ZuivEL

Friesland is mooi. Er zouden alleen geen Friezen moeten wonen.

Het komt niet uit mijn mond, maar was een reactie van iemand die met ons te doen had.

We hebben er twee jaar gewoond.

Een ervaring - laat ik 't daarbij houden.

Eén lekkere herinnering nam ik mee naar Rotterdam: de vla van Friesche Vlag.

Heerlijk.

Het deed (en doet) me aan oma's vla uit de fles denken. Die zette ze omgekeerd in een houder om uit te lekken.

Ik zag de gele pap langzaam tegen het glas een weg naar de hals zoeken.

Kans om het schaaltje te bereiken kreeg het niet.

En thuis hadden we de flessenlikker waar mijn moeder altijd nog een bakje mee wist te vullen.

Daarna mocht ik likken.

En mijn blouse kon meteen in de was.

Ik fiets eens per week naar Van Yperen, onze "oude" buurtsuper in Kralingen, om zuivelproducten te kopen.

Gisteren stond ik op het punt op mijn fiets te klimmen toen ik een bekende stem achter mij hoorde.

"Hee, Ellen - doe jij hier je boodschappen?"

Een goede bekende liep een stukje met me mee.

Ik vertelde dat ik speciaal voor Friesche Vlag naar Kralingen kwam.

Hij lachte me nog net niet uit - maar zei wel dat het onzin was. Friesche Vlag en Campina (vind ik niet lekker) zijn één en mijn vriend wist me te vertellen dat alle vla uit dezelfde machine komt.

Daarna kreeg ik van de zuivelkenner een uitleg die ik liever niet had gehad.

En hem geloven deed ik pas nadat ik beide merken getest had. Nou ja........ nadat P. ze (blind) geproeft had.

Het ging bij de test niet om lekker of niet lekker. Smaken verschillen.

Verschil is er!

In dikte, in kleur en jazeker - ook in smaak.

De familie Van Yperen zal blij zijn met de uitkomst van mijn vla test.

*********************

Matten

*******************
Een aardbeving, een tsunami en nu een dreigende kernreactor.
De opstand in Tunesië ben ik alweer vergeten.

Een tsunami heeft hele steden weggevaagd.
Ik zie huizen als lucifersdoosjes wegstromen en ergens in het kolkende water uit elkaar vallen of tegen een ander drijvend element te pletter slaan. Luciferhoutjes stromen verder.
De beelden doen me denken aan de special effects van een rampenfilm als bijvoorbeeld Dante's Peak.
Hoe is het nu in Egypte?

In een kerncentrale proberen tientallen techneuten een heel andere ramp, die van een radioactieve uitbraak, te voorkomen. Ook zij vechten met water: koelwater dat koel moet blijven.
En in Libië is de lente van korte duur geweest.

En dan is daar De Rijdende Rechter die (altijd lachend) een oordeel moet vellen over een schutting wat geen schutting is.

Over een hekwerk dat te hoog is.

Over rieten matten die weg moeten omdat ze lelijk zijn.

En over een erfgrens.

Erfgrens:

Japan is 2,4 meter verschoven.

*****************

Tulpentest

Een Amerikaanse vriendin die mij een lesje tulpen houden denkt geven?!

Veel gekker moet 't toch niet worden.

Zij had van een andere vriendin tien witte tulpen gekregen. Die hadden een godsvermogen gekost (Florida) en moesten extra lang staan - dankzij ........................een cent.

Nu ken ik die trucjes met bloemen. Seven up, bleekwater, weinig water, lauw water, speldenprik onder de kop, vaas niet met afwaszeep schoonmaken, enzovoorts, etcetera.

Tulpen zijn rare bloemen. Ze groeien razendsnel in de lengte en als de bloem zo wagenwijd open staat vind ik er al niets meer aan.

Ik houd van een dichte tulp. Dus snijd ik ze extreem kort af en zet ze in een nauwe vaas.

Over het resultaat ben ik tevreden, al staan ze nooit langer dan vijf dagen.

Terug naar het centenfabeltje. Want inmiddels weet ik dat het niet meer dan dat is.

Men neme twee vazen (bovenste foto) - één met muntje en één zonder. In elke vaas zet je drie bossen tulpen.

Beide boeketten krijgen evenveel licht en water.

Het resultaat na zes dagen is verbluffend.

De tulpen van de kweker in Kerkwerve (Schouwen-Duiveland): zo sterk heb ik ze nog nooit gehad.

**********************  

laptOP

De titel doet vermoeden dat ik mijn oude laptop heb opgelapt.

Helaas.

Na een afwezigheid van vier weken heeft het acht jaar oude machientje geen puf meer. Hij was al langere tijd levensmoe, maar ik kon het geduld wel opbrengen.

Nu moet ik minstens tien minuten wachten totdat er een programma of bestand geopend wordt.

Mijn laptop is OP.

Sommige letters zijn verdwenen.

Acht jaar geleden kocht ik deze laptop met het "sigarettengeld" dat ik in een jaar gespaard had. 

Ik was gestopt met roken en dit was mijn beloning: een laptop.

Het lukte niet om de harde schijf te formatteren en ik had geen zin om een vernietigingsschijfje te maken.

Dus heb ik 'm uit elkaar gehaald.

Volgens mij heeft niemand er zo iets aan.

Ik in ieder geval niet.

*******

3/11

Gisteren heb ik de hele dag aan neef Jan Tenbruggencate gedacht.

Hij woont in Lihue op Kauai (Hawaii).

Vannacht had ik op Facebook even contact met hem:

Hi Ellen.

Let me try this in Dutch. Wij woonen op hoog grond. Alles is fijn. Our island had some damage, but nothing remotely like Japan's devastation. We are just suffering from lack of sleep, because there was much work to do before the waves arrived between 3 a.m. and 8 a.m.

 Vervolgens durfde ik te vragen (terwijl hij bekaf was) of hij een korte impressie kon geven van die chaotische, onzekere dag.

Jan is journalist en schrijver, dus die draait daar zijn hand niet voor om.

