man.

Ook Marga en Miriam, de dames van Amesz, kijken perplex naar de opdringende meute.

Voordat ik het weet kondigt Marga de presentatie aan. Mijn speech ligt onaangeroerd achter mij, evenals een pak Sultana's.

Laat het komen zoals het komt en geniet, prent ik mijzelf in. Als ik de goede mensen maar niet vergeet te bedanken, is het enige waar ik bang voor ben.

Uitgever Perry Pierik steekt van wal. Hij zwaait mij -de te verwachten - lof toe. Tijdens Manuscripta is er opvallend veel interesse voor mijn boek geweest, zo vertelt hij.

Op het moment dat ik het woord wil nemen springt de secretaris van "Verzetskinderen" naar voren en vraagt het woord. "Okee, maar kort," zeg ik overrompeld.

Dan mag ik......

Sorry, maar ik kan dat niet meer recapituleren (godzijdank staat de hele presentatie op video).

Wel weet ik dat ik de helft vergeet. Het is bloedheet en ik wil de op elkaar gepropte mensen niet langer kwellen.

Mensen die de moeite hebben genomen om speciaal voor mij uit Zeeland, Castricum, Heiloo, Soest, Eibergen, Arnhem, Amsterdam, Oegstgeest naar Rotterdam te komen. En natuurlijk al die Rotterdammers.

Het eerste exemplaar overhandig ik aan vriendin Joan Leemhuis-Stout, voorzitter van het Nationaal Comité 4 en 5 mei. Haar antwoord is, zoals ik van haar gewend ben, zowel professioneel als persoonlijk.

Lonneke besluit het officiële gedeelte met een voordracht van enkele passages uit het boek.

Dan begint een lange signeersessie van maar liefst vijftig boeken. Exceptioneel volgens de eigenaressen van Amesz. Dat wordt beaamd door mijn uitgever, zeker voor een debutant.

Goed, ik heb zelf veel aan de publiciteit gedaan. Er zijn echter ook veel onbekenden, mensen die de aankondiging in één van de bladen hebben gelezen. Onverwachte ontmoetingen met Kralingers die ik dan toch weer op de een of andere manier ken.

Er was twee uur uitgetrokken voor deze presentatie. Die tijd heb ik meer dan nodig.

Een clubje belangstellenden/vrienden gaat spontaan met ons mee naar huis voor een hartversterkertje. De feestelijke dag sluiten we (en petit comité) culinair af bij de Harmonie.

Het startsein is gegeven.

De eerste honderd meter zijn afgelegd.

Ja, daar gaan we.

Onder andere bij boekhandel SNOEK, op de Meent in Rotterdam.

Ellen ten Bruggencate on top of Heleen van Royen.

Fun

Nine Eleven

staat voor altijd op mijn netvlies.
***************************************************

Slaapsnoepje

............................en morgen gezond weer op.

Big brother

*************************************
Zij zijn groot en ik is klein. Maar zij vermelden dit blogje wel.

Lees SARGASSO'S verslag van de presentatie gisteren.

*********************************************

Niemand Regeert

Het moge duidelijk zijn dat mijn wereld op dit moment draait om de publicatie, presentatie en verkoop van mijn boek.

Na twee flinke, lokale artikelen en dat knallertje in het AD (alledrie binnen een week) lijkt de hectiek pas echt losgebarsten. Meer kan ik mij niet wensen. Alle aandacht omarm ik enthousiast. De presentatie is zaterdag en ik moet mijn toespraak nog voorbereiden.

Vandaag probeerde ik de kunst af te kijken van NRC-columnist en blogger Marc Chavannes, die in zijn 'vrije tijd' als hoogleraar aan de Rijksuniversiteit Groningen journalistiek doceert.

**

**

Aangezien ik wel eens reageer op zijn (inmiddels dagelijkse) blog OPKLARINGEN (zie links) ontving ik een persoonlijke uitnodiging voor de presentatie van zijn boek "NIEMAND REGEERT - de privatisering van de Nederlandse politiek." Verkoopinfo.

De prachtige, rake illustraties zijn van Ruben Oppenheimer.