"We have been through this before. First reaction is a sigh.

A lot of hard work. Make sure your home is safe, or prepare to evacuate. If it's safe, make sure you have emergency supplies in case power, water, communications fail. Gas in the car, batteries, fill the bathtub with water for drinking. Call friends on the coast to be sure they know. Check with things for which you are responsible.

I serve on the board of directors of our electric company, so see what their needs are.  

The biggest physical job for me was to help our outrigger canoe club move a dozen 45-foot, 400-pound canoes, in the middle of the night, out of the danger zone. 

Meanwhile, staying alert to the progress of the series of waves across the Pacific. How big were they at Guam, how big at Wake Island, how big at Midway Atoll, and what are the deep-sea tsunami buoys reporting.

And finally, when the danger is past, assess the damage, review the emergency planning, and all the rest."

*****************************

Of je worst lust!!

Jazeker, maar niet van deze.

Puur en eerlijk - wellicht.

Vies en vies - welzeker.

************

Dag winter, welkom lente

....maar nog wel met de winterjas aan.

******************

Spitskool Sonate

Vanavond hadden we concert.

Rotterdams Philharmonisch Orkest

Dirigent Richard Egarr

Piano Angela Hewitt

Mozart Ouverture Die Entführung aus dem Serail

Beethoven Eerste pianoconcert

****

Mozart Symfonie nr. 39

We hadden ons er zeer op verheugd.

Tot mijn grote schrik begon, toen de lichten doofden, mijn maagdarmkanaal een eigen concert te spelen.

Er wordt voor aanvang van het concert altijd gevraagd de mobiele telefoons uit te doen en zo min mogelijk te hoesten.

Maar hoe zit dat met broekhoest?

Tijdens het prachtige pianoconcert zat ik mijn darmen te dirigeren.

Ik weet niet wat de oorzaak was: de kruidige thee van vriendin Yet - of de spitskool.

Wanneer de pianiste haar ogen dichtkneep, kneep ik mijn ogen dicht.

Wanneer ze schoof op haar kruk, schoof ik op mijn stoel.

Zij ging los, maar ik mocht niet loslaten.

Ik pufte zoals ik dat tijdens de bevalling had gedaan.

Adagio, adagio.

Maar de darmen negeerden de druk van mijn handen.

Met donderend geraas zetten zij een ander tempo in: presto, presto.

De toegift van Hewitt heb ik gemist.

Ik had zo mijn eigen ovatie op de wc.

En dus heb ik na de pauze de Mozart Symfonie in de lounge op een beeldscherm gevolgd, vlak naast het "gemak."

Ik had zo'n honderd poepdozen tot mijn beschikking die ik niet allemaal heb gebruikt.

*********************************

RO Festival

Van 12 - 26 maart.

"Het Ro Festival is het jaarlijkse moment waarop het Ro Theater zich presenteert in de Rotterdamse Schouwburg. Wegens succes wordt ook deze festivaleditie het concept ‘Bepaal zelf de toegangsprijs’ opnieuw toegepast, om zoveel mogelijk mensen kennis te laten maken met het Ro Theater."

Een van de onderdelen:

"So You Think You Can Act? 

Live werkproces

Regisseurs Jetse Batelaan en Alize Zandwijk gaan live aan de slag met het publiek in de grote zaal van de Rotterdamse Schouwburg. So You Think You an Act? is voor iedereen een unieke kans om deel te nemen aan een eenmalig participatie-experiment op toneel. Met meer mensen op het podium dan ooit is vertoond!"

PROGRAMMA RO FESTIVAL

**********************

Afgeperst?

Dat is het eerste wat bij me opkomt bij deze drie gebeurtenissen.

Nederland gaat, onder druk van de VS, een trainingsmissie sturen naar de Afghaanse provincie Kunduz.

Doet Nederland niet mee aan deze internationale actie, dan kan het wel inpakken.

Hoeft het niet, indien nodig, op steun van de andere partners te rekenen. Noch mag het met de grote jongens meepraten. En naar internationale baantjes kan het fluiten.

*****

Drie Nederlandse militairen worden in Libië vastgehouden op verdenking van spionage.

Diplomaten zijn in onderhandeling met een niet al te fris regime om het drietal veilig thuis te krijgen. Je hebt niet veel fantasie nodig om de bedenken dat daar een eisenpakket tegenover staat.

*****

De koningin zit vanavond aan aan het banket in Oman.

Het is geen staatsbezoek, maar er kleven wel enorme handelsbelangen aan.

Had de vorstin, na het losbarsten van de rellen, bedankt voor de maaltijd - de uitnodiging voor een privé diner kon ze niet afslaan.

De Nederlandse economie moet blijven draaien, nietwaar?

Dat weet de koningin ook.

Niet gaan zou orders kosten.

Dus dan maar "Halalprakje" mee-eten.

*****

Mis!!

.....en dan achteraf die verontwaardiging.

Indringer

***********************
Indringer is een item dat u nog vaak terug zult vinden op dit blog.

Het handelt over het verloop van de leukemie, die inmiddels negen jaar geleden (geheel bij toeval) bij mijn echtgenoot werd ontdekt. Een drama in een onbekend aantal aktes.

Indringer beheerst zo nu en dan ons leven.
Fysiek heeft het manlief geheel in zijn greep. Mentaal pakt het ons beiden op zwakke momenten in. Zo nu en dan weet het ons tegen elkaar uit te spelen.

Indringer kwam in de afgelopen vijf jaar dat dit blog bestaat weleens ter sprake, maar dat zal vanaf heden frequenter zijn..........helaas.

Laat ik onderstaande passage uit "Weg van mijn moeder" gebruiken als voorbeeld van hoe het begon:

‘Ga je mee’, vroeg hij de avond voor zijn bezoek aan de internist. ‘Jij bent altijd goed in het doorvragen. Ik vergeet de helft.’
Het was toch alleen een routine bloedonderzoek?’
Samen naar de dokter had, tenzij het iets ernstigs was, iets onnozels.
Omdat Joep zo aandrong verzette ik mij niet.
In de wachtkamer van de internist kreeg ik het ineens benauwd. Op het naambordje boven de balie stond “dr. M.H. van Heeswijk, hematoloog”.
Papa was voor zijn leukemie zo`n twintig jaar onder behandeling geweest van een hematoloog.
Joep zat ontspannen de Leeuwarder Courant te lezen. Hij had mijn onrust niet door.
‘Heb jij iets van pepermuntjes bij je’, vroeg ik. Tegelijkertijd verdwenen mijn handen in mijn jaszakken op zoek naar iets lekkers. Tot mijn verbazing haalde ik mijn moeders medaillon tevoorschijn.
Ik stootte Joep aan. ‘Kijk, dit heb ik ook geërfd. Mooi lelijk hè?’

“Mijnheer Grijpsma ?’.
Wij veerden tegelijk op. Nadat we haar de hand hadden geschud volgden we de internist naar de spreekkamer.
'Gaat u zitten’.
Ze dook meteen in Joeps status. ‘Hoe voelt u zich, mijnheer Grijpsma?’, vroeg ze zonder haar patiënt aan te kijken.
'Eigenlijk heel goed, naar omstandigheden.’
‘Hè?’ Zijn ogen vroegen mij om bevestiging.
Ik knikte.
‘Nou ja, die prikken zijn niet echt een pretje. Die steunkousen en al het gedoe eromheen zijn wat minder, maar ik voel mij goed’.
Dokter van Heeswijk reageerde niet op wat Joep zei.
‘Mijnheer Grijpsma, de bloeduitslagen zijn tot mijn grote schrik niet goed. U heeft chronisch lymfatische leukemie. Dit is iets wat ik totaal niet had kunnen voorzien. Het spijt me zo’.
Het kwam er in één adem uit.

Voor mijn gevoel zaten wij minutenlang de arts aan te staren.
Wezenloos.
Het was alsof ik in een vacuüm werd gezogen. Ik werd misselijk.
Joep trok wit weg. Zijn mond stond open.
‘We doen natuurlijk nog een extra test ter controle. Helaas ik kan u nu al verzekeren dat die geen ander beeld zal geven. Dit is het geheide beeld van een CLL.
Gelukkig zit u nog in het beginstadium.
Er bestaat ook geen verband tussen de trombose en de leukemie. Daarom was ik ook zo verbaasd toen ik de uitslag kreeg ’.
Ik moest mijzelf dwingen goed naar haar te luisteren.
Joep zat voorovergebogen en wreef hard in zijn handen. Uit alle macht probeerde hij zijn tranen te bedwingen. ‘Een man huilt niet ‘, was hem – als kind - door zijn ouders ingepeperd.
Even raakte hij mijn uitgestoken hand aan. Ik wilde bij hem op schoot kruipen.
Maar intimiteit leidde onherroepelijk tot een emoitionele uitbarsting. Dus duwde hij mijn radeloosheid zachtjes weg.
‘Weet U wat CLL is?’
Joep knikte.
‘Ja, mijn vader heeft het gehad’, antwoordde ik. ‘Maar mijn moeder was arts’.
Waarom voegde ik dat eraan toe?
‘En hoe gaan we verder?’ Joeps vraag klonk zakelijk, alsof het een bedrijfsplan betrof. Terwijl hij en de arts verder spraken raakte ik in de mist de weg kwijt.
Ik wist wel wat de prognose was.
Ongeneeslijk.
CLL is een sluipmoordenaar. Hij laat je lang met rust, maar slaat vroeg of laat toe.

Afgezien van een enkel pesterig signaal hield Indringer zich tot nu toe rustig.

Vandaag echter kwam zijn kwaadaardige aard echt aan het licht. De leukocyten bereikten (tot nu toe) een recordhoogte.
Een tegenvaller waar wij nog niet op voorbereid waren.

Ja, de afgelopen twee jaar veranderden de bloedwaarden ten slechte - maar dat ging langzaam en geleidelijk. P. mocht altijd drie maanden wegblijven uit de Daniel den Hoed.

Vandaag bleken de leuko's bijna verdubbeld en moet hij zich over een maand weer melden.
Ondertussen buigen de hematologen zich over de vraag of hij niet aan (de eerste) chemo moet. Dat is zo vervelend van deze ziekte - die onzekerheid over wat en wanneer te doen?

"Zouden het per ongeluk niet de uitslagen van een andere patiënt zijn geweest?"
Die hulpeloze vraag stelde hij (zich) in 2002, toen de diagnose CLL werd gesteld, ook. Toen en nu wisten we het antwoord.

Toen was het paniek en ongeloof.
Nu is het balen. Zwaar balen.

Vier april het vervolg.

'Ga je mee’, vroeg hij vanavond.
******************************************

Eindelijk..................

Twee families leven op voet van oorlog. Als op een dag de zoon van de ene familie – tegen de zin van zijn vader – toenadering zoekt tot de andere familie, is dat het begin van een noodlottige ontwikkeling.

De Nederlandse film- en theatermaker Alex van Warmerdam schrijft en regisseert een nieuwe voorstelling voor Olympique Dramatique en zijn eigen gezelschap, De Mexicaanse Hond.

“Ik zie een volle zaal. Buiten gebeurt het, maar u bent allen naar hier gekomen. Ik weet niet of u daar goed aan heeft gedaan. Ik raad u aan uw verwachtingen laag te spannen.”

Alex van Warmerdam schrijft het script en personages op maat voor de acteurs. Met Bokma, Malherbe, Ceelen en Van de Wijdeven werkte hij al eerder samen; zij zijn meester in de droge en onverstoorde speelstijl die zijn stukken vereisen.

Dit is Van Warmerdams eerste samenwerking met Tom Dewispelaere en Stijn Van Opstal van Olympique Dramatique.

De voorstelling gaat op 17 maart 2011 in première in Antwerpen waarna een Belgische tournee volgt. De Nederlandse première vindt plaats in Haarlem op 12 april 2011.