**

Achterflap:

************

‘De Nederlandse overheid is als een broodje zacht open asfaltbeton. Twee identieke zachte happen met een toegankelijk lijkende harde laag ertussen.’ Dat ontdekte Marc Chavannes na zijn terugkeer uit Frankrijk en Amerika.

**

Nederland heeft zich bekeerd tot een ingrijpend marktdenken, zónder helder idee over wat we van de overheid blijven verwachten. Vaak omdat ‘het moest’ van Europa. Meestal was het een welkome (schijn-)bezuiniging. De vermarkting van het openbaar bestuur heeft geleid tot privatisering van de politiek. Het onderscheid tussen publieke en private taken is zoek. Het call center van de belastingdienst is niet behulpzamer dan dat van kabel of bank.

**

Chavannes verbaast zich over de eindeloze besluitvaardigheid rond rekeningrijden, de verloren beroepseer en de provinciale dans om de energiemiljarden. Over het blind vertrouwen in de maakbaarheid van de samenleving en de alkunde van computersystemen.

**

Als correspondent in eigen land beschrijft hij hoe Nederland zichzelf bestuurt: met een mengsel van grootspraak en uitstel-als-oplossing. Beide zorgen voor voldongen feiten. Niemand heeft het hier ooit gedaan. Niemand regeert. Een boek voor iedereen die wil weten hoe Nederland ervoor staat na Paars, Pim en de ontploffing van het zelfbedieningskapitalisme.

**

Een boek over de verpulvering van democratische politiek. Een pleidooi voor doe-het-zelf-democratie.

************

We hadden tijd genoeg om in te borrelen. Hare excellentie Ter Horst liet op zich wachten en moest ook nog vijf minuten vroeger weg. Of de aanwezige bloggers daar maar geen grappen over wilden maken!

Nu voelde ik mij - temidden van zwaargewichten als Sargasso, GeenCommentaar en Welingelichte-Kringen - niet aangesproken. Mijn gedachten gingen dan ook meteen naar die onweerstaanbare haringkar en dat ik die gedachte natuurlijk op zou schrijven.

Jammer dat de gasten niet de gelegenheid kregen vragen aan de minister te stellen. Her en der hoorde ik knarsende tanden.

Ik ben niet zo op Guusje. Zij is mij te koel, te onverschillig. "Laten mensen die altijd kritiek hebben dan zelf een partij oprichten."

Pardon? Wat een "lange tenen opmerking". Hoe serieus neem je je kiezers dan eigenlijk?

En ja, bij zo'n attitude vaart de PVV wel. Geert Wilders oogst wat de gevestigde partijen in de grond hebben laten zitten. Of het nou verrot is of niet.

De nazit en petit comité was eigenlijk wel zo leuk. Ik sprak met "grote" bloggers, journalisten en een paar andere trouwe Opklaringenlezers die Marc van stof tot schrijven voorzagen.

Aanstaande vrijdagavond tussen acht en negen uur is hij te gast bij OBA Live (Radio 5).

**

Dit reclameblok sluit ik af met de mededeling dat Marc Chavannes de volgende ochtend in de uitzending van Tros Kamerbreed (11 - 12 uur op Radio 1) zit.

........en dat is drie

No minister!

***********************************
In navolging op het VK is nu ook het Nederlandse parlement op declaratiehol geslagen. Guusje ter Horst heeft voortaan de lucht van haring aan zich hangen.

Theodor Holman besteedde dinsdag een column aan de declaratiedrift van Nederlandse ministers. Ik licht er de laatste passage uit.

''Dag winkelier. Mijn naam is Eimert van Middelkoop. Ik ben minister van Defensie. En ik had graag een parka, omdat het zo koud is in dit land.''

''Zeker, mijnheer van Middelkoop. Eén parka, uitstekend. Anders nog?''''Ja... Ik had daar graag een bonnetje van... En... eh... heeft u misschien nog een jacquet?''

''Een jacquet? Mijnheer Van Middelkoop gaat feesten? Tuurlijk... Ook op de bon zetten?''

''Ja graag. Want het zijn toch echt uitgaven die de overheid moet betalen, nietwaar.''

Het wrange toeval wil dat Van Middelkoop dat jacquet in werktijd zal dragen: tijdens de begrafenissen van Mark Leijsen (44) en Kevin van de Rijt (26).
**********************

Deadline

Het lijkt mij zenuwslopend, maar de meeste journalisten dagen hem uit: de deadline.

Zo ook de Ster-reporter die ik drie keer aan zijn jasje moest trekken. "Wanneer krijg ik nou inzage in het stukje dat je over mij en mijn boek gaat schrijven? Je hebt het toegezegd!"

De eerste keer dat ik dat vroeg was afgelopen vrijdag. Het Kralingse krantje hoort namelijk op dinsdag in de bus te vallen.

Zijn reactie klonk geschrokken: "Uh, o ja, dat is waar - dat wil jij graag."

Hij nam de gelegenheid te baat om mij meteen voor een fotoshoot te vragen. Dat gebeurde de volgende dag.

Na de opnames herinnerde ik de verstrooide Eeuwke nogmaals aan de afspraak. "Wanneer?"

"Jjjjjjaaa, komt er aan."

Gisteren, de dag voor het verschijnen van de Ster, belde ik weer. Ik rook een stresslucht door de telefoon. De deadline, hij haalt het niet, dacht ik.

"Vanavond Ellen, vanavond."

Inderdaad lag het stukje 's avonds laat in mijn mailbox.

Inhoudelijk vond ik het best. Ik kon geen onwaarheden ontdekken. Wel haalde ik er een typfout uit. Zijn schrijfstijl is niet de mijne. Ik herken er de chaoot in.

Vanmiddag was ik in Kralingen en ging op zoek naar de Ster. Het werd al snel duidelijk: de deadline was niet gehaald.

Gelukkig hebben we de foto al!

Hoewel? DE foto?

ADrenaline

Vanwege de vele reacties gepromoveerd.

Kokker-ellen (17) Boeuf uit de slowcooker

CROCKPOT kookt.

*******************

Vandaag zijn wij naar Auchan, de hypermarché tussen Kortrijk en Lille. Er moet weer wijn gekocht worden. Her en der graai ik nog wat andere, in Nederland niet verkrijgbare, lekkernijen uit de schappen.

Omdat ik niet weet hoe laat we thuis zijn en manlief vanavond een vergadering heeft, komt koken in de knel.

Dus roep ik de hulp in van mijn slowcooker en improviseer er lustig op los. Mijn crockpot stelt mij nooit teleur. Ik zet hem 's morgens aan, ga weg en 's avonds schep ik een heerlijk gerecht op.

----------------

Om een voorbeeld te geven (nee, geen maten - uit de losse pols):

Zout en peper sucadelapjes of magere runderlapjes. Wentel ze door de bloem en leg ze in de slowcooker.

Giet er rode wijn over. Een eenvoudige Côte du Rhone voldoet.

Doe er een blikje tomatenpuree bij.

Laurierblad en als u het in huis heeft: Provençaalse kruiden.

Pel een aantal sjalotjes en pers wat tenen knoflook uit.

Zet de slowcooker aan. High of low hangt af van de beschikbare tijd.

Een uur voor opdienen voeg ik er nog een doosje champignons toe. Worteltjes, spercieboontjes, whatever. Het kan niet misgaan.

Even proeven of er nog meer zout, peper of misschien een schepje suiker (doe ik niet) bij moet.

Puree, gekookte aardappels of stokbrood en een glas rode wijn erbij. Yammie!!

Crockpot is my friend!

Rotterdam Ahoy

Fotoshoot

Na een slapeloze nacht (geloof me, ik ben geen minuut in dromenland geweest) stond ik om negen uur op. Enigszins zwevend dook ik onder de douche, waste mijn haar, föhnde het in model en smeerde kleurtjes op mijn gelaat. Aan de waterzakken onder mijn ogen kon ik helaas niets doen.

Toen ik bij mijn fiets kwam viel ik bijna flauw. Een (nachtelijke?) onverlaat had een pak yoghurt in mijn fietsbak geleegd. Terwijl ik radeloos naar de troep voorop mijn fiets stond te kijken belde een juichende zoon, die het AD-artikel over mijn boek eerder had gelezen dan ik.

Het mobieltje van de Ster-reporter was buiten werking, dat wist ik nog van vorige week.