Met Pierre Bokma, Annet Malherbe, Aat Ceelen, Eva van de Wijdeven, Tom Dewispelaere en Stijn Van Opstal.

 Tekst, regie en scenografie Alex van Warmerdam

***************

Toen ik een jaar geleden het schouwburgprogramma voor het nieuwe seizoen ontving, stond er bij Orkater nog geen titel vermeld.

Maar De Mexicaanse Hond (onderdeel van Orkater) staat garant voor een fantastische avond toneel - dus boekte ik blindelings.

******************

Literatuur - noodzakelijk of niet.

De besmettelijkheid van de feelgood-literatuur

door Jeroen Vullings in Schrijvers

De zoete lokroep van het succes trekt schrijvers weg van de ambitieuze roman die zich alleen gekweld laat schrijven en al even moeilijk laat lezen. Dat is een ramp.

Feelgood. Als ik in het nabije verleden die term gebruikte, was het om op een milde manier te zeggen: dit is een ongevaarlijk verhaal. Een behaaglijk verhaal. Een verhaal dat angst noch ongemak inboezemt. We kennen het van de films die vaak dit predicaat krijgen, alles wat heftig en weerbarstig is in het leven wordt gepolijst, overgoten met lichtvoetige humor, omgezet in loutering, of opgediend met een behapbare moraal die nooit zwaar drukt en ons moeiteloos zal vergezellen in het bestaan. We sluiten zelfs welbewust, eventjes, de ogen voor de onwaarachtigheid die zo’n gezocht gelukkig einde aankleeft. We willen genieten van een sprookje. Lees verder 

Goed artikel van Jeroen Vullings in Vrij Nederland.

Maar toch.......

Laat Kluun rustig naast Conny Palmen liggen - wie weet pakken ze haar ook mee.

Ik blijf van mening dat (ook in de "leeswereld") de markt bepaalt.

Dat schrijvers daarop in spelen mag je hen niet kwalijk nemen. Iedereen wil een boterham eten - het liefst lekker belegd. 

  

Als mensen mij schrijven of zeggen dat ze "Weg van mijn moeder" in één ruk hebben uitgelezen, dan vat ik dat op als een compliment.

Theodor Holman schreef me, nadat hij het manuscript had gelezen, "zo nu en dan wordt het literatuur."

Hij was complimenteus.

Het ging mij om het verhaal dat mensen moe(s)t aanspreken.

Zolang men maar leest is mijn motto.

*****************************************

Aanbieding

                                             

Twee maanden geleden zeiden we NRC Handelsblad op.

Waarom?

Te dure krant. En volgens P. kwalitatief achteruit gehold.

Zelf volg ik het nieuws via het internet: prettig met links naar andere bronnen en altijd vers.

Vandaag ben ik gezwicht voor de volgende aanbieding:

De vernieuwde NRC vier maanden gratis.

Nou ja - gratis.

Ik betaal voor de zaterdagkrant. Die kost €3,20.

€3,20!!

Mike Tyson's The President's Speech

SO FUNNY!!

Boekbespreking

*****************************************
In één ruk heb ik WEG VAN MIJN MOEDER uitgelezen.
Ik ben erg onder de indruk.
Ten eerste over de schrijfstijl. Pakkende zinnen, erg open - ook waar dat pijnlijk is voor de schrijfster.
Regelmatig moest ik lachen om de humor waarmee de belevenissen van Puck zijn beschreven.
Zoals wanneer zij over haar eerste ontmoetingen met haar latere echtgenoot Joep vertelt. Nadat hij bij haar ouders heeft gegeten, vraagt Joep fluisterend of ze bij haar thuis altijd van plastic borden eten. Puck antwoordt dat die na een vakantie in de kast zijn terechtgekomen en dat haar moeder dat eigenlijk wel gemakkelijk vond. Het contrast met het eerste diner bij haar schoonfamilie is groot.
Je ziet Puck voor je. Ellen schrijft beeldend.

De serieuze inhoud van WEG VAN MIJN MOEDER heeft me geroerd. Heel bijzonder om een boek te lezen dat is gebaseerd op een familie die ik deels zelf, deels uit de verhalen van mijn ouders, goed denk te kennen. Een familie die gevormd en gescheurd is door gebeurtenissen in de tweede wereldoorlog.

Het boek geeft een beklemmende en rauwe inkijk in de wereld en de keuzes van mensen die in de oorlog in het verzet opereerden. En hoe dat alles na de oorlog doorwerkte in hun levens.

WEG VAN MIJN MOEDER is een aanrader!
Regine Bowles
******************************************************

Hoe is het toch met.....

........Felix.

Nou, Felix zat vanavond straalbezopen aan tafel bij Matthijs - in DWDD.

Rottenberg zal zich (wanneer hij weer nuchter is en dit terugziet) kapot schamen.

Matthijs probeerde hem te remmen, Jort Kelder trachtte het oververhitte temperament van de Amsterdammer te temperen en Koos Postema hield wijselijk zijn mond - maar zijn blik sprak boekdelen.

Zijn "verwardheid" weet Felix aan oververmoeidheid als gevolg van hard werken. Hij was gisteren al om tien uur naar bed gegaan (fles drank stond waarschijnlijk op het nachtkastje) en had nauwelijks iets van de verkiezingsavond meegekregen.

Ik zag Van Nieuwkerk bedenkelijk kijken naar zijn politiek deskundige gast.

******

........de Tokkies (een nieuw EO-programma).

Bent u daar echt benieuwd naar?

******

.......de verkiezingsuitslag

Dat weten we ergens in mei.

******

........Ellen

Zij kan slecht wennen (bovenstaande geeft daar ook geen aanleiding toe) en heeft de vorm nog niet gevonden.

Als ik u vertel wat ik straks ga doen, dan tikt u met uw wijsvinger eerst op uw voorhoofd en vervolgens op mijn profielfoto.

Ik sta georganiseerd in het leven en zo wil ik het ook verlaten.