Ik legde mijn fiets op de grond om de yoghurt uit de bak te laten lopen. Uitlekken jij, mompelde ik geïrriteerd, maar toch ook weer niet echt ontstemd. De hoerastemming over het AD-stukje overheerste en verdreef mijn sjachrijn.

Ik vluchtte de lift in naar boven om een rol keukenpapier te halen.

*******
Enfin, twintig minuten te laat verscheen ik op mijn afspraak. De Ster-reporter stond gelukkig nog voor mijn ouderlijk huis. Ik probeerde mijn haar te fatsoeneren, maar tijd om af te koelen kreeg ik niet. Begrijpelijk.

De door mij bedachte pose werd mij even gegund. De Ster-reporter had zelf echter iets anders in mind. Terwijl mijn oude buurvrouw achter de gordijnen zat te gluren liepen wij naar de overkant. In de tuin, recht tegenover nummer veertien, moest ik poseren - mijn huis in de rug.

De Ster-reporter zat op het stoepje van nummer 27 en foeterde op zijn ouderwetse camera. De losse flitser moest na iedere opname opladen. Die tijd kletsten wij vol.

Toen ging plotseling de voordeur open en verscheen er een mevrouw in ochtendjas.

Goh, er is hier niets veranderd, dacht ik meteen. Mijn moeder schaamde zich er ook niet voor de deur te openen in haar peignoir. Iedereen deed dat.

Ik kende deze mevrouw niet. Ze was uiteraard verbaasd.

In mijn hyperpositieve bui legde ik uit wie, wat en waarom..... Ook nodigde ik haar uit voor de presentatie. We kregen nog net geen koffie aangeboden, maar lachend wenste ze ons (en vooral mij) veel succes.

Toen ik thuiskwam lag er een stapel gekochte kranten op tafel.

Het is lang geleden dat ik met zo veel plezier het Algemeen Dagblad las.

Buikpijn

*********************************
Ben een tikkeltje erg nerveus.

In de zaterdageditie van het AD/Dichtbij staat ergens een twee kolommenstukje (aankondiging) van Weg van mijn moeder.

Morgenochtend om tien uur worden er foto's gemaakt voor bij het tweede interview in de STER. Zenuwachtig kijk ik uit naar dat tweede interview, liever gezegd het resultaat. Inzage vooraf is mij toegezegd.

De fotolocatie heb ik zelf mogen kiezen.
Het wordt mijn ouderlijk huis.

Ik zie het al helemaal voor me: El achterover leunend tegen de voordeur in het portiek. De plek waar P. en ik vaak zoenend afscheid van elkaar hebben genomen.

"Moeten we dat niet even aankondigen?"

Daar was de journalist niet op gekomen.

"Misschien is het overdreven, maar het lijkt mij wel zo netjes die mevrouw te vragen of zij er geen bezwaar tegen heeft dat haar huis in de krant komt."

De journalist zou het haar gaan vragen, maar ik was hem voor. Ik wilde haar sowieso ook uitnodigen voor de presentatie en ingaan op een uitnodiging van jaren geleden om het huis van binnen nog eens te zien. Ik wil wel, maar ik durf niet. Nog niet.

Een uur geleden heb ik de huidige bewoonster gebeld. Aan mijn maag voelde ik dat ik het griezelig vond. Maar ze was alleraardigst en vond het prima.

Tien uur!! Jemig, dan ben ik net in mijn eerste slaap. Laat alle wekkers en mobieltjes om negen uur rinkelen!
P. zit dan al ruimschoots in Dudok aan de koffie en neemt met zijn kletsmaatjes de kranten door.

Ik moet mijn haren wassen en in stijl zien te föhnen, de ogen verven en iets passends aan.
Iets passends?
Alles past. Maar voor een foto in de krant moet het anders passen.

Het mag niet weer zo'n 'borst(en)beeld' worden.

Andries twittert

Nee, Arie Boomsma zit vanavond niet in #kvdb. Misschien in DWDD.

Arie Boomma gaat dus per 1/10 EO verlaten. Persoonlijk vind ik dat heel erg jammer. Arie is fijne collega en we delen dezelfde missie.

PS - Echo

Het interview is ook ONLINE te lezen.

FUN

Interview Echo

Dit is dus dat eerste interview met iemand die nul komma nul van het boek wist, geen letter gelezen had - laat staan de achterflap (cover) had gezien.

Laat ik zeggen dat ik blij ben met de aandacht.

Speenhoff staat er goed op, de graffiti dek ik mooi af.

Schaduw over Wit Licht

*******************************************************
'The Silent Army' Nederlandse inzending Oscars
Volkskrant - ‎2 uren geleden‎
The Silent Army van regisseur Jean van de Velde is de Nederlandse inzending voor de Oscar voor beste niet-Engelstalige film. ...
Wit Licht ingezonden voor Oscars NRC Handelsblad
Wit Licht Nederlandse inzending Oscars NOS.nl
'Wit Licht' met Marco Borsato naar de Oscars Blik op Nieuws
De Telegraaf - AllePersberichten.nl (persbericht)
alle 32 nieuwsartikelen »
artikel e-mailen

Vanavond besteedde ook RTL-Boulevard ('Wit Licht' inzending Oscars) er aandacht aan. Producenten van Bride Flight, Oorlogwinter en De Storm hebben er advocaten op gezet.

Silent Army (de ingezonden versie van Wit Licht) werd onder andere uitverkoren door de distributeur van deze film.

Dat is volgens mij Vals Licht.

Groen licht voor wit licht

Marco en Leontien Borsato zitten zich waarschijnlijk in hun Gooische villa te verkneuteren.

Wie weet mogen zij begin maart naar Hollywood.
Wie weet zien wij Leontien in een outfit van a famous Dutch designer op de rode loper.
Wie weet loopt Leco (verdekt) achter haar aan met kam en mascara.

Wit Licht is de Nederlandse inzending geworden. Ik heb het over de Ocars.

Ik las dat op Twitter. Martin Koolhoven was de brenger van dit treurige nieuws. Zijn film Oorlogswinter is het niet geworden en dat is balen. Koop/huur die film (DVD) in ieder geval.

Wit Licht is een film met een boodschap. Het stelt de misstanden in de (Afrikaanse) wereld aan de orde. Het gaat over kindsoldaten.

Maar Oorlogswinter was gewoon een veel betere film. In alle opzichten een echte Nederlandse film. En ik denk dat Oorlogswinter in Hollywood bij the Academy meer kans had gehad.

Tenzij oorlogsfilms uit zijn en Derde Wereldfilms in. Het succes zal opgedragen worden aan hongerende, vechtende, stervende kinderen in Afrika.

Of daarmee hun buikjes worden gevuld ??

Maar dan is het schijnlicht.

De Goede Dood

Een tragikomisch toneelstuk over een vrijwillig levenseinde

Het grote pers- en publiekssucces van 2008 De Goede Dood beleeft dit seizoen een nieuwe reeks.
De familie Keller telt drie broers. De oudste is terminaal en heeft gekozen voor euthanasie. De middelste broer, de zakenman, blijkt steeds minder onkwetsbaar dan gedacht. De jongste toont zijn emoties pas als hij achter de vleugel zit. De ex-vrouw van de zakenman is inmiddels de geliefde van de oudste broer geworden. De dochter kan de zelfgekozen dood van haar vader maar moeilijk aan. De huisarts tenslotte, al jaren de
huisvriend van de familie, worstelt met een groot dilemma.

Het Rotterdamse toneelseizoen is van start gegaan met de winnaar van de Toneel Publieksprijs 2008.

Het was een prachtige uitvoering. Niet zozeer vanwege het verhaal, maar wel vanwege de cast.

De voor mij onbekende Hans Thissen speelde op magnifieke wijze de rol van een autistische jongen, wiens passie pianospelen is. Er werden ondermeer liedjes van Randy Newman gespeeld en gezongen. Heel goed gezongen.

Het tragische, het komische, het cynische, het stille, het muzikale, de choreografie, het decor, het klopte allemaal.

Ik hoorde veel gesnotter, zag dames regelmatig in hun handtas graaien.

Daar had ik eerlijk gezegd geen last van. Het spel boeide van begin tot einde.

Gaat dit zien!!