Dus ga ik een adressenlijst maken voor het moment dat u zich afvraagt:

"Hoe was het toch met Ellen."

***********************

Onderkoeld

**************************************
Hartverwarmend waren de felicitaties (vooral op FB) en de warme reacties op het overlijden van mijn lievelingstante.

Vannacht had ik het ijskoud. P. kon de dekens niet aangesleept krijgen.
Ik droomde van het warme Florida. Toen mijn blaas een plassein gaf stapte ik slaapdronken aan de verkeerde kant het bed uit. Kkkkkoud.................

Vanmorgen bleef ik een half uur onder de warme douche staan en kleedde me alsof ik aan de Elfstedentocht ging meedoen.

Buiten sneed de koude oostenwind onbarmhartig door alles heen. Het voelde als een verschil van dertig graden met vorige week.

Waar ik (op een andere manier) onderkoeld van raakte was wat via de media tot me kwam.

Zoals dit:
AMSTERDAM - De Hiswa Amsterdam Boat Show wordt dinsdagochtend om tien uur in de Amsterdamse RAI geopend door staatssecretaris Henk Bleker. Solozeilster Laura Dekker, speciaal overgevlogen voor dit evenement, opent de zogeheten Water Fun Zone. Verder 

WAT IK ER INDERTIJD VAN VOND
Die mening is niet veranderd. Ik vind het een belachelijke happening. Vooral dat Dekker speciaal is overgevlogen.
Moet dat kind niet gewoon naar school?

Had ik mijzelf net een opwarmertje ingeschonken - zie ik Job Cohen in een polonaise.
Dat is zielig en lachwekkend - en dat weet Cohen zelf ook wel.
Een kat in het nauw........
Zou de "gewone" man dit zo leuk vinden dat hij straks op de PvdA gaat stemmen?
Hier word ik heel erg nuchter van.

Koud kreeg ik het ook van het laatste verkiezingsdebat. Daar wil ik niet eens woorden aan vuil maken.

Oh ja - complimentendag.

Mijn complimenten gaan naar de (trouwe) lezers van VERTELSELS.
*********************************************************************************************************

Vreugde en verdriet.

Vandaag bij thuiskomst troffen wij tussen de post een rouwannonce van mijn lievelingstante.

Ze is tijdens onze vakantie gestorven. Helaas heeft niemand mij op de hoogte gebracht - waardoor deze verjaardag gemarkeerd wordt door een rouwrandje.

Mijn laatste bezoek aan tante M. was in juli.

Het gevoel dat ik haar veel vaker had moeten bezoeken bekruipt mij.

Ze belde me altijd op deze dag - mijn verjaardag.

"Dag kind." Ik hoor 't haar zeggen.

"Dag tante M."

***

Vluchten naar................

Van Brussel naar.....................TRIPOLI???

Jazeker.

Onvoorstelbaar, onwaarschijnlijk, onwaarachtig.

Tien minuten later:

Hoezo......schrikken.

***************************************************
Vanmorgen, op weg naar het vliegveld passeerden we het tankstation waar ik vier weken geleden een foto van maakte en dit blogje over schreef: SCHRIKKEN.

Vanmorgen had ik mijn camera niet paraat, maar het prijsbord was aanzienlijk veranderd: $3,46.
Dat is ook het enige waar de Amerikanen zich druk over maken, want verder is Libië en de rest van het
Midden-Oosten een ver van mijn bed show.

Dankzij een nieuwe bh moest ik in Ft. Myers van top tot teen gefouilleerd worden.
Of waren het de knopjes op mijn rok. Hoe dan ook, het was weer een ervaring - zal ik maar zeggen.

Koffers overweight (= $150,- boete per koffer) – vliegtuig overbooked.
Voor de koffer ging ik vrijuit omdat we Business Class vlogen.

Jammer dat P. direct naar huis wilde. Vrijwilligers werd het volgende aantrekkelijke aanbod gedaan: een voucher ter waarde van $400,-, een First Class ticket voor de volgende dag en een overnachting in een hotel.
Wat te denken van een extra dag in de zon.

Aan boord werd ons gevraagd de ionizer (purifier), die altijd om onze nek hangt en die de lucht filtert, af te doen. Dat was even schrikken, want we voelen ons al jaren (gezondheidshalve) veilig met dat apparaatje.

Sinds een jaar is dat American regulation (op de heenweg  heeft niemand er iets van gezegd).
Eén keer heeft een batterij vlam gevat, waarna het op de lijst van vuurgevaarlijke apparaten werd geplaatst
How about laptops en andere - op batterijen werkende - apparaten?.

Ik kon in een eindeloze discussie met de purser gaan over gezondheidsverklaringen en de leukemie van manlief – ze bleef I’m sorry zeggen. Ze kon ook niet anders.

Wat slaan ze toch door met die stompzinnige paniekmaatregelen!!

We kregen een mondkapje aangeboden, maar daar bedankte mijn strontverkouden echtgenoot hartelijk voor.

Toen de purser vroeg of we haar wilden waarschuwen wanneer P. zuurstof nodig had stikten we zowat van het lachen.
*****************************************************************************************************

Cheesecake Factory

Na deze gezonde -en lekkere maaltijdsalade ging ik toch door de knieën.

1979-2011

****************************
Tweeëndertig jaar geleden lag ik (op het tijdstip dat ik dit schrijf) klaarwakker in een ziekenhuisbed in Alkmaar.
Een paar uur later zou een gynaecoloog mij inleiden en moest ik proberen een nieuw leven op de wereld te zetten.

Na negen moeizame maanden had mijn gemakzuchtige huisarts me dan toch om één voor twaalf ingestuurd. Een week lang was mijn buik gekoppeld aan machines die aangaven dat het slecht met me ging.

Ik had een zwangerschapsvergiftiging, maar over de uitgerekende datum konden de gynaecologen van het AMC het niet eens worden.

Op 25 februari werd ik van zaal, waar ik met acht vrouwen lag, naar een eenpersoonskamer gebracht. Daar kwam een gynaecoloog mij vertellen dat ik de volgende dag een kindje zou krijgen.

Nou ja…………………krijgen.

Ik moest er wel wat voor doen. En mijn arme echtgenoot zat hulpeloos toe te kijken of liep te ijsberen door de verloskamer.

Nee – prettig bevallen was mij niet gegeven. Eens maar nooit weer was dan ook het advies van de gynaecoloog.

En genieten kon ik pas twee weken later - toen ik Jacob, die direct na de bevalling naar de couveuseafdeling was gebracht, mee naar huis mocht nemen.

Er gaat geen verjaardag van onze zoon voorbij of ik denk aan die ijskoude zesentwintigste februari in 1979.
****************************************************************************************************************************

Bloot nieuws

*******************************
Soms geloof ik mijn ogen en oren niet.

Wanneer een vriendin mijn opvattingen over seks liberal noemt, dan moet ik lachen.
Wanneer een andere vriendin zegt dat homoseksualiteit een ziekte is, dan moet ik mijn woede onderdrukken.
In discussie gaan heeft totaal geen zin.

Het grote Amerika, voorbeeld van het moderne leven, is in vele opzichten zo ongelooflijk preuts en bekrompen.

Twee voorbeelden:

1. Gisteren op het strand.

Ik gok dat het een Duitse blondine was die haar borsten even liet zien toen ze van bikinitopje wisselde. Het zal hooguit vijf tellen geduurd hebben.

Voor de conservatieve Amerikanen, die er in hun badpak met rokje onappetijtelijker uitzien dan deze slanke Europese, waren het vijf tellen te lang.
Ik was blij dat de vrouw van plan was om weg te gaan, want om mij heen hoorde ik boze, agressieve stemmen.

"Immoral, dirty, indecent, hooker, bad example for the kids, crazy Europeans:" buitenproportionele reacties van mensen die in hun garage waarschijnlijk een pistool of geweer hebben liggen.

2. In een nieuwsuitzending van het lokale FOX was een item over nudisten.

Daar zakt je broek van af.
*********************************

Half a man

Nog iemand die de weg kwijt is.

Charlie Sheen is uit Two and a Half Men gezet vanwege zijn onbetamelijke uitingen en schaamteloos (crimineel) gedrag.

De Telegraaf weet te melden dat Sheen een nieuwe show krijgt bij HBO. Maar daar heb ik - hier in de VS - (nog) niets van meegekregen.

Vooralsnog is dit spraakmakende interview (Sheen wist aanvankelijk niet dat hij live in de uitzending was) zijn laatste optreden.

********************

Post van Orkater

*******************************************
Hooggeëerd publiek van Orkater, De Mexicaanse Hond, The Sadists, Via Berlin, Susies Haarlok en Graniet Film

Op 20 november schreeuwde het publiek met meer dan 100.000 mensen; niet tegen bezuinigingen, maar tegen buitenproportionele bezuinigingen op Cultuur.

Inmiddels draagt Cultuur al 50 miljoen euro bij aan de noodzakelijke bezuinigingen en dat loopt op tot zo’n 175 miljoen euro per jaar. Daarbovenop gaat de regering nog eens 125 miljoen bezuinigen. Daar merkt u nu niets van, maar vanaf het volgend seizoen worden de kaartjes fors duurder en twee seizoenen later is het grootste deel van de huidige theater-, dans- en muziekgezelschappen verdwenen en nog een jaar later is de Nederlandse filmproductie gehalveerd. Het is duidelijk, die 125 miljoen moet van tafel. De regering hoefde niet te luisteren naar uw schreeuw, maar uw stem kan zij niet negeren. In het stemhokje kunt u in alle rust uw stem laten gelden.

Uw stem telt twee maal. Op provinciaal niveau: de provincie draagt bij aan het regionale aanbod van kunst en cultuur. Regionaal erfgoed, bibliotheken, amateurkunst, cultuureducatie aan kinderen en jongeren, jeugdtheater, maar ook instellingen voor beeldende kunst, festivals, theater- en muziekgroepen ontvangen een bijdrage van de provincie. Die steun is hard nodig om de bevolking kwaliteit in de buurt te kunnen bieden. Op www.nadeschreeuwnudestem.nl vindt u een kieswijzer met een korte samenvatting van de cultuurstandpunten van alle provinciale partijen. Via de Provinciale Staten kiest u óók een nieuwe Eerste Kamer. Mocht u zich niet in de plannen van het huidige kabinet kunnen vinden stem dan op één van de oppositiepartijen. Liberaal, socialistisch, christelijk, diervriendelijk; keuze genoeg zou ik zeggen.

Met vriendelijke groet,
Marc van Warmerdam
(directeur van Orkater)

Op de slaapbank

Vanmorgen vroeg ons kamermeisje opgetogen of zoonlief er was.

Ze had een beslapen slaapbank aangetroffen en haar conclusies getrokken.

Helaas.

Een rottig virus is P's lijf binnengeslopen en heeft derhalve mij uit het echtelijk hotelbed verdreven.

Vier dagen voor onze terugreis is manlief ziek geworden.

Door zijn leukemie kan een eenvoudige verkoudheid voor de nodige complicaties zorgen.

Ik heb er wel een pijnlijke rug voor over.

Als de antibiotica voor P. maar in de tas kan blijven.

******************

Straatkrant

Iedere dag loop ik - op weg naar het strand - langs dit prachtige huis.

Een miljoenenvilla in een miljoenenlaan.

Iedere dag struikel ik bijna over de krant.

Blijkbaar is de krantenjongen geen "ball player," want hij haalt de oprijlaan niet eens.

De bewoner moet nu helemaal naar de straat lopen om zijn krant van het trottoir op te rapen:

De straatkrant.

*************

Nog meer spam

Geachte klant,
 
Wij gedetecteerd onregelmatige activiteit op uw account de Rabobank op 22 februari 2011. Voor uw bescherming,
moet u deze activiteit te controleren voordat u kunt doorgaan met uw account.
Om toegang te krijgen uw verklaring, klikt u gewoon op de link hieronder.
Deze instructie is gestuurd naar alle klanten en de bank is verplicht om te volgen.