De Goede Dood. Een mooiere start van het seizoen had ik mij niet kunnen wensen.

Oeps

******************************
Waarom heb ik dat toch altijd.
Die ups & downs. Ze volgen elkaar wel erg snel op. Hondsvermoeiend.

Ik verlang naar een dull moment.

Dit vertelseltje komt van een ander adres.
Ik kan thuis niet meer op Blogspot komen, noch kan ik mijn eigen blog lezen. Internet doet het. E-mailverkeer werkt eveneens.
Het is alleen Vertelsels waar ik niet meer bij kan komen. Ieder ander blijkbaar wel. Gelukkig maar.

Oeps zegt Google telkens. Oeps irriteert mij.

Tele2 heb ik inmiddels gebeld, maar u weet hoe dat gaat. "U wordt binnen vier dagen gebeld."

Vanavond, in de schouwburg, ga ik overdenken hoe ik de volgende vier dagen door ga komen.

Waar ik mijn toneelrecensie ga schrijven

Naschrift AD

*****************************************
Voor zover ik mij kan herinneren (ik ben 54 jaar) gleed het Algemeen Dagblad bij mijn ouders voor dag en dauw door de bus.
In ochtendjas pakte mijn vader de krant van de mat: nog voor hij zijn tanden had gepoetst, nog voor hij thee ging zetten, nog voor hij ons wekte. Hij wilde de ochtendkrant voor zich alleen.

In mijn blogjes van gisteren heb ik geëmotioneerd mijn teleurstelling over de gang van zaken geuit.

Vertelsels is een persoonlijk blog waarop ik mijn mening niet onder stoelen of banken steek. Het zijn mijn woorden. Voor interpretatie kan ik niet instaan.

--------

AD draait cultuurkraan dicht is een door mij gekozen kop. Omdat ik dat zo voel.

--------

Ik uit mijn boosheid (en in deze ook mijn verdriet) over zaken die mij na aan het hart liggen.

1 September

******************************
Na een miserabele 31 augustus, die om vijf uur vanmorgen overging in een lichte, onrustige slaap, belde de journalist van het AD mij om half tien wakker.

##Gistermiddag, na dat laatste blogje hadden wij telefonisch nog contact gehad. Het was geenszins een vijandig gesprek: alles doorgepraat en wat zaken opgeklaard. Zij was door de uitgeverij gehouden aan een embargo tot 8 september.

Vraag me niet waarom, dat schijnt met de verschijningsdatum te maken te hebben. Maar vanaf 7 september werkt het AD volgens een nieuwe, door de Belgen opgelegde, structuur. Geen boekrecensies meer, laat staan een interview met ondergetekende.##

Ik hoorde vanmorgen meteen aan haar stem dat ze 'goed' nieuws had.

ZATERDAG staat er in het AD Rotterdams Dagblad!! een piepklein stukje. Het is geen recensie, geen interview, maar een aankondiging van mijn boek.

Daar ben ik al gelukkig mee.

Oh, ja: mijn maag is inmiddels terug op de juiste plek.

September

*************************
Voor mij betekent dit de start van het einde van het jaar. Idioot want we hebben nog vier maanden voordat we 2010 ingaan.

In augustus heb ik tweeënvijftig = 52 Vertelseltjes geproduceerd. Ervan uitgaande dat een trouwe blogger één blog per dag maakt ben ik wel een hele trouwe. Nog nooit heb ik met zo veel plezier mijn huiswerk gemaakt.

Kwantitatief doe ik het in mijn eentje op dit bescheiden privéblog nog helemaal niet zo gek. Omdat ik dik boven het moyenne zit kan het best een tandje minder.

September: de dagen korten, de avonden lengen.
September: de bladeren vallen
September: het Schouwburg en Doelenseizoen gaat weer van start
September: wat moet ik aan?
September: de wintercatalogussen komen uit
September: airco en verwarming
September: postelein en spruitjes
September: 2010-kalenders
September: nieuwe televisieseizoen
September: teleurstellingen en meevallers
September: vreugde en verdriet
September: 65-jaar geleden
September: "Weg van mijn moeder"
September: 30 dagen - 720 uur

Augustus 2009 is reeds geschiedenis.