Dank u,
Klanten Support Service.
Rabobank Nederlands (NL)

Dit is overduidelijk spam. Ik heb namelijk geen rekening bij Rabo. Om over het taalgebruik nog maar te zwijgen.

De link heb ik dan ook veiligheidshalve weggehaald.

In augustus werden we meerdere keren gepest. Toen betrof het post van "ABN Amro."

Onbegrijpelijk dat dit door alle filters heen weet te glippen.
******************************************************************************

Voor de bakker

Iedere dag wordt er bij Publix (u weet wel: where shopping is a pleasure) gebakken.

En iedere ochtend ruik en zie ik die slechte heerlijkheden die ik mijzelf verboden heb.

Deze dame legt de laatste hand aan de Key Lime Pies.

Heus, daar moet je voor naar Florida komen.

Vertelsels heb ik met heel veel trucs weer op de rails gezet.

Daar ben ik vier uur mee bezig geweest en ik hoop nu maar dat ik morgen de truc nog weet.

Het wordt voortaan een omslachtig werkje - maar voorlopig is het voor de bakker.

Aandachttrekkers 4

Sorry lieve lezers, ik ben weer (hopelijk tijdelijk) terug bij waar ik vijf jaar geleden begon.

Google wil mij laten betalen voor het uploaden van foto's. Even wist ik dat te omzeilen, maar ze weten me blijkbaar te vinden en maken me het bloggen onmogelijk.

Totdat ik de oplossing heb gevonden moet u het met een ouderwetse layout doen.

Dit blogje moet gaan over een verstrooide wereld: maar eerlijk gezegd ben ik behoorlijk verstrooid.

-

Het Midden-Oosten roert zich (to say the least).

Niemand weet raad met de situaties die in de verschillende landen ontstaan. Ook de gevolgen zijn niet te overzien en dat maakt het allemaal behoorlijk angstaanjagend.

-

Ondertussen gaat er in Londen een prins trouwen en is dáár geen sprake van een opstand.

Nou ja, er schijnt een relletje te zijn over de uitnodigingen.

-

Ook hier in de VS lusten ze er pap van.

Rare wereld.

******

Spam?mail

******************************
Sehr geehrte Damen und Herren,

hiermit möchte ich Ihnen mitteilen das Sie eine exklusive Türkei Wellness Reise gewonnen haben.

Ihre 8 tägige Wellness/Badereise in die Türkei für max. 4 Personen hat einen Wert von 1496,-- EUR,

exclusiv der Buchungsgebühr und Kerosinzuschlag / Pax Tax.

Folgende Leistungen sind in Ihrem Preis enthalten:

- Flug mit renommierten Fluggesellschaft nach Antalya und zurück

- 20 Kg Freigepäck

- Verpflegung an Bord

- Transfers Flughafen Antalya - Hotel - Flughafen

- Begleitung eines deutschsprachigen Reiseleiters während des gesamten Aufenthaltes

- Begrüßungs Getränk bei der Ankunft in Ihrem Hotel

- 4 Übernachtungen im 5 Sterne Hotel in der Region Belek

- 1 Übernachtung in einem Thermal Hotel

- 2 Übernachtungen im 5 Sterne Hotel in der Region Kemer

- Inklusive Frühstück

- Inklusive Nutzung des Türkischen Bades

- Inklusive Nutzung des Thermal Bades

- Inklusive Nutzung des Sauna

- Inklusive Nutzung des Dampfbad

- Inklusive Nutzung des Hallenbad

- Inklusive Nutzung des Fitnessraum

- Moderne klimatisierte Reisebusse

- Reisepreissicherungsschein

**************************************************************
Ihre Nummer: XXXXXX
Bestätigung unter: www.sauerland-reisen.com
**************************************************************
Bei Fragen zu Ihrer Reise wenden Sie sich bitte direkt an das Reisebüro

Bitte melden Sie Ihren Gewinn bis zum 26.2.11 an.

Viele Grüsse

Ihre XXXXXXXXXX
Reisen Support Center
**************************************************************
Mensen, ik kan mijn nieuwsgierigheid toch niet onderdrukken.
Is dit echt of spam?
Hebben jullie deze mail ook ontvangen??
**************************************************************

Qui rit?

Wie kent ze niet: de in aluminiumfolie verpakte puntjes zachte kaas.

Een ideale vakantieganger - La vache qui rit. 

In de ene hand een broodje, in de andere een puntje zachte kaas.

Ook manlief dacht dat het een lekkere versnapering zou zijn voor op het strand. 

Dus toog ik naar de supermarkt - want ik wist dat La vache daar te koop was.

Maar natuurlijk lag het niet meer op de gebruikelijke plek naast de koeling met de kazen.

Dus ging ik het even aan een medewerker van Publix - where shopping is a pleasure - vragen.

Ik: "Little cheeses in a round box."

Hij: "Do you have a name?"

Ik: : "Yeah, El...uhh.... La vache qui rit"

Dat laatste probeerde ik met mijn beste Amerikaanse accent uit te spreken

Hij keek me aan alsof ik Chinees sprak.

Ik herhaalde het met een nog zwaardere AR.

Hij: "All the cheeses are over there." Zijn vinger wees naar de koeling, maar ik wist van vorige jaren dat La vache niet in een koeling lag.

Voor mijn allerlaatste poging ging ik wel heel ver.

Geluidentaal.

Als hij het dan nog niet begreep, dan moest ik maar aannemen dat het product uit het assortiment was gehaald.

Ik deed het heel zachtjes, in de hoop dat anderen het niet zouden horen: "Boeeeee."

Er verscheen een big smile op zijn gezicht.

"Ahh, you mean:"

Natuurlijk - De lachende koe.

Waarom verkopen ze dat in Nederland niet?!

**********

Van Z naar A

***************************************
Jaren geleden ontbeten wij regelmatig bij The Clock.

Na de scrambled eggs & pancakes liepen we naar het ernaast gelegen Zee's Golf, een grote winkel vol mooie golfspullen. Voor echtgenoot en zoonlief een snoepwinkel.

De store werd gerund door een vrouwelijke manager. Ze hielp ons graag, ook al waren we alleen maar uit op (uitver)koopjes.

Wij komen al enige jaren niet meer bij The Clock en ook niet meer bij Zee's. Er zijn in de omgeving betere ontbijtrestaurants gekomen en veel meer golfstores.

The Clock loopt nog steeds, maar Zee's heeft het niet gered. De zaak is al twee jaar weg.

Vandaag zag ik haar opeens: de manager. Bij de slagerij van de supermarkt. Ze had een witte overall aan en een netje over het haar.
Ze was karbonades aan het voorverpakken, aan de lopende band.

Was het vorig jaar een makelaar die we in de outfit van een derderangs restaurant zagen lopen - nu liep ik weer tegen een "crisisgeval" aan.

De vrouw in de slagerij vroeg of ik kon vinden wat ik zocht. Nog net zo vriendelijk en attent als toen ze bij Zee's werkte.

Ik knikte - maar durfde haar verder niet aan te spreken. Aan de ene kant vond ik dat laf van mijzelf, maar aan de andere kant - zij herkende mij blijkbaar niet.

Wat had ik dan moeten zeggen? "How are you today?"

Dat zegt hier iedereen de hele dag al tegen elkaar.

Waarschijnlijk om pijnlijke vragen uit de weg te gaan.
**********************************************************************************************

Vernederend einde

Zsa Zsa Gabor is stervende.

De 94-jarige glamourstar moet haar benen af laten zetten om (figuurlijk) op de been te blijven.

Haar huidige man - Prinz Erectiestan zum Impotentstein - blijkt toch niet haar droomprins. Hij verkoopt al Zsa Zsa's bont om zo de doktersrekeningen te kunnen betalen.

Debbie Reynolds, nog maar 69 jaar oud en evenals Zsa Zsa een superster in haar tijd, moet haar miljoenencollectie filmkostuums, (waaronder die van Elisabeth Taylor's Cleopatra) laten veilen - om haar oude dag veilig te stellen.

Nu weet ik weer waarom ik niet permanent in dit land wil wonen.

********************

Pazzo's

Het was geen verrassing.

Ik had al een maand geleden deze all/old time favourite geboekt.

In de bar hoorde ik iemand de ware woorden zeggen: "this in Naples."

Hoewel de naam anders doet vermoeden is Pazzo's een typisch "Ralph Lauren" restaurant - wat de mannen betreft.

De vrouwen zitten goed in de bling bling.

Op Valentijnsdag waren er opvallend veel tafels van drie.

Een man met echtgenote plus (stief)dochter.

Mijn ogen gingen het hele restaurant af. Het zat vol smeuïge verhalen.

Aan iedere tafel was wel iemand "gelift."

Meestal de vrouw.

Ik zeg meestal, omdat aan mijn tafel een gelifte man zat - ook niet helemaal het resultaat wat ik verwacht had.

Maar goed - dat was geen cosmetische ingreep.

Even dacht ik Vanessa te herkennen.

Al die strakgetrokken gezichten lijken op elkaar. Al die volgespoten lippen staan continu in z'n voor(t)uit.

Maar die avond was ze Vanepsa.

Ze zat er met een jonge, blonde vrouw. Vermoedelijk haar dochter.

Hoewel dat door Vanepsa's mismaakte gezicht niet meer te achterhalen was.

Iedereen was vrolijk (met andere woorden lichtelijk aangeschoten).

Toen ik "mijn neus ging poederen" werd ik staande gehouden door een niet onaantrekkelijke, oudere "Ralph Lauren."

Hij greep me bij m'n (blubber)arm en zei: "You look great in red."

Op dat moment vloekte mijn gezicht bij mijn jasje - maar ik was gevleid.

Eerlijk gezegd voelde ik mij de hele avond heerlijk in mijn "natuurlijke" lijf.

Echtgenoot kneep zo nu en dan in een zijkussentje of legde zijn hand op een stevige dij.

Het was tenslotte Valentijnsdag.

Ik nipte aan mijn Rob Roy toen de flirt langs onze tafel liep.

Het sloeg me even aan alle kanten uit.

"She looks great," zei hij richting echtgenoot. 

Diens opgetrokken ogen keken nog verbaasder. Wie is dat?"

Ik haalde mijn brede schouders op en was razend benieuwd naar welke tafel "Ralph" zou lopen.

"Oh, my gosh," mompelde ik in mijzelf.

Maar P. hoorde het.

"Wat is er, El?"

"Ralph hoort bij Vanepsa."

**************

US Boulevard

En dan nu weer even serieus

**************************************************************
Want hoewel wij hier in de VS van de sunshine genieten, hangen er elders in de wereld donkere wolken.
Her en der kan zomaar de bliksem inslaan.

Jullie in het verre Nederland zitten vast weer te genieten van verkiezingsdebatten.
Genietze!
Ik kan ze missen als kiespijn.

Geert Wilders doet in die debatten niet mee?
Hij trekt zich zo'n zielige cartoon in het linkse Joop aan en denkt hiermee "de linkerkant" te straffen?
Kom op zeg.....................

Die cartoon doet mij helemaal niets.
Waarom niet?
Omdat het geen orginele cartoon is.
Zowel links als rechts halen er te pas en te onpas de Tweede Wereldoorlog bij. Daar begin ik zolangzamerhand immuun voor te raken.

Joop past middelen toe die het doorgaans van "rechts" onacceptabel vindt. Alleen genereren die cartoons - hoe hard ze ook zijn - bij mij altijd een grinnikeffect.
Wees orgineel en zoek een andere stok.

Dat Van Jole geen gevoel voor humor heeft was mij bekend. Met zo'n zielige cartoon benadrukt hij dat nogmaals.

Wat een klein land met kleine mensen!
********************************************